Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่10 : รุกจุกอก!

ชื่อตอน : บทที่10 : รุกจุกอก!

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2561 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่10 : รุกจุกอก!
แบบอักษร

​บทที่10 : รุกจุกอก!

.

.

.

18:03น.


~Don’t mess up my tempo

ทึล รอ บวา อี กอน ชุง บุน ฮี 

I said don’t mess up my tempo

คือ นยอ เอ มัม มึล ฮุม ชิล beat

ออ ดี เอ โด ออบ ซึล รี ดึม เม มัท ชวอ 1 2 3!!!~

Exo-Tempo


โทรศัพท์เครื่องสวยที่มีปลายสายเรียกเข้ามานับไม่ถ้วน แต่ร่างบางเลือกที่จะปล่อยให้มันส่งเสียงร้องไปเรื่อยไม่มีทีท่าว่าจะรับแม้แต่น้อย ร่างขาวดุจนํ้านมนั่งกอดเข่าอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่ ที่เข้าไปไม่ได้เพราะเขาไม่มีกุญแจตอนนี้คงต้องนั่งรอเจ้าของห้องกลับมา

หยาดหยดนํ้าสีใสค่อยๆไหลออกมาจะดวงตาคู่สวยเรื่อยๆไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ แก้มย้วยขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงพร้อมกับปลายจมูกรั้นที่แดงกลํ่าเพราะร้องไห้มาเป็นเวลานานหลายชั่วโมงพอสมควร 

"ฮึก อึก...ฮือออออ"

ตัวเขากำลังอ่อนแอ...

นี่เป็นสิ่งที่เจแปนคิดได้แต่อย่างเดียว ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังก็ไม่ปานในเมื่อคู่หูของเขานั้นได้ตัดสินใจที่จะทิ้งเพื่อนและทีมไปโดยไม่มีวันกลับมาอีก

เจแปนคาดหวัง...คาดหวังและไม่คิดว่าปันจะยอมย้ายง่ายๆแบบนี้ ตัวเขาทำใจไม่ได้ที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทั้งๆที่คำว่าเพื่อนมันก็ยังคงตรึงกันไว้อยู่ซึ่งๆหน้ากัน

"ฮึก! บ้าที่สุดเลย ฮือออออ..."

ร่างบางกระชับวงแขนกอดเข่าตัวเองแน่นขึ้นก่อนที่จะร้องไห้หนักขึ้นจนตัวโยน ไม่แปลกอะไรเลยที่คนแบบเขาจะแสดงว่าภายนอกตัวเองนั้นแกร่งและเข้มแข็งแค่ไหนแต่สุดท้ายพอเจอเรื่องที่พลิกผลันเข้า'นํ้าตาก็อาจเป็นสิ่งแรก'ที่เราจะปลดปล่อยมันออกมา

"ฮือออออ..."

ขอใครสักคนที่อยู่ข้างๆเขาตอนนี้ได้ก็พอ

.....

....

...

..

.

"เจแปน"

ในขณะนั้นเองร่างสูงของคุณหมอเจ้อของห้องก็ปรากฏตัวต่อหน้าร่างบาง ใบหน้าหวานค่อยๆเงยหน้ามองพร้อมกับนํ้าตาที่ไม่คิดจะปกปิดหรือหักห้ามใดๆ 

ร่างสูงเห็นดังนั้นก็ใจหายวูบเมื่อแมวน้อยของเขานั้นมานั่งทำอะไรตรงนี้แล้วยังร้องไห้จนหน้าแดงไปถึงลำคอขาวนั่นอีก เห็นดังนั้นแล้วร่างสูงก็วางแฟ้มเอกสารที่แบกกลับมาด้วยกองไว้ที่พื้นก่อนจะย่อตรงนั่งลงตรงหน้าร่างบาง

"ฮึก! กะ..กลับมาแล้วหรอ ฮึก...รอนานมากเลยนะ ระ..รู้มั้ย ฮืออ!"

"อย่าร้องเด็กดี"

"ฮึก!"

เหมือนยิ่งปลอบร่างบางก็ยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิม ต้องมีเรื่องกระทบจิตใจของร่างบางแน่นอนเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ร่างสูงรู้ดีว่าร่างบางถึงจะแก่นและดื้อแค่ไหน พอยามที่มีความทุกข์ก็จะร้องไห้หนักแน่นอน ซึ่งมันก็เกิดขึ้นแล้วด้วย...

"ถือไว้"

"ฮึก! ฮือออออ"

ร่างบางพยักหน้ารับก่อนที่จะถือแฟ้มเอกสารที่หมอตรียื่นมาให้ ก่อนที่ร่างสูงนั้นจะใช้กุญแจไขเปิดประตูห้องก่อนที่จะเปิดมันออก ร่างบางที่กำลังนั่งร้องไห้ตัวนี่ก็ลอยขึ้นมาอย่างเบาหวิวด้วยฝีมือของหมอตรีที่เป็นคนช้อนร่างบางขึ้นมาเองก่อนจะพากลับเข้ามาในห้อง

ปัง!~

ร่างบางถูกอุ้มเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นก่อนจะถูกร่างสูงว่างลงบนโซฟานุ่มอย่างเบามือ ก่อนจะนั่งลงข้างๆคนที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก

"ฮือออ! เค้าทำแบบนี้กับเราได้ยังไง ฮึก! ฮืออออ!"

"เจแปน มองหน้าฉัน"

"อึก!"

ร่างบางส่ายหน้าพัลวันก่อนจะเบี่ยงตัวหันข้างให้ร่างสูง แต่แล้วร่างสูงก็ไม่ยอมง่ายๆจับไหล่ร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง

"อย่าร้อง"

"ก็..ก็มันเสียใจนิ ฮึก!"

"เป็นอะไร?"

"ฮึก! ตะ..ต่อไปนี้ผมจะไม่มีเซ็ตเตอร์แล้ว คะ..เค้า ฮึก! เค้าย้ายไปและทิ้งทีมไปแล้ว ฮืออออ!"

"คนดีอย่าร้องไห้นะ ฉันอยู่ตรงนี้"

เกลียดการที่ต้องมาเห็นร่างบางร้องไห้หนักขนาดนี้เพราะคนอื่น ร่างบางของเขาตรงหน้าต้องร้องไห้ให้เขาก็พอแล้ว นํ้าตาขอแค่เป็นเขาที่ได้เห็นจากร่างบางอย่าได้มีคนอื่นมาใช้นิ้วเกลี่ยออกให้เหมือนที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้เลย หรือกำลังปลอบโยนที่เขาก็กำลังทำเช่นกัน

"เจแปนไม่มีเค้าก็ต้องอยู่ให้ได้นะ"

"ฮึก! มะ...ไม่ไหว"

"หยุดร้องก่อนเด็กดีแล้วมองมาที่ฉัน"

"อึก"

ร่างบางหยุดร้องตามที่ร่างสูงร้องขอบอกให้หยุดจริงๆ ก่อนที่จะเงยหน้าสบตากับร่างสูงที่กำลังใช้สายตาอย่างอ่อนโยนมองใบหน้าหวานอย่างนึกเห็นใจ

"ไม่ไหวได้ยังไง..."

"..."

"วอลเล่ย์เล่นยังไงเจแปน เดี่ยวหรือทีม?"

"ละ...เล่นเป็นทีม"

"เจแปนต้องทำเพื่อทีมนะตอนนี้"

"แต่ตอนนี้..."

"..."

"ไม่อยากจะเล่นแล้ว อึก!...ไม่อยากทำแล้ว"

นิ้วเรียวของร่างสูงที่กำลังเกลี่ยนํ้าตาสีใสออกจากแก้มย้วยของร่างบางก็หยุดชะงัก เมื่อถ้อยคำที่เปล่งออกมาจากปากช่างดูหดหู่และท้อแท้เป็นเอามากๆ ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมอก ก่อนจะกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น

"ฮึก! ผะ..ผมไม่อยากเล่นแล้ว ผม..."

"คนอื่นล่ะ?"

"..."

มันเล่นเป็นทีมนี่ เขาจะต้องทิ้งทีมไปอีกคนด้วยงั้นหรอ?...

"จะทำแบบคนนั้นหรอ จะยอมทิ้งทีมเพราะคนเดียวที่ทำเราล้มได้แบบนี้..."

"..."

"มันไม่ฟังดูปอดแหกไปหน่อยหรอเด็กดี?"

แขนเรียวเล็กเริ่มกระชับกอดตอบร่างสูงแน่นขึ้น เพียงเพราะคำพูดของอีกฝ่ายสามารถฉุดเขาขึ้นมาจากเหวลึกได้ก่อนที่มันจะดิ่งลึกลงไปมากกว่านี้ ใบหน้าสหายเพื่อนร่วมทีมแต่ละคนค่อยๆลอยเข้ามาในหัวสมอง ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมทีม แต่พวกนั้นคือเพื่อนแท้ที่ยังอยู่เคียงข้างกัน

"ทำเพื่อคนอื่นๆที่รอเรานะเจแปน เพื่อนอีกหลายคนกำลังรออยู่"

ร่างบางที่หยุดร้องไห้แล้วก็ค่อยๆผละออกจากร่างสูงที่เป็นคนๆเดียวที่ปกป้องและดูแลเขาได้ดีขนาดนี้ ร่างบางสูดนํ้ามูกเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ

"น่ารักมาก"

"..."

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก...

น่ารักมาก...

คำพูดสั้นๆแค่นี้ทำไมใจต้องเต้นแรงด้วยล่ะ? ทั้งๆที่ถ้าถูกชมแบบนี้เจแปนจะด่าไปนานแล้ว หรือว่าเขาพึ่งหยุดร้องไห้เลยว่าง่ายหน่อยก็เป็นได้

"ขะ..ขอบคุณนะครับ"

"หึ"

ร่างบางก้มหน้างุดหลบสายตาร่างสูงเพราะในตอนนี้ใจมันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าจิ้มลิ้มค่อยๆขึ้นสีระเรื่อ จนคนที่เห็นอยากจะฟัดให้ชํ้ากันไปข้าง

"เปลี่ยนจากขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้มั้ย?"

"ยะ..อย่างอื่นหรอ อะไร?"

"จูบ"

ร่างบางนิ่งไปทันทีก่อนที่ร่างสูงจะยกยิ้มทันที 'นี่พูดเล่นหรือพูดจริงกันแน่?'

"ล้อเล่นกันใช่มั้ย?"

"ฉันไม่โกหก"

"ทำไมถึงอยากจูบไม่เข้าใจ เมื่อก่อนหน้านั้นก็ทำ แล้วทำทำไม?"

"อยากรู้จริงรึเปล่า?"

"อื้อ! บอกมา..อ๊ะ"

ไม่รีรอให้ร่างบางพูดไปมากกว่านี้ร่างสูงก็โน้มใบหน้าเข้าหาร่างบางทันที ริมฝีปากอวบอิมถูดบดเบียดอย่างรุนแรงปะปนผสมไปกับความอ่อนโยนที่ละเมียดละไมแทบไม่มีช่องว่างให้พักหายใจ

"อึก พี่ตรี..."

"ชู่ว...กำลังหวานเลยนะ"

"อ๊ะ"

ลิ้นร้อนรุกลํ้าเข้าไปโดยไม่รอให้อีกคนได้ตั้งตัวก่อนที่จะตวัดลิ้นเลียชิมทุกซอกมุกของโพรงปากนุ่มพร้อมทั้งลิ้นเล็กๆของร่างบางที่ยังไม่พ้นการถูกเกี่ยวตวัดดูดครึงอย่างไม่ลดละจากร่างสูง

"อึ่ก! พะ..พอแล้ว อืมมมม"

"อ่าาา...หวาน"

แม่งก็ยังคงฉวยโอกาสไม่เลิก! เกือบดีแล้วเชียวตาลุงนี่!!

"ไอ้หื่นเอ้ย! เอาใหญ่แล้วนะไอ้พี่มึง เดี๋ยวเถอะ!"

"หึ"

สุดท้ายเจแปนก็คือเจแปนอยู่วันยังคํ่าแถมต่อจากนี้จะเป็นแมวน้อยแสนเกรี้ยวกราดของเขาอีกด้วยซํ้า

"อย่าพึ่งตีหน้ามึน บอกมาว่าจูบทำไม?"

"..."

หน้าตาลุงโคตรจะมึนแสนซึน อะไรมันจะกวนทีนให้น่าเอาฝ่าเท้าไปแตะเช่นนี้!

"บอกมาเร็วๆสิ!"

"ชอบ"

"ฮะ! อะไรนะ?...ไม่เข้าใจขอยาวๆกว่านี้ได้ป้ะ?"

ร่างบางขมวดคิ้วกันงุนจนจะเป็นโบว์ ร่างสูงที่แสนซึนสุดมึนก็ทำหน้าเรียบเหมือนจะยั่วโมโหอีกคน แล้วมันก็เป็นผลจริงๆที่ทำให้ร่างสูงยกยิ้มออกมาได้อีกครั้ง

"ฉันชอบเธอ"

...กูว่ากูช็อคแล้วตอนโดนจูบ นี่แม่งหนักกว่าเก่าอีกหรอ...

แต่กูขอบอกว่าหน้าพี่มึงนิ่งมาก!!!

"ตลก! เอาดีๆดิ นี่คิดจะแกล้งกันเล่นใช่มั้ยฮะ!?"

"ไม่เชื่อ?"

"เออครับ! ทำแบบนี้ได้ยังไงวะครับ! คนไม่ได้เป็นอะไรกันนะโว้ย!"

"ก็อยากเป็น"

"จะบ้าหรอ!"

เออ...แม่งใกล้บ้าละตาลุงนี่ เดี๋ยว! แล้วทำไมกูต้องหน้าแดงด้วยวะแถมร้อนด้วย! ตายห่าละ...กูมาตื่นเต้นกับตาลุงที่มีปิ๊กาจูอยู่ตรงหว่างขาเหมือนกูหรอวะเนี้ย!!!

ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นทันทีก่อนรู้ตัวอีกทีก็ค่อยๆเดินถอยหลังห่างจากร่างสูงขึ้นเรื่อยๆ คุณหมอตรีก็ใช่ว่าจะยอมให้แมวน้อยขี้โมโหหนีไปได้ง่ายๆยังงี้ได้ยังไง ก็ลุกขึ้นแล้วสาวเท้าเข้าไปหาอีกคนอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังของแมวน้อยจอมดื้อเริ่มชิดติดผนัง

"จนมุมแล้ว"

"จะทำอะไรฮะตาลุง! อย่าคิดแบบนั้นเชียวนะไอ้หื่น!"

"คิดไปไกลแล้ว"

"ไอ้โรคจิต!"

"หึ ชอบจัง ด่าอีกสิ"

แม่ง!...โคตรของบรรพบุรุษโรคจิตชนิดไหนวะเนี้ย! ได้ อยากให้ด่านักใช่มั้ย!

"ไอ้บ้ากาม ไอ้ลุงหื่น! ไอ้โรคจิต! ไอ้หมอบ้า! ไอ้คนฉวยโอกาส!"

"ได้แค่นี้?"

ร่างบางหยุดหอบหายใจเข้าออกก่อนจะที่นํ้าโหจะปรี๊ดออกหูอีกครั้งเมื่อร่างสูงพูดทำเหมือนกับว่าเขามีสกิลการด่าแค่กระทบเฉียดผิวเท่านั้น 

ร่างสูงจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มน่าจูบนั้นชักจะห้ามใจแทบไม่ไหว ยังก่อนตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา รออีกนิด แล้วร่างบางจะเป็นของเขาแน่นอน

"ดูถูกกันเกินไปแล้วนะไอ้ตาลุงหน้าหื่น! อย่าให้ถึงตากูนะเว้ย จะเล่นให้จุกอกไปเลยค่อยดู!"

"หืม?..."

ร่างสูงชักจะอยากรู้แล้วสิว่ามันจะจุกอกแบบที่เขาคิดรึเปล่า ส่วนร่างบางก็ฟึดฟัดใหญ่ที่ร่างสูงทำหน้าโลมเลียเขาที่แทบจะเหลวอยู่แล้ว

"อะไร! ไม่เข้าใจหรอฮะ! ตาลุง!"

"จุกอกนี่ ประมาณว่าชอบให้​กระแทก****แรงๆรึเปล่า?"

แม่งพูดยาวจริงอันนี้กูก็ดีใจนะที่ลุงแม่งพูดขนาดนี้ แต่เนื้อหานี่มึงจ้องจะแดกกูมากเลยนะไอ้โรคจิต!!!















Talk 1 : แง้มม...คนเค้าปลอบใจกันแบบนี้หรอ เล่นซะน้องเจเราจุกอกจริงๆเลยนะอีพี่ตรี! 

Talk 2 : ถ้าชอบอย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นให้อ่านกันด้วยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}