อรภาวาสิริ หญิงแพรว

เปิดจำหน่ายไฟล์นิยาย PDF เรื่อง บ่วงอสูร NC25+ สำหรับนักอ่านที่ไม่สะดวกซื้อ e-book เปิดอ่านได้ในสมาร์ทโฟน,คอมพิวเตอร์,แท็บเล็ต,ไอแพด,ไอโฟน (ที่รองรับ) สนใจสอบถาม inbox เพจ(อรภาวาสิริ หญิงแพรว) e-mail : unny_lovely@hotmail.com

เล่ห์อสูร ตอนที่2 ข้อต่อรองของสาวน้อย...

ชื่อตอน : เล่ห์อสูร ตอนที่2 ข้อต่อรองของสาวน้อย...

คำค้น : บ่วงอสูร เล่ห์อสูร NC 18+ 25+ อีโรติก ฟิน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2561 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์อสูร ตอนที่2 ข้อต่อรองของสาวน้อย...
แบบอักษร

“นี่เหรอครับ ที่คุณบอกว่ามีธุระอยากคุยกับผม”

มุมปากหยักยิ้มบางๆ เขานึกขำในสิ่งที่บดินทร์กำลังบอกกล่าวยื่นข้อเสนออื่นที่เขาไม่ได้สนใจมาให้ 


“ลูกสาวคนเล็กของผม ยินดีจะตามไปอยู่รับใช้และปรนนิบัติคุณเป็นเวลาหนึ่งปีเต็มครับ” 

เขามันเป็นพ่อที่แย่มาก แต่หากไม่ทำเช่นนี้ เขาเองก็จะเป็นเป็นบุคคลล้มละลาย โดนยึดบริษัทที่เป็นทางทำมาหากิน  


“ผมคิดว่าเราคุยกันเข้าใจดีแล้วเสียอีก ตอนที่คุณเดือดร้อนมา คุณบอกกับผมว่ายังไง ยังจำได้อยู่ไหมครับ”

 พอได้เงินไปสมใจแล้ว คนที่บอกว่ายอมทำทุกอย่างที่เขาต้องการกลับมีท่าทีอิดออด 


“ยายแตงโมก็เป็นลูกสาวอีกคนของผม เพิ่งเรียนจบมอหกและโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ผมคิดว่าคุณกานต์จะพึงพอใจหากได้เจอกับเธอ” 

ถึงแม้จะรู้สึกเป็นกังวลและลำบากใจมาก แต่เขาก็หวังว่าปรเมศจะเมตตาพิมพ์ประภา 


“วันก่อนที่บ้านคุณ ผมเห็นเธอแล้ว เธอยังเด็กเกินไป ผมไม่รับข้อเสนอนี้ ถ้าคุณยังจัดการเรื่องนี้เองไม่ได้ ผมจะใช้วิธีของผมเอง” 

ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง เมื่อนึกถึงสาวน้อยหน้าหวานที่ยืนมองเขาตาปริบๆ ใบหน้ารูปไข่สวยงามสะดุดตา แต่หล่อนไม่ใช่ปรียา ผู้หญิงที่เขาอยากสั่งสอนให้หลาบจำ การที่ปรียาปล่อยข่าวว่าจะแต่งงานกับพิพัฒน์ ทำเอาชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของเขาต้องเสียหาย กว่าจะแก้ข่าวได้เขายังต้องจัดการอยู่นานสองนานกับนิสัยมักง่ายของผู้หญิงคนนี้ 

 “ตามนี้นะครับ ผมขอตัว” 

ปรเมศตัดบท เขาชักจะเสียเวลานานเกินไปแล้วสำหรับเรื่องนี้ 


“คุณกานต์ครับ คุณกานต์...” 

บดินทร์ร้องเรียกเมื่อชายหนุ่มลุกออกจากเก้าอี้และเดินออกไปจากร้านอาหาร  


 พิมพ์ประภาที่ยืนแอบอยู่หน้าร้าน พอเห็นว่าปรเมศเดินออกมาแล้ว เธอจึงเข้าไปหาบิดาทันที 

 “เป็นยังไงบ้างคะพ่อ” “


คุณกานต์ไม่ยอม”

 บดินทร์ส่ายหน้า 


“เดี๋ยวแตงโมจะจัดการเองค่ะ” 

บางปากเม้มเข้าหากันสนิท ก่อนที่ร่างบางจะหันหลังให้บิดา 


“แล้วนั่นลูกจะไปไหน” 

บดินทร์เห็นว่าลูกสาวที่เพิ่งเข้ามาก็จะออกไปอีกแล้ว 


“แตงโมจะไปคุยกับคุณกานต์ค่ะ” 

เธอไม่รั้งรอให้เสียเวลา รีบวิ่งไปทางที่เห็นปรเมศเมื่อสักครู่ พิมพ์ประภากันซ้ายหันขวามองหาร่างใหญ่ที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแล็คสีดำเข้ม  


“หายไปไหนแล้วนะ” 

เธอเดินหาจนทั่ว แต่ก็ไม่พบเขา คลาดกันไม่กี่วินาที เธอไม่เชื่อว่าปรเมศจะเดินได้ไวขนาดนั้น ร่างบางเดินวนเวียนอยู่บนชั้นสองของห้างสรรพสินค้า จนกระทั่งเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตา ชายหนุ่มกำลังลงบันไดเลื่อนไปยังชั้นหนึ่ง เธอจึงรีบวิ่งตามไปหวังให้ทัน 


“ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะ” 

พิมพ์ประภาเดินลงบันไดที่กำลังเคลื่อนตัวลง เธอขอทางจากผู้คนที่ยืนอยู่ เพื่อลงไปหาเขาที่อยู่ห่างพอสมควร 


“ขอทางหน่อยค่ะ” 

เมื่อเธอใกล้จะถึงร่างใหญ่แล้ว ปรเมศก็ก้าวขาลงจากบันได แล้วเดินตรงไปยังชั้นจอดรถสำหรับวีไอพี เธอตามเขามาติดๆ แต่แล้วปรเมศก็หายไป ตรงหน้าของเธอมีรถยุโรปนับร้อยคันจอดอยู่ แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไรว่าคันไหนเป็นของเขา


 “รถคุณคันไหนนะ”

 พิมพ์ประภาเดินหารถบีเอ็มดับบลิวคันที่เขาเขาไปบ้านเธอวันก่อน ถึงแม้จะทำเลขทะเบียนรถไม่ได้ แต่เธอก็พอจะรู้ว่ามันเป็นรุ่นอะไร 


“แอบตามผมมาทำไม” 

ปรเมศยืนหลบอยู่หลังเสา รอให้ร่างบางเดินผ่านมา แต่พอหญิงในชุดเดรสสีชมพูหันหน้ากลับมา เขาจำได้ว่าเธอคือลูกสาวคนเล็กของบดินทร์ เคยเจอกันแล้วเมื่อวันก่อน เขาจำใบหน้าหวานนี้ได้ติดตา 


“เอ่อ...คือ...หนูชื่อแตงโมค่ะ เป็นน้องของพี่เปรียว”

 เธอรู้สึกประหม่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา และโดนปรเมศจ้องมองด้วยสายตาจับผิด 


“แล้ว?” 

คิ้วหนายกขึ้นเป็นเชิงถามไม่จริงจังมากนัก 


“หนูมีเรื่องอยากคุยกับคุณค่ะ” 

มือบางจิกชายกระโปรงจนแน่น สายตาของเขาทำเอาเธอร้อนวูบวาบไปทั้งตัว  


“ถ้าเป็นเรื่องเดียวกันกับที่พ่อเธอพูดกับฉัน ฉันไม่ตกลง” 

เขาเดินผ่านร่างบางอย่างไม่สนใจ และตรงไปที่รถสปอร์ตของตัวเอง 


“แต่หนูเต็มใจจะไปอยู่กับคุณนะคะ” 

พิมพ์ประภาไม่ยอมแพ้ เธอวิ่งเข้ามาขวางร่างใหญ่เอาไว้ 


 “เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าไปอยู่กับฉันแล้ว เธอต้องทำอะไรบ้าง”

 เขาไม่แน่ชัดว่าปรียาจะมาไม้ไหน ถึงได้ส่งตัวน้องสาวมา พิมพ์ประภาอายุเพียงสิบแปดปี เด็กวัยนี้ควรจะได้เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยมากกว่า แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ปัญหาของเขาที่จะมาคิดแทน 


“เอ่อ...รู้ค่ะ”

 คนถูกถามก้มหน้าหลบสายตา 


“แล้วเธอเต็มใจอย่างนั้นหรือ?” 

ปรเมศถามย้ำ หากเธอคงทราบดีอยู่แล้วว่าเขาต้องการอะไร 


“ค่ะ หนูเต็มใจ หนูอยากช่วยพ่อกับพี่เปรียว” 

เนื้อตัวของเธอสั่นไปหมด ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยรู้สึกถึงการตกหลุมรักเป็นครั้งแรก 


“แล้วฉันจะลองเก็บไปคิดดู” 

หากคุยกันนานกว่านี้ เขาอาจจะอยากมองอย่างอื่นที่ต่ำกว่าใบหน้าของเธอ ไม่คิดว่าเด็กสาววัยแรกแย้มจะมีหน้าอกหน้าใจที่ดูอวบใหญ่จนเกินตัว  พิมพ์ประภายืนมองร่างใหญ่จนลับหายเข้าไปในรถ แค่เพียงได้สนทนาไม่กี่ประโยคกับปรเมศ เธอก็สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจจากตัวเขา คงไม่มีวันที่คนอย่างเขาจะมาสนใจเด็กกะโปโลอย่างเธอเลย


ณ ร้านไอศกรีม 

“ช่วงนี้แตงโมเงียบหายไปเลยนะ แอบไปมีแฟนหรือเปล่า” 

ปีเตอร์แอบถาม เพราะเขาเอวแอบมีใจให้พิมพ์ประภามานานแล้ว และคิดว่าจะขอเธอคบในเร็วๆนี้ 


“เปล่า แต่เราจะย้ายไปอยู่เชียงใหม่ คงไม่ได้กันอีกนาน”

 ปีเตอร์เป็นลูกของเพื่อนบิดา และอายุเท่ากันกับเธอ และทั้งสองคนก็เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ 


“เชียงใหม่ไกลจะตาย อยู่เรียนที่กรุงเทพเถอะ” 

ปีเตอร์ตัดสินใจเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง และคิดว่าจะชวนพิมพ์ประภาเข้าสมัครเรียนที่นี่ด้วยเหมือนกัน 


“ไม่ได้หรอก เราต้องไปทำงานช่วยพ่อ”

 ถึงแม้ว่าปรเมศจะยังไม่ตกลง แต่เธอก็คิดว่ายังไงแล้วพี่สาวของเธอคงไม่ยอมไปอยู่กับเขา 


“อย่าบอกนะว่าแตงโมจะไปทำงานใช้หนี้แทนพี่เปรียว” 

ปีเตอร์พอทราบมาบ้างว่าบริษัทของบดินทร์มีปัญหา จนถึงขั้นต้องไปกู้หนี้ยืมสินจากคนอื่นมา 


“อืม คงเป็นแบบนั้น” พิมพ์ประภาได้แต่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า


ปรเมศแอบมองพฤติกรรมของพิมพ์ประภาอยู่ห่างๆมาสักพักหนึ่งแล้ว เขาต้องใช้เหตุผลหลายๆอย่างเพื่อที่จะเปลี่ยนข้อตกลง ลึกๆแล้วเขากลับรู้สึกไม่พอใจที่เธอมีพฤติกรรมคบหากับแฟนหนุ่มจนออกนอกหน้า



ขอกำลังใจ กดถูกใจนิยาย ให้หญิงแพรวกันด้วยน๊า

​เข้ามาพูดคุยกับหญิงแพรวได้ที่ Facebook (เพจ)

พิมพ์ตรงช่องค้นหา >> อรภาวาสิริ หญิงแพรว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น