Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่10 มีความต้องการทางแพทย์สูง

ชื่อตอน : ตอนที่10 มีความต้องการทางแพทย์สูง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2561 14:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10 มีความต้องการทางแพทย์สูง
แบบอักษร

หลังจากที่เขาปล่อยฉันไว้ที่ห้อง ฉันก็นั่งรอเขาแล้ว รอเขาอีกอยากจะบอกเขาว่านอกจากอาหารแล้วช่วยหาเสื้อผ้า ชุดชั้นในมาให้ฉันเปลี่ยนหน่อย ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันใส่ชุดนี้มาสองวันแล้ว 

"ข้าวมาแล้ว" 

เขาเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารสองจานในมือมาวางไว้บนหัวเตียงที่เดิม ก่อนจะแจกแจงอาหารวางไว้บนเตียงใกล้ฉันหนึ่งจาน และอีกจานก็วางไว้ใกล้ฉัน ก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารกัน 

"เอ่อ โรเมโอ คือว่านายมีเสื้อผ้าให้ฉันเปลี่ยนบ้างมั้ย? ฉันรู้สึกเหนียวตัวอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง"

เขาชะงักมือที่กำลังจะถือช้อนเข้าปาก ดวงตามองฉันไม่วางตา

"อ้อ โทษทีฉันไม่มีชุดให้เธอหรอก แต่ถ้าอยากอาบน้ำ เอาชุดของฉันไปใส่ก่อนก็ได้"

"เอ่อ..อืม"

"นี่โซเฟีย เธอเรียกฉันว่าโรมก็ได้นะ ฉันไม่ถือหรอก เพราะยังไงเธอก็คือเมียของฉัน"

"นี่ เลิกพูดว่าฉันเป็นเมียนายได้แล้ว เอียนจะตายชัก" 

"ทำไม? เขินหรอ?"

"=///="

ไม่สนใจแล้วฉันลงมือทานอาหารทันที ไม่อยากเสวนาต่อไม่งั้นนะต้องโมโหอีก 

ระหว่างที่กำลังกินข้าวกันอยู่ ก็มีเตียงเหมือนอะไรมากระทบกันเสียงดังอยู่หลายครั้ง ตอนแรกฉันเข้าใจว่าเป็นพายุแต่ไม่ใช่เพราะมันมีเสียงของคน ที่นี่นอกจากฉันกับเขาก็มีคนอื่นอยู่ด้วยหรอ?

"คุณแบรดวินท์ คุณแบรดวินท์ครับ!!!"

เสียงเรียกดังมากขึ้นพร้อมๆกับเสียงทุ้บประตู ทำให้เดาได้ว่าคนที่เรียกคงมีเรื่องร้อนใจมาก 

เขาบางจานข้าวลงบนเตียง ก่อนจะเดินลงไปโดยที่ฉันเองก็รีบเดินตามเขาไปแม้จะช้ากว่าเขาเยอะเพราะแผลที่เท้าทำให้ฉันเดินไม่ถนัด

"มีอะไรชาร์ล?"

"คุณแบรดวินท์ ผมขอยืมเรือของคุณหน่อยได้มั้ย!? เมียผมกำลังจะคลอด น้ำเดินแล้ว หมอตำแยที่นี่เอาลูกผมออกมาไม่ได้ ตอนนี้ยังไม่ออกเลยผมขอร้องแหล่ะคุณแบรดวินท์" 

"อยู่ที่ไหน?"  ฉันโพล่งถามขึ้นเมื่อได้ยิน

"คุณจะถามหาอะไร?" เขาทำหน้านิ่วใส่ฉัน

"คุณ ฉันเป็นหมอ คุณพาฉันไปหาภรรยาคุณก่อนได้มั้ย?"

"นี่คุณเป็นหมอหรอ-*-?" เขาถามฉัน

"อย่าเพิ่งพูดมากรีบพาไปก่อน"

"เดินไม่ถนัดใช่มั้ย? มาฉันอุ้มเอง"

"ทะ...ทางนี้ครับ ตามผมมาเลย"


เมื่อตามมาถึงสถานที่ฉันก็พบว่าบนเกาะนี้มีหมู่บ้านเล็กๆอยู่บนเกาะแม้จะไม่ได้เจริญมากนักแต่ก็มีประชากรเยอะอยู่ มีร้านค้า มีเรือประมงพอตัว แต่ช่างมันก่อน ตอนนี้ฉันแทบอ้วกแล้วเนี้ยเพราะร่างสูงจับฉันพาดบ่าแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินข้ามเขาบนเกาะมา @_@

"โอ้ยยยย!!! ฉันจะไม่ไหวแล้วป้า ฮือออ!!!"

"เบ่ง เบ่งอีก!" 

เสียงตะโกนลั่นดังออกมากระท่อม ฉันที่โดนแบกมาก็ถูกวางอยู่หน้าบ้านไม้หลังหนึ่งก็ทรงตัวก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในบ้านหลังนั้น ปรากฎร่างของผู้หญิงประมาณสามคนกำลังรุมล้อมผู้หญิงที่กำลังนอนอ้าขาพร้อมกำลังดึงเชือก 

"หยุดก่อนนะ อย่าเพิ่งเบ่ง" ฉันพูด 

"ทำอะไรของเอ็งน่ะนังหนู! มาห้ามคนคลอดลูกได้ไง!?"

ฉันไม่สนใจคำทักท้วงของหญิงแก่ เดินเข้าไปหาร่างอุ้ยอ้ายที่เหงื่อผุดออกเต็มหน้า ก่อนจะเอามือจับที่ท้อง

"เด็กไม่กลับหัว ถึงคลอดไม่ออกสักที คุณไม่ได้ไปฝากท้องที่โรงพยาบาลหรอ?" 

"มะ...ไม่"

ฉันถอนหายใจคงพอรู้อยู่แหล่ะ คนบนเกาะไม่ค่อยไปฝากครรภ์บนฝั่งเพราะเสียเวลาเดินทางและที่สำคัญเชื่อคนโบราณบนเกาะมากกว่า

"หายใจเข้าลึกๆถ้ามีแรงเบ่ง ก็เบ่งไปก่อนส่วนพวกผู้ชายก็ออกไปรอข้างนอก!" 

ฉันหันไปเอ็ดร่างสูงของโรเมโอและชายแปลกหน้าที่เป็นคนพาฉันมาที่นี่ ก่อนจะค่อยใช้มือกดเข้าที่ท้อง พยายามหันร่างกายของทารกในท้องให้กลับหัว 

"อีหนู เอ็งออกไปเลย!!"

"ป้านั้นแหล่ะออกไป!! ถ้าไม่ทำเด็กกับแม่เด็กจะตายเพราะป้าแน่!!"

"เอ้า นังนี่!!"

"ป้าจ๊ะ ออกไปก่อนเถอะ ให้คุณคนนี้เขาจัดการเถอะ"

"เออ!! ข้าออกก็ได้วะ เกิดอะไรขึ้นมาข้าไม่รู้เรื่องด้วยแล้ว!! เลือกเชื่ออีหน้าละอ่อนนั่นก็เชิญ!!"

พูดจบป้าแก่กระทืบเท้าเดินออกไป ถ้าไม่หน้าสิ่วหน้าขวานนะแม่จะตามไปด่าให้เลย 

"หายใจเข้าลึกๆค่อยๆผ่อนลมออกช้าๆนะ อดทนหน่อยเด็กกำลังจะกลับหัวแล้ว!"

ฉันบอกพรางใช้มือค่อยๆกดลงเปลี่ยนทิศทางทารกในครรภ์ ตอนนี้ร่างของทารกค่อยๆเอียงตัวลงตามแรงมือของฉันที่กดท้อง 

"เด็กกลับหัวแล้ว เบ่งให้เต็มที่เลย!"

"อื้ออออ  อ้อออออ"

หลังจากที่เด็กกลับหัว ฉันก็ค่อยๆมายืนอยู่ตรงที่อวัยวะเพศของแม่เด็ก ด้วยความอุปกรณ์การแพทย์ไม่ครบมือ ฉันจึงเลี่ยงไม่ได้ ที่จะเอาไม้ไผ่เหลาของยัยป้านั่นค่อยๆกรีดบริเวณฝีเย็บของเธอ

"เอ้า เบ่ง!!"

"อื้ออออออ  ฮึบบบ!!"

"หัวเด็กค่อยๆออกมาแล้ว!! พยายามอีกนิด!!!"

"ฮึบ!!!!  อื้อ!!! อ๊าาาาาา!!!"

"แง้!! แง้!!!!!!"

ไม่นานหัวของเด็กก็โผล่พ้นช่องคลอดของแม่เด็กออกมา และฉันก็ค่อยๆใช้มือดึงร่างของเด็กออกอย่างระวังมือที่สุด ฉันใช้ไม้ไผ่นั้นแหล่ะตัดสายสะดือของเด็กก่อนจะมัด

"ยินดีด้วยคุณได้ลูกสาว!"

ฉันอุ้มร่างของเด็กทารกที่เปื้อนเลือดและมีคราบไขมันเกาะตามร่างกายให้หนึ่งในสองผู้หญิงที่มารุมล้อม

"เอาเด็กไปทำความสะอาดตัวด้วยนะ"

เมื่อส่งร่างกายของเด็กให้ผู้หญิงซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นญาติของคนที่คลอดก็เดินออกมาจากห้องในบ้านทันที 

ให้ตายสิ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มารับมือกับร่างกายมนุษย์ขนาดนี้ 

"พาภรรยานายไปโรงพยาบาลซะ ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์การแพทย์ต้องเย็บฝีเย็บอีก และก็ให้ระวังการตกเลือดหลังคลอด" 

ฉันพูดจบก็ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ไม้อย่างหมดแรง เหงื่อออกเป็นสายธารท่วมตัวฉันเลย ก่อนจะมีผ้าขนหนูสีขาวมาคลุมหัวฉัน

"ไง คุณหมอ แม่กับเด็กคลอดปลอดภัยมั้ย?

"เห้อ ... เด็กน่ะแข็งแรงดีแต่แม่เด็กน่ะสิยังไม่รู้เลยว่าจะตกเลือดรึป่าวต้องพาไปโรงพยาบาลที่มีเครื่องมือการแพทย์ครบน่าจะดีกว่า" 

ฉันใช้ผ้าขนหนูที่เขาโยนมาใส่ฉันเช็ดเหงื่อที่ผุดออกมาจากผิวหนัง ก่อนที่เขาจะยื่นน้ำเปล่าให้ฉัน ก่อนฉันกลืนมันอย่างกระหาย

"เธอนี่ทำฉันทึ่งจังเลยนะ หลอกว่าเป็นหมอแต่ก็ทำคลอดได้"

"พูดให้ถูกนะยะ !!ฉันจบหมอจริงๆ"

"ไม่เคยเห็นว่าเธอทำงานสักทีจะไปรู้ได้ไง"

"นี่! ตอนฉันไปเรียนที่อังกฤษฉันก็ทำงานโรงพยาบาลที่นั่นตะหาก พอกลับมายังไม่ทันจะไปทำงานเลยก็ถูกห้ามออกไปไหนก็เพราะนายนั่นแหล่ะ-^-!"

"หึ! เอาเถอะ ดูเท้าตัวเองก่อนเถอะ"

เมื่อเขาพูดจบฉันก็ก้มมองตัวเองก็พบว่าชุดเดรสราคาแพงของฉันเต็มไปด้วยเลือด ไม่ใช่แค่ชุดแต่ทั้งมือของฉันก็เต็มไปด้วยเลือด 

"แล้วฉันจะใส่อะไรล่ะเนี้ย-0-!?"

ความคิดเห็น