โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 04-4 Mounting

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 751

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2561 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04-4 Mounting
แบบอักษร

​“ทำ... บ้าเอ๊ย... ทำตามใจ...ตัวเองเลย!”


แต่วิธีการนั้นไม่ได้รับรองไว้ว่าเขาจะสงบลง ยองจีส่ายหัวไปมาอย่างแรงแล้วแผดเสียงร้อง เสียงทุ้มต่ำแห้งเหือดอย่างหมดแรงนั้นกลบเสียงสะอื้นจนหมด

เป็นคำตอบที่ฮันจูต้องการแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ใช่ เขาขยับเอวไปด้านหลังแล้วดันมาด้านหน้าอีกครั้งสลับกันไปมาถี่กว่าเมื่อครู่นี้

เพื่อที่จะได้ฟังคำตอบซึ่งตัวเองต้องการจริงๆ


“…ขอร้องคนอื่น...ให้มี...มารยาทกว่านี้”


แม้จะไม่ได้ยินคำข้างหลังสุดแต่ก็รู้แล้ว ยองจีกำหมัดแล้วต่อยเข้าที่กระจกอย่างแรง ต้องร้องขออะไรมากกว่านี้อีกล่ะ ฮันจูต้องเชื่อว่ายองจีไม่สามารถทำได้แน่ๆ หรือไม่ก็กำลังบีบบังคับให้เขาทำแต่อะไรยากๆ

แต่เรื่องที่น่าขำมากจริงๆ ก็คือสุดท้ายแล้วตัวเขาก็ต้องทำตามเท่านั้น


“ฮึก…!”


มือของฮันจูเบี่ยงเบนความสนใจไปที่อื่นด้วยการกอบกุมเข้าตรงส่วนอ่อนไหวของยองจี เป็นการเล็งเป้าหมายที่จะถูกจับกุมโดยตรงและแน่นอน ยองจีเบิกตากว้างกับการปลุกเร้าอย่างกะทันหัน ด้านหลังนั้นทรมานแต่ไม่สามารถปฏิเสธแม้แต่กลิ่นของโอเมก้าที่ฟุ้งออกมา และความเสียวซ่านของเซ็กซ์ในครั้งนี้ได้เลย แม้ว่าไม่ชอบแต่ส่วนอ่อนไหวของเขาก็แข็งตัวขึ้น

นิ้วมือซึ่งไม่อ่อนโยนเลยแม้แต่นิดเดียวรูดรั้งส่วนอ่อนไหวของยองจี ราวกับจะดึงไปข้างหน้าแล้วก็กระชากไปข้างหลัง แก่นกายที่อ่อนไหวและรู้สึกเร็วต่อการกระตุ้นมีปฏิกิริยาตอบสนองทันที ผิวหนังชั้นนอกส่วนอ่อนไหวรู้สึกเสียวซ่าน เป็นการลูบไล้ซึ่งตอบรับความต้องการของยองจีที่อยากขยับด้านหน้าไม่ใช่ด้านหลังอย่างสมบูรณ์แบบ แม้จะเป็นสัมผัสที่ไม่นุ่มนวลแต่เพราะอย่างนั้นถึงยิ่งรู้สึกเสียวซ่านมากขึ้นไปอีก


“แฮ่ก...อะ อือ...”


เสียงครางอย่างเปราะบางถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีสะดุด การต่อต้านด้วยการตะโกนออกมาว่าไม่ชอบได้หายไปแล้ว ยองจีแนบหน้าผากไปกับกระจก ทรมานกับการกระตุ้นทั้งจากทางด้านหน้าและด้านหลัง แกนกายซึ่งค่อยๆ บวมเป่งรู้สึกเสียวซ่านและทรมานเพราะต้องการปลดปล่อย ส่วนด้านหลังนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง แกนกายใหญ่และแข็งขืนหยุดลงแล้วแต่กำลังขยายใหญ่ขึ้นราวกับเต้นตุ้บๆ อยู่ด้านใน

เป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งแต่กลับทรมานเหมือนกัน ตอนนั้นฮันจูยิ่งรูดรั้งส่วนอ่อนไหวของยองจีแรงขึ้นอีก ความรู้สึกต้องการปลดปล่อยซึ่งรอมาตลอดนั้นใกล้เข้ามาแล้ว ต้องระบายมันออกมาสักครั้ง

แน่นอนว่าฮันจูไม่คิดจะทำให้ตามความตั้งใจของยองจีเลยสักนิดเดียว


“กำลัง...ทำอะไร...!”


ก่อนถึงจุดสุดยอด ฮันจูซึ่งกอบกุมส่วนอ่อนไหวของยองจีที่ตั้งตระหง่านก็เอานิ้วหัวแม่มือของตัวเองมาปิดตรงส่วนปลายไว้


“…ขอร้อง...อย่างนอบน้อม”


คำขอของเขายังคงไม่ถูกยอมรับ และยิ่งไม่ยอมแพ้ แต่กลับดื้อรั้นอย่างมาก

เขาทำอะไรก็ได้เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ มือปิดกั้นตรงส่วนปลายอย่างมั่นคงแล้วยิ่งกดมันแรงขึ้น ทุกครั้งที่อีกฝ่ายทำอย่างนั้น เอวของเขาก็สั่นสะท้าน เปลือกตาที่ลืมขึ้นมาครั้งหนึ่งกระตุกและหลับตาไม่ลงอีกครั้ง ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว


“…ทำ…แฮ่ก...ให้หน่อย...”


สุดท้าย ยองจีก็รับรู้ความจริงแล้วว่าเขาเปิดกล่องที่ไม่ควรเปิด


“ทำให้...รู้สึกดี...ที...”


รับรู้แล้ว เขายอมแพ้

มือของฮันจูปล่อยส่วนอ่อนไหวของเขา ขณะเดียวกันก็จับสะโพกทั้งสองข้างไว้แน่น ส่วนอ่อนไหวซึ่งเป็นอิสระปลดปล่อยออกมาอย่างแรงจนน้ำกามของยองจีพุ่งไปติดกระจกแล้วไหลลงมาเป็นทาง


“อ๊า…!”


เขาสั่นระริกไปกับความโล่งสบายราวกับแก้ปัญหาได้อยู่พักหนึ่ง เอวของโค้งลงไปอีกครั้งพร้อมกับแก่นกายซึ่งถูกดันเข้ามาทางด้านหลัง

ตาของยองจีเบิกกว้าง ช่องทางด้านหลังที่ขยายกว้างขึ้นนิดหน่อยหุบลงโดยสัญชาตญาณ เป็นการป้องกันการรุกล้ำเข้ามา แน่นอนว่าเป็นการขัดขืนที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสำหรับอีกฝ่ายที่สอดใส่ความเป็นชายไว้ด้านในเรียบร้อยแล้ว

ฮันจูไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เพราะแม้แต่การประคองสติเอาไว้จนถึงตอนนี้ได้ก็เป็นเรื่องน่าตกใจ เขาดูเหมือนจะเคลื่อนไหวร่างกายตามใจตัวเอง ส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนก็รับช่วงต่อแทนริมฝีปากที่ปิดสนิทของเขา

ตั้งแต่ตอนนี้จะเป็นตอนที่ริมฝีปากของยองจีส่งเสียงออกมาอย่างน่าหนวกหูมากขึ้น


“ฮึ…อึก…”


แก่นกายที่ถอนออกไปอย่างไม่มีช่องว่างให้สงสัยสอดเข้ามาตรงจุดเดิมอีกครั้ง


“ฮ้า...อือ...”


ทำไมกันนะ อะไรกัน ยองจีสับสนวุ่นวายใจชั่วขณะ เมื่อกี้นี้...


“…อือ…อ๊ะ…!”


สัมผัสลงไปตรงไหนกันแน่

จนตอนนี้ถึงเพิ่งจะสามารถคิดได้ ยองจีส่งเสียงร้องแบบไม่คาดคิดออกมาและครูดเล็บบนผิวมันขลับของกระจกอย่างไม่มีอะไรจะคว้าไว้

ส่วนอ่อนไหวแข็งขืนและมีขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับร่างกายผอมบางกำลังขูดเขี่ยอยู่ภายใน เมื่อสอดเข้าด้านในก็คับแน่น ถูไถรอบๆ ไปทั่วพร้อมกับเคลื่อนไหวด้วยสิ่งนั้น ในที่สุดก็สัมผัสกับผนังด้านในสุดแล้วถอนออกมา

แก่นกายที่ถอนออกแล้วดันเข้ามาใหม่ทันทีนั้นกดเข้าตรงจุดที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ จุดที่ยองจีคิดอะไรไม่ออกนอกจากไม่น่าจะเป็นไปได้


“อ๊ะ! อึก! อ๊ะ…!"


คำพูดของฮันจูที่ว่าจะทำให้รู้สึกดีนั้นถูกพิสูจน์ให้เห็นแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ แตกต่างกับก่อนหน้านี้ที่เขาทรมานอย่างมาก ฮันจูถูไถจุดกระสันอย่างแม่นยำราวกับคนที่กำลังเจาะทะลุทุกสิ่งทุกอย่างจนกว่าจะปลดปล่อยออกมาด้านในร่างกายของเขา

ไม่ใช่แค่หาจุดกระสันของยองจีเจอเท่านั้นแต่ความเร็วก็เพิ่มขึ้นด้วย ทุกครั้งที่ฮันจูขยับเข้าออก ยองจีก็ทรุดลงอย่างไม่มีสติ เหมือนจะเวียนหัวไปกับเสียงเนื้อกระทบกันดังพลั่กๆ ความรู้สึกดีซึ่งไม่รู้เลยก่อนเลย ไม่รู้ว่ามีอะไรแบบนี้ถาโถมใส่เขาตลอดเวลา

เพราะก้มหัวลง ส่วนบนสุดของหัวจึงกระแทกกับกระจกหลายต่อหลายครั้งแต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลย เขารู้สึกเหมือนสิ่งที่ทะลวงเข้ามาจากทางด้านหลังนั้น ไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นสัตว์เดรัจฉาน สัตว์ตัวใหญ่และแข็งแรงจนเขาไม่สามารถแม้แต่จะเทียบได้ ความรู้สึกที่ถูกกระแทกด้วยแก่นกายขนาดใหญ่โต

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น