โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 04-3 Mounting

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 654

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2561 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04-3 Mounting
แบบอักษร

​ยองจีหายใจหอบไปกับน้ำหนักตัวของอีกฝ่ายที่ทิ้งตัวลงมาอย่างเต็มที่ สิ่งที่น่าโล่งใจมีเพียงแค่แก่นกายที่เคยแนบสนิทอยู่กับสะโพกของเขานั้นได้ออกห่างไปนิดหน่อยเท่านั้น ฮันจูพ่นหายใจร้อนผ่าวออกมาซ้ำๆ สอดลิ้นเข้ามาไล้เลียด้านในใบหูของยองจี ดวงตาของยองจีสั่นระริกไปกับลิ้นชื้นแฉะของฮันจูที่เล้าโลมอย่างอ่อนโยน

แต่รู้สึกผ่อนคลายได้เพียงแค่ชั่วครู่ ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนานั้นขยับออกมานิดหน่อย พร้อมกับบีบเค้นและรูดรั้งความเป็นชายของตัวเองอย่างเต็มแรงอยู่ทางด้านหลัง ถึงยองจีจะมองไม่เห็น แต่ก็รับรู้ได้อย่างชัดเจนมากว่าฮันจูตั้งใจจะทำอะไร

ฮันจูแหวกแก้มก้นของยองจีไปด้านข้างจนเห็นช่องทางนั้นอย่างชัดเจน น้ำหล่อลื่นที่เตรียมไว้สาดกระเด็นไปตรงนั้นอย่างเหนอะหนะ


“…ทีนี้ ได้หรือยังครับ”

“ไอ้ บ้า...”


ฮันจูไม่เพียงซัดสาดน้ำกามสีขุ่นและมีปริมาณมากเป็นพิเศษลงบนช่องทางด้านหลังเท่านั้น แต่มันไหลย้อนลงมาทางด้านล่างด้วย


“หรือว่า...สอดนิ้วเข้าไปก่อนก็น่าจะดีนะ”


หลังจากทำให้เปียกก็กางนิ้วไว้รอแล้ว เขาถามว่าควรทำอะไรแบบนั้นกับคุณชายหรือเปล่า น้ำเสียงที่ใช้ถามดูเย้ยหยันอย่างชัดเจน


“หุบปาก... ไม่จำเป็น...ต้องทำ...อะไรแบบนั้น”


ถ้าอย่างนั้นทางฝั่งนี้ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากอวดดี ยองจีไม่ได้กัดปากแต่ขบฟันแน่น และทันทีที่นึกถึงสีหน้าของฮันจูที่เหมือนกำลังหัวเราะอยู่ด้านหลังอย่างไม่รู้ว่าทำไม ตัวของเขาก็สั่นไปหมด

เป็นเรื่องที่ทำได้ดี ไม่ว่าคำตอบของเขาจะเป็นอะไร แม้ว่าจะอ้อนวอนให้ปล่อย แต่ฮันจูก็กำหนดไว้แล้วว่าจะทำอะไรก่อนหลัง แม้ปลดปล่อยไปแล้วเมื่อครู่นี้ ทว่าความเป็นชายซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนตัวลงแม้แต่นิดเดียวของฮันจูนั้น ก็กำลังรอให้ถึงคราวของตัวเองอยู่

แต่เซ็กซ์ไม่มีความจำเป็นต้องไตร่ตรองดูว่าสิ่งไหนมาก่อน เพราะเขาจะทำทั้งสองอย่างอยู่แล้ว

ฮันจูรู้ดีอยู่แล้วว่าจะต่อด้วยการสอดใส่สิ่งนั้น ยองจีก็ไม่มีทางไม่รู้เช่นเดียวกัน ถึงแม้ร่างกายของเขาจะจดจำเซ็กซ์ครั้งก่อนๆ ไม่ได้ แต่เขารับรู้ได้โดยสัญชาตญาณเป็นอย่างดี


“แฮ่ก อึก...!”


สอดเข้ามาแล้ว เข้ามาจนได้


ลมหายใจขาดห้วงไปเพราะความกังวล สิ่งที่สอดใส่เข้ามาในช่องทางของเขาคืออะไรกัน ไม่สิ ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร แต่ยองจีสั่นสะท้านไปกับแก่นกายแข็งขืนที่เติมเต็มเข้ามาในช่องทาง ซึ่งเขาไม่เคยคิดมาก่อนในชีวิตว่าจะใช้ทำอะไรแบบนี้

เพราะกลัวเหรอ คงใช่ จะไม่กลัวได้ยังไง มันไม่ใช่เพียงแค่ปัญหาด้านร่างกาย วิธีการที่บิดเบือนและแตกต่างไปจากแบบแผนที่เขายึดถือมาทั้งชีวิตนั้นเป็นเรื่องน่ากลัวมากทีเดียว

กลัวแม้กระทั่งการคาดการณ์ว่าการสอดใส่ครั้งนี้ ต่อไปจะส่งผลกระทบอะไรกับชีวิตของเขาที่เหลืออยู่บ้าง


“ฮึก อือ...อา...”


เสียงครวญครางราวกับสะอื้นถูกเปล่งออกมา น้ำตาของยองจีไหลเอ่อออกมากับความทรมานที่คาดไม่ถึง ยองจีสงบเสงี่ยมลงโดยฉับพลัน การคาดคะเนของพวกเขาทั้งสองคน ซึ่งคิดว่ายองจีจะเดือดพล่านเป็นอย่างมากนั้น กลับกลายเป็นว่าผิดคาดไปหมด

กำลังเข้ามา ค่อยๆ เข้ามาแต่ชัดเจน ยูฮันจูกำลังสอดแทรกเข้ามาในร่างกายของยองจี

ความเป็นชายซึ่งแทรกเข้าไปราวกับบดขยี้ภายในบริเวณที่ไม่เคยมีใครรุกล้ำมาก่อนให้ละเอียดนั้นแข็งแกร่งกว่าอาวุธใดๆ ถ้าไม่ใช่เพราะแรงมือของอีกฝ่ายที่กดอยู่ตรงศีรษะด้านหลัง ตอนนั้นยองจีคงคุกเข่าลงและร้องตะโกนขอยอมแพ้ไปแล้ว


“อา อึก…!"


เข้ามาหมดแล้ว ขณะที่คิดฮันจูก็กระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุด ความรู้สึกที่เนื้อหนังภายในแยกออกจากกันและ สิ่งนั้นของอีกคนเคลื่อนตัวเข้ามานั้นชัดเจนจนน่าขนลุก เอวโค้งโก่งลงอย่างอัตโนมัติ

แก่นกายของฮันจูซึ่งเข้ามาจนสุดนั้นคับแน่นไปทั่วท้องน้อยตามที่เขาบอกไว้ก่อนหน้านี้ ยองจีที่ไม่คิดจะเชื่อในสถานการณ์นี้ได้แต่ตัวสั่นเทิ้ม ถึงแม้จะไม่รู้เหตุผลแต่ดูเหมือนน้ำตาเขาจะไหลออกมา เพราะเจ็บเหรอ หรือเพราะกลัว หรือว่าทรมาน หรือจะไม่ใช่ทั้งหมด แต่จริงๆ แล้วมันก็ถูกทั้งหมดนั้น

เสียงอะไรบางอย่างแตกดังเพล้งอยู่ข้างในตัวเขาแล้วพังทลายลง ทันทีที่ถูกทลายเกราะป้องกันอันสุดท้าย ก็เหมือนทุกอย่างถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าของศัตรูที่กำลังโถมตัวเข้ามา

เรื่องน่าขันคือ ช่องทางของยองจีก็กำลังขมิบตอดรัดอีกฝ่ายท่ามกลางความวุ่นวายนี้


“อา...ไม่ชอบ...อือ ไม่ชอบเลย...สักนิด...ฮึก...”


บางทีการที่ตัวเองไม่รู้มันก็เป็นสิ่งที่ไม่ผิด

ยองจีใช้มือยันกระจกพลางก้มหัวลงเพื่อไม่ให้เห็นหน้า แม้จะทำเช่นนั้นแต่ความไม่พอใจและเสียงบ่นพึมพำก็ออกมาไม่หยุดหน่อย เขาคิด


“ทำให้...รู้สึกดีไหม”

“ไม่รู้ อึก! เอามันออกไป...!”


ให้ลองชิมเท่านี้ก็พอ ช็อกโกแลตก็ทำให้ทรมานได้ไม่ต่างจากยาขมๆ ยองจีก้มหัวลงพลางส่ายหน้าเบาๆ

ทันใดนั้น ฮันจูก็ขยับแก่นกายแข็งขืนนั้นออกมาแล้วกระแทกเข้าไปจนสุดอีกครั้ง


“บอกมา...แฮ่ก...รู้สึกดีไหม”

“เอาออก...ไป...ฮึก!”


อีกหนึ่งครั้ง


“บอกให้...หยุดไง...อา...ไอ้เลว...อุ่ก!”


แล้วก็อีกครั้ง


“ฮึก…!”


อีกครั้ง


“…ถึงกับ...ด่ากันเลยเหรอครับ”


แม้เป็นเพียงการถามอย่างเรียบง่ายแต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเหมือนถูกตำหนิ ยองจีน้ำตาหยดแหมะๆ ราวกับเด็กน้อยพลางกัดปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากปาก

ตอนนี้รู้แล้ว ทุกครั้งที่พูดว่าไม่ชอบ เอวของฮันจูที่ขยับถี่ๆ แล้วดันตัวกลับเข้ามาเบาๆ นั้นก็เพื่อบอกให้รู้ว่ายองจีไร้ซึ่งทางเลือก บอกให้รู้ว่าจะขยับจนกว่าจะได้ยินคำตอบที่ตัวเองต้องการ

การขยับเอวไม่ได้รุนแรงแต่แก่นกายซึ่งสอดเข้ามาลึกและลึกลงไปอีก ยังคงทำให้เขาทรมานจนถึงตอนนี้ ทุกครั้งที่กระแทกลงมา ยองจียิ่งหายใจไม่ออกและทนแทบไม่ไหว

ยองจีต้องเลือก ถึงแม้จะสงสัยว่าคำตอบของเขาสุดท้ายแล้วจะเรียกว่าตัวเลือกได้หรือไม่

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น