Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่11 : ไม่ใช่ผัวเมียก็ทำได้

ชื่อตอน : บทที่11 : ไม่ใช่ผัวเมียก็ทำได้

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2561 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่11 : ไม่ใช่ผัวเมียก็ทำได้
แบบอักษร

​บทที่11 : ไม่ใช่ผัวเมียก็ทำได้




พรึ่บ!

ปุ้งงงง!!!....


"ไอ้เชี่ยเจ มึงเอาอีกเเล้วนะไอ้เวร"

"แม่ง รุนแรงชิบหาย ไปหัวเสียกับอะไรมาอีกวะ"

"รึว่าจะเป็นเรื่อง..."

"หุบปากมึงไปเลยนะไอ้เชี่ยไมล์ มันก็ผ่านมาตั้งสิบกว่าวันละ จะพูดถึงอีกทำไม"

"กูขอโทษ กูไม่ได้ตั้งใจนี่หว่า"

สไมล์มองเพื่อนตัวบางของเขาที่ช่างตั้งอกตั้งใจซ้อมหนักเข้าๆแทบทุกวัน แต่ดูแล้วว่าเจแปนดีขึ้นมากกว่าที่คิดไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรเจแปนถึงไม่ซึมอีกเลย อาจจะเป็นไปได้ที่เพื่อนตัวบางหน้าหวานของเขามีคนคอยช่วยปลอบใจอยู่ก็เป็นได้

"พวกมึง เย็นนี้ซ้อมถึงห้าโมงครึ่งก็พอเนาะ พรุ่งนี้วันหยุดพวกมึงจะได้พักเต็มที่"

"แบบนั้นก็ได้เว้ย พวกกูยังไงก็ได้"

ร่างบางที่หยุดซ้อมแล้วเดินมานั่งพักที่ขอบสนามก่อนจะคุยเรื่องเวลานัดซ้อมเพิ่มกันอีก 

"วันพุธคงจะมีรุ่นน้องมาสมัครอีกแน่"

"นั่นดิ ต้องคัดอีกด้วยเรื่องฝีมือ"

"เดี๋ยวโค้ชเค้าจะมาแจ้งอีกทีนะว่าเราจะคัดเด็กยังไง พวกมึงเตรียมตัวด้วย"

"โอเครๆ"

หลังจากนั้นทุกคนก็ต่างแยกกันไปซ้อมตามปกติมีเพียงร่างบางของเจแปนที่ยังคงพักดื่มนํ้าอยู่และรวมไปถึงสไมล์เพื่อนสนิทที่คอยเป็นห่วงอยู่ห่างๆ

"เออเจ เรื่องนั้นมึงโอเครแล้วรึยัง?"

"เรื่องปันน่ะหรอ?"

ถามว่าตอนนี้โอเครมั้ย...ก็ยังคงทำใจไม่ค่อยได้เท่าไหร่หรอก

"อื้อ! กูกลัวมึงเครียดว่ะ"

"ไม่ต้องห่วงกูสบายดี และก็ไม่ติดใจอะไรกับมันมากหรอก ตอนนี้กูแค่ต้องตั้งใจซ้อมแค่นั้นเอง"

เพื่อนสนิทเจแปนอย่างสไมล์ก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ทำไมไอ้เพื่อนแสนแสบตรงหน้าเขาถึงไม่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนที่เคยเป็นกับเรื่องที่น่าผิดหวัง สไมล์ก็นึกว่าจะร้องไห้ตรงหน้าเขาแล้วซะอีก...แต่ไม่เลยเพื่อนร่างบางของเขาดูเข้มแข็งขึ้นเยอะมาก

"เจ กูถามจริงๆดิ มึงมีผัวแล้วหรอวะ?"

"มีผัวบ้านพ่อมึงสิไอ้สัส!"

ถ้าบอกว่ากูมีเมียจะไม่พูดสักคำ แต่ไอ้หน้าเอ๋อตรงหน้านี่มันอยากให้เพื่อนมันมีผัวนักรึไงฟ้ะ!?

"หึๆ ก็มึงไม่ร้องไห้ฟูมฟาย แถมแม่งโคตรเข้มแข็งขึ้นเยอะสัสๆ เอาดีๆ มีคนในใจแล้วหรอวะ?"

"ไม่มีอ่ะ"

"หื้มมม แน่ใจนะเพื่อนรัก เห้อ!...แล้วผู้ชายตัวสูงๆที่ขับรถมาส่งมึงทุกวันๆ แถมมารับอีก นี่ใครวะ?"

"ลูกพ่อเพื่อนกู กูไปอยู่บ้านเดียวกับเค้า เชี่ยไมล์กูบอกมึงรอบที่ล้านแล้วนะ!"

ร่างบางขมวดคิ้วทันทีเมื่อไอ้เพื่อนตัวสูงโปร่งของเขานั้นชอบซักไซ้ถามถึงไอ้ลุงโรคจิตวิปริตนั่นบ่อยๆ บางที่มันก็ถามถึงความสัมพันธ์ว่าถึงขั้นขึ้นเตียงอะไรรึยัง อยากจะยํ้าว่า...แค่คนอาศัยด้วยกันโว้ยยยย!!!!

ถ้าถามว่าทำไมถึงเรียกว่าตาลุงวิปริต ก็เพราะว่าไอ้บ้านั่นชอบรุกจูบอยู่ทึกๆวันนี่ไงล่ะ! ตั้งแต่วันที่ผมร้องไห้หนักที่สุดไอ้ลุงบ้านั่นก็ชอบเข้ามาลวนลามทางสายตาบ่อยๆ บ้างก็ฟัดแก้มเขาแรงๆจนแดงไปหมด ไหนจะชอบมารุกจูบแบบไม่ทันตั้งตัวอีก

คิดแล้วแค้นโว้ยยยยยย!!!

"แม่ง! ทำไมโดนทำอยู่ฝ่ายเดียววะ!?"

"ฮะ! ไอ้เจมึงโดนแล้วหรอวะเพื่อน โอ้ว!..กูดีใจหลายมึงมีผัวแล้ว"

ผัวะ!

"อู้ยยยย! กูเจ็บนะเนี้ย!"

"ผัวบ้านหอกบ้านแหมึงดิไอ้สัส!"

"เอ้า ก็มึงบอกว่าโดนอยู่ฝ่ายเดียว อย่างมึงอ่ะเป็นรับก็ต้องโดนสิวะ"

"เออ โดนแน่"

"เชี่ย! มึงยอมแล้วหรอวะเพื่อรัก!?"

"ใช่ โดน...มึงอ่ะโดนตีนกูแน่!"

"เห้ย!ๆ กูยอมแล้วววววว"

สุดท้ายเพื่อนซี้ร่างร่างโปร่งก็ต้องรีบวิ่งหลบฝ่าเท้าของเจแปนก่อนจะกลับไปซ้อมแบบดังเดิม มีเพียงแค่ร่างบางที่นั่งคิดแต่เรื่องที่ก่อนหน้านี้ตนมักจะถูกฉวยโอกาสจากคุณหมอโรคจิตนั่นบ่อยๆ

"ทำไปเพื่ออะไรวะ?"

ร่างบางใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่ริมฝีปากอุ่นที่ตอนนี้ก็ยังคงรับรู้ทุกสัมผัสจากริมฝีปากร่างสูงได้ดี เขาจดจำรสจูบนั่นได้...มันไม่ร้อนแรงและไม่เชิงว่าอ่อนโยน 

เวลาที่ร่างบางเผลอก็มักจะถูกฉวยโอกาสจากตรงนี้โดนปล้นจูบไปอยู่เสมอ หนักเข้าคุณหมอหนุ่มเนื้อแน่นก็เล่นทั้งจูบเช้าจูบเย็นจนร่างบางแทบจะไม่มีแรงมาซ้อมวอลเล่ย์เลยด้วยซํ้า ไม่ทุกๆเช้าก็จะถูกจูบแบบแทบจะดิ้นไม่หลุด สิ่งสำคัญคือมันหมดแรงไปเพราะไอ้การที่ถูกจูบนี่แหละ...

"วันนี้จะถามเอาจริงๆให้ได้เลยคอยดูเถอะ"


......

.....

....

...

..

.


19:19น.


"..."

"...?"

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงคํ่า ภายในห้องของคอนโดหรูหราที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยและดูสบายตาตามสไตล์เจ้าของห้องที่เป็นคนรังสรรค์มันเองกับมือ ซึ่งตอนนี้ก็ถูกร่างบางกำลังก่อกวนโดยการเดินตามติดๆแต่พอมองหน้าก็ไม่พูดอะไรสักคำ

"อะไร?"

"ปะ...เปล่า"

"เปล่าแล้วเดินนามทำไม?"

"ไม่มีอะไร"

ถึงร่างสูงดูก็รู้ว่ามันมีพิรุธจนจับได้ขนาดนี้แต่ร่างบางก็ยังคงส่ายหน้าลูกเดียวว่าไม่มีอะไร แต่ที่เห็นนี่คือเดินตามเขาต่อยๆจนมันชักจะน่าจับมาตีก้นแรงๆ โทษฐานที่ถามอะไรก็ไม่ยอมพูดตามตรง

...เอาไงดีวะถ้าถามตอนนี้ไอ้ลุงแม่งต้องตีหน้ามึนใส่แน่ๆ เออ ค่อยถามตอนก่อนนอนแล้วกัน...

"นี่ ไปอาบนํ้าก่อนนะ"

"อืม แล้วมาหาที่ห้องด้วย"

ร่างบางพยักหร้ารับก่อนที่จะยอมปลีกตัวออกจากร่างสูงเพื่อไปอาบนํ้าทำใจให้มันสบายๆเพื่อจะได้ลดความตื่นเต้นที่รอคอยอยู่

แล้วที่ร่างสูงบอกก็ไม่ใช่ห้องอะไรที่ไหนนอกซะจากห้องทำงานของร่างสูงเองโดยเฉพาะที่เขามักใช้ไว้เคลียร์งานที่เหลือจากโรงพยาบาล ส่วนที่จะให้ไปหาคงไม่พ้นให้ไปยืนอ่านเอกสารหรือไม่ก็ช่วยเก็บให้มันเข้าที่ 


Part Japan's


"อ่าาา สดชื่นสุดๆ"

ตอนนี้ผมก็อาบนํ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ เหลือแค่ต้องมานั่งทาครีมบำรุงอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เอ่อ...ไม่ต้องสงสัยนะครับว่าทำไมผมถึงต้องทาครีมสารพัดที่จะบำรุงพวกนี้ ก็ตาลุงมันบอกว่าจะไม่ทำให้ผิวผมเสียเวลาเล่นวอลเล่ย์เสร็จแถมบำรุงผิวอีกด้วย

"เออ แม่งก็ขาวขึ้นเยอะเลยนี่หว่า ลุงแม่งโคตรรักผิวกูเลย"

ผมยกแขนขึ้นแล้วมองผ่านกระจกที่สะท้อนกลับมา ก็จริงอ่ะครับว่าขาวและดูชุ่มชื้นอยู่ตลอดเวลา อีกอย่างผมก็เป็นคนสีผิวขาวอยู่แล้วยิ่งตาลุงซื้อครีมราคาหลักพันอัพพวกนี้มาให้ผมใช้อีก รับรองไปเลยว่าผมไม่ผิวเสียแน่นอน หึๆ...

"รีบแต่งตัวดีกว่า เดี๋ยวไอ้บ้านั่นต้องหาข้ออ้างมาจูบเพราะชักช้าอีกแน่ กูไม่ยอมหรอกเฟ้ย"

ผมยิกยิ้มให้กับตัวเองอย่างผู้ชนะผ่านกระจกบานใหญ่ก่อนจะรีบเดินไปแต่งตัวด้วยชุดนอนผ้าบางสีขาวลายหมีสีชมพู 

เอ่อ...ผมชอบสีชมพูอ่ะครับ

ก่อนที่จะรีบเดินออกจากห้องนอนแล้วไปที่ห้องทำงานของตาลุงจอมหน้าซึนนั่น

แกร๊ก...

"มาแล้วหรอ"

"อื้อ! พี่มึงมีอะไรให้ช่วยหรอ?"

คำพูดผมมันอาจจะดูหยาบๆนะ แต่ผมไม่ถืออ่ะเอาตรงๆเลยก็ได้ อีกอย่างตาลุงหน้ามึนก็ไม่ได้ว่าอะไรก็ถือซะว่าผมพูดได้แล้วกัน

พอผมเดินเข้ามาแล้วก็รีบเดินไปยังหน้าโต๊ะทำงานของตาลุงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณหมอแสนดีประจำโรงพยาบาลเพื่อนพ่อผม ส่วนคนตรงหน้าก็คือลูกชายเขานั่นแหละ

"มาช่วยหยิบแฟ้มให้หน่อย"

"อื้อ นี่พี่มึงมีเรื่องจะถามด้วยแหละ ต้องตอบดีๆห้ามเล่นด้วยนะ"

ผมเดินพูดสาทะยายพร้อมกับเดินอ้อมโต๊ะและอ้อมเก้าอี้อีกคนไปที่อีกฝั่งที่อีกคนอยู่ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าชั้นที่มีแฟ้มเป็นสิบๆจัดวางเรียงกันอยู่ แล้วหันไปถามคนด้านหลังว่าต้องการให้ช่วยหยิบอะไรให้

"จะเอาแฟ้มอันไหนล่ะ พี่มึงก็บอกมาสิวะครับ"

"พูดเล่นน่ะ"

"ฮะ!?"

"พูดเล่นไง"

นั่น....กูโดนอีกแล้วใช่มั้ย?

"โอ๊ย! เล่นบ้าเล่นบออะไรฮะ! คนอุตส่าห์จะช่วยนะเว้ย รู้งี้คราวก่อนปล่อยให้แฟ้มงานท่วมหัวตายซะก็ดี!"

เรื่องจริงครับกับไอัเรื่องงานของตาลุงหน้ามึนนี่ วันก่อนนะถ้าผมไม่สละตัวเป็นคนดีมีนํ้าใจนะ ไอ้งานเป็นปึกๆคงได้ท่วมหัวตาลุงนี่มันตายคาห้องทำงานของตัวเองไปแล้ว

"มานั่งนี่มา"

เห็นมั้ย หน้ามึนแถมยังเปลี่ยนเรื่องไวมาก! นี่ขนาดบ่นอยู่นะเนี้ย!

"ฟัง! ช่วยฟังก่อนได้มั้ยฮะว่าพูดอะไรอยู่! และอีกอย่างนะ!..."

พรึ่บ!

"อ๊ะ!? ปะ...ปล่อยนะตาลุง!"

ข้อมือผมถูกดึงจนตัวนี่เซลงไปนั่งทับกับตักแกร่งของคุณหมอหน้าหล่อทันที พอรู้ตัวอีกทีว่ามันกำลังอยู่ในเขตอันตรายผมก็พยายามดิ้นที่จะลุกออกจากตักแกร่งนั่นทันที

"อื้ออออ ปล่อยสิวะ อึดอัดโว้ย! อีกอย่างนะผู้ชายเค้าทำแบบนี้กันซะที่ไหน ไอ้บ้าาาา!!!"

"ทำได้"

"ทำได้ยังไงฮะไม่มีหรอก อย่ามามั่ว!"

"หึ เป็นผัวเมียกันก็ทำได้"

หน้าผมถึงกับชาวาบไปหมดก่อนจะลามลงไปที่ตามแขนขาที่เล่นเอาถึงกับก่อนแรง ก่อนที่มันจะเริ่มร้อนวูบวาบตามบริเวณใบหน้าขึ้นมาอีกที คราวนี้ผมแทบหลบตาอีกฝ่ายแทบไม่ทัน!

มันเล่นกูอีกแล้วววว....

"หน้าแดงจัง หึๆ"

"อะ..ไอ้บ้า! สมองคิดแต่เรื่องแบบนี้หรอฮะ! ผัวเมียบ้าบออะไรกันพูดแบบนี้หมายความว่าไง!?"

"อ่า ตัวหอมจัง"

"อ๊ะ! เดี๋ยวๆ จะทำอะไรวะนั่น ปล่อยนะเว้ย! อื้ออ!...อึดอัด อ๊ะ!"

รู้ตัวอีกทีตัวเองก็ถูกรวบกอดอยู่ในท่าหวาดเสียวที่ไอ้หมอหื่นจับขาผมให้มานั่งคร่อมตักแกร่งก่อนที่จะก้มลงไปที่ซอกคอผมแล้วฝังจมูกโด่งนั่นลงไปทันที

ไอ้ตัวผมนี่ก็ทั้งตุบทั้งตีแล้วก็ผลักสารพัดที่จะทำ แต่ก็ต้องเข้าใจตัวเองนิดนึงว่า ไซ้ขนาดตัวมึงกับไอ้ลุงมันต่างกับนะเว้ยยยย

"อืมมม หอม"

"หอมหอกอะไรล่ะ! ปล่อยกูนะเว้ย! แอ่ก!...อย่ากอดแน่นไอ้บ้า!"

ฟอดดดด!!!

"อื้ออออ!!! ไอ้โรคจิต!"

"นุ่มมากเลย"

"เหอะ! ตีนกูก็นุ่มครับ พี่มึงจะลองดูมั้ยล่ะ!"

ปรี๊ดควันออกหูแล้วครับตอนนี้ ไปหมดแล้วทั้งปากทั้งแก้มไหนจะตามตัวที่โดนไอ้ลุงหื่นกามนี่ฟัดอยู่บ่อยๆ ไม่ไหวๆ...แบบนี้กูมีเมียไม่ได้แน่ๆ

"หึ"

"ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยวะพี่มึง พี่มึงทำไปเพื่ออะไรวะ กูผู้ชายนะเว้ยพี่!"

"บอกแล้ว"

คนตรงหน้าที่มันเริ่มกระชับกอดผมแน่นขึ้นพร้อมปับตีหน้านิ่งเหมือนพวกไร้อารมณ์ ก่อนจะผมจะรีบดิ้นให้หลุดแต่ก็เหมือนทำไปก็เท่านั้น

แม่ง...เพราะชอบน่ะชอบน่ะหรอ?

แกล้งกูเล่นน่ะสิไม่ว่า...

"ไม่ตลก! ทำแบบนี้มาหลายรอบแล้วนะ กูไม่ใช่ผู้หญิงนะเว้ย!"

"ก็ไม่ใช่ไง"

"พี่มึงเป็นเกย์หรอวะ!?"

ตายห่าละ!...พ่อกูส่งกูมาอยู่กับใครวะเนี้ย!! พ่อจ๋าาาาา...พ่อทำร้ายเจ ฮืออออออออ!!!

ผมมองตาร่างสูงไม่กระพริบเพราะหน้าเราห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ สีหน้าเรียบนิ่งที่มักเห็นอยู่บ่อยครั้งตอนนี้แววตากลับฉายความจริงจังออกมาจนผมขนลุกไปทั้งตัว

"ไม่ใช่"

"เอ้า! ไม่ชอบผู้ชายแล้วทำแบบนี้ทำไมกันฮะ!?"

"ไม่ได้พูดว่าไม่ชอบผู้ชาย"

"อึก! พี่มึงปะ..เป็นไบหรอ?"

"ประมาณนั้น"

คนตรงหน้าก็จ้องตากลับแบบไม่วางตา ส่วนผมก็ได้แต่อึ้งอยู่กับคำตอบที่พึ่งรู้เป็นครั้งแรก ภายในใจมันเต้นระรัวพัลวันกับความคิดในหัวสมองเต็มไปหมด เหลือแค่ผมต้องถามยํ้าอีกทีแล้วว่าตาลุงมันคิดยังไงกับผมกันแน่

มือที่หนาที่โอบประชับอยู่ตรงเอวผมค่อยๆบีบเคล้นอย่างเบามือ สายตาของนักล่าเริ่มปรากฏขึ้นก่อนที่จะไล่บีบไปทั่วจนถึงก้นของผมที่มือของอีกคนออกแรงบีบซะจนผมต้องร้องออกมา

เพี๊ยะ!

"อ๊ะ! ใครบอกให้บีบ!"

"หึ กลัวหรอ"

"ไม่ต้องมาพูดและอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ขอความจริงสักทีเถอะทำแบบนี้ทำไมฮะ! โรคจิตรึเปล่าเนี้ย!"

"เปล่า"

ขนาดปากบอกว่าเปล่า แต่มือนี่แม่งอย่างกับหนวดปลาหมึกพลางบีบนู่นนี่นั่นเป็นว่าเล่น จนผมต้องตีมือดังเพี๊ยะไปหลายที

"ไม่ได้โรคจิตแล้วทำเพื่ออะไรฮะ!?"

"ก็บอกแล้ว ว่าฉันชอบเธอ"

















ติดตามตอนต่อไป

Talk : หืมมมม...น้องมันใกล้จะเสียตัวรึยังน้าาาาาาา?

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}