Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ชื่อตอน : ตอนที่3 พบเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2561 12:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 พบเจอ
แบบอักษร

​หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นก็ผ่านมาสองปี ฉันกลับมาจากอังกฤษตรงดิ่งมาที่บ้านของฉัน แต่ก็แปลกใจที่ไม่มีใครอยู่ต้อนรับลูกสาว น้องสาวสุดที่รักกลับบ้านสักคน มีแต่เหล่าคนใช้ที่มายืนออกันอยู่หน้าบ้าน 

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ คุณหนูโซเฟีย"

"พ่อแม่กับพวกเฮียๆไปไหนกันหมดทำไมบ้านเงียบๆ"

"เอ่อ พวกคุณๆเขาไปทำงานกันน่ะค่ะ เห็นว่าช่วงนี้มีงานเยอะกันมาก มีคู่แข่งจ้องจะทำลายแผนงานอยู่ค่ะ"

"หึ ช่างกล้ามากที่มาท้าทายนะ"

"คุณหนูไม่ห่วงบ้างหรอคะที่มีคู่แข่งมาทำแบบนี้?"

"ไม่อ่ะ ฉันมั่นใจว่าพวกเฮียๆเอาอยู่ เธอก็รู้ว่าพวกเขาเก่งกันแค่ไหน" ฉันพูดอย่างมั่นใจ ไม่มีใครทำอะไรเฮียได้หรอก เพราะเฮียๆของฉันเก่ง ไม่ได้อวยพี่ตัวเองนะจริงๆ'_'  "เอากระเป๋าขึ้นไปจัดการด้วยนะ แล้วก็เตรียมน้ำให้ฉันอาบหน่อย ฉันรู้สึกไม่สบายตัว"

ฉันพูดจบก็เดินขึ้นบนบรรไดไปไม่ได้สนใจอะไรมาก ก่อนจะเดินถึงห้องนอนของตัวเอง จริงๆมันก็รู้สึกโล่งใจที่ได้กลับมานอนที่ห้องนอนของตัวเองก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาดื้อๆ

สักพักหนึ่งก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ฉันที่นอนแผ่หลากลางเตียงอยู่ต้องดึงตัวขึ้นนั่งให้เรียบร้อย ประตูนั้นถูกเปิดออกมาอย่างช้าๆ เหล่าบรรดาคนรับใช้ที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในห้องนอน

"คุณหนูคะ น้ำอาบเตรียมพร้อมแล้วค่ะ จะอาบเลยมั้ยคะ?"

"อือ" ฉันพูดจบก็เดินไปที่ห้องอาบน้ำโดยทันที 



เมื่อมาถึงไทยทั้งทีขอช็อปปิ้งหน่อยเถอะ ฉันขับรถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง แม้ว่าฉันจะไม่อยู่แต่ก็ยังมีคนขับรถคอยขัด ล้าง เช็ด ถู และดูแลสภาพมันมาตลอด จนฉันเองยังรู้สึกขอบคุณจริงๆที่ดูแลลูกชายสุดที่รักของฉันให้เป็นอย่างดี 

พอมาถึงห้างสิ่งที่ฉันทำคือเดินตามช็อปเครื่องสำอาง กระเป๋า รองเท้า เสื้อผ้า ตามลำดับ ตอนนี้ไม่ต้องบอกก็เห็นว่าฉันถือถุงที่ใส่ของใช้ที่ซื้อมาเต็มพะรุงพะรังไปหมด คงเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง บวกกับฉันคงเดินเลือกซื้อของมากเกินไป ทำให้ฉันต้องมานั่งพักหายเหนื่อยที่ร้านกาแฟชื่อดังอย่างเลี่ยงไม่ได้

จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น 

[ฮัลโหล กลับถึงบ้านรึยังยัยตัวแสบ?]

"ถึงแล้ว ไม่เห็นมีใครอยู่บ้านสักคน ฉันเลยออกมาช็อปปิ้งแล้วเนี้ย"

[อ่อ ถึงก็ดีละ คืนนี้ต้องเลี้ยงฉลองที่แกกลับมาบ้านหน่อยแล้ว กลับมานี่สรุปจบมั้ย? ป.โทของแกอะ]

"ไม่จบก็ไม่ใช่ฉันแล้วเฮียหนึ่ง"

ฉันพูดอย่างมั่นใจ แหม๋ คนอย่างโซเฟีย ลอว์สัน จะทำอะไร ต้องการอะไรก็ต้องได้ ฉันไม่ได้อวยตัวเองนะแต่ฉันเก่งจริงๆ แถมสวยและรวยมากด้วย 

[เออ อยากทำอะไร อยากได้อะไรก็จัดไป เฮียเลี้ยงเองถือว่าเป็นของขวัญเรียนจบของแก]

"แน่ใจนะพูดออกมาแบบนี้ ฉันไม่ค่อยเกรงใจใครด้วยสิ"

[ฉันเป็นพี่แกนะ รู้จักนิสัยแกดีไม่ต้องห่วง]

"จ้าๆ เอาไว้เจอกันเย็นนี้นะคะ บายค่ะพี่ชาย"



ฉันกลับบ้านก็ดึกพอตัว แต่ต้องตกใจมากเมื่อพบว่าว่าตอนนี้โซนของสนามหญ้า มีเก้าอี้มากมายจัดอยู่จำนวนหนึ่ง และก็มีเหล่าคนมากหน้าหลายตาเต็มลาน  นี่มีงานอะไรกันหรอ? ฉันเดินเข้าไปอย่างแปลกใจ

"อ้าว นี่ไงเจ้าภาพมาแล้ว"

เฮียสองเดินเข้ามาจับข้อมือของฉันและพาฉันเดินตามเขาไปถึงเวทีเล็กๆที่อยู่หน้าของโต๊ะจำนวนหนึ่ง

"ทุกคนมาวันนี้ก็รู้กันแล้วใช่มั้ยครับว่าลูกสาวคนเล็กของตระกูลลอว์สันกลับมาแล้ว ตอนนี้น้องสาวของผมจบป.โทอย่างเป็นทางการแล้วด้วย"

เฮียสองพูดเป็นน้ำไหลไฟดับ ครอบครัวของเรามีสามทหารเสือ หรือคือเหล่าลูกชายผู้เป็นทายาทของบริษัทเจ้าพ่อการเงินที่ใหญ่ติดอับดับแนวหน้าของสถาบันการเงินเลยก็ว่าได้ คนแรกคือเฮียหนึ่ง จริงๆเขาชื่อ เอ็ดวินท์ เฮียสอง ชื่อ เอ็ดเวิร์ด และเฮียสามชื่อ เอ็ดมันด์ โดยแต่ละคนก็มีความสามารถที่โดดเด่นแตกต่างกันไป คือเฮียหนึ่งจะเก่งการวางแผน กลยุทธ์ต่างๆ เฮียสองเป็นนักพูดและชักจูงคนเก่ง ส่วนเฮียสามนี่เป็นมนุษย์ผู้มองคนแทบทะลุปรุโปร่ง ทำให้เวลาสามคนนี้อยู่ด้วยกันกลายเป็นปราการที่แข็งแกร่งที่สุดของธุรกิจของเรา ส่วนฉันหรอ? อยากทำอะไรทำ 

"ยินดีด้วยนะคะ คุณโซเฟีย"

เสียงเหล่าแขกเหรื่อจำนวนหนึ่งอวยพรฉันที่เพิ่งจบปริญญาโทมาหมาดๆ ฉันยิ้มให้กับทุกคนที่เข้ามา ส่วนใหญ่ก็จะเป็นลูกท่าน หลานเธอ คุณผู้หญิง คุณผู้ชายทั้งหลายที่ร่วมธุรกิจกับบ้านของฉันนั้นแหล่ะ

"ขอโทษนะครับ ผมชื่อบรู๊ค แวนเดอเกล ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

ฉันยืนมองผู้ชายที่ทักฉัน อันที่จริงเขาก็หล่อนะ แต่สำหรับฉันที่เคยเจอผู้ชายหล่อๆหรือดาราระดับฮอลลีวูดบ่อยๆเขาเลยกลายเป็นเฉยๆไป 

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันคงไม่ต้องแนะนำตัวหรอกใช่มั้ยคะเพราะคุณน่าจะรู้จักฉันดี"

"ฮ่าๆ ครับ คุณโซเฟีย ลอว์สัน ให้เกียรติดื่มกับผมหน่อยได้มั้ยครับ?"

"ค่ะ"

ฉับกับผู้ชายที่ชืิ่อบรู๊ค ยืนคุยกันไปอยู่สักพักหนึ่ง ฉันรู้สึกเหมือนถูกสายตาของใครจับจ้องฉันอยู่ ฉันจึงหันซ้ายขวาพยายามมองว่าใครเป็นคนรังสีอำมหิตใส่ฉัน ฉันพอจะแยกออกว่าใครจ้องฉันแบบไหน แบบหลงใหล แบบรักใคร่ แบบหื่นกระหาย หรือโกรธแค้น 

"เป็นอะไรรึป่าวครับ?"

"คะ...เอ่อ ค่ะ ฉันคงเพลียจากการเดินทางมากไปมั้งคะ คงต้องขอตัวก่อน"

"เอ่อ...ครับๆ"

ฉันเดินแหวกฝูงผู้คนออกอย่างรวดเร็ว เพราะขนลุกซู่กับความรู้สึกที่ถูกจ้องมองด้วยสายตาแบบนั้น ที่สำคัญคือฉันไม่รู้ว่าเจ้าของรังสีอมหิตและสายตานั้นคือใคร

"อ้าวจะไปไหนยัยเฟีย?" เสียงของเฮียสองทักถาม 

"ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี สงสัยคงเป็นเพราะอาการเจ็ทแลค"

"ไหวรึป่าว?"

"เฟียว่าเฟียขอตัวไปพักก่อนจะดีกว่า ฝากพี่จัดการที่เหลือด้วยนะ"

"เออๆ พักผ่อนก่อนเถอะแกอะ"

พูดจบฉันก็เดินต่อแหวกฝูงชนพยายามเข้าไปให้ถึงตัวบ้านให้ไวที่สุด แต่กลับกลายว่าฉันชนเข้ากับร่างสูงของใครเข้าอย่างจังๆ 

"โอ้ย!" 

ฉันร้องขึ้นเมื่อหน้าของฉันไปปะทะเข้ากับอกของเขา ก่อนที่ฉันจะเงยหน้าขึ้นไปมองว่าคนที่ฉันชนคือใครกันแน่ ฉันเองที่เป็นฝ่ายต้องตกใจเพราะคนที่ฉันชนเขาหล่อมาก คิ้วหนาเข้ม ดวงตาสองชั้นคอมกริบดุจเหยี่ยวเลย จมูกโด่งเป็นสันเข้ารูป กับริมฝีปากที่หยักสวย กรอบหน้าหล่อคมคายดุจเทพพระเจ้ากรีก โฮกกกกก ฉันว่าเคลวินหล่อแล้วนะแต่คนตรงหน้าฉันนี่หล่อโครตๆเลย 

ฉันอึ้งอยู่ได้สักพักก็ต้องรีบตั้งสติก่อนจะตั้งท่าเดินหนี คนอะไรหล่อจริงๆเลย หล่อขนาดนี้เป็นดาราเลยก้ได้นะไม่น่าเกลียดเลย แต่จู่ๆอีกฝ่ายกลับคว้าข้อมือของฉันอย่างถือสิทธิ

"ชนแล้วทำไมไม่ขอโทษ"

หะ? นี่เขาทวงถามคำขอโทษจากฉันงั้นหรอ? นอกจากหล่อแบบไม่คาดฝันแล้วยังมีนิสัยไม่คาดฝันด้วย นั้นก็คือกล้ามาทวงถามคำขอโทษจาก โซเฟีย ลอว์สัน คนนี้เนี้ยนะ? 

"นายตะหากที่มายืนขวางทางฉัน!"

อีกฝ่ายไม่ตอบเขายืนมองฉันด้วยแววตาวาวโรจน์ ความรู้สึกที่ถูกเขามองมันคือความรู้สึกเดียวกันกับที่ฉันรู้สึกเมื่อกี้ เขาเป็นคนมองฉันงั้นหรอ? ฉันพยายามจะเก็บกักอาการขนลุกไม่ให้เขาได้เห็น 

"หึ ลูกสาวตระกูลลอว์สันมีนิสัยไม่รู้จักมารยาทแบบนี้นี่เอง"

ฉันหันขวับเพราะความโมโหที่เขามาว่าถึงตระกูลของฉัน ผู้ชายคนนี้ถือดีที่ตัวเองหน้าตาดีแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นหรอ? ฉันเดินเข้าไปหาร่างสูงพร้อมมองเขาอย่างเขม่น 

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือของฉันกระทบเข้ากับใบหน้าหล่อคมคายที่บังอาจมาถือดี จองหองใส่ฉัน เสียงกระทบกันคงดังมากพอทำเอาแขกคนอื่นๆในงานหันมาทางฉันกับเขา แต่มีหรอที่ฉันจะอาย

เขาจับแก้มตัวเองที่โดนตบ ก่อนจะหันมามองฉันด้วยแววตาที่ฉันก็อ่านไม่ออกเหมือนกันว่าเขารู้สึกอย่างไร 

"เฟีย!" เสียงของเฮียสองที่เดินฝ่าฝูงคนเข้ามา "แกเป็นอะไรมั้ยยัยตัวแสบ?" ฉันส่ายหน้า ก่อนจะมองชายตรงหน้าอย่างเขม็ง

"เห้ย! แกมาที่นี่ได้ยังไงใครเชิญมา!?" ไม่ใช่เสียงของฉันแต่เป็นเสียงของเฮียหนึ่งที่ดูเหมือนว่าเพิ่งจะเดินทางมาถึงที่งาน

ทั้งเฮียหนึ่ง เฮียสอง เดินเข้ามาขวางฉันไว้ เหมือนจะปกป้องฉันจากคนตรงหน้า ใบหน้าเรียบนิ่ง เปลี่ยนเป็นยิ้มเย้ยหยันมาทางฉันและพวกเฮียๆ

"เข้ามาทางประตูไง แหม๋ทำไมต้องทำตัวเหมือนฉันเป็นพวกก่อการร้ายด้วย"

"แกมีอะไรมากกว่าถึงเข้ามาถึงที่นี่" เฮียหนึ่งตั้งท่า 

ใบหน้าของชายสองคนที่เรียกได้ว่าหล่อเหลาเอาการทั้งคู่ ไม่ใช่แค่เฮียหนึ่ง แต่เฮียสองเองก็หล่อไม่แพ้กัน ต่างคนต่างยืนมองหน้ากันอย่างไม่ลดละสายตา ทำเอาฉันแอบกลัวอยู่เหมือนกัน

"เห็นว่าน้องสาวแกกลับมาแล้ว ฉันก็เลยอยากจะมาพบหน้าสักครั้ง" เขาพูดไปพลางหันมายิ้มให้ฉันอย่างไม่จริงใจ "หึ สวยอย่างที่ใครๆพูดแต่เสียดายที่พี่ชายอบรม สั่งสอนน้องไม่ค่อยดี มารยาทถึงได้ทรามแบบนี้!"

"ปากเสีย! แล้วคนแบบ "แกหล่ะ? ดีนักหรอถึงมาสั่งสอนคนอื่นเขา" ฉันตอกกลับเขา 

"กลับไปซะ! ก่อนที่ฉันจะให้รปภ.มาลากแกออกไป!!" เฮียหนึ่งเหมือนของขึ้นเสียง เขาสั่งเสียงแข็งกร้าวกว่าปกติ 

"โอเคๆ กลัวแล้ว กลับแล้ว" อีกฝ่ายหันมายิ้มให้กับฉันแต่แววตาเขาไม่ได้ยินดีเลยที่เห็นฉัน "เราต้องได้พบกันอีกแน่ๆ คนสวย"







ความคิดเห็น