โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 04-7 Mounting

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 577

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2561 12:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04-7 Mounting
แบบอักษร

​เช้าแล้ว แสงส่องเข้ามาทางช่องว่างระหว่างผ้าม่านทำให้เห็นของรอบตัวได้อย่างชัดเจน รูปร่างของฮันจูก็ชัดเจนกว่าเมื่อวาน เส้นผมสีบลอนด์และดวงตาสีเขียวยังคงเหมือนเดิม แต่ร่างกายด้านนอกส่วนอื่นๆ เป็นสีแดงช้ำ

อีกฝ่ายคงขยับเอวสอดใส่ตัวเขาที่หมดสติไปทั้งคืนไม่ผิดแน่


“หยุด...สักที”


ตอนนี้ขาที่กางออกกว้างไม่ได้น่าอายอีกต่อไป เพราะเขาคุ้นชินกับมันแล้ว การที่ยองจีห้ามอีกฝ่ายก็ไม่ใช่เพราะเหตุผลที่เรียบง่ายแบบนั้น


“…บอกให้หยุด...ไง”


ยองจียกเอวขึ้นอย่างยากลำบากแล้วยึดต้นแขนของฮันจูไว้ ด้านล่างของส่วนที่เขาจับเต็มไปด้วยรอยเข็มฉีดยา ยิ่งเช้ายิ่งเห็นรอยได้อย่างชัดเจน


“พอเหรอ...”


ฮันจูที่โน้มตัวอยู่ยกหัวขึ้นมาถามราวกับสัตว์ป่า สายตาอ่อนโยนแบบไม่เคยเห็นตอนก่อนหน้านี้ ถ้าเป็นคนไม่รู้จักก็คงเป็นดวงตาที่ดูเหมือนฟังคำพูดของเขาเป็นอย่างดี นี่ก็เป็นผลกระทบจากช่วงผสมพันธุ์หรือเปล่านะ

ตอนนี้ยองจีมองเข้าไปในดวงตาสีเขียวที่เริ่มคุ้นเคยมากขึ้นพอสมควร แล้วรู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนพวกสัตว์ที่น่ารักอ่อนโยนมากกว่าสัตว์ป่าซะอีก

เขากลืนน้ำลายแล้วค่อยๆ อธิบายออกมา


“…ใช่ คุณปู่จะกลับมาเมื่อไหร่ไม่รู้ เพราะงั้นต้องไปแล้ว...”

“…ต้องไปเหรอ”

“เพราะงั้นก่อนอื่นเอาไอ้นี่ออกไปหน่อย...”


เป็นตอนหลังจากข้างในนั้นขยายเต็มที่ ชัดเจนว่าสิ่งที่อยู่เต็มภายในท้องของเขาคือน้ำกามของฮันจู ยองจียังคงยึดแขนเขาไว้แน่นพลางกัดเนื้อภายในปาก เขาวางแผนในใจว่าไม่ว่าจะเป็นยังไงก็จะเอามันออกไปด้วยตัวเอง แทนฮันจูผู้ไม่ฟังคำพูดของเขาพร้อมกับทำสีหน้าไร้อารมณ์


“ไป ไม่ ได้”


คิดไปเองหรือเปล่านะ ที่เสียงพูดเว้นทีละพยางค์นั้นทำให้รู้สึกเย็นวาบต่างจากก่อนหน้านี้ ทันทีที่หัวซึ่งกำลังก้มอยู่เงยขึ้นมา สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกัน ...อะไรนะ ร่างของยองจีตกลงไปบนเตียงโดยไม่มีแม้แต่เวลาจะถามออกมา

รู้สึกว่าร่างของฮันจูซึ่งกดทับลงมานั้นหนักกว่าเมื่อวาน ทันทีที่รับรู้ได้ว่าตัวเองกลับลงมานอนท่าเดิมอีกครั้ง ดวงตาของยองจีก็เบิกกว้าง ไม่ได้นะ ถ้าเป็นแบบนี้... ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผลที่จะตามมาคืออะไร

ยองจีคว้าส่วนไหนสักส่วนของหัวเตียงตามสัญชาตญาณแล้วถีบท้องของฮันจูอย่างแรง ฮันจูกระเด็นตกเตียงด้วยแรงถีบอย่างรุนแรงนั้นแล้วร้องเสียงดังพอสมควร


“…บ้าเอ๊ย”


บ้าจริง รู้ว่าการคาดหวังอัลฟ่าในช่วงผสมพันธุ์ให้ตั้งสติได้นั้นเป็นเรื่องยากเกินไปแต่คิดไม่ได้เลยสักนิดว่าคนตรงหน้าคือฮันจูที่เขารู้จัก ไม่สิ ไม่เกี่ยวว่าจะเป็นยูฮันจูหรือเปล่า การที่ต้องแยกตัวกลับไปเป็นความจริงซึ่งถูกกำหนดไว้แล้ว

เช้ามาเขาก็ตั้งสติได้ ถ้าเรื่องที่เขาใช้เวลาหนึ่งคืนเต็มด้วยกันกับแพทย์ประจำตัวถึงหูคุณปู่ล่ะก็ แล้วยิ่งถ้าคุณปู่รู้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่นั้น

ถึงตัวเองจะเป็นรองแต่ไม่รู้ว่าฮันจูจะเป็นยังไง จินตนาการออกมาเป็นรูปเป็นร่างไม่ได้แต่ยังไงก็ตามจะคงไม่ใช่แค่ปล่อยผ่านไปเฉยๆ แน่ อาจจะโดนขับไล่ไปจากคฤหาสน์ตอนนั้นเลยก็ได้ ยองจีคิดอย่างใสซื่อพร้อมกับจับเอวของตัวเองแล้วลุกจากเตียง


“…จะไปไหน...นายน่ะ”


เสียงทุ้มต่ำอยู่ใกล้กว่าที่คิด และทันทีที่รับรู้ ร่างกายที่เกือบจะลุกขึ้นได้แล้วก็ล้มคะมำไปด้านหน้าอีกครั้ง ถึงจะล้มลงไปบนพื้นพรมเลยไม่ได้เจ็บอะไร แต่ในตอนที่รู้ว่าสิ่งที่รั้งข้อเท้าของเขาจนล้มลงคือมือของฮันจู ขนทั้งร่างก็พากันลุกเกรียว

 อีกฝ่ายทำให้ยองจีล้มแล้วลากยองจีไปทั้งอย่างนั้น


“…อึ ฮึก…!”

“ห้าม ไป”


แขนทั้งสองถูกดึงไปด้านหลังแล้วยกขึ้นไป ฮันจูล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้อย่างมั่นคง เขารู้สึกเจ็บเหมือนไหล่จะหลุดแต่ฮันจูก็ดูไม่คิดจะปล่อยเขาเลย

ช่องทางซึ่งเต็มไปด้วยน้ำกามของฮันจูจนเอ่อล้นทะลัก ยังคงถูกแกนกายแข็งขืนสอดใส่เข้ามา


“อา อึก…!"


ทำท่าทางที่เสียศักดิ์ศรีขนาดนี้เป็นครั้งแรก เป็นท่าทางซึ่งไม่รู้ว่าทำมาแล้วตลอดคืนหรือเปล่า แต่เขาจำอะไรไม่ได้ ตอนนี้จึงเหมือนเป็นครั้งแรก ฮันจูโน้มลงมาทาบทับร่างกายยองจีที่โก่งโค้งไปด้านหน้าแล้วขยับเอวอย่างรุนแรง

ยองจีหายใจไม่ออกอีกครั้งกับการขยับเอวอันรุนแรงนั้น เพียงคืนเดียว ร่างกายของยองจีเปิดรับฮันจูอย่างง่ายดายอย่างกับต่างคนต่างเป็นการจับคู่ที่ลงตัว เขาเบนความสนใจไปยังจุดที่ตัวเองต้องโดนสอดแทรกเข้ามาราวกับไม่รู้วิธีกลับไป ฮันจูไม่ลังเลและดันตัวเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อื้อ...! ไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นเสียงของตัวเอง เสียงนั้นเล็ดลอดออกมาอย่างน่าเวทนาจากริมฝีปากที่ปิดอยู่ ส่วนล่างเอวลงไปรู้สึกแตกกระเจิงอีกครั้ง พัง พังแล้ว เขาตัวอ่อนยวบและอ่อนยวบจนไม่สามารถกลับไปสู่รูปลักษณ์เดิมได้ตลอดไป


“ฮ้า...อึ...อือ...ยะ...หยุด...อึก...!”

“ต้องรับ...ไป...แฮ่ก...ทั้งหมด”

“อา…อ๊ะ…!”

“นอกจากนาย...ก็ไม่มีใคร...ทำได้”


คำพูดที่ไม่สามารถทำความเข้าใจได้ในทันทีสัมผัสตรงใบหูของเขาแล้วห่างออกไปอย่างรวดเร็ว แม้ในเวลาแบบนั้นความเร็วของการขยับเอวก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจะตายเลย ขอบตาเปียกชุ่มราวกับน้ำตาถูกเติมจนเต็มภายในหนึ่งวัน เห็นได้ว่าความรู้สึกดีที่ถูกสัมผัสอย่างไร้ซึ่งความทรมานนั้นเป็นเรื่องที่ดีมากทีเดียว

ความเป็นชายของยองจีซึ่งสั่นไหวตามการขยับเอวของฮันจูหลั่งน้ำกามออกมาราวกับเขื่อนแตก แทนที่น้ำตาที่ยังคงไม่ไหลออกมา

ดีจัง ดี เพราะงั้นได้โปรดหยุดเถอะ รู้สึกเหมือนจะตายไปทั้งอย่างนี้


ยองจีจินตนาการว่าตัวเองอาจจะตายไปแบบจมกองน้ำกามของฮันจู


“เพราะฉะนั้น...ห้ามไป”

“…ฮึก ยูฮัน...อ๊ะ...!”


เพราะอย่างนั้นหรือเปล่า เกือบเรียกชื่อของเขาผิดไปแล้ว อย่าทำอะไรแบบนั้นกันดีกว่า

ไม่รู้เหตุผลแต่อย่าทำเด็ดขาด แม้จะย้ำแล้วย้ำอีกแต่


“…ยู…จูโฮ...ฮึก...จูโฮ...นายห้าม...หยุดนะ”


…ยูจูโฮเหรอ


ดวงตาที่เคยปิดอยู่ค่อยๆ หรี่ขึ้น แต่เป็นตอนนั้นที่น้ำเชื้อขาวขุ่นของฮันจูที่ปลดปล่อยเข้ามาเต็มที่ภายในร่างของเขานั้น ทำให้รู้สึกไม่คุ้นเคยจนขนลุก เขาถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง

ร่างสั่นเทิ้มล้มลงไปบนพื้น และร่างของฮันจูก็โน้มทับลงมาราวกับล้มลงไปด้วย เขาหยุดขยับเอวแล้วแต่ยังคงร้อนรุ่ม ไม่มีสติและรู้สึกร้อนวูบวาบ

แม้ว่ายังคงรู้สึกเช่นเดิม

ยองจีนอนนิ่งเหมือนศพพลางหอบหายใจยาวๆ ในขณะที่ล้มลง มือทั้งสองข้างก็เป็นอิสระ ร่างของฮันจูทาบทับร่างของเขาเอาไว้ราวกับเป็นผ้าห่ม ใบหน้าของฮันจูอยู่ตรงหลังคอของเขานี่เอง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น