Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่4 ร้ายร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่4 ร้ายร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2561 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 ร้ายร้าย
แบบอักษร

หลังจากวันนั้นมาทำให้ฉันถูกสั่งมาไม่ให้ออกไปไหนเพราะชายหน้าคมคายเป็นคนอันตราย เฮียหนึ่งตัดสินใจเล่าให้ฉันฟังว่า ผู้ชายคนนั้นคือ โรเมโอ แบรดวิน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานบริษัทสัมปาทานอาวุธคลังแสงให้กับรัฐและประเทศต่างๆ และเขาก็เป็นคนทำให้บริษัทของฉันต้องวุ่นวายเพราะนายคนนี้ไล่กว้านซื้อหุ้นไป 

แต่ถ้าไม่ให้ออกไปไหนมันก็น่าเบื่อแย่เลย ฉันค่อยๆย่องหลบเหล่าแม่บ้านที่พวกเฮียทั้งหลายกำชับว่าให้ดูแลฉันจนกว่าสถานะการณ์จะดีขึ้น แต่มีหรอฉันจะหนีไม่ได้ 

ฉันค่อยๆย่อง จนสามารถหลบหนีออกไปตรงประตูฝั่งหลังบ้านได้อย่างไม่ยากนักเพราะฉันเคยทำบ่อยแต่ก่อน

จู่ๆก็มีร่างใหญ่ของใครบางเข้ามาชิดที่หลังของฉัน 

"อุ้บ!!" 

ฉันยุดยื้อแรงกับร่างสูงของใครบางคนอย่าเอาเป็นเอาตาย พยายามงัดวิชาป้องกันตัวต่างๆออกมาแต่ก็สู้อีกฝ่ายไม่ได้เลย ฉันรู้สึกเหมือนสติของฉันกำลังจะดับวูบลงดื้อๆ ร่างกายเริ่มหมดเรี่ยวแรงต่อสู้ทุกขณะ และในที่สุดฉันก็ทนไม่ได้ ภาพตรงหน้าของฉันค่อยๆมืดลงอย่างช้าๆ


"ตื่น!! ตื่นได้แล้ว!!"

ฉันที่เริ่มรับรู้สติของตัวเองกลับมาเพราะเหมือนถูกฝ่ามือหนาๆของใครบางคนปะทะที่ใบหน้าแม้จะไม่ได้แรงแต่มันก็ทำให้ฉันเริ่มได้สติขึ้นมาบ้าง 

ฉันปรือตามองบุคคลปริศนาอย่างชั่งใจ และแล้วดวงตาของฉันก็ต้องเบิกโพล่งเพราะชายคนที่กำลังปลุกสติสัมปัญญะของฉันก็คือ โรเมโอ แบรดวินนั้นเอง

"เฮือก! นะ...นาย ฉัน โอ้ยปวดหัว!" ฉันกุมขมับเพราะอาการปวดหัวอย่างรุนแรงของฉันมันกำลังเล่นงานฉันอย่างแรง

"พูดให้มันรู้เรื่องหน่อยมิสลอว์สัน ผมฟังคุณไม่ออก" 

"นะ...นี่มันที่ไหน? นายพาฉันมาทำไม?" ฉันมองไปรอบๆตัว เพราะสถานที่ที่ฉันอยู่ตอนนี้มันเหมือนไม่ใช่ในเขตเมือง มันเหมือนอยู่ชายทะเลมากกว่า

"ที่นี่คือเกาะส่วนตัวของผมไง ยินดีต้อนรับนะครับ" เขาตอบและยิ้มอย่างเย้ยหยัน สีหน้าดูถูกดูแคลนฉันเสียเหลือเกิน

"แล้วพาฉันมาทำไม!?"

"หึ ฮ่าๆเหตุผลนั้นคุณน่าจะรู้อยู่แล้วนะมิสลอว์สัน"

"ถ้าจะมาเอาตัวฉันแลกกับธุรกิจน่ะฝันไปเลยนะ นายไม่มีทางได้หรอกเพราะพวกพี่ชายของฉันไม่ปล่อยนายไปแน่!!" 

"ใครบอกว่าผมจะเอาธุรกิจของคุณ?"

"..."

"สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่ธุรกิจ เงินทองหรอกนะแม้ว่าพวกคุณจะรวยล้นฟ้าก็ตามที"

"แล้วนายต้องการอะไรมิทราบ!?"

ฉันถามอย่างเหลืออดกับคนตรงหน้า เจตนาของเขาคืออะไร ทำไมต้องมาพามาตัวฉันมาถ้าไม่ได้คิดจะเอาตัวของฉันมาต่อรองกับพวกพี่ชาย

เขาเดินมาตรงหน้าฉัน ก่อนจะค่อยๆใช้มือของเขาจับเข้าที่ไหล่สองข้างของฉัน ดวงตาสีนิลของเขามองมาที่ฉันอย่างเย้ยหยันอีกครั้ง

"คุณไง โซเฟีย"

"อย่ามาเรียกชื่อของฉันนะไอ้คนถ่อย นี่แกลักพาตัวฉันมานะโว้ย ไม่กลัวกฎหมายบ้างรึไง? ถ้าถูกจับได้แกโดนฟ้องหมดตัวแน่!" 

"กฎหมาย นั่นสินะ...ฉันจะถอยดีรึป่าวหว่า"

ปากก็พูดเหมือนว่ากลัวแต่ใบหน้าและท่าทางของเขาไม่เหมือนกับคนที่กำลังกลัวอยู่เลยสักนิด ฉันยืนจ้องหน้าเขาอย่างไม่ลดละเช่นกัน ฉันคือลูกสาวตระกูลลอว์สัน ทำไมต้องไปกลัวเขาด้วย 

และฉันก็ตกตกใจเมื่ออีกฝ่ายลากฉันเข้าไปกดริมฝีปากอย่างหนักหน่วง

"อื้อ!!"

ฉันเมื่อได้สติก็พยายามผลักเขาแต่มันไม่ออก ฉันสูง175 ซม.ซึ่งถ้าเทียบกันแล้วถือว่าสูงมากในเกณฑ์ของผู้หญิงแต่ก็กลายเป็นว่ามันยังไม่มากพอที่จะสู้กับชายรูปร่างสูงเกือบ190ซม. แบบเขาได้เลย

เพี๊ยะ!!

เมื่อฉันสามารถดิ้นหลุดจากเขาได้ฉันก็ประเคนฝ่ามือเข้าไปที่แก้มของเขาจนหน้าคมคายหันไปตามแรง

"กล้าดียังไงมาจูบฉัน! หยี๋!!" ฉันพยายามใช้หลังมือปาดน้ำลายของเขาที่ติดตามบริเวณขอบปากของฉัน ฉันไม่ใช่คนโง่พอที่จะเปิดโอกาสให้เขาลุกล้ำเข้ามาในตัวง่ายๆหรอก

เขาเอามือลูบแก้มของตัวเอง ดวงตาจากที่คอยดูถูกเหยียดหยามเริ่มเปลี่ยนเป็นแววตาวาวโรจน์ 

"หึ! คุณตบรินแบบนี้เองสินะ" คำพูดของเขาทำให้ฉันต้องขมวดคิ้ว

"ริน รินไหน?"

"ก็รินนารี่ไง น้องสาวของผมที่คุณทำลายชีวิตของเธอให้พังพินาศไง!!"

"น้องสาวนายตะหากที่ทำลายชีวิตฉันก่อน!" ฉันโมโหทันทีเมื่อได้ยินชื่อนี้ 

รินนารี่ คือชื่อของเจ้าสาวของเคลวิน อดีตคนรักจอมทรยศของฉัน

"ทำลายตรงไหนในเมื่อฝ่ายชายเขาก็บอกโต้งๆว่าเขารักน้องสาวของผมแต่คุณก็ไม่ยอม ตามไปทำร้ายเธออีก!!"

"หึ! แค่นั้นมันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับที่ฉันโดน!"

"น้อยไป? คุณเอาอะไรมามองว่ามันน้อยไปโซเฟีย ลอว์สัน!!"

"ตอนมันแย่งผู้ชายของฉัน มันคิดก่อนมั้ยว่าถ้ามันกล้าแย่งมันต้องเจอกับอะไร!!? แต่นี่ยังหน้าด้านแย่งไป นั่นก็สมควรกับทัณฑ์ที่มันควรได้รับ!"

"งั้นนี่ก็เป็นทัณฑ์ที่คุณเองก็สมควรจะได้รับโซเฟีย!"

ความคิดเห็น