Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่7 หลบหนี

ชื่อตอน : ตอนที่7 หลบหนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2561 14:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 หลบหนี
แบบอักษร

​หลังจากที่กินยาและหลับไปพอตื่นเช้ามาความเจ็บมันเริ่มทุเลาลง ฉันจึงสามารถเดินลงจากเตียงได้ ฉันเดินตรงไปที่ประตูพยายามจะเปิดมัน

"นี่ถึงขั้นขังฉันไว้เลยหรอ? มันจะมากไปแล้วนะ!" 

ฉันสบถอย่างหัวเสียไม่คิดว่าในชีวิตจะมีใครกล้ามาขังฉันไว้ ชีวิตของโซเฟีย ลอว์สัน ต้องมาถูกผู้ชายคนนี้ทำหยาบคายและเหยียดหยามไปถึงไหนกัน! นึกแล้วก็โมโห 

ฉันทิ้งตัวลงบนเตียง และนึกหาวิธีให้ออกไปจากที่นี่ อย่างน้อยๆก็ติดต่อหาพวกเฮียได้ฉันก็อาจจะมีทางรอดมากขึ้นก็ได้ แต่จะทำยังไงห้องนี้อยู่ชั้นบนของบ้านพัก อีกอย่างห้องนี้ยังติดกับหน้าผาทะเลอีก ถ้าขืนฉันปีนลงไปแล้วพลาดมีหวังจกทะเลตายก่อนได้ติดต่อพวกเฮียแน่ๆ

ทางเข้าออกก็มีแต่ทางเดียวคือประตู ที่ตอนนี้ถูกล็อกอยู่ คนที่เข้ามาได้ก็มีแต่หมอนั่นคนเดียวเท่านั้น คิดสิคิดให้ดีโซเฟีย ทันใดนั้นฉันก็ปิ๊งไอเดียได้ ถ้าฉันออกไปขณะที่หมอนั่นยังอยู่ในห้องนี้ก็สิ้นเรื่อง 


ฉันนั่งๆนอนๆในห้องนั้นรอให้เขามาหา จนถึงบ่ายเลยกว่าเขาจะเข้ามา วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตลายฮาวายกับกางเกงขาสั้นสีขาวเดินเข้ามาในห้อง

"คิดถึงฉันมั้ยเมียจ๋า?" 

"ใครเมียนายยะ!? พูดให้มันดีๆหน่อย"

"เอ้า ก็เธอไงเมียฉัน เราได้กันแล้วเธอก็คือเมียของฉันไง"

ฉันยืนมองเขานิ่งๆกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขาในแต่ละครั้งที่พบเจอกัน 

"ถ้านับเรื่องได้กันแล้วต้องเป็นเมียอย่างนั้นนายคงมีเป็นร้อยแล้วมั้ง" 

ฉันกอดอกมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ไอ้ท่าทียียวนมันชวนน่าโมโห อีกฝ่ายยิ้มกว้างออกมาก่อนจะมองหน้าฉันอย่างขำๆ

"ฮ่าๆ นี่ฉันอุตส่าห์เรียกเธอว่าเมียนะ อย่างน้อยๆมันก็ยังมีตำแหน่งมากกว่าคู่นอน"

"แต่ฉันไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมียจากนาย!"

"ไม่ต้องการก็แล้วแต่ มันจะดีหรอที่โซเฟีย ลอว์สันจะเป็นแค่คู่นอนชั่วข้ามคืนของโรเมโอ แบรดวินท์ คิดให้ดีสิว่าตำแหน่งไหนมันดีกว่า?"

"หึ! ต่อให้ฉันจะเป็นแค่คู่นอนข้ามคืนของนาย แต่ฉันก็คือ โซเฟีย ลอว์สัน ผู้หญิงที่มีค่ามากมายมหาศาลและต่อให้ฉันจะต้องถูกนายย่ำยี ก็คงไม่มีใครกล้ารังเกียจฉันหรอก!!"

ฉันพูดเสียงแข็งยืนยันคำหนักแน่น ก่อนจะช้อนสายตามองเขาด้วยความเหยียดหยาม แม้ว่าศักดิ์ศรีของฉันต้องถูกเขาหยามแต่ความจริงที่ว่าฉันเป็นลูกสาวนายทุนก็ไม่เปลี่ยนยังไงมันก็เรียกพวกผู้ชายได้เพียงแค่ฉันกระดิกนิ้วเท่านั้นทุกคนก็พร้อมรับใช้ฉันแล้ว 

"อย่าสำคัญตัวผิดว่าฉันอยากจะเป็นเมียของผู้ชายแบบนาย!"

ดวงตาของเขาจะแววขบขันกลับกลายมีประกายวาวโรจน์แทน เขาจับไหล่ขฉันทั้งสองข้างก่อนจะดึงฉันทั้งร่างเข้าไปใกล้เขา

"โอ้ยเจ็บนะ!"

"หึ! ฉันคิดว่าเธอจะรู้สึกดี๊ด๊ากว่านี้แต่กลับทำท่าเหมือนรังเกียจฉัน ดี รังเกียจฉันให้มากๆเพราะฉันจะทำให้เธอขยะแขยงจนทรมานตายกันไปข้างนึง!" 

เมื่อพูดจบเขาไม่รอช้าประกบริมฝีปากกับฉันทันที ครั้งแรกฉันพลาดมีหรอครั้งนี้ฉันจะพลาดอีก!

ปึก!

"โอ้ย!!!"

ฉันใช้หัวเข่าเตะขึ้นเสยตรงจุดกึ่งกลางลำตัวของเขา ฉันกะแรงพอประมาณไม่ได้มากมายอะไรแต่มันก็ส่งชายร่างสูงให้ล้มไปนอนตัวงอลงกับพื้นได้ พอได้จังหวะฉันก็รีบวิ่งหนีออกไปทางประตูทันที

"อย่าไปนะ!! ถ้าจับได้ฉันจะเอาคืนให้สาสมแน่!" 

ฉันไม่สนใจคำขู่ของเขาพาตัวเองวิ่งออกมาจากห้องขังอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย แม้มันจะไม่เจ็บมากแต่ก็ยังปวดบริเวณขาหนีบอยู่ แต่ใครจะไปยอมแพ้ต้องหนีให้ได้

ฉันวิ่งลงมาจากบนชั้นสองเห็นโทรศัพท์ของบ้านพักวางไว้อยู่บนโต๊ะ หัวของฉันกำลังประมวลผลว่าฉันควรโทรหาพวกเฮียตอนนี้เลยหรือจะหนีออกไป แล้วถ้าที่นี่มีบ้านของเขาหลังเดียวขึ้นมาหล่ะฉันจะทำยังไง สุดท้ายฉันก็หยิบโทรศัพท์นั่นขึ้นมาก่อนจะกดหมายเลข

"ฉิบหายละ เบอร์โทรเฮียเบอร์อะไรวะ!?"

มันเป็นความซวยของฉันเพราะที่ผ่านมาฉันจะเม็มเบอร์ติดต่อไว้ในโทรศัพท์มือถือของฉันแทนการจดตัวเลขทำให้ฉันจำเบอร์ของเฮียหรือแม้แต่บ้านของตัวเองได้เลย 

ฉันรีบตัดใจจากการใช้โทรศัพท์ หากว่าฉันหนีออกไปข้างนอกอาจจะมีใครอยู่ก็ได้ เรือ! ใช่เรือที่เขาพาฉันมาที่นี่ไงถ้าฉันขับเรือออกไปได้ฉันก็หนีพ้น! 

"ยะ..หยุดนะ! อย่าคิดจะหนียัยตัวแสบ!"

ร่างสูงของเขาค่อยๆเดินตัวงอลงมาจากชั้นสอง สีหน้าของเขายังบิดเหยเกเพราะยังเจ็บเป้าอยู่อย่างแน่นอน 

เมื่อเห็นแบบนั้นฉันจึงวิ่งหนีออกไปจากตัวบ้านเท้าเปล่าไม่ได้ใส่รองเท้า แต่ใครจะไปสนใจถ้าหนีจากที่นี่ได้ต่อให้เท้าของฉันต้องพองฉันก็ยอมวะ

ฉันวิ่งมาจนถึงหาดทราย ด้วยความรีบและพะว้าพะวังว่าเขาจะหายจุกเร็วและตามฉันมาทันหรือไม่ทำให้ฉันไม่ได้สังเกตว่าข้างหน้ามีเศษเปลือกหอยและปะการังที่เกยตื้นอยู่บนหาดทราย

"โอ้ย!!"

ความรู้สึกเจ็บแล่นเข้าที่เท้าของฉัน ฉันจึงยกเท้าข้างหนึ่งพบว่ามีเศษเปลือกหอยทิ่มแทงเข้ามาที่ฝ่าเท้าของฉันทั้งสองข้าง เลือดสีแดงค่อยๆไหลออกเปรอะเปื้อนเต็มเท้าทั้งสองข้าง 

ด้วยความเจ็บที่มากพอตัวบวกกับน้ำทะเล ทำเอาฉันทั้งเจ็บแสบจะวิ่งไปข้างหน้าก็ไม่ได้ ถอยไปข้างหลังก็ไม่ได้เพราะตอนนี้รอบๆตัวของฉันเต็มไปด้วยเศษเปลือกหอยคมกริบรอบตัว นี่ฉันวิ่งเข้ามาในดงเปลือกหอยไกลขนาดนี้เลยหรอ?

สัญชาตญาณด้วยความจบแพทย์ของฉันบอกให้ฉันหยุดขยับเขยื้อนไปมากกว่านี้ แต่จะทำยังไงดีหล่ะ เลือดก็ไหลแผลก็แสบ TToTT

"โซเฟีย!!" 

โอยเหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง นอกจากจะเจ็บแผลยังต้องมาเจอผู้ชายที่ไม่อยากเห็นหน้าอีก ฉันหันกลับไปมองคนที่วิ่งมาหยุดอยู่ข้างหลังฉัน 

"ฮ่าๆสมน้ำหน้า อยากจะเตะไข่ฉันเอง"

"เงียบปากไปเลยนะถ้าไม่คิดจะช่วยToT"

"เธอจะล่อฉลามมารึไงเล่นซะนองเลือดขนาดนี้"

"ใครจะไปรู้ว่ามันจะมีดงเศษหอยวางไว้แถวนี้หล่ะ"

"เออๆ ยืนอยู่นิ่งๆอย่าขยับ เดี๋ยวฉันไปรับ"

พูดจบร่างสูงก็เดินผ่านอ้อมหันหน้ามาทางฉัน จริงๆมันก็ไม่ได้เจ็บมากหรอกแต่เพราะเลือดมันไหลเยอะ 

"เอามือมาเกี่ยวคอฉันสิ" 

ฉันทำตามที่เขาพูดอย่างว่าง่าย ใครจะไปกล้าต่อล้อต่อเถียงให้เขาเสียอารมณ์ตอนนี้หล่ะ ถ้าเขาปล่อยฉันทิ้งไว้ในดงนี้ฉันต้องเสียเลือดตายก่อนแน่ 

เขาค่อยๆใช้ข้างหนึ่งช้อนบริเวณหัวเข่าของฉัน ส่วนอีกข้างช้อนเข้าที่ไหล่ของฉัน ก่อนจะออกแรงยกฉันจนเท้าสองข้างพ้นพื้นก่อนจะเดินพาร่างของฉันออกไป

ตอนนี้ตัวฉันอยู่ในอ้อมแขนของเขา ร่างกายของฉันสัมผัสเข้ากับแผงอกแข็งแกร่ง ฉันเงยหน้าแอบมองใบหน้าหล่อคมคายจากด้านข้าง ฉันมิอาจปฏิเสธได้เลยว่าเขาหล่อจัด จมูกโด่งเป็นสันเหมือนเทพเจ้ากรีก 

แล้วทำไมฉันต้องไปแอบมองหน้าเขาด้วยหล่ะ -////- 

เมื่อคิดแบบนั้นหัวใจของฉันก็กลับเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ อย่าหวั่นไหวกับเขานะ หมอนี่ร้ายกาจ เขาเป็นตัวอันตรายสำหรับเธอ สำหรับครอบครัวเธอนะโซเฟีย ลอว์สัน! 



ความคิดเห็น