Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 19 แตกต่างที่ลงตัว (75%)

ชื่อตอน : บทที่ 19 แตกต่างที่ลงตัว (75%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2561 19:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 แตกต่างที่ลงตัว (75%)
แบบอักษร

“พิมพ์นารา” เสียงทุ้มแข็งกร้าว เริ่มมีโทสะขึ้นมาบ้าง

“เรียกอยู่ได้ คนจะนอน” 

“ใครจะแย่งฮาฟิซไปจากเธอได้ ผู้ติดตามส่วนตัวของเธอนี่” ความภูมิใจของสิงโตได้หมดลงแล้ว ไม่เป็นไร...ค่อยให้ยะตีมปลอมตัวไปแทนก็ได้ ให้ฝ่ายนั้นยิ้มแย้มซักซ้อมท่าทางซักหน่อย คงพอหลอกตาได้ซักพัก

คำตอบที่ได้ยินทำเอาริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มกว้างในความมืด ดีใจที่ปกป้องเพื่อนได้ก็อีกเรื่อง แต่น้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจของเขาต่างหากที่เป็นเหตุผลของความสุขชวนใจเต้นแรงเช่นนี้ เธอรีบปรับสีหน้ากลับเป็นปกติเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ร่างบางพลิกหันกลับไปเผชิญหน้าอีกฝ่าย วางแผนการ ‘ได้คืบจะเอาศอก’

“เมื่อไหร่จะคืนกระเป๋าสตางค์มา ฉันมีเรื่องจำเป็นต้องใช้นะ” 

“อยากได้อะไรก็บอกมาสิ ฉันจะให้คนไปจัดการให้” เขายังไม่ไว้ใจเปิดช่องทางหนีให้หล่อน ยิ่งโปรดปรานมากเท่าไหร่ยิ่งต้องเพิ่มการป้องกันมากเท่านั้น

“งานอดิเรกของคุณคือการเป็นหัวขโมยเหรอ” เธอเอ่ยถามพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง ร่างหนาจึงลุกขึ้นตามอย่างเกียจคร้าน

“เงินแค่นั้นกับบัตรจำกัดวงเงินไม่กี่ใบ วางทิ้งไว้พวกโฮมเลสยังไม่หยิบเลย” เขาพูดตามความจริง ไม่ได้มีเจตนายั่วโมโหให้สีหน้าผ่อนคลายบึ้งตึงขึ้นมาอีก

“ลองเธอกล้าตบฉันจะไม่สนแล้วนะว่าเธอจะเลือดทะลักยังไง” โชคดีที่ปรามเร็วกว่ามือที่ง้างขึ้นเป็นรอบที่สอง ได้ผลทีเดียวเมื่อหล่อนรีบเก็บมือกลับไป

“คืนกระเป๋าสตางค์ให้ฉันเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะออกไปหาอลิซ” เธอกลับมาใช้ไม้อ่อน หางคิ้วตกดูน่าสงสารยิ่งกว่านางเอกละครหลังข่าวภาคค่ำ

“ยังไงฮาฟิซก็ต้องตามเธอออกไปอยู่แล้ว อยากได้อะไรก็บอก ไม่เห็นจะยากตรงไหน” นี่ไม่ใช่ข้อเสนอ แต่เป็นคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้หล่อนได้ปฏิเสธ

“คุณเข้าใจคำว่าผู้หญิงคุยกันรึเปล่า คุยกันแบบส่วนตัวเฉพาะผู้หญิง ไม่มีผู้ชายมาป้วนเปี้ยน” เธอซ่อนอาการข่มเขี้ยวเคี้ยวฟัน อธิบายด้วยความใจเย็นอย่างถึงที่สุด 

จะบ้ารึไง!! หากให้ฮาฟิซตามเป็นเงาจริงๆจะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายความสัมพันธ์ประหลาดระหว่างเธอกับมิเกล บอกว่าเป็นสวัสดิการพนักงานธรรมดาอลิซคงจะเชื่อหรอก!

“ไม่เข้าใจ” ยักไหล่ตอบโดยไม่ต้องคิด ผู้หญิงยิ่งอยู่รวมตัวกันเยอะยิ่งน่ารำคาญ เขาไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องไร้สาระพรรค์นั้น

“ช่างเถอะ เอากระเป๋าฉันคืนมา ฉันต้องใช้เงิน” เธอยอมแพ้กับการสีซอให้แมวฟัง แบมือขอดื้อๆ

“งั้นก็เอาการ์ดฉันไปใช้ ถ้าหนีไปได้จะได้ตามตัวถูก” 

“มิเกล!” เสียงแหลมตวาดแหว อยากจะผ่าสมองตนเองออกมาวิเคราะห์ว่าส่วนไหนทำงานผิดพลาดถึงเกือบมองคนอย่างมิเกล ลูเซียส ในแง่ดี

“ไม่พอใจเหรอ นี่ก็แบล็กการ์ดแล้วนะ จะเอามากกว่านี้ก็เหลือแต่เซ็นยกกิจการให้เธอแล้ว”

“กล้าเซ็นฉันก็กล้ารับ!” เนื่องจากชายหนุ่มยังพูดกวนไม่เลิกจึงลั่นวาจาออกไปด้วยความโมโห

“ผู้หญิงโลภมาก” ท้ายเสียงเจือความขำขัน สนุกสนานที่เห็นหล่อนเต้นผ่าง

“พาสปอร์ตฉันล่ะ เกิดเจ้าหน้าที่เรียกตรวจฉันไม่ต้องไปนอนในตะรางเหรอ!” พวกบัตรต่างๆที่ออกโดยราชการที่สามารถแสดงความเป็นตัวตนก็โดนยึดไปจนหมด เรียบร้อยหมดจดไม่เปิดทางให้หนีไปไหนได้ 

มันน่าชื่นชมนัก! เพราะคิดแต่เรื่องดีๆรอบคอบแบบนี้ไงถึงได้รวยเอารวยเอา!!

“ผู้หญิงคุยกันต้องโชว์หน้าพาสปอร์ตด้วยเหรอ แปลกพิลึก” 

“อย่ามาเล่นลิ้นได้มั้ย เอาทุกอย่างของฉันคืนมา”

“ฉันยังไม่ได้ใช้ลิ้นเลย” ผู้พูดยิ้มมีเลศนัย

“ทุเรศ” 

“เอาฮาฟิซไปด้วยไม่มีปัญหาหรอก” เขาไม่ใส่ใจคำด่า พยักหน้าตัดสินใจแทนเสร็จสรรพ

“หึ! ไม่ใส่กุญแจมือฉันด้วยเลยล่ะ” เธอจงใจใช้น้ำเสียงประชดประชัน คนโปรดบ้าบออะไร นักโทษหลบหนียังไม่คุมตัวเข้มงวดขนาดนี้เลย

“ใส่กุญแจมือออกไปข้างนอกไม่สนุกหรอก ล็อกกับเตียงสนุกกว่า” ยิ่งพูดสมองก็ยิ่งมีแต่ภาพชวนให้สติแตกกระเจิง แลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากของตนอย่างเชื่องช้า 

“ทุเรศ โรคจิต วันๆสมองคุณมีแต่เรื่องพรรค์นี้เหรอ” เธอด่ากราด คว้าหมอนใบใหญ่เขวี้ยงใส่อกกำยำของอีกฝ่ายเต็มแรง ทั้งความคิดทั้งคำพูดหาดีไม่ได้ซักเรื่อง

“ถ้ายังไม่หยุด...อย่ามาร้องห่มร้องไห้หาว่าฉันใจร้ายนะ” เขาไม่ได้ขู่ ความต้องการทำร้ายร่างกายจนปวดร้าวแทบระเบิด ไม่ถือสาหากจะลองฝ่าไฟแดงดูซักครั้ง 

คำขู่นี้ได้ผลชะงัด หญิงสาวกลืนคำด่าที่เหลือลงท้องแทบจะทันที 

“ไม่ง่วงแล้วเหรอ” ชายหนุ่มรั้งร่างบางมานั่งบนตัก โอบเอวคอดหลวมๆ

“โมโหคุณจนตาสว่างแล้ว” เธอไม่ได้ดิ้นอะไรอีก คำขู่นั่นน่ากลัวเกินไป

“จริงๆคนที่นี่มีธรรมเนียมก่อนนอน” เขารีบเปลี่ยนเรื่อง ไม่ได้ปลดปล่อยความต้องการก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยๆขอเอาเปรียบซักนิดหน่อยดับความพลุ่งพล่านทั่วร่าง

“คุณจะมาแต่งนิทานอะไรอีก หน้าฉันเหมือนเด็กสามขวบเหรอ”

“เป็นคนโปรดของฉันแล้วก็ทำหน้าที่ให้มันครบๆหน่อย ฉันไม่ได้จ้างเธอเดือนล่ะพันห้านะ แค่เสื้อผ้าที่ใส่แต่ละวันก็เกินราคาไปไม่รู้เท่าไหร่แล้ว” เขากล่าวพลางพยักพเยิดหน้าไปทางตู้เสื้อผ้า จากที่เคยว่างเปล่า ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยแบรนด์เนมราคาแพงที่เขาให้คนขนมาไว้เมื่อวันก่อน ไม่นับรวมกระเป๋า เครื่องประดับ รองเท้า แทบจะเปิดไฮเอนด์ช็อปได้อีกที่ 

“ฉันให้คุณซื้อมารึไง จุ้นจ้านเองทั้งนั้น” ไหนเลยที่เธอจะซาบซึ้งใจ สะบัดหน้าจีบปากจีบคอราวกับไม่เห็นเรื่องเหล่านี้อยู่ในสายตา

“ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องใส่” มือหยาบดึงชุดนอนผ้านุ่มเบาๆ นึกขำที่หล่อนรีบกุมกระดุมเสื้อเปิดอ้าพลางถลึงตาแสดงความไม่พอใจ

“ตลกแล้ว นี่ชุดที่ฉันขนมาจากเมืองไทย คุณจะมาโมเมว่าเป็นของตัวเองไม่ได้” 

“งั้นก็แล้วไป” มือปลาหมึกหยุดเลื้อย เปลี่ยนมาลูบแก้มเนียนด้วยปลายนิ้วหยาบกร้านแทน

“ตอนเช้ามีมอนิ่งคิสไปแล้ว กลางคืนก็ควรมีกู๊ดไนท์คิสสิ”

เธอขนลุกซู่กับอากัปกิริยาของชายหนุ่ม สัตว์ป่ามีนัยน์ตาเรืองแสงในความมืดอย่างไร นัยน์ตาพราวระยับของเขาก็ไม่ต่างกัน บุรุษตรงหน้าเธอเป็นได้ทุกอย่างจริงๆตั้งแต่ปีศาจยันนักล่า ทางรอดก็คือแกล้งตาย...

“ง่วงแล้ว” มือบางปิดปากหาว ทำตัวอ่อนเอนไปเอนมาราวกับงูไร้กระดูก

“งั้นพรุ่งนี้ก็นอนให้เต็มที่ ไม่ต้องออกไปข้างนอก” เสียงทุ้มเย็นเยียบ สีหน้าขึงขังเอาจริง

“อยากได้กู๊ดไนท์คิสใช่มั้ย” เธอหรี่ตาถาม รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้ามากเสน่ห์

“ใช่” แม้จะเดาได้ว่าคงมีแผนอะไรซักอย่างแต่ก็ยอมเดินเข้าไปในหลุมพรางอย่างจำยอม

“งั้นก็ได้”

สองแขนยกขึ้นคล้องคอของชายหนุ่มให้โน้มลงมา เป็นครั้งแรกที่หล่อนเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แรงปรารถนาในกายทำให้ไม่อาจต้านทานดวงตาสีเข้มเจ้าเล่ห์ ยิ่งใบหน้าเคลื่อนเข้าใกล้กันเท่าไหร่ความตื่นเต้นก็ทบทวีมากขึ้นเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจหอมกรุ่นร้อนผ่าว ก่อนจะได้ดื่มด่ำความอ่อนหวานความเจ็บกลับพุ่งขึ้นมาแทนที่โดยฉับพลัน!

“โอ๊ย!” เสียงทุ้มร้องลั่นพลางยกมือขึ้นกุมจมูกที่ปรากฏรอยฟันชัดเจน

“นี่แหละกู๊ดไนท์คิส” เสียงหวานหัวเราะร่ารีบชิงโถมร่างทับอีกฝ่ายจนล้มลงไปนอนทั้งคู่ แขนขากอดแน่นเหมือนลูกลิงเกาะเสา ไม่ปล่อยให้เขามีโอกาสกลับมาแก้แค้น

“นอนเถอะ ง่วงจริงๆ” ไม่เพียงแค่พูดแต่ยังซุกไซร้ใบหน้าออดอ้อนงัวเงีย 

“พิมพ์นารา!” แม้จะกัดฟันพูดแต่ก็ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างทั้งสอง เวทนาตนเองในใจที่ยอมหล่อนไปแทบทุกเรื่อง ใครใช้ให้เขาหลงใหลหล่อนมากขนาดนี้ล่ะ ปลายนิ้วม้วนผมลื่นดุจแพรไหมเล่นจนผล็อยหลับตามไปในไม่ช้า


_____________________________________________________________________

สวัสดีค่าาาาาาาา คิดถึงไรท์กันมั้ยเอ่ยยยยย 

มาถึงตอนนี้แล้ว ใครว่าสองคนนี้ทะเลาะตบตีกันบ่อย บางทีอาจะเป็นความสุขของสองคนนี้ก็ได้ อารมณ์แบบ ไม่เถียงกันซักวันจะนอนไม่หลับ 5555555

ไรท์ต้องขอโทษที่หายไปหลายวัน ไรท์ยุ่งกับงานมากๆๆๆๆๆ หัวถึงหมอนก็หลับ เพลียสะสมหลายวันสุดๆ​ช่วงนี้อาจจะไม่ได้โผล่มาบ่อยนะค้า เหตุผลสำคัญเรื่องงานจริงๆ ไรท์ทิ้งงานไม่ได้ด้วย ยังไงก็อย่าทิ้งไรท์น้า เพราะไรท์จะไม่ทิ้งทุกคนแน่นอนค่า พลีสสสส

ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น