OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11 ข่าวร้าย

ชื่อตอน : บทที่ 11 ข่าวร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 105

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2561 12:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 ข่าวร้าย
แบบอักษร

บทที่  11  ข่าวร้าย

ภายในกระท่อมร้าง  เอสนั่งอย่างกระวนกระวาย  หลังจากที่ได้รับข่าวจากไอราว่าเจอตัวของน้องสาวเขาแล้ว  เอสแทบจะทนรอไม่ไหวที่จะพบกับน้องสาวตนเอง  เอสนั่งนึกว่าตอนนี้นางจะโตขึ้นเป็นอย่างไร  ตัวจะสูงขนาดไหนกัน  หน้าตาของนางจะยังเหมือนตอนเด็กไหม   นานมากแล้วที่เอสไม่เคยที่จะดีใจอะไรมากมายและกระวนกระวายใจได้มากขนาดนี้มาก่อน  จนกระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้น  เอสมองอย่างดีใจเหมือนความหวังเปิดมาให้เห็นเอสเดินตรงเข้าไปหาไอราก่อนจะจับแขนทั้งสองข้างเขย่าจนไอราตั้งตัวไม่ทัน ไอรานึกในใจ 

‘ทำไมท่านถึงมีอาการดีใจได้ขนาดนี้นะ  ทำไมที่ตอนพบข้าท่านไม่เคยเป็นแบบนี้เลย’

“ไหนกันน้องสาวของข้า” เอสเอ่ยถามแต่สายตากับมองเลยไปทางด้านประตู  แต่ก็พบกับความว่างเปล่า  แววตาที่วูบไหวด้วยความดีใจค่อยๆหม่นแสงลง  ก่อนก้มลงมาสบตากับไอราด้วยประกายเยียบเย็น  มือที่จับแขนของไอรา  บีบแน่นขึ้น  จนไอราเจ็บแต่นางก็ยังคงนิ่งเฉยไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมา  กับยกยิ้มส่งให้เอส  และค่อยเดินนำไปที่เก้าอี้  เอสยอมเดินตามมาและทรุดนั่งลงโดยที่มือยังคงเกาะกุมเอาไว้  สายตาที่เพ่งมองเต็มไปด้วยความสงสัย ในสิ่งที่ไอราทำ   ไอรามองเอสก่อนจะค่อยดึงมือออกจากมือที่เอสเกาะกุม  เอสแปลกใจแต่ก็ยอมปล่อยมือไอรา

“มีอะไรงั้นรึ”  เอสเอ่ยถามออกมาเสียงนิ่งแววตายังคงเยียบเย็น  ไอราที่ยืนอยู่ก้มลงมามองหน้าของเอ่ยที่อยู่ต่ำหว่าตนเพราะเขานั่งอยู่  นางยังนิ่งเงียบ   เอสมองอย่างใจคอไม่ดีเลยรู้สึกมันกระตุกแปลกๆ 

“เกิดอะไรขึ้นเจ้าบอกข้ามานะ  ว่าเกิดอะไรขึ้น”  เอสเริ่มส่งเสียงตวาดดัง ไอร่าเงยหน้ามองเอสก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ 

“ท่านต้องทำใจดีๆนะ” ไอราเงยหน้ามองเอสก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ 

เอสมองไอร่าด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“หมายความว่ายังไงกัน” เอสมองไอร่าด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว   

“ข้าไม่ดีเอง  ข้าไม่ดีเอง  ข้าไปช้าไป  ไปช้าไป”  ไอราคุกเข่าลงตรงหน้าเอส พร้อมน้ำตาที่หยดลงกับมือของนางที่จับกุมเข่าเอาไว้

เอสผงะก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“เกิดอะไรขึ้นกับน้องของข้า”  เอสผงะ  ตวาดเสียงดังลั่นใส่ร่างของไอราที่คุกเข่า

ไอราพยักหน้าก่อนจะยื่นโถกระดูกให้เอส  เอสมองมันด้วยสายตาพร่าเลือน  น้ำตาไหลที่ไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัวอาบลงเปื้อนแก้มและหยดลงพื้น  หัวใจราวกับที่บีบจนแหลกราน

”ไม่จริงใช่มั้ย  เจ้าโกหกข้า”  เอสเอ่ยพึมพำขึ้นก่อนจะผลักไอราออกไป  ไอราล้มลงก่อนจะลุกขึ้นมากอดขาของเอสไว้ 

“มันไม่ใช่เรื่องโกหกแต่มันเป็นเรื่องจริง  มันเป็นเรื่องจริง”  เอสก้มมองร่างของไอราที่ร้องไห้สะอิ้นอยู่กับขาของตนเองจึงก้มลงดึงไอราขึ้นมา 

“เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่  ใครเป็นคนทำ”  เอสถามด้วยเสียงดุดัน

“ข้าไม่รู้  ว่าเกิดเรื่องอะไรแต่เมื่อลงไปสืบหาจนพบก็พบแต่เพียงโถกระดูกนี้เท่านั้น  ข้าขอโทษ  ข้าขอโทษ”  ไอรายังพร่ำรำพัน  เอสตกตะลึงก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาดุดัน 

“ข้าจะฆ่ามันให้หมดเผ่าเลยคอยดู”  เอสลุกขึ้นจะออกไป  ไอราดึงร่างของเอสไว้ก่อนจะพร่ำพูดออกมา 

“อย่านะ  ถ้าท่านทำแบบนี้แล้วเราจะนำอัญมณีออกมาได้ยังไงกันล่ะ  แล้วเราจะนำน้องสาวของท่านมาได้ยังไง  ใจเย็นก่อนซิ” ไอราดึงร่างของเอสไว้ก่อนจะพร่ำพูดเตือนสติ

เอสชะงักในคำเตือนของไอราก่อนจะหันไประบายความโกรธแค้นกับกำแพงอย่างบ้าคลั่งทุบโต๊ะจนพัง  ไอราได้แต่เพียงร้องห้าม 

“อย่าพอแล้ว  พอแล้ว”  แต่เอสยังคงทุบทำลายข้าวของต่อไปเสียงร้องโหยหวนบวกความโกรธแค้น  เอสทรุดลงนั่ง 

“ทำไม  ทำไม  ต้องทำกับข้าแบบนี้  ทำไมกัน  ข้าไม่เหลือใครอีกแล้ว  ไม่มีแล้ว  แล้วข้าจะทำยังไงต่อไปดี”  เอสเอ่ยออกมาราวกับจะขาดใจ

เอสเอามือกุมศีรษะ  ความเสียใจจากการสูญเสียทำให้เขาคุมสติไปไม่อยู่จนกระทั่ง  มืออบอุ่นมือหนึ่งประคองใบหน้าของเขาเอาไว้  เอสมองก่อนจะพบใบหน้าของไอรา 

“ใครว่าท่านอยู่คนเดียว  ยังมีข้าอีกคนที่จะอยู่เคียงข้าท่าน  ยังมีข้าอีกคน  ทำไมท่านถึงลืมล่ะ”  ไอราเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มลงจูบไปทั่วใบหน้าของเอสเพื่อปลอบประโลม  ส่วนเอส ก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากไอราจนเขาเองก็เผลอใจไปกับไอราด้วยเพราะความเสียใจจากการสูญเสียและเหมือนกับได้พบที่พักพิง   ทำให้เอสคล้อยตามไปกับไอรา  เขาเองก็ก้มลงจูบไอราเหมือนต้องการการปลอบประโลมเช่นกัน  ไอราเองก็โอบกอดและตอบสนองจูบของเอสด้วย  ทุกอย่างเงียบสงบท่ามกลางคนสองคนที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

เสียงนกร้องยามเช้าทำให้ไอราลืมตาขึ้นมาก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อพบว่าคนที่นอนเคียงข้างคือเอส มันไม่ใช่ฝันไป  ไอราค่อยลุกขึ้นนอนคว่ำหน้าเท้าคางจ้องมองเอสที่ตอนนี้นอนสงบนิ่งใบหน้าเรียบสนิทเหมือนกับเด็กน้อย  ลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ  ไอรามองเอสอย่างรักใคร่และสมหวังในรักดังที่ต้องการ นางได้ร่างกายของเขา  ต่อไปก็หัวใจของเขา  นางต้องได้ทุกอย่างของเขา  นางยกมือขึ้นลูบใบหน้าของเอสอย่างแผ่วเบาก่อนจะก้มหน้าลงจูบเขาเบาๆก่อนจะขยับซบลงไปที่อกที่ขึ้นลงตามลมหายใจ 

เอสลืมตาขึ้นก่อนจะดันไอราให้ลุกขึ้นนั่งตามมา  ใบหน้านิ่งสนิทเขามองไอราที่ยิ้มหวานรับ  เอสมองก่อนจะเมินหน้าไปทางอื่น 

“ข้าขอโทษ  อาจเป็นเพราะความเสียใจที่ต้องสูญเสียเลย..” เอสยังไม่ทันพูดบอกจบ ไอราก็โผเข้าโอบกอด 

“อย่าพูด  มันเป็นความเต็มใจของข้าเอง  เลิกพูดเถอะ  ข้าไม่อยากฟังอะไรที่มันจะทำให้ข้าเสียใจ  แค่ให้ท่านรู้เอาไว้ก็พอ  ว่าข้าเต็มใจและรักท่าน”  ไอราก้มหน้าซุกกับหลังของเอส     เอสลูบศีรษะของไอราก่อนจะไม่ได้เอ่ยอะไร  ไอราคลายมือออกเพราะเอสลุกขึ้นไอรายิ้มที่เอสไม่ได้เอ่ยอะไรอีกทำให้นางคิดว่าเขาคงจะมีใจให้นางบ้าง  เอสลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าก่อนจะเอ่ยขึ้น

“แล้วงานเรื่องอัญมณีล่ะเจ้าสืบมาว่าอย่างไร”  ไอราเงยหน้าขึ้นมองเอสอย่างแปลกใจที่เขาพูดเรื่องงานแต่ก็ตอบกับไป 

“ข้ารู้แล้วว่ามันอยู่ที่ไหน  แต่ว่าคงจะเอามายากหน่อย”  ไอราปรับสีหน้าก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ  

“ยากแค่ไหนก็ต้องเอามาให้ได้เร็วที่สุด  เจ้าเข้าใจมั้ย”  เอสหันมาสั่งเสียงดังด้วยใบหน้าบึ้งตึง ไอราตกใจกับอารมณ์ของเอสก่อนจะพยักหน้ารับ 

“เอาล่ะเจ้าไปได้แล้ว  เดี๋ยวข้าจะเดินไปส่ง”  ไอร่ายิ้มอย่างดีใจที่เอสจะเดินไปส่ง  ก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัว

ระหว่างทางไอราเดินนำหน้าโดยที่เอสเดินตามหลัง ไอราหันมาลอบมองเอสอยู่บ่อยๆจนกระทั่งเอสเอ่ยขึ้นว่า 

“เจ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก  ถ้าข้าไปข้าจะบอกเจ้าเอง” 

ไอราจึงเดินนำหน้าต่อไป 

“หวังว่าเจ้าอย่าคิดมากเรื่องเมื่อคืนนะ  ข้าเองยังไม่อยากมีภาระ”  เอสเอ่ยขึ้น  ไอราชะงักเท้าหันมาหาเอสด้วยสีหน้าเสียใจ 

“หมายความว่ายังไงกัน” 

เอสไม่ได้ตอบแต่ดันให้ไอราเดินต่อไป 

“ถึงท่านเห็นว่ามันเป็นแค่เรื่องที่ผ่านเลยไป  แต่สำหรับข้ามันเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด  ข้าจะจำมันไปตลอด  และข้าเองก็จะรอจนกว่าท่านจะพร้อมข้ารอได้” ไอราเอ่ยบอกความจริงใจให้เอสฟัง  เอสมองด้านหลังของไอรานิ่งแต่ไม่ได้ตอบว่าอะไร จนกระทั่งมีร่างหนึ่งเดินตรงมาหาเอสจึงก้มหน้าลง  ไอรามองก่อนจะตกใจ 

“เชน” 

เชนเดินตรงมาหาไอราโอบกอดไอราก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน 

“เจ้าไปไหนมาทั้งคืน  ข้าเป็นห่วงแทบแย่”  พูดจบเชนก็สำรวจไอรา

“ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม” ไอราส่ายหน้าก่อนจะเหลือบมองเอสที่ยังยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง จนกระทั่งเชนเห็นจึงหันไปทัก 

“เจ้าเป็นใครกัน”  เอสไม่ได้ตอบ  แต่เป็นไอราเสียเองที่ตอบ 

“คนของท่านพ่อข้านะ  เขามาส่งข่าวเรื่องที่เผ่า”  เชนพยักหน้า 

“แล้วเขาจะไปกับเจ้าหรือเปล่า”  ไอรามองก่อนจะตอบ

“ไม่หรอก  เขาแค่เดินมาส่งข้าแล้วก็จะไป”  เชนมองอย่างไม่ไว้ใจก่อนจะเอ่ยไล่  เอสทำตามเดินหันหลังกลับไปอย่างว่าง่าย  ไอรามองตอบร่างนั้นจนลับหายไปอย่างใจหาย  ก่อนจะหันมามองเชนที่ส่งสายตาเป็นห่วงมาให้  พร้อมกับถอนหายใจออกมา คนที่ข้ารักกับไม่ใส่ใจข้า  แต่กับคนที่ข้าไม่ได้ใส่ใจเขากับเป็นห่วงข้ามากมาย

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรหรอก  แค่ออกมาเดินเล่นเท่านั้นเอง”  เชนพยักหน้าก่อนจะประคองไอรากลับ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}