กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่35.2 ของขวัญที่มีค่า

ชื่อตอน : บทที่35.2 ของขวัญที่มีค่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.7k

ความคิดเห็น : 72

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2561 20:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่35.2 ของขวัญที่มีค่า
แบบอักษร


วันต่อมา 

“เดินระวังๆนะหนูนิด นั่งรถเข็นดีกว่ามั้ยเดี๋ยวพี่ให้พยาบาลไปเอารถให้” ราฟาเอลค่อยๆประคองหญิงสาวลงจากเตียงโดยเฝ้าประคบประหงมดูแลเป็นอย่างดี หลังจากที่แพทย์ยืนยันแล้วว่าละอองทรายกำลังตั้งครรภ์อยู่และจากผลตรวจเลือดก็บ่งบอกได้ว่ามีโอกาสตั้งครรภ์แฝดจริง หากแต่ตอนนี้อายุครรภ์ยังน้อยจึงต้องรออีกประมาณสองสัปดาห์เพื่อที่จะมาอัลตราซาวนด์ให้รู้ผลที่แน่ชัด100เปอร์เซ็นต์อีกทีหนึ่ง 

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูนิดเดินเองได้ พี่ราฟต่างหากค่ะที่ควรนั่งรถเข็น นี่เจ็บแผลที่หลังหรือเปล่าคะ” ละอองทรายเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วงเช่นเดียวกัน 

“เจ็บนิดหน่อย แต่พี่ทนได้” ราฟาเอลส่งยิ้มให้หญิงสาว 

“น่าจะนอนดูอาการที่โรงพยาบาลอีกสักคืนนะคะ ไม่น่ารีบออกเลย”  

“พี่ไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ อีกอย่างพี่อยากไปนอนกอดเมียกับลูก ที่บ้านของเรา ห้องของเรา เตียงของเรา”  

“อย่าแม้แต่จะคิดนะคะ หมอก็บอกอยู่ว่างดจนกว่าอายุครรภ์จะครบสามเดือน” ละอองทรายมองหน้าชายหนุ่มโดยส่งสายตาปรามเบาๆ เมื่อเขาเอ่ยถึงเรื่องบนเตียงพร้อมทำสายตากรุ้มกริ่มเกินทน 

“รู้แล้วครับ พี่อดทนได้ รอให้เบบี๋แฝดแข็งแรงก่อน”  

“ดีค่ะ อดทนนะคะ แค่สามเอง” ละอองทรายส่งยิ้มให้ชายหนุ่มพลางชูสามนิ้วขึ้นตรงหน้าเขา

“แค่สามเดือนเนอะ” ราฟาเอลพยักหน้ารับ สามเดือนแค่นี้เองทนได้สบายๆ 

“สามปีค่ะ รอเบบี๋สักสามขวบก่อน”  

“โธ่ ไม่นะอย่าแกล้งทรมานพี่แบบนั้นเลย เพราะเห็นทีพี่คงตายก่อน แค่สามเดือนก็พอ แค่สามเดือนนะคนดี” ราฟาเอลรีบเข้ามาออดอ้อนออเซาะหญิงสาวทันที 

“ไหนว่าอดทนเพื่อลูกได้ยังไงล่ะคะ”  

“ก็…ก็อดทนได้ แต่ว่า…สามปีนั่นมันมานมากเลยนะคนดี” ราฟาเอลกอดหญิงสาว เกยคางวางที่ไหล่บาง แล้วเอ่ยเสียงออดอ้อนเต็มประดา 

“หนูนิดล้อเล่นค่ะ” ละอองทรายหลุดขำเล็กน้อยเพราะเอ็นดูเขานัก คราแรกว่าจะเก็กขรึมใส่เพื่อหาเรื่องแกล้งเขาเสียหน่อย แต่พอเห็นหน้าอ้อนๆ เห็นสายตาหวานๆของเขาแล้วก็ลงมือแกล้งได้ไม่ลง 

“เมียพี่ใจดีจัง” ราฟาเอลหอมลงที่แก้มนวลด้วยความรักใคร่ 

“พอเลยค่ะ เลิกอ้อนได้แล้ว จะได้กลับบ้านกันสักที”  

“โอเคจะ งั้นเรากลับกันเนอะ” ราฟาเอลกดจูบลงที่แก้มนวลอีกครั้ง ก่อนจะคลายอ้อมกอดออกจากร่างบาง แล้วจึงพากันเดินออกไป 

เวลาต่อมา เกาะส่วนตัวราฟาเอล

“ขวัญเอยขวัญมานะคะทูนหัวของป้า หมดทุกข์หมดโศกเสียทีนะลูกนะ” พุดซ้อนเข้าไปสวมกอดหญิงสาวด้วยความรู้สึกโล่งใจ ที่สุดท้ายแล้วเรื่องเลวร้ายต่างๆก็ได้จบลงเสียที 

“แล้วที่ทานยานอนหลับเข้าไป ป้าพุดไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ” ละอองทรายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน 

“ป้าไม่เป็นไรค่ะ ก็แค่ยังเพลียๆเพราะฤทธิ์ยายังหลงเหลืออยู่ในร่างกายนิดหน่อย คุณราฟาเอลก็ให้คุณหมอมาตรวจร่างกายเรียบร้อยแล้ว” พุดซ้อนตอบหญิงสาว เช้าวันนี้ราฟาเอลให้หมอจากโรงพยาบาลรวมถึงหมอภัทรพลเดินทางมาที่นี่ เพื่อที่จะทำการตรวจร่างกายคนงานในเกาะทุกคน และโชคดีที่แต่ละคนก็แค่ยังมีอาการอ่อนเพลียจากผลพวงของฤทธิ์ยานอนหลับเพียงเท่านั้น ไม่มีใครได้รับอันตรายใดๆ

“ปลอดภัยก็ดีแล้วค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับด้วยความรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็ไม่มีใครต้องเป็นอะไรไปเพราะเธออีก 

“หนูนิดอยากไปงานศพคุณอายจังเลยค่ะ” ละอองทรายหันไปบอกกับราฟาเอลที่นั่งอยู่ข้างๆ 

“อย่าไปเลยลูก กำลังท้องกำลังไส้ คนโบราณเขาถือ” พุดซ้อนจับมือหญิงสาวอย่างต้องการปลอบใจ เพราะรู้ดีว่าเธอเองต้องเก็บเรื่องการเสียชีวิตของอารียาไปคิดมากเป็นแน่ 

“แต่หนูนิดอยากไปบอกเธอ ว่าหนูนิดอโหสิกรรมให้” ละอองทรายบอกหน้าเจือน แม้รู้ดีว่าที่อารียาต้องเจอจุดจบแบบนั้นก็เพราะเธอทำตัวของเธอเอง แต่ก็อดที่จะรู้สึกไม่ดีไม่ได้ อย่างน้อยก็อยากไปจุดธูปบอกกล่าวอโหสิกรรมต่อกัน เพื่อจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก 

“ถึงพี่จะไม่ได้ถือเรื่องความเชื่อที่ป้าพุดบอก แต่พี่ก็ไม่อยากให้หนูนิดไปนะ ตอนนี้หนูนิดยังท้องอ่อนๆ พี่ไม่อย่างให้เดินทางขึ้นรถลงเรือ ไว้เราค่อยตักบาตรทำบุญให้แทนก็ได้ พี่ว่าอายคงรับรู้ได้เหมือนกัน” ราฟาเอลเอ่ยบอกอย่างมีเหตุและผล 

“ก็ได้ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ 

“หิวมั้ยคะ อยากทานอะไรมั้ย เดี๋ยวป้าไปทำมาให้” พุดซ้อนเห็นหญิงสาวหน้าเจือนจึงเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง 

“หิวค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ 

“ถ้าอย่างนั้นรอเดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวป้าเข้าครัวทำอะไรให้ทาน” พุดซ้อนพูดจบจึงลุกเดินออกไป 

“เป็นอะไรไปคนดี อย่าคิดมากสิ เดี๋ยวลูกๆเครียดตามนะ” ราฟาเอลขยับเข้าไปใกล้หญิงสาว แล้วดึงเธอมาโอบกอดเอาไว้ 

“สงสารคุณอายค่ะ และที่สงสารยิ่งกว่าก็คือคุณเมฆ” ละอองทรายตอบด้วยความเศร้าใจ การสูญเสียคนที่รักไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตามย่อมกระทบกระเทือนให้จิตใจย่ำแย่เสมอ และตอนนี้เมฆาก็คงรู้สึกจะรู้สึกแบบนั้น 

“เดี๋ยวทุกอย่างมันก็จะผ่านไปนะ ทุกอย่างคงต้องใช้เวลา โดยเฉพาะเมฆ ก็คงต้องให้เวลาคอยเยียวยาจิตใจ”  

“หนูนิดอยากให้เวลานั้นมาถึงเร็วๆจังค่ะ”  

“เมฆต้องผ่านมันไปได้ หนูนิดเลิกคิดมากได้แล้วนะ หนูนิดต้องดูแลตัวเอง กินให้อิ่ม นอนให้หลับ อย่าลืมสิว่ายังมีเจ้าจิ๋วอีกสองชีวิตอยู่ในนี้นะ” ราฟาเอลยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของเธอแผ่วเบาทะนุถนอม 

“ลาก่อนนะคะ” ละอองทรายผละออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม แล้วหันหน้าไปสบตากับเขา 

“หนูนิด…” ราฟาเอลมองสบตาเธอด้วยความรู้สึกใจหาย นี่เธอพูดอะไรออกมา เธอคิดจะไปจากกันเพราะเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นที่นี่อย่างนั้นหรอกหรือ 

“หนูนิดไม่ได้คิดจะจากพี่ราฟไปไหนค่ะ หนูนิดแค่อยากเอ่ยบอกลา” ละอองทรายรีบเอ่ยต่อ เพราะรู้ดีว่าในหัวชายหนุ่มตอนนี้คงคิดอะไรต่อมิอะไรไปไกลแล้ว 

“ไม่ได้คิดจะไปจากพี่ แล้วจะบอกลาพี่ทำไมล่ะ” ราฟาเอลยังคงถามด้วยความสงสัย 

“เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดขึ้น ตอนที่หนูนิดจมไปในน้ำ หนูนิดคิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว เวลานั้นหนูนิดทั้งกลัวและก็เสียใจ เสียใจที่ไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้เลย เอ่ยไม่ได้แม้กระทั่งคำร่ำลา” ละอองทรายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะความรู้สึกในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังคงชัดเจนอยู่ในใจ 

“หนูนิดไม่รู้ว่าในวันข้างหน้า มันจะมีอะไรที่เราไม่คาดคิดเกิดขึ้นอีก ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรที่ทำให้เราไม่มีโอกาสจะบอกลากันอีกหรือเปล่า หนูนิดเลยอยากบอกเอาไว้ เพราะอย่างน้อยเมื่อเวลานั้นมาถึง เราก็ได้บอกลากันแล้ว” ละอองทรายมองสบตา แล้วคลี่ยิ้มบางๆให้ชายหนุ่ม 

“ลาก่อนนะคนดี” ราฟาเอลเอ่ยพลางกดจูบที่หน้าผากมนด้วยความรักใคร่ ก่อนจะผละออกมามองสบตากันด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดแต่ก็รู้สึกดีเป็นที่สุด 

“พี่รักหนูนิดนะ รักมากที่สุดเลย” ราฟาเอลเอ่ยขณะที่มองสบตาเธอหวานฉ่ำ 

“หนูนิดก็รักพี่ราฟค่ะ” ละอองทรายตอบกลับด้วยเสียงและรอยยิ้มหวานเช่นเดียวกัน 

“ต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกัน สร้างครอบครัวแสนสุขของเราด้วยความรักที่เราสองคนมีให้แก่กันนะครับ”  

“ค่ะ จะเป็นคุณพ่อคุณแม่ ดูแลลูกๆ ดูแลของขวัญที่มีค่าของเราสองคนนะคะ”  

“ครับ” ราฟาเอลยิ้มรับ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้ รู้สึกเป็นสุขใจที่สุดที่ได้โอบกอดของขวัญแสนล้ำค่าทั้งสามชีวิตเอาไว้ในอ้อมแขน และจากนี้ไปเขาจะโอบอุ้มดูแลครอบครัวของเขาตลอดไปตราบชั่วชีวิตของเขาเอง...


*****************************************

ยังไม่รู้นะว่าเป็นนายน้อยหรือนายหญิงน้อย ตอนหน้ามาบอก อิอิ😁😁😁



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น