ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

โชคชะตาเล่นตลก

ชื่อตอน : โชคชะตาเล่นตลก

คำค้น : แม่ทัพ วาย ย้อนยุค ฮาเร็ม ชายรักชาย อ๋อง เวทมนต์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2561 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โชคชะตาเล่นตลก
แบบอักษร

"แคว๊ก..แคว๊ก.."

เสียงเสื้อผ้าที่ถูกดึงจนขาด​ ติดมือพวกทหารชั้นเลว เผยหลังเนียนสีน้ำผึ้งให้ทหารครึ่งร้อยได้ชม..เสียงผิวปาก เสียงหยอกล้ออย่างหยาบคาย ก็ยังมิอาจฉุดรั้งสติที่พร้อมดับลงทุกเมื่อ

ไม่..เป็นแบบนี้ไม่ได้...คนเดียวก็เกินพอแล้ว..หากจะต้องเป็นของเล่น...น้ำขอตาย ถึงอย่างไรหมีดำหรือหมีควายคงไม่มาช่วยอยู่ดี

น้ำใช้แรงเฮือกสุดท้าย สะบัดร่างออกจากการจับกุมของทหารเลวพวกนั่น คว้าดาบเหน็บเอวของทหารที่อยู่ใกล้ที่สุด จ่อที่คอตนเองคมมีดบาดผิวเนียนเลือดซึมไหลแดงฉาน

"อยากได้ข้า..นัก..ก็เอาศพข้าไปกอดแล้วกัน  พวกเหี้ย!"

น้ำหลับตากลั้นหายใจ มือออกแรงกดอย่างไม่ลังเล ไม่มีแม้น้ำตาสักหยด มีแต่ความแน่วแน่

"เคร้ง"

ดาบถูกดีดด้วยวัตถุบางอย่างแรงมากจากด้านหลัง จนดาบในมือมันหลุดไปกลิ้งบนพื้น ท่ามกลางอาการตกตะลึงและแปลกใจจากทั้งน้ำเองและทหารเหล่านั้นที่รุมล้อมอยู่

แล้วเสียงของคนที่ ทหารเหล่านี้ไม่มีวันลืม คนที่บุกตีทหารข้าศึกแตกพ่ายมานักต่อนัก พร้อมรังสีฆ่าฟันที่มักจะมีเฉพาะคนที่รบทัพจับศึก  ยืนอยู่ด้านหลังเหยื่อตัวน้อยที่กำลังบาดเจ็บ 

"จับพวกมันไปโบย..สี่สิบไม้...ขังหนึ่งอาทิตย์. ..ส่งไปสร้างเขื่อนที่ทางใต้.."

"ท่านแม่ทัพ...พวกข้า"

"หุบปาก...ขัดคำสั่งแม่ทัพ..ตัดคอ"

"ขอรับท่านแม่ทัพ"

ชิ...ทำเป็นเท่..อย่านึกว่าข้าจะญาติดีด้วยเพียงเพราะมาช่วย ข้ามันพวกจำฝังใจ แค้นฝังหุ่น เจ็บคอชิปหาย 

น้ำลากร่างกายของตัวเอง มือกุมคอที่เลือดยังไหลออกมาถึงแผลจะตื่นแต่ก็ยาวพอสมควร ผ่านหน้าหมีดำ ไม่สนหรือหันไปมองสักนิด 

"จะไปไหน..."

"กลับจวนเฟยฮวา..มีปัญหาเหรอ"

น้ำยังคงทำเสียงกวนอวัยวะเบื้องล่าง อย่างเสมอต้นเสมอปลาย 

"เมื่อกี๊..ยังไม่เข็ด"

"อ๋อ!!!..นี่ท่านรู้เห็นอยู่ตั้งแต่ต้น แต่เพื่อสั่งสอนข้า ท่านทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ดี...ดี..ยิ่งในเมื่อไม่สนใจก็อย่างยุ่งกับข้าอีกแม่ทัพมู่..และช่วยเซ็นใบหย่าให้ข้าด้วย "

"มา..นี่...เมื่อก่อนไม่เห็นดื้อขนาดนี้"

"นั้นเทียนหยางหลิวคนเก่า..."

"หรือว่าเจ้าไม่ใช่เทียนหยางหลิว..เจ้าวิณญาณแร่ร่อน"

น้ำชะงักไปนิดหน่อย แต่ปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจจะรอดพ้นสายตาของแม่ทัพผู้เกรียงไกร

แม่ทัพมู่เพียงยกยิ้มเล็กน้อย...เจ้าไม่ใช่เทียนหยางหลิว ตนค่อนข้างเชื่อมั่นในเรื่องนี้

แม่ทัพมู่ลากน้องน้ำกลับไปกระโจม แต่น้ำไม่ยอมทั้งตีทั้งทุบ แต่แรงเท่ามด สุดท้ายใช้ฟันกัดมือที่จับลากจมเขี้ยวแถมสะบัด 

น้ำเริ่มคล้ายล็อกไวเลอร์ไปทุกทีแล้ว แม่ทัพมู่เริ่มรำคาญกระชากร่างบางเข้าหาตัว แล้วกัดเข้าที่ซอกคอ เจ็บแปลบแถมยังร้อนลวกผิว น้ำจำต้องยอมปล่อยมือออกจากปาก แม่ทัพถึงยอมปล่อยก่อนปล่อยยังใช้ลิ้นเลียเลือดให้อีก ทำเอาน้ำขนลุกไปทั้งตัว

เอ๊ะ!!!ไอ้นี่....มันเอาไงแน่วะ..หรือติดใจประตูหลังพี่เสียแล้ว. หรือมันเป็นมาโชว์..ชอบความรุนแรงต้องด่า ต้องตี ถึงจะเอามัน น้องน้ำเริ่มคิดมาก ดูท่าเรื่องหย่ามีแววจะมีปัญหา

ท่ามกลางเหล่าทหารที่หันหลังกัน พรึ่บพรับอย่างพร้อมเพียงหนีภาพผัวเมียกัดกัน 

ใครจะกล้าดูเล่า ท่านแม่ทัพหวงซะขนาดนั้น ดูสิ!!สายตาที่มองพวกเขา เหมือนจะประกาศตัวกลายๆว่า

"..ของข้า...... ใครอย่าแตะ...."

แต่บางคนก็ยังไม่รับรู้การเปลี่ยนแปลงเล็กๆนี้ ตั้งหน้าตั้งตา ทั้งด่า ทั้งทุบ จนหมดแรงสลบไปเพราะเสียเลือดและพิษไข้ 

"หากมีครั้งหน้า มันผู้นั้น ข้าจะบั่นคอด้วยตนเอง"

"ขอรับท่านแม่ทัพ"

.......

"มันแย่งคนของข้าไปอีกแล้ว...คราวนี้ข้าจะไม่ยอมอีกแล้ว ข้าจะต้องชิงหัวใจข้ากลับมาอีกครั้ง"

หลิงหลงที่ทราบข่าวว่าเทียนหยางหลิวหายไปก็ล่วงเลยมาแบ้วหนึ่งวัน เพราะเจ้าพวกคนทรยศ

ทำให้ข้าเสียเวลาและทำให้ดวงใจของข้า ที่เฝ้ารอมาแสนนานต้องหลุดลอยไปตกอยู่ในน้ำมือของมันอีกครั้ง เหมือนในชาติที่แล้วที่ผ่านมา

บังเกิดแสงสีฟ้าขึ้นรอบตัวของหลิงหลง เผาร่างของคนทรยศทั้งเป็น โดยที่พวกมันไม่อาจหลบหนีได้ เพลิงสีฟ้ายิ่งโหมแรงขึ้นตามอารมณ์ของหลิงหลงที่ปะทุ จนลูกน้องบางคนต้องรีบหนีจากลูกหลงเปลวเพลิงมรณะ

"หยุดก่อนท่านหลิงหลง...กงล้อแห่งชะตาเวียนมาอีกครั้ง...และครั้งนี้คนที่จะชี้ชะตาของท่านกับคนผู้นั้นมีเพียงหนึ่งเดียว คือนาง  แม้แต่ท่านและคนผู้นั้นก็ไม่อาจยุ่งเกี่ยวหรือชี้นำได้ ดวงวิณญาณผู้มาจากต่างโลกมีความคิดที่ไม่เหมือนนางในชาติที่แล้ว ดังนั้นทำทำได้เพียงขอให้นางรักท่านอีกครั้งท่านหลิงหลง..."

ท่านผู้อาวุโสประจำพรรคท่านหยง คือนักทำนายผู้แม่นยำ ไม่ว่าเรื่องไหนล้วนไม่อาจไม่ฟังคำทัดทาน ด้วยอายุมากถึงหนึ่งร้อยยี่สิบปี แต่กับมีร่างกายคล้ายคนอายุห้าสิบปีเท่านั้น

หรืออีกนัยหนึ่ง ท่านหยงคือผู้รับใช้ใกล้ชิดของเทพมังกรฟ้าผู้ปกปักรักษาทุกที่ ที่มีน้ำนั้นคืออาณาจักรของเทพมังกรวารี

แสงสีฟ้าที่รายล้อมไว้จนเต็นพื้นที่เผาผลาญจนไม่เหลือแม้กระดูกค่อยๆมอดดับลงพร้อมกับเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมา ชำระล้างคราบความโหดเหี้ยมของหลิงหลงให้ไหลลงทะเล

"ไม่อาจชี้นำ ไม่อาจบังคับ เพียงขอรักจากเจ้าด้วยหัวใจภักดิ์ ท่านต้องการบอกข้าว่าถึงอย่างไร นางก็ต้องมีสามีสองคนงั้นเหลือ จนกว่านางจะเลือกใครคนใดคนหนึ่ง แต่ตอนนี้นางตกเป็นของเจ้านั้นไปแล้ว ข้ามิอาจสูญเสียได้อีกแล้ว ข้าเจ็บปวดมานานนับร้อยปีเพื่อรอที่จะได้เจอกับนางอีกครั้งถึงแม้จะอยู่ในรูปของบุรุษ แต่ข้าหารังเกลียดไม่ "

หลิงหลงหมดแรงทรุดลงกับพื้นทราย สองมือปิดตาของตนที่มีน้ำสีฟ้าอ่อนกำลังไหลออกมา น้ำตานั้นกลับกลายเม็ดมุกสีขาวสะอาดแวววาว ล่วงลงสู่พื้นทรายแทน 

ความเจ็บปวดเมื่อหลายร้อยปีกัดกินจิตใจจนอยากที่จะยอมรับ หากแต่ชาตินี้มันยังคงเป็น..มารความรัก..แย่งชิงคนที่หมายปอง..ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมเจ้าอีกแล้ว..หลิงซาง...น้องชายของข้า

.........

"ท่านแม่ทัพ..ข้าขอร้องช่วยลงตราประทับใบหย่าให้ข้าที...ข้ากับท่านจะได้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก ในเมื่อท่านไม่ได้รักและชอบข้า..นี้ท่านฟังข้าหรือเปล่า..เจ้าหมีดำหัวดื้อ"

"พูดพอแล้ว. ก็มากินข้าว จะได้กินยา"

น้ำสะบัดหน้าหนี หมีมึนที่ทำหูทวนลมบน ไม่ฟังที่พูด แถมเอาใบหย่า  ใบที่สี่ของวันไปเผาทิ้งอีก เจ้าเผา ข้าเขียนใหม่ได้ จะเขียนเป็นร้อยๆแผ่น แปะมันทั่วกระโจมเลย

"อย่าน้อย ท่านก็ควรส่งข่าวบอกที่จวนว่าข้าอยู่ไหน ปาดนี้พวกนั้นเป็นห่วงออกตามหากันแย่แล้ว..นี้ฟังข้าพูดไหมเนี่ย..ท่านแม่ทัพ"

"ท่านพี่..."

"หะ..หา..อะไร..ท่านว่าอะไรนะ"

"เจ้าต้องเรียกข้าว่า..ท่านพี่"

"เดี๋ยวนะ เมื่อเช้ากินยาลืมเขย่าหรือเปล่า ข้ากับท่านตัดขาดกันนานแล้ว ท่านเป็นคนไล่ข้าออกมาจากจวนเองและต่อหน้าทหารนายกองเกือบสิบคนเป็นพยาน ด้วยหรือว่าท่านลืม ข้ายังตัดผมตัวเองต่อหน้าท่านในห้องโถงอีกด้วย ท่านแม่ทัพ"

"ท่าน..พี่..เทียนเอ๋อร์..อย่าให้ต้องพูดซ้ำ"

เสียงกดต่ำอาจใช้กับคนใต้บังคับบรรชาได้แต่ไม่ใช่กับเทียนหยางหลิวที่มีน้องน้ำมาสิงตอนนี้

"ทำไม..ข้าไม่เรียก..ท่านจะปาดคอข้าทิ้งหรือไง..นี่!นี่!..หยุดตรงนั้นอย่าเข้ามานะเจ้าหมีดำบ้า"

น้ำถอยหลังกรู จนแทบตกเตียง เมื่อเจ้าหมีดำลุกจากโต๊ะกินข้าวย่างสามขุม มาหาพร้อมรอยยิ้มที่ดูขัดกับสิ่งดีงามสุดๆ 

ถ้ารอยยิ้มของณเดชคือเทวดา   หมีดำยิ้มนี้หายะนะชัดๆ.....บรื้ออออ...น่ากลัว







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น