ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 2 จินตนาการสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 2 จินตนาการสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 112

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2561 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 จินตนาการสุดซี๊ด
แบบอักษร

Chapter 2

จินตนาการสุดซี๊ด


                    รถบัสคันใหญ่ยังคงมุ่งหน้าออกไปตามทางและเริ่มแล่นเข้าสู่ถนนสายเล็ก ข้างทางที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องในใจกลางกรุงเริ่มหายไปและเข้าสู่ทางลาดชันและเต็มไปด้วยต้นไม้ ทำให้นักเรียนที่มาเข้าค่ายพัฒนาชุมชนเริ่มมองหน้ากันเลิกลัก และเต็มไปด้วยความกังวลที่สื่อออกมาทางสายตา

                     “เออ…นี่เรากำลังจะไปที่ไหนกันเหรอ” เสียงของเด็กหนุ่มหน้าฝรั่ง มือกีต้าร์ของวงโฟลค ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วหันมาถามธีม

                     “ก็ไปต่างจังหวัดไง” ธีมตอบแบบเรียบเฉย

                     “แล้ว…เราจะไปทำอะไรกันที่นั่น”

                     “ฉันคิดว่าฉันแจ้งไปหมดแล้วนะ นายก็มีกำหนดการแล้วนิ” ธีมยังคงย้ำ

                    คำพูดของธีมทำให้ทุกคนรีบค้นกระเป๋าของตนเองและหยิบกำหนดการออกมาดู เฟิร์สจึงรีบก้มๆเงยๆดูกิจกรรมที่เรียงอยู่หน้ากระดาษ แล้วก็ย่นคิ้วและหันกลับมาหาประธานนักเรียนอีกครั้ง

                    “ค่ายพัฒนาชุมชน…เราก็แค่ไปช่วยกันสร้างห้องสมุด หรือว่าช่วยให้ความรู้ชาวบ้านไม่ใช่เหรอ”

                     “ก็ใช่ไง แล้วนายงงอะไร”

                     “แต่นี่เรากำลังจะไป…ฉันหมายถึงว่าที่ๆเราจะไปอ่ะ มันจะมีอะไรแบบนี้ให้เราทำจริงๆเหรอ ดูเส้นทางตอนนี้สิ อย่างกะจะพาพวกเราไปฆ่า” เฟิร์สทำท่าขนลุกขนพองแล้วก็เริ่มจดๆจ้องๆป่าที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์…นี่มันไม่ใช่ที่ๆพวกเขาสมควรจะมากันนะ

                    “แกก็พูดเวอร์ไป เราก็แค่จะขึ้นไปบนเขาเท่านั้นเอง จินตนาการเกินเหตุแล้วแกอ่ะ” ออกัสที่นั่งข้างๆธีมเสริม

                    “บนเขา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

                         เสียงอุทานของคนทั้งคันรถดังขึ้นมา ทำเอาคนขับรถตกใจจนขับรถเซเลยทีเดียว และดูเหมือนว่า ลูกคุณหนูไฮโซทั้งหลายที่เรียนอยู่ที่โฟลเบลจะหวาดกลัวกับคำว่า “ป่าเขา” ที่ออกัสเอ่ยมาก เพราะมันดูห่างไกลจากชีวิตความเป็นอยู่ปัจจุบัน และจินตนาการของทุกคนก็เริ่มบรรเจิดขึ้นในความคิด

                     ภาพช้างที่ยืนขวางอยู่กลางถนนแล้วเตรียมพร้อมจะเหยียบพวกเขาให้จมดินฉายอยู่ในความคิดของโจ มือเบสวงโฟลค ภาพหมู่บ้านร้างที่เต็มไปด้วยมนุษย์กินคนกำลังทำให้เฟิร์สเด็กหนุ่มหน้าฝรั่งสยองเหมือนที่เขาเคยดูในหนัง

                    อาร์ม นักร้องหนุ่มสุดหล่อของโรงเรียนคิดถึงเชือกเส้นใหญ่ที่เขาต้องใช้ปีนเขาเพื่อขึ้นไปบนหมู่บ้าน ธันเตอร์ เด็กหนุ่มแว่นประธานชมรมดนตรีขยับแว่นขึ้นคงแล้วคิดถึงลิงฝูงใหญ่ที่จะเข้ามาก่อกวนเขาทุกๆสองนาที

                     “ทำหน้าอะไรอย่างนั้นกันวะ แค่ขึ้นเขานะ ไม่ได้ไปบุกโลกไดโนเสาร์สักหน่อย”

                    ออกัสขัดความคิดของกลุ่มเพื่อนไว้ ก่อนที่ทุกคนจะพากันคิดเตลิดไปไกล แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันแล้วแหละ เพราะทุกสิ่งที่ทุกคนจินตนาการนั้นมันเกินจะบรรยายเสียจริงๆ โดยเฉพาะแพมที่ทำหน้าเลิกลักเพราะกลัว…ผี!!!!!!!!

                     อันดาหัวเราะหึๆกับทริปครั้งนี้ เพราะเธอและธีมได้เตรียมแผนแกล้งทุกคนเอาไว้เพียบ เธอจะดูซิว่าการพาลูกคุณหนูทั้งหลายมาเข้าค่ายพัฒนาชุมชนในที่ทุรกันดารแบบนี้ พวกเขาจะรับมือกับสิ่งที่ตามมาอย่างไร

                    และดูเหมือนว่าแผนการทั้งหมดจะไม่ได้มาจากอันดาและธีมเท่านั้น แต่มาจากคุณครูสุดหล่อฝ่ายกิจกรรมครูนัทอีกด้วย ซึ่งเป้าหมายสูงสุดของทริปนี้คือ…การพาทุกคนมาเรียนรู้ชีวิตที่ทุกคนไม่เคยสัมผัสมาก่อน

                     แต่แล้ว…เด็กสาวผู้เต็มไปด้วยแผนการก็หันไปมองเพื่อนซี๊ที่กำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ ฟาร์กอดแขนเธอและฟุบหลับกับไล่อันดาตั้งแต่ที่รถเคลื่อนออกมาได้สองชั่วโมง อันดาจึงมองเพื่อนสนิทแล้วหัวเราะ และเบือนไปดูเด็กผู้หญิงผมเปียอีกคนที่นั่งถัดไป และตอนนี้เด็กผู้หญิงคนนั้นก็กำลังหน้าซีดอยู่              

                    “แพม…” อันดาร้องเรียกข้ามฟาร์ไปหาแพม เด็กสาวหน้าใสจึงหลุดออกมาจากความคิดน่ากลัวของตนเองและทำหน้าเลิกลักมาหาอันดา

                     “เป็นไรเนี่ย”

                     “เปล่าๆ เปล่า” เด็กสาวหน้าตาเหมือนตุ๊กตาเม้มริมฝีปากขณะที่หน้าซีดอยู่

                     “เฮ้ย! หน้าซีดอ่ะ เมารถเหรอ”

                    อันดายังคงเป็นห่วงเพื่อนสนิทคนใหม่ เธอพยายามเอื้อมมือไปสัมผัสกับหน้าผากของแพม แต่ทว่า ฟาร์ที่กอดแขนและหลับทับไหล่ของเธออยู่ทำให้อันดาเอื้อมไม่ถึงแพม เธอจึงลดมือลงและถามต่อ

                     “อยากได้อะไรไหม ยาดม ยาอม ยาหม่อง”

                     “ไม่เป็นไร เราไม่ได้เป็นอะไร อันดา…นอนต่อเถอะ”

                    แพมบอกพร้อมกับมองไปยังฟาร์ที่ยังคงกอดแขนอันดาแน่น และหันกลับไปมองนอกหน้าต่างเหมือนเดิม อันดาที่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เลยหันซ้ายแลขวาแล้วซบกับฟาร์ที่นอนอยู่ก่อนแล้ว …ไหนๆแพมก็บอกให้นอนต่อก็นอนต่อดีกว่าเนอะ            

                    ภาพที่เกิดขึ้นทำให้แพมแอบชำเลืองดูและถอนหายใจ เด็กสาวผมเปียฟุบลงข้างหน้าต่างขณะที่อันดาฟุบอยู่กับใครอีกคน และมันเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากเห็นเลยจริงๆ ตอนแรกเธอคิดว่าเวลาที่เหลืออยู่ในโฟลเบลของเธอจะมีความสุขจนถึงวันจบภาคเรียน แต่ดูตอนนี้สิ เธอมีความสุขอย่างที่คิดไหม               

                    เธอไม่เคยคิดเลยว่าฟาร์จะกลับมาในเวลาแบบนี้ และไม่คิดด้วยว่าฟาร์จะมาทวงตำแหน่งเพื่อนสนิทคืน แล้วเธอล่ะ จุดๆนั้นที่เธอเคยอยู่ ตอนนี้มีคนมาทวงตำแหน่งคืนแล้ว แล้วเธอจะไปยืนอยู่ตรงจุดไหน เธอเข้าใจว่านั่นไม่ใช่ที่ของเธอแต่แรก แต่ตอนนี้เธอกลับไม่อยากเสียจุดยืนตรงนั้นไปเลย แต่ก็นะ…มันไม่ใช่ที่ของเธอ               

                    ใบหน้าเศร้าหมองของเด็กสาว ทำให้ธีมและออกัสหันหน้ามามองหน้ากันอีกครั้ง และถอนหายใจพร้อมๆกัน ทั้งสองรู้สึกไม่ดีตามแพมไปด้วย เพราะพวกเขาช่วยอะไรไม่ได้เลย     

                    “ไหนว่าจะจัดการไงล่ะ” ธีมกระทุ้งแขนออกัสทันที

                     “ก็รู้อยู่ ที่บอกจะจัดการอ่ะ รอให้ถึงค่ายก่อนไหม อยู่บนรถจะทำไรได้ล่ะ”            

                    ออกัสเถียงและหันกลับมาพิงเบาะของตนเอง ธีมจึงเลิกมองรักสามเศร้าระหว่างอันดา แพมและฟาร์ และพิงหลังเหมือนกับเพื่อนชาย แต่ทว่า เขาไม่พิงเปล่า เมื่อมือของประธานนักเรียนคว้าหมับเข้าที่มือของเด็กหนุ่มหน้าตี๋จนเขาสะดุ้ง               

                    “เฮ้ย! อะไรของแกวะเนี่ย” ออกัสกระซิบและอ้าปากค้างแล้วหันมองรอบๆทันที เขาพยายามแกะมือของธีมออกแต่ดูเหมือนว่าบุคคลที่จับมือเขาอยู่จะแกล้งหลับไปแล้ว

                     “ไอ้ธีมๆจะบ้าเหรอ เดี๋ยวก็มีคนเห็นหรอก”

                     “เห็น…แล้วไงล่ะ” ธีมหลับตาพูด และสอดประสานมือของเขาเข้ากับเพื่อนชายที่เขาแอบชอบ ออกัสถึงกับหน้าแดงเป็นลูกตำลึงและรีบยกเสื้อแขนยาวที่เขาถอดกองไว้บนขาขึ้นมาปกปิดมือที่ประสานกันเอาไว้              

                    “แกนี่ก็ทำอะไรไม่คิด และยังมาหลับตาพริ้มอีก” ออกัสโวยและขดตัวอยู่กับเสื้อแขนยาวของตนเอง แต่มือของทั้งสองก็ยังคงจับกันเอาไว้แน่น              

                    ธีมแอบปรือตาขึ้นมามองหน้าที่แดงก่ำของเพื่อนชายแล้วก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่เมื่อออกัสหันมามอง เด็กหนุ่มหน้าตี๋จึงรีบมุดหน้าลงกับเสื้อแขนยาวของตัวเอง แต่ธีมก็ไม่วายมุดตัวลงไปตาม ซึ่งทำให้ออกัสดิ้นพล่านๆแต่สุดท้ายเขาก็ยอมให้ธีมจับมือโดยดี แถมยังพิงหลังกับไหล่กว้างๆของธีมอีก        

                    “ไหนบอกว่ากลัวคนเห็นไง” ธีมกระซิบอีกครั้งทันทีที่เห็นออกัสหลับตาพริ้มที่อกซ้ายเขา

                     “เงียบๆไปเลยแกน่ะ”


........................................................................................................

อ๊าก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เขิน

อิอิ

แก๊งกัสธีมอยู่ไหนยกมือรัวๆๆๆๆๆๆค่ะ

สำหรับ School Ball สองซี๊ดป่วนกวนหัวใจ 2

ยังมีธีมกับออกัสอยู่นะคะ

ใครที่คิดว่าเรื่องของสองหนุ่มจบไปตั้งแต่ซีซั่นแรก

บอกได้เลยว่า....ไม่ใช่ค่ะ

เพราะความรักของทั้งสองยังมีอะไรป่วนกันอีกเยอะ

ติดตามได้ใน School Ball 2 ได้ที่นี่เลยจร้า

Peakfan Writer

^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น