`l2ainl3๐y`

ยินดีที่่ได้รู้จักทุกท่าน และขอบคุณที่ติดตามผลงานของผมเสมอมาครับ

Chapter 36 (จบ) : หนุงหนิงกับความรักครั้งแรกของเขา

ชื่อตอน : Chapter 36 (จบ) : หนุงหนิงกับความรักครั้งแรกของเขา

คำค้น : หนุงหนิง, Yaoi, NC, แมว,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 110

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2561 18:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 36 (จบ) : หนุงหนิงกับความรักครั้งแรกของเขา
แบบอักษร

Chapter 36

หนุงหนิงกับความรักครั้งแรกของเขา

"อะไรกัน ดูมีความสุขนะ นอกจากย้ายห้องแล้วมีอะไรดีๆอีกงั้นเหรอ นนทิพัชร์?" ชายหนุ่มที่ฉันทำงานให้เขามาเกือบปีเอ่ยถาม เขาไม่เคยเรียกฉันว่าหนุงหนิงแต่ใช้ชื่อนนทิพัชร์แทน วันนี้ฉันมารับเขากลับจากสนามบิน เพื่อพาไปส่งที่บ้าน จากนั้นฉันต้องช่วยเขาจัดการกับเอกสาร พาเขาไปส่งที่โรงแรมซึ่งเขามีนัดกับแขก รอจนเขาเสร็จธุระและพาเขากลับมาส่งที่บ้าน

"มีเมีย" ฉันตอบสั้นๆ ตามสไตล์ของฉัน ใช่ ฉันไม่ชอบพูดอะไรยาวๆ ให้มากความนัก

"โถๆๆ ข้าวใหม่ปลามัน...อยู่ไปซักพักก็จะรู้เอง ตอนนี้น้า...น้ำต้มผักก็ยังว่าหวาน" กวินคือชื่อของเขา ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เรียกเขาด้วยชื่อเล่น แต่ฉันรู้ว่าคนสนิทจะเรียกเขาว่าวิน

"อาจจะใช่ แต่ตอนนี้ผมมีความสุข" ฉันกับกวินเป็นเพื่อนกัน เพื่อนจริงๆ ไม่ใช่เพื่อนเพียงในนามอย่างฉันกับพายเมื่อเรายังไม่คบกัน ฉันสามารถปรึกษากวินได้ทุกเรื่องและกวินไม่เคยจุ้นจ้านมากเกินไป เขาไม่เคยขอดูหน้าพาย หรืออยากรู้ว่าคนที่ฉันรักเป็นใคร จนกระทั่งตอนนี้ฉันใช้ชีวิตอยู่ร่วมเตียงเดียวกับพายมาหกเดือนแล้ว กวินก็ยังรักษาความสัมพันธ์ของเราได้ดี

"ผมรู้ครับคุณ นนทิพัชร์ คุณมีความสุขมาก ออกหน้าออกตาเชียวล่ะ ต้องขอโทษด้วยวันนี้งานคุณเยอะมากทีเดียว คงไม่ได้กลับไปหาเมียแต่หัวค่ำนะ" กวินเป็นคนอารมณ์ดีและเขามักหยอกฉันเล่นอย่างกวนๆ แบบนี้เสมอ

"ผมจำเป็นบอกเรื่องของคุณให้เขารู้ เขาโกรธผมมากที่เราเคยมีความสัมพันธ์กันแบบนั้น" ฉันไม่อยากเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ไม่อยากรู้สึกผิดกับการปิดบังความจริง

"อ้อ ! ไม่เป็นไรหรอก คุณบอกเขาไปแล้วนี่ ผมจะโกรธคุณตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วไม่ใช่เหรอ?" เขาตอบกลับมาอย่างร่าเริง รอยยิ้มของเขาสดใสและทำให้ใบหน้าเขาดูเป็นมิตร ฉันชอบเขาเพราะแบบนี้ เขามองโลกในแง่ดีและเป็นคนใจกว้าง

"เสียดายนะ จะรีบมีเจ้าของทำไม...ไม่อย่างนั้นเราอาจได้สนุกกันอีก" กวินนั่งอยู่ที่เบาะหลังมองหน้าฉันผ่านกระจกหน้าบานเล็ก แม้จะยิ้มแต่ใบหน้าของเขาไม่ได้ดูมีความสุข

"กวิน ผมไม่คิดว่าการทำเรื่องอย่างนั้นกับคนที่คุณไม่ได้รักจะเป็นความสุข" ฉันบอกเขาตามที่ฉันคิด ครั้งแรกที่เราทำเรื่องอย่างนั้นกัน คือวันที่เขาเมา เขาดื่มหนักเพราะมีปัญหากับแฟนหนักมากจนถึงขั้นต้องห่างกันพักหนึ่ง แฟนของกวินเป็นผู้หญิงที่มีอายุน้อยกว่า กวินรักเธอมาก และพวกเขาก็คบกันมาหลายปี แต่สุดท้ายก็ทะเลาะกันเรื่องมือที่สาม เรามีความรู้สึกดีๆ ให้กัน แต่ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็น ‘ความรัก’

"ผมมีความสุขดี คุณแค่ยึดติดกับความถูกต้องมากเกินไป คุณปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าร่างกายคุณก็มีความสุข" กวินตอบนิ่งๆ เขายิ้มบางๆ ดวงตาของเขาไม่ได้ดูมีความสุขนัก

"การทำสิ่งที่ถูกต้องเป็นพื้นฐานที่ทำให้มนุษย์มีความสุข" ฉันพูดความจริง....แม้กวินอาจไม่เชื่อแบบนั้น แต่เขาก็ไม่เคยขอให้เรามีความสัมพันธ์แบบนั้นกันอีกหลังจากฉันบอกเขาไปตรงๆ ว่าฉันไม่อยากให้พายเสียใจหากพายรู้ทีหลังว่าฉันนอนกับคนอื่นทั้งที่ปากบอกรักเขา

"เปลี่ยนเป็น...การทำสิ่งที่ถูกต้องเป็นพื้นฐานที่ทำให้มนุษย์แมวมีความสุขดีกว่า" กวินพูดพลางหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง...ฉันไม่ได้ตอบอะไรไปเพราะรู้ว่ากวินไม่ได้มีความสุขอย่างที่เขาดูเหมือนจากภายนอก หัวใจของเขาพังยับเยินไปแล้ววันที่เขารู้ว่าคนที่เขารัก รักใครอีกคนมานานกว่าสองปี รักเขาไปด้วย รักอีกคนไปด้วย...

"ผมหวังว่าคุณจะเจอคนที่รักคุณจริงๆเข้าสักวัน" ฉันบอกเขาจากความรู้สึกจริงๆ ของฉัน ฉันเป็นห่วงเขามากและอยากให้เขามีคนดูแลเสียที

"ผมไม่หวัง" กวินตอบเสียงเรียบ หันมองไปนอกรถ กวินเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง และเขาเปลี่ยนหน้ากากบ่อย ที่ฉันต้องใช้คำนี้เพราะฉันรู้จักเขา ตัวตนที่แท้จริงของเขานั้นไม่ค่อยเปิดเผยให้เห็นนัก ส่วนใหญ่เขาจะสวมหน้ากากรอยยิ้มไว้เพื่อปิดบังทุกความรู้สึก เขาต่างจากพายตรงที่หมอนั่นต่อให้ไม่พูดแต่สีหน้าแสดงออกชัดเจนทีเดียว กวินอ่านได้ยากกว่า จิตใจเขาเหมือนเขาวงกตที่เมื่อหาทางเข้าไปแล้ว หาทางออกได้ยาก เดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่

"คืนนี้จะไปมั้ย?" กวินถามฉัน เขาหมายถึงงานพิเศษที่ฉันทำในบางคืนตั้งแต่สมัยเพิ่งเป็นมนุษย์ได้ไม่นาน

"อาจจะไป แฟนฉันมีนัดกับแฟนเก่า" ฉันตอบนิ่งๆ ใช่...วันนี้พายมีนัดกับตฤณ เป็นครั้งแรกที่พวกเขาจะพบกันหลังจากเลิกรากันไปคราวนั้น ทำไมฉันถึงยอมให้พวกเขาพบกันงั้นเหรอ? ฉันต้องการพิสูจน์ความรู้สึกที่พายมีให้ฉัน และฉันเชื่อใจเขา

"เป็นคนดี บางทีก็เอาชนะไม่ได้ทุกอย่าง คุณควรระวังไว้บ้าง ไว้ใจเขาน่ะดี แต่มากเกินไปไม่ดี คุณฉลาด คงไม่โดนแฟนหลอกเอาง่ายๆ แต่ผมก็ไม่อยากเห็นคุณโง่เหมือนผม" กวินจับไหล่ฉันไว้ บีบเบาๆ ก่อนจะลงจากรถเพราะตอนนี้ฉันขับมาถึงลานจอดรถในบ้านหลังใหญ่ที่เรียกว่าเป็นคฤหาสน์ได้เลย

"Prapai : คิดถึงอ่ะ"

ฉันหยิบมือถือขึ้นมา เห็นข้อความจากพายส่งหาฉันตั้งแต่เมื่อเที่ยง เขาคงส่งมาตอนกำลังพักกินข้าว

"Nn' Nontipatch : เหมือนกัน"

"Prapai : คืนนี้จะรีบกลับนะ"

พายพิมพ์กลับมาหลังจากนั้นประมาณ 10 นาที เขาทำงานอยู่และฉันไม่อยากรบกวนเขา ฉันไม่ได้ตอบอะไรและเขาเข้าใจว่าการที่ฉันอ่านไม่ตอบไม่ใช่เพราะฉันละเลยเขา

ชีวิตของฉันกับพายครึ่งปีหลังมานี้เป็นไปได้ดีมาก เราย้ายมาอยู่คอนโดที่ฉันซื้อต่อจากกวินด้วยกัน พายเซ้าซี้เรื่องเงินที่ฉันต้องผ่อนจ่ายกวินจนฉันรำคาญ ฉันจึงบอกเขาไปตามจริง เขาดึงดันจะช่วยจ่ายแต่แน่นอนฉันไม่ยอม

เขาจึงจ่ายค่าใช้จ่ายอื่นแทน ค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าอาหารที่เรามักซื้อมาทำกินเอง แต่หากไปกินข้าวข้างนอก โอกาสพิเศษต่างๆ ฉันจะเป็นคนจ่าย เรามีความสุขกับชีวิตแบบนี้

ตอนนี้พายมีงานใหม่แล้ว เขาได้งานไม่ไกลจากคอนโดมากนัก เงินเดือนดีแต่ใช้งานหนักกว่าที่เก่ามากพอควร เขามักเล่าให้ฉันฟังเรื่องเพื่อนร่วมงานที่เขาสนิทด้วย เหมือนเขาจะเปิดใจรับผู้คนได้มากกว่าแต่ก่อน กลัวการผูกพันน้อยกว่าเดิมมาก เขามีเพื่อนเยอะขึ้นและฉันดีใจที่เป็นอย่างนั้น เขามีความสุข...มีชีวิตชีวา...

ฉันรักเขา

เราอยู่ด้วยกันมาครึ่งปี ใช่แล้ว...แต่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเขานอกจากจูบ เพราะมีเพียงฉันที่รู้ว่าอดีตของพายนั้นน่ากลัวขนาดไหน เขายังไม่พร้อม ล่าสุดที่ฉันรุกล้ำเขาจนเราเกือบมีอะไรกันแล้ว เขาร้องไห้ออกมาโดยที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว ฉันจึงหยุด...เขาบอกให้ฉันทำต่อแต่ฉันไม่ทำ

มันทรมานนิดหน่อยที่ไม่ได้ทำเรื่องอย่างนั้นกับคนที่รักโดยเฉพาะช่วงนี้ หากเรียกตามประสาแมวก็คือฉันกำลังอยากผสมพันธุ์ หรือภาษามนุษย์เรียกช่วงนี้ว่าติดสัด

ฉันอยากทำ และต้องทำกับพายคนเดียว

ฉันส่ายหน้าก่อนจะเรียกแท็กซี่กลับบ้าน พอคิดถึงร่างกายก็ร้อนขึ้นมาอีก ฉันหมกมุ่นมากเกินไปใช่มั้ยนะ...ฉันควรถามกวินดูว่าฉันพอทำอะไรได้บ้างกับอาการนี้ อึดอัดชะมัดเลย

ฉันเดินหาอะไรกินเป็นอาหารเย็น ใกล้ๆ บ้านกวิน ฉันชอบกินสเต็กปลาเพราะมันอร่อย แต่กินคนเดียวไม่อร่อยเท่ากินกับพาย

คิดถึงเขาอีกแล้ว

ฉันไปทำงานต่อโดยไม่ลืมพิมพ์บอกพายไว้ เดี๋ยวเขาจะเป็นห่วง

"Nn' Nontipatch : ฉันไปทำงานนะ"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงไม่บอกเขาหรอกว่าฉันไปไหน แต่เพราะตอนนี้เราเป็นแฟนกัน สำหรับมนุษย์แล้วแฟน...ไม่ได้มีไว้ผสมพันธุ์อย่างเดียว พวกเขามีกันและกันเพื่อพึ่งพากันในทุกเรื่องโดยเฉพาะเรื่องความรู้สึก ฉันต้องใส่ใจเขาให้มากกว่าเดิมเพราะเขาเลือกฉันแล้ว หากฉันดูแลเขาได้ไม่ดีพอเขาก็อาจไปเลือกคนอื่นซึ่งฉันยอมไม่ได้เด็ดขาด ฉันสู้มาแทบตายกว่าจะได้เขามา ฉันไม่ยอมเสียเขาไปหรอก

"Prapai : นายอย่าดื่มมากนะ จะกลับแล้วโทรหาฉันด้วย"

"Nn' Nontipatch : ครับ"

พายบอกฉันว่าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน...เขารักฉันแบบที่ฉันเป็น แต่เชื่อเถอะพอมีความรัก คุณจะอยากเป็นคนที่ดีกว่าเดิม ฉันเองก็เช่นกัน ฉันยังคงขี้โมโห ขี้รำคาญและมีโลกของฉัน แต่ฉันพยายามโมโหน้อยลง รำคาญน้อยลง เพื่อให้พายมีความสุขมากขึ้น ฉันเกลียดตัวเองที่ทำให้พายต้องร้องไห้ ฉันต้องการให้เขายิ้ม และนี่คือความรักที่มนุษย์หลงใหลกับมัน

ไม่แปลกหรอก ขนาดฉันเป็นแมวฉันยังเสพติดมันเลย ความรักน่ะ...

จบแล้วครับ

เจอกันภาคหน้า เป็นเรื่องของกวิน ค่อนข้างดราม่ากว่าเรื่องนี้

สัปดาห์หน้าถ้าไม่ติดอะไรก็จะลงต่อให้เลย

ขอบคุณที่ติดตามนะครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น