ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Accident : 1

คำค้น : ไทเกอร์ มิมิว เจ้าชู้ น่ารัก 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 919

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2561 16:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Accident : 1
แบบอักษร



​​Accident​ : 1


Mimew Part


ปึก!

“อ๊ะ!” ฉันร้องออกมาเพราะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ไหล่ เมื่อหันไปมองก็เห็นว่า ไอด้า ยืนมองมาด้วยสีหน้าที่เหมือนกำลังสะใจ แต่พอกระพริบตาแววตานั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแววตาสำนึกผิดของเธอ

“มิว เจ็บไหม” เธอถามพร้อมแตะลงบนไหล่ฉันที่ถูกกระแทกด้วยแรงที่ไม่เบาเลย ฉันสะดุ้งเพราะว่ามันเจ็บ...เจ็บมาก และมั่นใจว่าพรุ่งนี้ต้องขึ้นเป็นรอยช้ำแน่นอน ก็แรงที่กระแทกมามันไม่เบาเลยอะ

“นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร” ฉันยิ้มบาง ๆ และโกหกออกไป จะไม่เป็นไรได้ไงเจ็บจนน้ำตาเล็ดแบบนี้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าไอด้าไม่เห็นหรือตั้งใจมองเมินมัน เพราะเธอนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายใจ

ไหนความสำนึกผิดเมื่อกี้ล่ะ! มันมีอยู่จริงใช่ไหม ทำไมหายไปเร็วขนาดนี้!

“หนังสือมันหล่นน่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ” ไอด้าบอกพร้อมกับก้มลงเก็บหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ฉันมองความหนาของมันด้วยความตกใจ มิน่าถึงรู้สึกเจ็บขนาดนี้

“อ๋อ” ฉันพยักหน้ารับให้มันจบ ๆ ไป แม้ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ หนังสือหนาขนาดนี้หล่นยังไงให้ปลิวมาโดนคนได้ ถ้าไม่ใช่เพราะตั้งใจขว้างมา

แต่เพราะไม่อยากเถียงให้เรื่องมันยืดยาว ฉันจึงยอมสงบปากสงบคำตามเคย ไม่รู้ว่าไอด้าไม่พอใจอะไรฉันถึงได้ทำแบบนี้ ก็ได้แต่หวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก

ลืมแนะนำตัวไปเลย สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมิมิว อายุยี่สิบปี เรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์เอกประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัยxxx เพิ่งขึ้นปีสามมาสด ๆ ร้อน ๆ

ฉันเป็นเด็กทุน แต่ชีวิตฉันไม่ได้หดหู่น่าสงสารขนาดนั้น ก็แค่เด็กทุนธรรมดาในมหาวิทยาลัยเอกชนที่ค่าเทอมแพงหูฉี่ จริง ๆ แล้วฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐได้ แต่เพราะอยากเข้ามหาวิทยาลัยเอกชนมากกว่าด้วยเรื่องของภาษาหรืออุปกรณ์ต่าง ๆ ฉันจึงลองสอบชิงทุนที่นี่ดู แล้วก็ได้เสียด้วย เป็นทุนให้เปล่าที่ไม่ต้องชดใช้หลังเรียนจบ แต่ต้องทำเกรดให้ได้สูงสม่ำเสมอจนจบ

เพราะเหตุนี้ฉันจึงไม่ค่อยมีเพื่อนนอกจากไอด้าที่บังเอิญคุยกันถูกคอ และกลายมาเป็นเพื่อนกันในที่สุด ชีวิตวัน ๆ ของฉันมีแต่เรียนและทำงานพาร์ทไทม์ แม่ฉันเป็นแค่แม่ค้าขายอาหารตามสั่งธรรมดาที่ต่างจังหวัด ซึ่งจริง ๆ แล้วรายได้แม่ค้าไม่ได้น้อยเหมือนที่ทุกคนคิดนะคะ ถ้าวันไหนขายดีมาก ๆ แค่กำไรอย่างเดียวก็เป็นหมื่นแล้ว รายได้ของแม่มีมากพอที่จะส่งลูกเรียนจนจบได้โดยไม่ลำบาก แต่เมื่อเริ่มโตขึ้นความอยากเป็นผู้ใหญ่ก็ทำให้ฉันอยากรบกวนท่านให้น้อยที่สุด จึงตัดสินใจทำงานเอาเงินมาเป็นค่ากินค่าหนังสือ ส่วนค่าหอแม่ยังดึงดันที่จะจ่ายให้เหมือนเดิม

นอกจากงานพาร์ทไทม์ร้านกาแฟในมหาวิทยาลัยแล้ว ฉันยังรับจ้างทำงานให้พวกนักศึกษาที่ขี้เกียจด้วย มันไม่ดีฉันก็รู้แหละ แต่เงินมันดีให้ทำไงได้ มหาวิทยาลัยเอกชนส่วนมากก็มีแต่ลูกคนรวย ซึ่งคนเหล่านั้นใช้เงินเหมือนใบไม้ บางทีทำแค่รายงานเล่มบาง ๆ ยังได้เงินเยอะกว่าทำงานที่ร้านกาแฟเป็นอาทิตย์ด้วยซ้ำ

แถมการทำงานให้คนอื่นยังทำให้ฉันได้ค้นคว้าข้อมูลและได้ความรู้เพิ่มด้วย เพราะนักศึกษาที่มาจ้างไม่ได้มาจากคณะฉันคณะเดียว แรก ๆ ฉันก็รับแค่ในเอกตัวเองนั่นแหละ แต่พองานฉันเป็นที่พอใจของหลาย ๆ คน เลยกลายเป็นการบอกต่อไปเรื่อย ๆ จากเอกเดียวกัน คณะเดียวกัน จนกระจายไปคณะอื่น ฉันกลายเป็นคนดังในหมู่นักศึกษาไฮโซที่ขี้เกียจตัวเป็นขน ในชั่วข้ามคืน งานนอกคณะเรทค่าจ้างจะแพงกว่ามากเพราะฉันต้องหาข้อมูลเพิ่มเติม แต่ที่น่าตลกคือทุกคนที่มาจ้างกลับยอมจ่ายแม้ว่าจะแพงมากแค่ไหนก็ตาม ความขี้เกียจมันไม่เข้าใครออกใครจริง ๆ

“อ้าวมิวก็อยู่เหรอ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทำให้ฉันหันไปมอง ก่อนจะยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นพี่ ต้น แฟนหนุ่มของไอด้าที่เธอเล่าให้ฟังว่าคบกันมานานจนทางบ้านตัดสินใจให้หมั้นกัน และเมื่อเรียนจบทั้งคู่จะแต่งงานกันทันที

“สวัสดีค่ะพี่ต้น”

“หวัดดีคับ ไม่มีเรียนเหรอเรา”

“ไม่มีค่ะ” ฉันตอบเท่าที่พี่เขาอยากรู้ ไม่ได้ชวนคุยต่ออะไร พี่ต้นจึงหันไปหาแฟนสาวของตัวเอง

ดูเหมือนอะไรมันแปลก ๆ ไปหน่อยไหม แทนที่จะสนใจแฟนตัวเองก่อน กลับมาชวนฉันคุยก่อนนะซะงั้น มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เจอกัน บอกตรง ๆ ฉันไม่ชอบพฤติกรรมแบบนี้เลย และไอด้าก็คงไม่พอใจอยู่ลึก ๆ เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรจริงจังนอกจากงอนไปตามประสา

“เบบี้ กินข้าวหรือยังครับ”

“คิดว่าจะไม่ทักกันแล้ว”

“งอนเหรอเรา” พี่ต้นถามเสียงอ่อนหวานพร้อมนั่งเบียดกับร่างบาง ๆ ของไอด้า สีหน้าของไอด้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ แต่พอถูกโอบกอดนิดหน่อยเธอก็ยิ้มอย่างเขินอาย

ฉันกลายเป็นส่วนเกินทันทีเมื่อทั้งสองคนเอาแต่คุยเรื่องของตัวเอง เดี๋ยวงอนเดี๋ยวง้อกันไปมา ซึ่งแรก ๆ ฉันก็ไม่ได้เดือนร้อนอะไรหรอก แต่หนักเข้าก็คุยกันเสียงดังจนฉันอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง เมื่อความอดทนมาถึงขีดสุดฉันจึงเก็บข้าวของทั้งหมดและลุกขึ้นยืน

“งั้นมิวขอตัวก่อนนะคะ ไปนะด้า ฉันมีควิซว่าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด ไว้เจอกัน”

“อืม” ไอด้าตอบโดยไม่หันมามองฉันแม้แต่นิดเดียว มีแค่พี่ต้นที่มองมาและส่งยิ้มให้

ฉันเดินออกมาจากสองคนนั้นพร้อมกับความอึดอัดที่หายไป วันนี้ฉันมีเรียนเที่ยง แต่ถูกไอด้าโทรตามให้มาหาตอนแปดโมง บ่นว่ามาถึงไว อยู่คนเดียว ให้มาอยู่เป็นเพื่อน เพราะเห็นใจฉันจึงยอมลุกจากเตียงนุ่ม ๆ มามหาวิทยาลัยก่อนเวลาเรียนตั้งสี่ชั่วโมงเพราะกลัวเพื่อนจะเหงา แต่พอแฟนมาเธอก็ทำเหมือนฉันหมดประโยชน์

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไอด้าทำแบบนี้ ฉันพยายามเข้าใจในตัวเธอมาตลอดเวลาที่เราเป็นเพื่อนกัน แต่ยิ่งฉันเข้าใจมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเห็นธาตุแท้ของเธอมากเท่านั้น

ได้แต่บอกตัวเองให้อดทน ปีนี้ได้เจอกันน้อยลงแน่นอนเพราะต้องแยกกันฝึกงาน ปีสี่ก็มีเรียนไม่เยอะมากเน้นทำโปรเจกต์จบของใครของมัน  เพราะฉะนั้นฉันจะอดทน

ปึก!

“โอ้ยยย!!”

ฉันร้องเสียงดังเมื่อไหล่ที่ยังบอบช้ำถูกชนอย่างแรง หนังสือและกระเป๋าในมือร่วงกระจาย แต่ยังดีที่ฉันทรงตัวได้จึงไม่ล้มลงไปนอนกับพื้นเหมือนหนังสือพวกนั้น

“โทษที” เสียงของคู่กรณีที่ดังขึ้นทำให้ฉันรู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย มิน่า ชนซะแรงขนาดนี้

“อู้ยย เจ็บ”

“...”

“คุณ...อ้าว หายไปไหนแล้ว” ฉันมองรอบกายที่ไร้ผู้คน เมื่อกี้มีผู้ชายเดินมาชนฉันนี่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายยังฟุ้งอยู่นี่ไง แล้วทำไมเขาหายไปไม่รับผิดชอบอะไรเลยแบบนี้...

“อย่างน้อยก็เก็บหนังสือให้หน่อยก็ได้ ก็เห็นว่าคนเขาเจ็บอะ ผู้ชายอะไรความสุภาพบุรุษติดลบ เสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้า ไม่งั้นแม่จะจำไปจนตายเลยคอยดู!” ฉันก้มลงมองหนังสือที่กระจายเต็มพื้นพร้อมบ่นคนไร้ความรับผิดชอบไปด้วย สุดท้ายก็ต้องนั่งลงเก็บข้าวของเองตามยถากรรม

เกิดเป็นผู้หญิงยุคนี้ต้องสตรอง เพราะผู้ชายมันไม่ได้เรื่อง!!





"เสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้า ไม่งั้นแม่จะจำไปจนตายเลยคอยดู​!" - Mimew






นางเอกเป็นคนตลก นิยายเรื่องนี้เน้น รัก คอมมาดี้มากกว่าดราม่า ถ้าอยากอ่านนิยายเบาสมอง ฟิน ขำ และวูบวาบกันฉากเลิฟซีนไม่อยากให้พลาดเรื่องนี้เลยค่ะ นางเอกนางฉลาดจนดูล้น ๆ และฉลาดน้อยในบางเรื่อง ส่วนพระเอก ต้องรอดูต่อไปว่าจะมีคาแรกเตอร์ยังไง ตอนหน้าก็ได้เจอเค้าแล้วค่ะ *เตรียมป้ายไฟ*

ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ ค่อนข้างเปลี่ยนวิธีการเขียนจาก เพื่อน ร่วม เตียง ระดับหนึ่งเลย หวังว่าจะชอบกัน ถ้าชอบอย่าลืมคอมเมนต์นะคะ ไรท์จะได้อัพไว ๆ 



ความคิดเห็น