OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12 หลบซ่อน

ชื่อตอน : บทที่ 12 หลบซ่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 96

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2561 09:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 หลบซ่อน
แบบอักษร

บทที่  12  หลบซ่อน

โอมาเดินมาตามทางทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้าที่นำของจากเผ่าของตนเองมาขายที่ตลาดกลางนี้  โอมามองก่อนจะรีบเดินไปอย่างรวดเร็วและแวะเข้าร้านยาเพื่อซื้อสมุนไพรบ้างตัวก่อนจะเดินออกมาเมื่อได้รับของแล้ว  โอมาไปเก็บตะกร้าก่อนจะหันไปตอบรับพ่อค้าที่ขายของข้างๆ เมื่อเขาถามว่ากลับแล้วหรือ 

“กลับแล้ว  ของหมดแล้วพรุ่งนี้จะมาใหม่” 

พ่อค้าคนนั้นพยักหน้าก่อนจะร้องขายของของตนเองต่อไป  โอมาเดินอ้อมมาทางด้านหลังของบ้านหลังหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปข้างในวางของลงและถอดเสื้อคลุมออกจากศีรษะและเดินไปที่เตียงนอนที่มีร่างหนึ่งนอนไม่ได้สติอยู่  โอมานั่งลงข้างๆ  ร่างของจีที่ยังนอนไม่ได้สติ  พร้อมกับถอนหายใจ  มองร่างของเพื่อนตรงหน้าที่นอนไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ   

“ทำไหมเจ้า  ยังไม่ฟื้นมาซักที  ฟื้นมายิ้ม  มาเล่นกับข้าซิ”

โอมาพยายามกลั้นเสียงสะอื้น “เซฟี่น่าไปแล้ว  เจ้าจะมาทิ้งข้าไม่ได้นะ”  โอมาพูดเสียงเศร้าพยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา  เอื้อมมือไปกุมมือของจี บีบเบาๆ ให้นางรับรู้ว่าตนเองยังคงอยู่เคียงข้าง  อยู่ตรงนี้  แต่ก็ไม่มีปฎิกิริยาตอบสนองมาจากร่างที่นอนอยู่ โอมา ถอนหายใจอีกครั้ง  ซึ่งก็ไม่รู้ว่าช่วงหลายวันมานี้นางถอนหายใจไปแล้วกี่ครั้งกันแน่  นางเคยใฝ่ฝันอยากท่องโลกกว้าง แต่การออกจากเผ่ามาท่องโลกกว้างต้องไม่ใช่แบบนี้  แบบที่เพื่อนคนหนึ่งต้องตาย  เพื่อนอีกคนก็บาดเจ็บสาหัส  หัวใจของโฮมากระตุกวูบ  และวิบๆ ราวกับจะขาดใจ  เพื่อนที่วิ่งเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก  มาบัดนี้ไม่มีอีกแล้วคนที่ มักเคยเดินเคียงข้าง  คอยห้ามปรามเวลาโอมาใจร้อนของขึ้น  ไม่มีอีกแล้วเสียงหัวเราะจากอีกคนที่คอยแยกเขี้ยวใส่ ตอนตนเองยั่วโมโห  โอมายกมือปาดน้ำตาก่อนพึมพำแผ่วเบา “กลับมาได้แล้ว  กลับมาได้แล้วจี”  

โอมาพยุงศีรษะของจีขึ้นมาเพื่อป้อนยา  แต่ยากับหกรดเสื้อผ้าไปหมด 

“ถ้าเจ้าไม่กินยาแล้วจะหายได้ยังไงละ  กินซิ”  โอมาเอ่ยอย่างอ่อนใจที่จีไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆเลย 

โอมาพาจีออกมารักษาตัวอยู่นอกเผ่ามังกรเพราะคิดว่าคงจะปลอดภัยกว่าอยู่ในเผ่าที่โดนจ้องทำร้ายอยู่อย่างนี้  ทุกวันโอมาจะนำไม้แกะสลักไปขายเพื่อนำเงินมาซื้อยารักษาจี  และยังต้องหลบๆ ซ่อนเพื่อระวังพวกคนที่เผ่ามังกรตามล่าด้วย  เพราะว่าจีหนีหายออกมาระหว่างรับโทษคงจะต้องโดนสั่งให้จับตัวไปแน่  โอมาอยากให้ข่าวของเซฟี่น่ารู้ถึงหูของเชน   เพื่อจะได้รับรู้เรื่องของจีและโอมา ถึงจะถกเถียงกัน ทะเลาะกัน แต่โอมาก็ยังหวังหวังว่าเชนจะต้องมาช่วยเหลือพวกตนเอง  แต่การรอคอยของโอมาไม่มีหวังไม่มีการส่งสัญญาณระหว่างเพื่อนอีกแล้ว  เชนคงไม่ได้สนใจพวกตนเองอีกแล้ว  โอมานึกโกรธแค้นก่อนจะหันมามองจี  “ไอ้บ้า!!!!!!  มันใจร้ายอย่างนี้  เจ้ายังจะรักมันอยู่หรือเปล่า” 

รุ่งเช้าโอมาออกมาขายของเช่นเดิมก่อนจะห้อยถุงเงินที่เก็บเอาไว้เพื่อซื้อยาให้กับจี  แต่เมื่อเดินพ้นสะพานมา   ก็มีเด็กคนหนึ่งเดินมาชนโอมาอย่างจังจนโอมาล้มลงไปกระแทกกับพื้น

“โอ๊ย”  โอมาร้องออกมา พร้อมกับยกมือลูกสะโพกของตนเอง

โอมาหันไปสบตากับเด็กน้อยเนื้อตัวมอมแมมที่ยื่นมือส่งมาให้โอมา  เพื่อจะช่วย  โอมาปัดมือออกอย่างขัดใจ ทั้งโมโหทั้งฉุนเฉียว

“ตัวเท่าลูกหมาอย่ามาทำเก่งจะฉุดคนตัวโตลุกเลยน่า”  พูดจบโอมาก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะเก็บข้าวของแต่เมื่อพบว่าถุงเงินหายไป  ก่อนจะมองไปรอบๆ ก็พบว่าเด็กน้อยคนนั้นหายไปแล้วพร้อมกับฝูงชนที่คลาคล่ำ

โอมาเดินมองหาเด็กน้อยคนนั้น  ตามทางเดินไปทั่วตลาด  เพราะมั่นใจว่าต้องเป็นเด็กนั้นขโมยไป  แต่เด็กน้อยคนนั้นหายไปแล้ว   โอมาหรี่ตาลง เหมือนเล็กเห็นเป้าหมายที่ตามหา มองก่อนจะเห็นหลังไหวๆ  อยู่ลิบๆ  พร้อมกับรีบวิ่งไปตามหา  จนชนเข้ากับแผงขายของ  โอมาหยุดชะงักก่อนจะหันมาขอโทษขอโพย  แต่เรื่องไม่จบเมื่อพ่อค้าคนนั้นไม่ยอมก่อนจะเรียกพวกสมุนที่อยู่ในร้าน  ออกมาจัดการโอมา ทำให้โอมาเองนั้นวิ่งตามเด็กน้อยและกลายเป็นว่าต้องวิ่งหนีพวกนักเลงที่โอมาไปชนแผงขายของล้มด้วย

“บ้าชิบ!!!!” โอมาสบถออกมาพร้อมกับวิ่งไปด้วย  ทั้งเหนื่อยทั้งหอบ  ผสมปนเปกันไป

แต่นางจะสูญเสียเงินไปไม่ได้  แต่ก็คงไม่มีทางแน่ๆเมื่อเหลือบมองไปด้านหลัง พวกนักเลงวิ่งไล่ตามมาจนใกล้จะถึง  โอมามองไปด้านหน้าที่ เด็กน้อยวิ่งนำไปอยู่  เด็กน้อยแลบลิ้นปลิ้นตา  ก่อนจะหายไปอีกด้านนึงของตลาด  โอมากำหมัดแน่น ‘อย่าให้จบได้นะ  จะฟาดให้ก้นลายเลย ไอ้เด็กบ้า!!!’ โอมานึกในใจก่อนจะตัดสินใจเบี่ยงวิ่งไปอีกทางเพิ่อหลบหนีนักเลงกลุ่มนั้น                  

จนสุดท้ายโอมาต้องหนีเอาตัวรอดและมาจนมุมที่สุดทางมีกำแพงกั้น 

“นี้นังบ้ามาชนข้าวของคนอื่นล้มแล้วคิดจะหนีเหรอ”  เสียงของชายนักเลงเอ่ยขึ้นและก้าวเดินเข้ามาช้าๆ  โอมามองก่อนเอ่ยขึ้น 

“ไม่ใช่นะข้าโดนล้วงกระเป๋าต่างหากล่ะ  แล้วถ้าข้าหาเจอข้าจะเอาเงินมาคืนให้” โอมาลอบกลืนน้ำลาย ก่อนจะเอ่ยโต้ออกมาเสียงสั่น 

“ใครจะไปเชื่อ”  เสียงนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับปล่อยกำปั้นออกมา  โอมายกมือป้องหน้า  ก่อนจะวีดร้องออกมาหลับตาในใจเฝ้าภาวนา  ‘ตายแน่  ตายแน่’  แล้วเสียงตุบก็เกิดขึ้นโอมายังไม่ลืมตาในใจก็เฝ้าคิดว่าทำไมหมัดของเจ้านักเลงมันถึงยังไม่มาสัมผัสเสียที  โอมาค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะเงยหน้ามองและอ้าปากร้องเมื่อเห็นชายคนหนึ่งเนื้อตัวมอมแมมและเสื้อคลุมขาดวิ่น

“พวกไหนอีกวะเนี้ย  มามัวนิ่มหรือเปล่า"  โอมาลุกขึ้นเมื่อเห็นนักเลงไปหมดแล้วก่อนจะทำท่าทางอวดเก่ง 

“นี้มามัวนิ่มกับพวกนั้นระวังนะจะชกให้คว่ำเลย  เห็นแล้ว  ใช่ไหมล่ะ  ว่าพวกนั้นวิ่งหนีกระเจิง”  โอมาพูดข่ม  แต่กับมีเสียงเด็กลอดออกมาโอมาเองก็มาหาต้นเสียงเพราะคาดว่าคงไม่ใช่เสียงของชายที่ยืนตรงหน้าแน่ 

“ขี้ตู่ชะมัด  รู้งี้ไม่น่าช่วยเลย” 

“แน่จริงออกมาซิไอ้หนู  มัวหลบทำไมกัน  จะได้รู้ว่าข้าโม้หรือไม่โม้” โอมาเอ่ยท้า  ต่อให้กลัวแค่ไหนนางก็ต้องทำท่าทางข่มคนตรงหน้าให้ได้ 

จนกระทั่งชายคนนั้นขยับเดินมาหา โอมากระโดดตัวลอยหลบก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจ

“อะไร  จะทำอะไร” 

“ไม่ได้ทำอะไรหรอก  เพราะถ้าจะทำคงไม่ไล่ไอ้พวกนักเลงนั้นไปหรอก”  ชายหนุ่มจึงเอ่ยเสียงออกมาอย่างเสียไม่ได้  โอมาทำหน้าเหวอก่อนจะร้องออกมา

“อ้าว  งั้นเหรอ”  และเขินที่คุยโม้กับคนที่ช่วยตัวเองเอาไว้ 

ชายพเนจรมองก่อนจะยิ้มให้

“แล้วเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่าล่ะ” 

อ้อมส่ายหน้าก่อนจะปัดฝุ่นที่เลอะตามเนื้อตามตัว  สักพักเด็กน้อยมอมแมมก็โผล่ออกมาจากด้านหลัง 

“นี้ลีถ้าเขาไม่เป็นไรเราก็ไปเถอะนะ”  ชายหนุ่มพเนจรพยักหน้าเมื่อเด็กน้อยเอ่ยขึ้น 

อ้อมมองจ้องเด็กน้อยตาถลน  และวิ่งมาจับแขนเด็กน้อยเอาไว้ 

“ไอ้เด็กบ้านี้เอง”  เด็กน้อยตกใจร้อง  จนชายหนุ่มจะเข้ามาช่วยและร้องขึ้น

“ทำอะไรนะ” ลีเอ่ยเสียงตวาดก้อง

“อย่าเข้ามานะนี้เป็นเรื่องระหว่างข้ากับเจ้าเด็กนี้”  โอมาหันมามองตาขวางก่อนจะตวาดดังกว่า จะว่านางไม่รู้จักบุญคุณคนก็ช่าง  แต่เรื่องเงินสำหรับนางสำคัญที่สุด  ชายพเนจรงง  โอมาหันมามองเด็กน้อยอย่างบึ้งตึง

“เอาถุงเงินของข้ามานะเจ้าเด็กบ้า  รู้ไหมว่ามันสำคัญแค่ไหน”  โอมาตวาดเด็กน้อยตรงหน้า  ชายพเนจรมองเด็กน้อยด้วยสายตาดุกว่า

"เอาเงินของนาง มางั้นเหรอ” 

“ใช่  อ้อ  เจ้าเป็นพ่อเด็กเหรอดีเจอกันทั้งแก๊งอย่างนี้”  โอมาพยักหน้า ก่อนจะทำท่าขู่โดยการกำหมัดและหมุนไปมาราวกับจะได้ออกแรง  ขยับคอไปมา เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันให้ดูน่ากลัว

“ไม่ใช่เราเป็นแค่คนดูแล”  ชายพเนจรรีบปฏิเสธ  ก่อนจะหันมานั่งลงจนใบหน้าเท่ากับเด็กน้อย  “คืนนางไปถึง  เราไม่มี   เราก็จะไม่ขโมยของของใครจำได้ไหม” เด็กน้อยพยักหน้าช้าๆ  อย่างเชื่อฟัง 

โอมามองอย่างแปลกใจในความสัมพันธ์ของทั้งสอง

“นี้ข้าไม่เอาเรื่องก็ได้นะ  แต่คืนเงินให้ข้าเถอะ”  โอมาเอ่ยอ้อนวอนกับชายพเนจรตรงหน้า  ชายพเนจรหันมามองโอมา  ก่อนจะมองเด็กน้อย  เด็กน้อยจึงยื่นถุงเงินมาคืนโอมาก่อนจะเอ่ยเหมือนกระซิบกระซาบกับชายพเนจรตรงหน้า  แต่โอมาก็ได้ยินอย่างชัดเจน 

“ลีแล้วเราจะเอาเงินที่ไหนเดินทางและกินข้าวล่ะ” 

“นี้ยังไงเจ้าก็ช่วยข้าเอาไว้อาอย่างนี้ดีมั้ยไปพักกับข้าก่อน”  โอมามองอย่างสงสาร เด็กน้อยหันมามองก่อนเอ่ยขึ้น 

“แล้วมีข้าวกินไหม”  เด็กน้อยหันหน้าขวับมามองเขม็ง จริงจังกับคำที่ถามออกไป  อ้อมหันมายิ้ม 

“มีซิจะกินเท่าไหร่ก็ได้นะ”  เด็กน้อยหันมาชวนลีก่อนจะฉุดมือดึงขึ้น 

“ไปเถอะนะลี  ไปเถอะ”  ลีหันมามองหน้าโอมาอย่างเกรงใจ 

“ไม่เป็นไร ข้าก็แค่...” 

“เอาเถอะน่า  อย่าปฏิเสธเลย”  โอมาเอ่ยตัดบท แล้วเดินนำหน้าออกไปทำให้ทั้งสองเดินตามมาด้วย

โอมาเดินเข้ามาข้างใน  ก่อนจะเชิญให้ทั้งสองเข้ามานั่งหน้าเตาผิง  ก่อนโอมาจะเดินหายออกไปข้างนอกอีกครั้งและกลับเข้ามาพร้อมกับอาหารและวางลงตรงหน้า  เด็กน้อยรีบคว้ามากินอย่างมูมมาม  ชายหนุ่มมองอย่างเขินอาย ก่อนโอมาจะตอบว่า 

“เต็มที่เลย” โอมามองอย่างเข้าใจ

ชายหนุ่มจึงคว้ามากินอย่างรวดเร็วไม่ต่างจากเด็กน้อย  หลังจากที่มองทั้งสองกินแล้วโอมาจึงเดินหยิบถ้วยยาเดินมาที่เตียงนอน  ลีหันมามองตามร่างสูงโปร่ง 

“เพื่อนของเจ้างั้นเหรอ”  ลีเอ่ยถาม  

โอมาพยักหน้าพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล 

“นางเป็นอะไรไป”  อ้อมส่ายหน้าก่อนเอ่ยขึ้น 

“โดนแทงแต่ไม่รู้ว่าจากอาวุธอะไร  ตั้งนานแล้วแต่แผลไม่ยอมสมานเลยและปากแผลเริ่มเป็นสีดำ  เลือดก็ซึมออกมาเรื่อยๆ เป็นสีดำ และจนปานนี้ก็ยังไม่ฟื้นเลย”  โอมาส่ายหน้าตอบลีที่ถามตนเอง

ลีจึงลุกเดินมาดูร่างที่นอนอยู่ซีดเซียวจนเหลืองราวกับซากศพ 

“ข้าพอจะมีความรู้อยู่บ้าง  เป็นไปได้ไหม  ถ้าข้าจะขอดูบาดแผลของเพื่อนเจ้า”  ลีเอ่ยขออนุญาต

โอมาหันมามองอย่างชั่งใจก่อนจะพยักหน้าตกลง  และวางจีให้นอนหนุนหมอนตามเดิมและเปิดแผลให้ลีดู  ลีก้มลงมองและจับปากแผล

“ข้ารู้จักนะ  อาวุธนี้ข้ารู้จักดี  มันเป็นอาวุธที่พกสำหรับผู้หญิงในชนเผ่าของข้า  มันจะเคลือบยาพิษไว้ด้วย  แต่ว่าพิษชนิดนี้รุนแรงมาก เพื่อนเจ้าไปมีเรื่องกับพวกขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์หรือเปล่า”  ลีเอ่ยถามเสียงเครียด และมองโอมาที่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญาจะตอบคำถามเขา

“แล้วชนเผ่าของเจ้าคือชนเผ่าอะไร”  โอมาย้อนถามถึงชนเผ่าของลี

ลีนิ่งไปซักพัก

“โล” 

อ้อมพึมพำก่อนจะไม่ได้ตอบอะไร  พร้อมทำหน้าครุ่นคิด คิ้วขมวดมุ่นราวกับจะเรียบเรียงบางสิ่งบางอย่าง 

โล  งั้นเหรอ  ไอรา  แล้วทำไมนางจะต้องคิดทำร้ายจีจนปางตายด้วยนางมีเหตุผลอะไร  จะว่าหึงในตัวเชนก็ไม่น่าจะเป็นไปได้  เพราะเชนไม่เคยแสดงว่าชอบจี  เหตุผลอะไรกัน’

โอมาสะดุ้งจากความคิดเมื่อได้ยินเสียงของลี 

“เอ่อ  ไม่รู้  ไม่เป็นไรนะ  เพราะว่าพิษตัวนี้ข้าพอจะรักษาได้”  ลีทักออกมาจนโอมาหันมาสบตากับคนตรงหน้า  แววตาไหววูบ น้ำตาราวกับจะหยดออกมา  เสียงที่ราวกับเสียงสวรรค์ ที่กำลังเฝ้าบอกว่า  จีกำลังจะรอด  จีจะหาย  โอมาพยักหน้ารับถี่ๆ  ก่อนยกมือปาดน้ำตาที่เริ่มจะเก็บเอาไว้ไม่ได้  แล้วลีก็หันไปมองหน้าจี

“แต่ว่าเพื่อนของเจ้านี้อึดมากเลยนะ   พิษนี้แค่โดน   แล้วไม่ได้ถอนพิษออกเต็มที่ก็สามวัน”  ลีขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะบอกออกมา  

“ข้ากับเพื่อนอยู่ที่นี้มาได้เกือบจะสองเดือนแล้วนะ”  โอมาเอียงคอมองอย่างสงสัยก่อนจะเอ่ยตอบลีออกมา   

“นั้นคงจะไม่ดีแน่  เอาล่ะ  เป็นไปได้ไหม  ที่ข้าจะให้เจ้าออกไปหาตัวยามาให้  ในขณะที่ข้าจะขูดปากแผลของเพื่อนเจ้า”  หลังจบคำถาม  โอมามองลีอย่างไม่ไว้ใจ

“ข้าจะไว้ใจเจ้าได้หรือเปล่า”    

“เอาเถอะ  เพื่อนเจ้านอนเจ็บ  ข้าคงไม่ได้คิดไม่ดีไม่ร้ายกับเขาหรอก”  ลีขำออกมาเบาๆ 

“ไม่ใช่อย่างนั้น  แต่ว่าข้าจะ...” โอมาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี  ว่าที่ไม่ไว้ใจเพราะพวกตนเองกำลังหลบหนีอยู่   ลีหันมาโอมามองก่อนจะเหลือบมองไปที่คนเจ็บ

“หรือว่าเจ้าอยากให้เพื่อนเจ้าตายกันแน่”  โอมาพยักหน้ารับหลังลีเอ่ยประโยคนี้มา พยักและเดินออกมาแต่ไม่คิดว่าเด็กน้อยจะตามมาด้วย  โอมาหันมามอง 

“ตามมาทำไม  เจ้าน่าจะไปอยู่กับผู้ปกครองเจ้านะ”  โอมาเอ่ยเสียงห้วนใส่เด็กน้อยส่ายหน้า             

“ไม่เอาหรอก  ข้าอยากจะเดินเที่ยวมากกว่า”  โอมามองอย่างระอาดูเหมือนว่าจะไม่มีใครคุมเจ้าเด็กน้อยนี้ได้  ทำเป็นใหญ่โตก็แค่เด็กมอมแมมคนหนึ่งแค่นั้นเอง




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น