star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.31 ความสงสาร【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.31 ความสงสาร【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.31 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2561 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.31 ความสงสาร【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

Update on 19.11.2018

【EP.31 ​ความสงสาร​​】​





ผมรู้สึกถึงบรรยากาศที่โคตรอึดอัด วันนี้ถ้าไม่คุยกันให้เข้าใจผมว่าเมียผมต้องเป็นโรคซึมเศร้าอีกแน่ๆ ผมรู้ว่ามินมันคงสงสารไอ้เด็กอ้วนหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากผู้หญิงคนนั้น มินนั่งเงียบมาตลอดทางถามอะไรก็ตอบกลับมาไม่ถึงสามคำ เฮ้อ... ให้มันได้อย่างนี้ซินะ





ผมกำลังนั่งถือรูปใบหนึ่งที่ถูกแกะออกจากซองที่ผมได้รับมาจากพนักงานของทางคอนโด ผมจำได้ว่าวันนั้นผมรับซองนี้มาแต่ยังไม่ทันได้เปิดดูด้านในว่ามันคืออะไรผมก็ต้องไปดูแลมินเพราะมินไม่สบาย จนมาถึงวันนี้ผมเพิ่งรู้ว่าในซองที่ผมได้มาวันนั้นมีรูปไอ้เด็กอ้วนอยู่ในนั้น 





"เรื่องนั้นกูคิดว่า..." 



"ไอ้อ้วนมันน่าสงสารเนอะทิว" ผมยังพูดไม่ทันจะจบดีมินก็พูดแทรกขึ้นมาทันที 



"เฮ้ออ... กูคิดไว้อยู่แล้วว่าที่มึงนั่งเงียบมาตลอดทางเนี้ยะคือกำลังคิดถึงเรื่องไอ้เด็กอ้วนนั่นอยู่ใช่ไหม" 



"แม่มันตายแล้วจริงเหรอวะ กูไม่อยากจะเชื่อเลย"  



"ถ้าเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเล่ามาเป็นเรื่องจริงแม่ไอ้อ้วนก็คงไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วแหละ" 



"แล้วเราจะเอายังไงกับเรื่องนี้ดี มึงคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเขาจะเอาไอ้อ้วนกลับไปเลี้ยงเองจริงๆ เหรอ?" 



"กูยังไม่รู้หรอกมินว่าสิ่งที่เขาพูดกับเราเขาจะทำจริงรึเปล่า จากที่กูฟังมาดูเธอไม่เหมือนคนที่กำลังพูดโกหกนะแล้วมึงล่ะคิดว่ายังไง จะเอายังไงต่อกูให้มึงตัดสินใจ มึงอยากให้เด็กคนนั้นเป็นลูกกูจริงๆ หรือคืนเด็กให้เขาไป" 






มินมองหน้าผมแล้วนิ่งไปเลย ผมรู้นะครับว่าคำถามนี้มันยากสำหรับการตัดสินใจของเราทั้งสองคนในตอนนี้ แต่เราต้องคุยกัน ปรึกษากันเพื่อช่วยกันหาทางออกที่ดีที่สุด ทั้งผมและมินเองจะได้ไม่ต้องมีปัญหากันในอนาคต ผมอยากให้เราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขในทุกๆ วัน ผมไม่อยากให้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ มาทำลายความรู้สึกดีๆ ของเราสองคน ถ้าวันนี้มีปัญหาเราควรแก้ไขและผ่านมันไปด้วยกัน ผมอยากให้ทุกอย่างเคลียร์ที่สุดเพื่อความสบายใจของเราทั้งสองคน 





"มึงอยากมีลูกเหรอทิว?"  



"เฮ้ออ.. กูล่ะเบื่อคำถามนี้จริงๆ ขยับมานี่ม่ะ" ผมรวบตัวมินเข้ามากอด 



ฟอดดด... 



"ถ้ากูอยู่กับมึงกูไม่อยากมีใคร เรื่องลูกมึงตัดความคิดนั้นไปได้เลย นอกเสียจาก..." 



"นอกจากอะไร?" มินถาม 



"นอกเสียจากมึงมีลูกให้กูได้ไง หึหึ" 




ตุบ!! 




"กูจะมีลูกให้มึงได้ไงล่ะ กูเป็นผู้ชาย!!" มินโวยวาย 



"ก็นั่นไง! ที่กูจะบอกก็คือถ้ามึงมีลูกให้กูไม่ได้กูก็ไม่อยากมี แค่มีมึงคนเดียวกูก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว หึหึ" มันเขี้ยวมันฉิบหาย 



"กูก็ปวดหัวเพราะมึงเหมือนกันนั่นแหละ!!" 




อย่าคิดว่ามินจะยอมโดนผมว่าอยู่ฝ่ายเดียวนะ มันนี่ตัวดีเลยแหละ! เคยยอมใครที่ไหนโดยเฉพาะกับผมเนี้ยะ!! 





"เลิกคิดมากได้แล้วไอ้แห้ง กูรักมึงคนเดียวก็จะตายอยู่แล้วไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่นหรอก" ฟอดด... 



"แล้วเราจะเอายังไงดีล่ะทิว เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกมึงนะ" 



"ไม่เห็นจะยาก ไม่ใช่ลูกกูก็แค่คืนเด็กไป ผู้หญิงคนนั้นเขาก็บอกอยู่ว่าเขารักไอ้อ้วนเหมือนลูกตัวเองและที่สำคัญนั่นก็ลูกเพื่อนเขาถูกไหม ถ้าเขาเคลียร์กับแฟนเขาเข้าใจเรื่องทุกอย่างมันก็คงจบไปเอง มึงจะคิดอะไรมากล่ะ สงสารก็ส่วนสงสาร ถ้าเราพอช่วยเหลืออะไรเขาได้เราก็ช่วยเท่าที่เราทำได้ไง โอเคไหม?" 




… 




"มิน..." 




… 




"มิน.. นั่งเงียบนี่คืออะไร โอเคหรือไม่โอเค?" 



"อืมๆ โอเค กูแล้วแต่มึงเลย"  ฟอดดด... 



"งั้นก็เลิกทำหน้าเครียดใส่กูได้แล้ว" มินผละตัวออกจากผม 



"อืม.. ไปนอนเถอะ กูง่วงแล้ว" พูดจบมินก็ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนทันที 




ผมนั่งมองรูปไอ้เด็กอ้วนอยู่สักพักแล้วเก็บใส่ซองไว้เหมือนเดิม เดี๋ยวค่อยคืนรูปให้ผู้หญิงคนนั้น ผมลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะเดินตรวจความเรียบร้อยแล้วปิดไฟด้านนอกจนครบทุกดวงแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน





มินนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมไว้แค่เอว ผมปิดไฟในห้องก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ เตียงแล้วยืนมองมินด้วยความเป็นห่วง "ทิว..." มินลืมตาขึ้นมามองผมผ่านความมืดที่พอจะมีแสงไฟส่องรอดชายผ้าม่านเข้ามาให้พอได้เห็น มินขยับตัวเล็กน้อย ผมสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเราทั้งสองคน มินขยับตัวเข้าหาผม ผมรวบตัวมินเข้ามากอดแล้วจดจูบลงเบาๆ ที่หน้าผากของมิน 




"คืนนี้นอนพักซะ ถ้ามีอะไรอยากพูดกับกูเอาไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้" ฟอดดด... 



"อืม..."  




ผมลูบที่หัวมินเบาๆ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจของเราสองคนเท่านั้น ผ่านไปสักพักมินก็หลับไป คืนนี้ขอให้มินได้พักผ่อนก่อนแล้วกัน ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะเป็นคนที่คอยปลอบใจมินเอง










ฟอดดด... 



"ทำไมตื่นเช้าจังวะ"  



เช้านี้มาแปลก มินตื่นก่อนผมแต่ยังนอนนิ่งอยู่บนที่นอน น้ำท่าก็ยังไม่ได้อาบ  



"หิวข้าวไหม?" ผมถาม 



"อืม... หิวนิดหน่อย" 



"หิวก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำ เดี๋ยวพาไปกินข้าวก่อนค่อยพาไปบ้านแม่" 




มินหันมามองหน้าผม มันพยักหน้างึกๆ โดยที่ไม่พูดอะไรแล้วมันก็ลุกขึ้นนั่งขยี้หัวตัวเองจนผมไม่เป็นทรง แต่ก็ยังหล่อเหมือนเดิม หึหึ 




"ทิว"  



"อืม.. ว่าไง?" 



"ไม่มีอะไรหรอก กูไปอาบน้ำก่อนนะ" พูดจบมินก็ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที 



"อะไรของมันวะ" 




ผมลุกขึ้นจากที่นอนแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอยู่สักพัก 




"สวัสดีครับนาย" 



"กูส่งรูปไปให้ทางไลน์ กูอยากรู้ข้อมูลทั้งหมดที่หาได้" 



"ได้ครับนาย เดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้ครับ" 



"ค่าใช้จ่ายค่อยมาเบิกที่กู จะเอาเด็กที่ร้านไปด้วยก็ได้กูอนุญาต" 



"ครับนาย" 



"อืม.. วันนี้กูไม่เข้าร้าน มึงให้เด็กที่ไว้ใจได้คอยคุมร้านอย่าให้เกิดเรื่องล่ะ" 



"รับทราบครับนาย" 



"เออ ขอบใจมาก" 



"ครับนาย สวัสดีครับ





ผมนั่งรอมินอาบน้ำจนเสร็จ นี่มันอาบหรือวิ่งผ่านน้ำกันแน่วะโคตรไว พอมินออกมาผมก็เข้าไปอาบต่อ งานนี้เมียไวผมต้องไวตามเมีย วิ่งผ่านน้ำเช่นกัน ฮ่าๆๆ กลัวเมียหิวข้าวอะครับเดี๋ยวมันรอนานเกินไปมันจะกริ้ว ผมกลัว! 





"วิ่งผ่านน้ำอีกล่ะ" มินหันมามองผมด้วยสายตาเหยียดหยามสุดๆ 



"กูวิ่งตามมึงนั่นแหละ กลัวไม่ทันกูเลยวิ่งเร็วกว่า หึหึ" 



"แถวบ้านเรียกสกปรก" 




ดูมันพูด!! กูหล่อกูจะทำอะไรก็ได้เว้ย! แอบคิดในใจ 




"หื้ออ... เดี๋ยวปั๊ด!! สักทีดีไหมหึ!!" ผมทำท่าง้างมือขึ้นสูงแต่ต้องรีบเอาลงเพราะสายตาร้ายๆ ของมัน 



"รีบๆ แต่งตัวดิ! หิวจะตายอยู่แล้ว" พูดจบมันก็เดินออกไปจากห้องแล้วทิ้งผมไว้เพียงคนเดียว เหงาใจสุดๆ อ่ะ ผมนี่รีบแต่งตัวเลย ช่วงนี้ลมเพลมพัดเดี๋ยวศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกผมจะซวยเอา 








ผมเดินออกมาจากห้องนอนเห็นมินกำลังจกกินขนมจากถุงดูทีวีอย่างสบายใจ สายตามันมองกดต่ำมาที่ผม หยุดเดินดีไหมกูหรือจะเดินต่อไป เอาไงดีวะ!! 





"แต่งตัวขนาดนี้มึงจะไปไหน?"  




โหหหห... คำถามนี้กูควรตอบยังไงดี นี่กูแต่งให้หล่อน้อยที่สุดแล้วนะเว้ย! 




"อะไรของมึง กูแต่งตัวธรรมดาสุดแล้วนะ แต่งชิวๆ ไปบ้านแม่ยาย" ผมยืนยิ้มแล้วเก็กหล่ออีกเล็กน้อยเอาพอประมาณไม่ได้มากมายอะไร 



"เยอะ" 



สั้นๆ คำเดียวจบ!! 



"แล้วไง! กูต้องเปลี่ยนชุดไหมไหนบอกมาดิ!" ผมเดินนิ่งๆ เข้าไปยืนหล่อใกล้ๆ มันเพื่อยืนยันว่านี่คือหล่อปกติของผม 



"ไม่ต้อง!! เสียเวลากูหิว" มินวางถุงขนมลงกับโต๊ะแล้วหยิบรีโมทขึ้นมากดปิดทีวี 



"หิวก็ลุกดิ อยากกินอะไร?" 




เอาตีนสะกิดแม่งเลย หึหึ แหย่ให้มันอารมณ์ดี 




"กินข้าวบ้าน แม่ทำไว้ให้แล้ว" พูดจบมันก็ลุกขึ้นยืนแล้วพลักที่อกผมด้วยความรัก แอบเซนิดๆ เอาใจเมีย หึหึ 



"เฮ้ย! รอด้วยดิ!" 




… 




… 




"ซื้ออะไรเข้าไปฝากแม่ไหม?" ผมถามขึ้นระหว่างขับรถ 



"แม่บอกไม่ต้องของที่บ้านเยอะแล้วแค่ไปกินให้หมดพอ" มินตอบ 



"แล้วมึงอยากกินอะไรเพิ่มไหมล่ะที่บ้านแม่ไม่มี?" มินหันมามองหน้าผม 



"คิดไม่ออก"  



"เอาใจยากกฉิบหาย อยากกินอะไรค่อยโทรสั่งเพิ่มเอาแล้วกัน"  



"ขี้บ่น!!"  




งงแดกไปเลย! กูนี่ทำตัวไม่ถูกเลย เอาใจไม่ถูกเลย มันอารมณ์ยิ่งกว่าคลื่นในทะเลอีก งานนี้ซัดพี่หนักๆ เลยน้องพี่ยังไหวเว้ย!!







ปัง!! 




"เฮ้ย! ปิดเบาๆ ก็ได้" 



มินมันหันมาค้อนควับ!! แล้วเดินเข้าบ้านไปเลย  




"อะไรของมันวะ!" ผมถึงขั้นกุมขมับรอ งานนี้ต้องเหนื่อยอีกแล้ว 





ผมเดินตามมินเข้ามาในบ้าน มินกำลังกอดแม่แล้วคุยกันนิดหน่อยผมเดินเข้าไปไม่ทันเลยไม่รู้ว่ามันคุยอะไรกับแม่แต่สีหน้าแม่เหมือนกำลังยิ้มปลอบใจลูกรักของท่านอยู่ 





"สวัสดีครับแม่" ผมยกมือไหว้ท่าน 



"มาแล้วเหรอลูก หิวไหมเดี๋ยวแม่ไปเตรียมข้าวให้นะ" 



"ไม่เป็นไรครับแม่เดี๋ยวผมจัดการกันเอง" 



"ไปนั่งรอที่โต๊ะจ๊ะ" ท่านยิ้มแล้วรีบเดินเข้าไปให้ห้องครัวทันที 



"คุยอะไรกับแม่?" ผมถามมิน 



"แค่ถามว่าไอ้อ้วนอยู่ไหน"  



"แล้วแม่ว่าไง" 



"แม่บอกมันกำลังกินนมเล่นอยู่กับมิกกี้บนห้อง" 



"อืม... งั้นไปกินข้าวก่อนค่อยขึ้นไปข้างบน" 



"พ่อรออยู่ในห้องทำงาน"  



"เรื่องนั้นเดี๋ยวกูคุยกับพ่อเอง"  



"อืม... ไปกินข้าวกัน" มินพูดจบก็เดินนำหน้าผมเข้าไปในห้องครัว





อาหารที่แม่ทำไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทำรอลูกชายอย่างตั้งใจ ผมกับมินนั่งกินข้าวกันสองคนส่วนแม่ขึ้นไปดูหลานๆ บนห้อง ผมพยายามตักกับข้าวใส่จานมินให้กินเยอะๆ มันก็บ่นไปกินไป 





หลังจากกินข้าวเสร็จผมก็ให้มินขึ้นไปรอผมข้างบน ผมเดินเข้าไปหาพ่อมินในห้องทำงาน ท่านเห็นผมเดินเข้าไปในห้อง หนังสือพิมพ์ในมือท่านถูกพับแล้ววางลงบนโต๊ะทำงานอย่างเรียบร้อย แว่นตาที่ท่านใส่ก็ถูกถอดออกแล้ววางลงที่โต๊ะเช่นเดียวกัน 





"สวัสดีครับ" 



"ไงเรา มีอะไรจะเล่าให้พ่อฟังบ้างวันนี้"  พ่อมินลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินมานั่งลงที่โซฟารับแขกในห้องทำงาน ผมเดินเข้าไปนั่งลงโซฟาเดี่ยวข้างๆ ท่าน 



"ก็มีนิดหน่อยครับ" ผมตอบ 



"น้องโอเคไหม?" คำถามแรกผมก็ทำเอาผมนิ่งไปเลย 



"คืออย่างนี้ครับพ่อ ผมกับมิน..."





ผมเล่าเรื่องทุกอย่างที่รู้มาให้พ่อมินฟัง เรื่องเด็กและแม่ของเด็ก เรื่องคืนเด็กให้กับผู้หญิงคนนั้น เรื่องที่มินค่อนข้างกังวลเกี่ยวกับเด็กน้อย ผมเล่าให้พ่อมินฟังทุกอย่าง ท่านนั่งฟังโดยที่ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมาจนกระทั่งผมพูดจบ 





"พ่อรู้ว่าเรื่องนี้คงทำให้ทิวลำบากใจเพราะมันเป็นเรื่องที่ตัดสินใจค่อนข้างยาก และพ่อก็รู้ว่าทิวจะเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุด เจ้ามินคงทำให้เหนื่อยเพิ่มอีกนิดแต่มันก็จะจบลงด้วยดี พ่อเชื่อในการตัดสินใจของทิวนะ จงทำในสิ่งที่ถูกต้อง" ท่านยิ้มแล้วตบที่ไหล่ผมเบาๆ 



"ขอบคุณครับพ่อ" ผมยกมือไหว้ขอบคุณท่าน 



"ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกพ่อได้ทุกเมื่อไม่ต้องเกรงใจ" 



"ขอบคุณครับ" 



"แล้ววันนี้จะออกไปไหนกันรึเปล่า?" 



"ผมว่าจะเข้าไปที่ร้านช่วงค่ำครับ" 



"งั้นเราจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ พ่อว่าจะออกไปข้างนอกกับแม่สักสองสามชั่วโมง ฝากดูแลบ้านด้วยแล้วกันนะ"  



"ได้ครับพ่อ งั้นผมขอตัวไปหามินก่อนนะครับ" 



"อืม..." ท่านพยักหน้าตอบยิ้มๆ บอกตรงๆ บางทีผมก็เข้าไม่ถึงพ่อเมียคนนี้จริงๆ ให้ตายเถอะ





ผมเดินขึ้นไปหามินที่ห้องของมิกกี้ คุณแม่เดินสวนออกมาจากห้องท่านยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้ามากอดผม ท่านลูบที่หลังผมเบาๆ ก่อนจะผละออกแล้วท่านก็เดินจากไป ผมเปิดประตูออกแล้วเดินเข้าไปข้างใน มินกำลังนั่งมองมิกกี้เล่นกับไอ้เด็กอ้วนบนพรมที่ปูทับด้วยผ้านวมผืนใหญ่ 





"อาทิว!" 




มิกกี้ลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้ามากอดขาผมไว้แน่น ผมอุ้มมิกกี้ขึ้นแล้วฟัดหลานด้วยความมันเขี้ยว 




ฟอดดด ฟอดดด... 




"มิกกี้ทำยังไงก่อนครับ" มินพูดเสียงดุ 



"ฮ่าๆๆ อาทิวสวัสดีฮะ"  



"สวัสดีครับ ไหนบอกอามาซิว่าช่วยเลี้ยงน้องไหมระหว่างที่อาไม่อยู่" 



"เลี้ยงฮะ มิกช่วยคุณแม่กับคุณยายเลี้ยงน้อง คุณแม่ป้อนข้าวน้องส่วนมิกก็ป้อนนมกับป้อนน้ำฮะ น้องกินข้าวอิ่มแล้วก็กินนมนอน น้องไม่ดื้อเลยน่ารักมากเลยฮะ"  



"แล้วที่นอนดุ๊กดิ๊กอยู่นั่นคืออะไร?" ผมแกล้งถาม 



"น้องเพิ่งตื่นฮะ น้องตื่นตอนอามินขึ้นมาพอดีเลย" 



"เหรอครับ แล้วมิกกี้ทำยังไงต่อล่ะ" 



"น้องงอแงนิดหน่อยฮะ น้องอยากให้อามินอุ้ม ชู่ว์... อาทิวขยับมาใกล้ๆ ฮะ เดี๋ยวอามินได้ยิน"  



"มีอะไรครับ" 



"อามินไม่ยอมอุ้มน้องฮะ โดนคุณยายดุเลย" มิกกี้พูดเสียงเบาเพราะมินกำลังมองมาที่ผมกับมิกกี้ หลานคงกลัวอาจะเสียใจนะครับ แต่ผมว่ามิกกี้คงเข้าใจผิดไปเองเรื่องที่มินโดนคุณแม่ดุ 



"จริงเหรอ คุณยายดุอามินว่ายังไงบ้าง?" 



"มิกไม่ได้ยินฮะแต่อามินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลย แต่เอ๊ะ! มิกก็ไม่เห็นว่าอามินจะมีน้ำตาไหลออกมานะฮะแต่หน้าอามินดูเศร้าๆ ฮะ" 



"หึหึ เป็นอย่างนี้นี่เอง มิกกี้ทำหน้าที่ได้ดีมากครับ เดี๋ยวอาจะมีรางวัลให้นะ" 



"เย้ๆ ขอบคุณฮะอาทิว"  



"คุยอะไรกันอ่ะ!" มินถามขึ้น 



"ความลับ" ผมหันไปตอบ มิกกี้ปิดปากตัวเองแล้วแอบขำเบาๆ 



"งั้นตอนนี้มิกกี้ไปเล่นเป็นเพื่อนน้องแทนอาก่อนนะครับ อาขอคุยกับอามินก่อนแล้วอาจะไปเล่นด้วย" 



"ได้ฮะ" 



"ดีมากครับ" 



ฟอดดด... ผมปล่อยมิกกี้ลง มิกกี้ก็วิ่งไปนั่งลงข้างไอ้เด็กอ้วน ผมเดินไปนั่งลงที่ข้างมิน 





"ทำไมทำหน้าแบบนั้น" 



"คุยกับพ่อแล้วใช่ไหม?" 



"คุยแล้ว" 



"อืม... ก็ดี" 




หมับ!!  





ผมจับหน้ามินให้หันมามองที่ผม เพราะตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันล่องลอยมากๆ 





"ฟังกูนะมิน ตอนนี้ถ้ามึงอยากทำอะไรเพื่อไอ้เด็กอ้วนนั่นก็ให้รีบๆ ทำ มันอยากให้อุ้มมึงก็อุ้ม มันอยากให้กอดมึงก็กอด อยากซื้ออะไรให้ก็้ซื้อเลย อยากทำอะไรเพื่อมันก็รีบทำซะในขณะที่มึงยังทำเพื่อมันได้ ถ้ามึงสงสารมันก็ทำช่วงเวลาที่มันยังอยู่กับมึงให้มันมีความสุขแค่นั้นพอ อนาคตมันจะเป็นยังไงเรายังไม่รู้แต่ถ้าวันนี้มึงยังไม่ได้ทำสิ่งที่มึงอยากทำต่อไปมึงอาจจะต้องมานั่งเสียใจทีหลังซึ่งกูไม่อยากให้มึงเป็นอย่างนั้นเข้าใจใช่ไหม" 



"อืม... เข้าใจ" 



"ตอนนี้เราทำได้แค่นี้มิน ฉะนั้นอย่าคิดมากแล้วรู้สึกแย่ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะเราไม่ใช่ต้นเหตุของสิ่งที่ผิดพลาดครั้งนี้ อย่าโทษตัวเองหรืออย่าโทษใคร กูจะช่วยให้ถึงที่สุดเท่าที่จะช่วยได้ ไอ้อ้วนจะต้องไม่เป็นไรมันจะต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุดและเราจะคอยช่วยมันอยู่ห่างๆ โอเคไหม?" 



"อืม... โอเคแล้ว"  



ฟอดดด... 



"เข้าใจก็ดีแล้ว ตอนนี้เราไปช่วยมิกกี้เลี้ยงไอ้อ้วนกัน" 



"ขอโทษนะทิวที่กูทำตัวงี่เง่ากับมึงแบบนี้" มินกอดผมแน่น 



"หึหึ.. ไม่เป็นไร กูรู้ว่ามึงงี่เง่ากับกูทุกเรื่องอยู่แล้วมิน" 




ตุบ!!! 




"โอ๊ยย... เจ็บนะเว้ย!!" 



"ก็ตีให้เจ็บไง!! มึงว่ากูงี่เง่าทำไมล่ะ กูว่าตัวเองได้คนเดียวเว้ย!" 



"ฮ่าๆๆ เออๆ เข้าใจแล้วคร๊าบบ..." 





"แง~~~ แง~~~~"  





"อาทิวน้องร้องไห้ฮะ โอ๋ๆ อย่าร้องน้า... เล่นนี่ไหม หิวนมเหรอ" 





ผมกับมินมองหน้ากันแล้วขำ อย่างน้อยผมสองคนก็ยังโชคดีที่ตอนนี้มีพี่เลี้ยงคนเก่งที่คอยช่วยพวกผมสองคนเลี้ยงไอ้อ้วนครับ เฮ้ออ... อดทนอีกนิดไอ้ทิวเอ้ย!! เลี้ยงเด็กทำไมมันยากอย่างนี้วะ!!





TBC.


ความคิดเห็น