Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 9 หลวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2561 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9 หลวง
แบบอักษร

"ไอ้หมาโง่" 

หม่าม๊าหนีหนี่ปรายตามองลูกชายตัวเองที่ยังนั่งช็อกซุกอยู่ในมุมมืด เลิกคิ้วข้างหนึ่งมองเหรี้ยหยางหยางที่เกาะที่คอของฉัน มองลูกชาย กลอกตาแล้วโบกมือให้ลูกน้องนางพาฉันไปหาที่ซุกหัวนอน


บ้านใหม่ของฉันเป็นเรือนหลังเล็กแต่ดูแข็งแรงกว่ากระต๊อบที่วัด ถึงจะโทรมไปสักนิดแต่ก็กันลมหนาวได้ดีกว่า หลังคาไม่รั่ว มีเตาใหญ่สำหรับทำอาหารนอกตัวบ้าน แถมมีส่วนเตาไฟเล็กๆในตัวบ้านสำหรับให้ความอบอุ่นและต้มน้ำเหมือนที่ฉันเคยเห็นในการ์ตูนญี่ปุ่น 

ไม่มีเตียง แต่มีกล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่อยู่มุมห้อง

"...................." เอ่ออ ...

บ้านมีส่วนห้องน้ำ แต่เป็นกระบะใหญ่ มีทรายอยู่ในนั้น เห็นก้อนอะไรบางอย่างที่ฉันไม่อยากเพ่งมอง แน่นอนว่าไม่มีพื้นที่ส่วนสำหรับอาบน้ำ

เอาเถอะ เผ่าแมวนี่หว่า มีหลังคาคุ้มกะลาหัวฟรีๆ ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว  


ฉันวางเสื้อผ้าที่ได้จากการอนุเคราะห์ของหนีหนี่ หันไปขอร้องพวกแมวที่พาฉันมาถึงบ้านขอยืมเครื่องนอนกับฟืน สัญญิงสัญญาว่าจะแบ่งต้นวิเศษให้เป็นสินบน

อ่า ... ไฟจุดแล้ว เครื่องนอนมีแล้ว ถึงคืนนี้ยังไม่มีเตียงแต่มีความอบอุ่นแบบนี้ นี่คือสวรรค์ ~*

"ฮืออออ ... กระซิก ๆ หงิงๆๆๆๆๆ"

"...................." เสียงหมา เสียงแมว เสียงแมว เสียงหมา เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนดีกว่า

"อึ่ก อึ่กกกก ฮื๊อออออ" 

หยางหยาง หิวมั้ยเหรี้ย? ไม่เรอะ งั้นหันหลังไป จะเปลี่ยนเสื้อผ้า--

"แง๊ง๊ง๊ โบร๋ววววววววว"  เสียงคำรามฟ่อแฟ่ของแมวรำคาญเริ่มดังจากความมืดรอบด้าน

ฉันมองบน หนีบอีหยางหยางออกจากคอ โยนผ้าไปคลุมบังสายตามัน รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วรีบเปิดประตูไปดูอีหมี

อีหมีควายยังคงนั่งเป็นก้อนทะมึนมืดดำหดหู่ แต่คราวนี้ย้ายมาทะมึนที่หน้าบ้าน

"เข้าบ้าน!" 

มันเหลือบมอง ทำหน้าน้อยใจ ใช้มือลูบท้องแล้วงอแงคร่ำครวญต่อ 

ฉันนับหนึ่งถึงสิบ นั่นหมาท้อง นั่นหมาท้อง ในท้องนั่นลูกแกนะ ใจเย็นๆ

"เป็นอะไร เลิกร้องไห้ได้แล้ว ดึกแล้ว เข้าไปนอนในบ้าน" ฉันปั้นเสียงให้อ่อนลง

"แง๊ง๊ง๊ !!!" 

"งั้นเรื่องของมรึง!!" ฉันเดินกลับบ้านจะงับประตู อีหมีควายพุ่งเลื้อยลอดเข้ามาในบ้านทันก่อนประตูปิด ...

"................"

มันทำตาแดงๆใส่ฉัน มองหยางหยางในกองเสื้อผ้า ทำหน้าชอกช้ำใจสลายใส่ฉันอีกรอบ เดินคอตกไปงอนต่อที่มุมห้องนอน

อดทนไว้ อดทนไว้ มันท้องอยู่ นั่นลูกแก มันท้อง ....

"น้อยใจอะไรหนักหนา" วะ!

มันเงียบไปอีกพัก  จนฉันบีบกำปั้นตัวเองเล่นให้ข้อกระดูกนิ้วลั่น มันสะดุ้ง

"กะ ... ก็ ฮูหยินไม่อยากได้ข้าแล้วอ่ะ จะทิ้งข้าไว้กับท่านแม่อ้ะ" มันหันไปค้อนอีหยางหยาง

"นี่แกปัญญาอ่อนเรอะ!!" ฉันแหว ฉันง่วง ฉันเริ่มทนไม่ไหว

อีหมีควายทำท่าผงะ ปากสั่นระริก น้ำตาเม็ดโตร่วงพรู เอามือกุมท้อง ดูน่าเวทนาถ้ามันไม่ใช่หมีควายตัวผู้

หักห้ามใจ หักห้ามใจ หักห้ามใจ หักห้ามใจ หักห้ามใจ

"ก็ .. ที่ตามมาถึงบ้านเนี่ย แถมสู้กับแม่ของแกด้วย ไม่พอหรือไง" ฉันอธิบาย อีหมีควายเช็ดน้ำตาป้อยๆ มองอีหยางหยางที่ตอนนี้เลื้อยไปทำหน้าเบื่อๆที่อีกมุมห้อง หันมาทำหน้าเหมือนเมียหลวงถูกฟันแล้วทิ้งใส่ฉัน​ 

ฉันถอนใจ ตอนนี้หายง่วงแล้ว เลยอธิบายเหตุการณ์ที่ฉันเจ็บหนัก จนถึงเหตุที่จำต้องรับหยางหยางมาเป็นลูกน้อง

"อีกอย่าง แกอยู่กับฝูงของแม่น่ะโอกาสรอดชีวิตมีมากกว่าอยู่กับมนุษย์อย่างฉันไง" ฉันตบท้าย

อีหมีควายโผเข้ามากอด จูบปากฉันดังจ้วบ

"ฮูหยินห่วงข้า! รักข้าแล้วใช่ไหม! รักแล้วใช่ไหมล่าา ข้าก็รักฮูหยินน้าา~*" อีหมึควายกอดฉันแน่นด้วยอ้อมกอดแบบหมีๆ 

ฉันหน้าร้อน อึดอัดกับกอดของมันจนต้องชกเข้าลิ้นปี่เบาๆ มันสะดุ้ง คลายกอดนิดนึงแต่ไม่ยอมปล่อย กลับอุ้มฉันหมุนไปรอบๆ แล้วดึงให้ไปนอนด้วยกันบนกองผ้าที่ปูไว้แล้ว มันใช้แขนกับขารัดรอบร่างฉัน ฉันตบตีมันสองสามที รู้ดีว่านิสัยหน้ามึนดื้อด้านแบบมันดิ้นไปก็เปลืองแรงเปล่า

"นอนเถอะๆ คืนนี้หนาวให้สามีกอดฮูหยินน้า" อีหมีควายทำเสียงระริกระรี้ มีน้ำเสียงสาแก่ใจปนอยู่ในนั้น

ฉันผงกหัวมองไปที่มุมห้อง เหรี้ยหยางหยางหรี่ตามอง ตาส่องแสงเรืองรองหลอนเหมือนวิญญาณอาฆาต หางเคาะกับพื้นตุบตับ

มือใหญ่ของอีหมีควายจับหัวฉันแนบอกมัน พลิกตัวให้ฉันอยู่อีกด้าน ให้ตัวมันบังฉันจากสายตาหลอนของวิญญาณเหรี้ยอาฆาต

เฮ้อ ....

เอาเถอะ ของฟรี... ได้แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะน่า


......................................................


เช้าวันต่อมาฉันตื่นขึ้้นมาพร้อมอาการวิงเวียน แขนขาเป็นเหน็บและบี้แบนเหมือนถูกก้อนใหญ่หนาอุดมขนเหมือนมีหมีควายทั้งตัวนอนทับ .... ก็หมีควายจริงๆน่ะแหล่ะ

จิกหัวอีหมีให้หน้ามันออกจากเต้า ตบหน้ามันสามสี่ที มันพึมพำประท้วงแต่ไม่ยอมตื่น กอดฉันกลับลงไปกับเตียง ฉันใช้เวลาอีกสิบนาทีตะเกียกตะกายถีบมันออกจากกองผ้าที่เป็นเตียงชั่วคราวได้สำเร็จ

โลกหมุนวิ้งตอนที่ลุกขึ้นยืน ดูเหมือนว่าฉันจะเจอกับอาการแพ้ท้องอีกแล้ว และวันนี้เหมือนจะหนักขึ้น

เดินออกมาที่เตาใหญ่ที่แยกจากตัวบ้าน เจอตะกวดกำลังทำอาหารเช้า

"......................" แพ้ท้องแล้วกรูตาฝาดเรอะ

ปาดขี้ตาตั้งสติ ค่อยๆระลึกได้ว่าอีหยางหยางเป็นเหรี้ยที่ฉันคิดว่าพระเจ้าส่งมาให้เป็นลูกน้อง แค่เรื่องทำอาหารคงไม่น่าแปลกใจหรอก

หยางหยางน้อยหันมามองฉัน หันมายิ้มทักทายทำตาหวานแบบเหรี้ยๆ เอาหางชี้ไปที่เตา ให้ฉันไปหยิบซุปอะไรสักอย่างที่ดูดีทั้งรูปและกลิ่น

นี่อุตส่าห์มาทำอาหารเช้ารอเลยเหรอ? 

อ่า .... นะ น่ารัก 

อาจเพราะฮอร์โมนเพศแปรปรวน ฉันตรงไปอุ้มเหรี้ยตัวขาวตาแป๋วมาจุ๊บจมูกหนึ่งที หยางหยางน้อยถึงกับเกล็ดตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง ทำหน้าเขิน หางส่ายกระดิกดุ๊กดิ๊ก 

อ่า ... น่าเอ็นดูเป็นที่สุด

มีสายตาตัดพ้อทิ่มแทงฉันจากด้านหลัง

ฉันค่อยๆหันไปมอง รู้สึกเหมือนอยู่ในฉากเมียหลวงท้องโตจับได้ว่าผัวไปหลงเมียน้อย

"ตื่นแล้วก็มากินอาหารด้วยกันสิ"   ทำไมกรูต้องพูดเสียงอ่อยขนาดนั้นวะ?

ฉันจะวางหยางหยางลง แต่มันรีบเปลี่ยนขนาดมาลดร่าง ไต่ไปที่คอเสื้อ หางม้วนพันคอ ขาหน้าเลื้อยไปจิกที่เสื้อตรงหน้าอก เอ่อ ... ตรงเต้าเลยล่ะนะ เชิดหน้าผยอง

"......................." ฮัลโหลลลเหรี้ย หนูเป็นลูกน้องไม่ใช่ผัวนะลู๊กก ฮัลโหลลลล นี่เหรี้ยไงจำไม่ได้เหรอ อย่าทำหน้าเหมือนกรูลักลอบเป็นชู้กับเหรี้ยสิ 

อีหมีควายทำหน้าเหมือนเมียหลวงถูกนอกใจ สะบัดสะบิ้งเดินกระแทกเท้ามาตรงหน้าฉัน ส่งสายตาจิกกัดมาที่เหรี้ยตรงเต้าฉัน สะบัดหน้าพรื่ด สะบัดสะบิ้งเดินไปที่เตา ยกหม้อซุปซดรวดเดียวจนหมดหม้อ 

"ฮูหยินรอที่นี่ หน้าที่หาอาหารน่ะ มันเป็นของสามี! คนอื่นไม่เกี่ยว! " มันจีบปากจีบคอแบบนางร้าย จิกตาใส่อีหยางหยางแบบนางร้าย​ เดินสะบัดสะบิ้งแบบนางร้ายไปทางส่วนห้องครัว


ลมหนาวพัดวูบพาเส้นขนมาทางฉัน ฉันสังเกตว่าขนกับผมบนหัวของอีหมีมันหลุดร่วงเป็นกระจุก ต่อหน้าต่อตาตอนที่มันเดินจากไปน่ะแหล่ะ

ชำเหลืองมองอีหยางหยาง มันยังคงเชิดหน้าผยองปรายตามองจากสันจมูก มุมปากเบ้ขึ้น ลอยหน้าลอยตาเหมือนเมียน้อยเอาคืนเมียหลวงได้สำเร็จ 


___________________________________
















ความคิดเห็น