จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 4

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.9k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2561 00:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4
แบบอักษร

บทที่ 4 








“ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยิน...”

เสียงเรียกพร้อมกับแรงเขย่าตัวเบาๆทำให้จิ้นชิงสะดุ้งตื่นอย่างตกใจ

เขาเผลอเอ่ยร้องห้ามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ได้โปรดหยุด…!”

“ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยิน...นี่บ่าวเองเจ้าค่ะ บ่าวมาจากจวนหนิง คอยดูแลรับใช้ฮูหยินเจ้าค่ะ”

จิ้นชิงเพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดกายอย่างแสนสาหัส ถึงอย่างนั้นก็ยังกัดฟันถามต่อ

“เจ้าชื่ออะไร? อายุเท่าไหร่? ฮูหยินใหญ่ส่งเจ้ามาหรือ?”

คนที่มาใหม่หลุบสายตาลง ไม่มองไปยังร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำของคนบนเตียง ก่อนจะเอ่ยตอบน้ำเสียงนอบน้อมที่ยังคงความสดใส “บ่าวชื่อจู้เซียง อายุสิบสี่ปีเจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่ส่งบ่าวมาเจ้าค่ะ บ่าวเพิ่งมาถึงได้ราวสองเค่อ ก็ถูกท่านพ่อบ้านหยางให้มาปลุกฮูหยินเจ้าค่ะ ได้เวลาต้องเข้าวังไปคารวะฮ่องเต้แล้วเจ้าค่ะ”

ตามธรรมเนียมการแต่งงานของจีนโบราณ วันแรกหลังจากคืนแต่งงาน เจ้าสาวต้องไปคารวะบิดามารดาของเจ้าบ่าว วันต่อไปถึงจะให้กลับบ้านเดิมไปคารวะบิดามารดาของตนเองได้

ซึ่งราชวงศ์ก็มีกฎข้อนี้เช่นเดียวกัน แต่เนื่องจากชินอ๋องเป็นอนุชาขององค์ฮ่องเต้ นอกจากไทเฮาแล้ว จึงต้องไปคารวะองค์ฮ่องเต้ด้วย

เพียงแต่ว่าไทเฮาปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดหลวงบนภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์ได้สองปีแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววจะลงมา ดังนั้นจึงเพียงต้องไปเคารพฮ่องเต้เท่านั้น

จิ้นชิงอยากจะขดตัวลงนอนให้เต็มอิ่มมากกว่านี้

เมื่อคืนไม่รู้ว่าตนเองสลบไปเมื่อใด...แต่รู้เพียงแค่ว่าการกระทำของสามีเขาเมื่อคืนช่างโหดร้ายเหลือเกิน

ห่างไกลจากความรักทะนุถนอม

ถึงจะเป็นสมรสพระราชทาน จะมีตำแหน่งแค่อนุภรรยาเท่านั้น แต่จิ้นชิงก็ยังหวังว่าจะได้การดูแลเทียบเท่าภรรยาทั่วไป

นึกไม่ถึงเลยว่า...สามีของข้าจะโหดเหี้ยมสมกับคำร่ำลือที่เคยได้ยินมา

เพราะชินอ๋องต้องจับดาบออกศึกตั้งแต่ยังวัยเยาว์ ดังนั้นนิสัยและจิตใจจึงเหี้ยมโหดผิดคนปกติ ยิ่งเมื่อตอนจิ้นชิงได้มองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ เขาจึงพบกับกลิ่นอายสังหารที่ออกมาจากร่างกายสูงใหญ่ของคนตรงหน้า

ชินอ๋องไม่ได้ถนอมเขาแม้สักนิด

“จู้เซียง นี่เป็นเวลาใดแล้ว?”

“เรียนฮูหยิน นี่เพิ่งเข้ายามเหม่า*เจ้าค่ะ”

มิน่าเล่า...ข้าถึงยังรู้สึกเพลียมากเสียเหลือเกิน

“แล้วชินอ๋อง...อยู่ที่ใดหรือ?”

“ท่านอ๋อง? บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”

“ตอนเจ้าเข้ามา...เห็นเขาหรือไม่?”

“ไม่นะเจ้าคะ ตอนที่พ่อบ้านหยางเดินมาส่งบ่าว บ่าวก็ไม่เห็นท่านอ๋องอยู่ในห้องเลย”

จิ้นชิงนิ่งลงด้วยความรู้สึกหดหู่ในใจ

เขาทำข้าถึงขนาดนี้แล้ว...แต่กลับไม่ไว้หน้าข้าเลยแม้สักนิด

คืนแรกของการแต่งงาน ข้าก็ต้องนอนอย่างโดดเดี่ยวเสียแล้ว

จิ้นชิงช้ำใจกับความไม่ไยดีของชินอ๋อง แต่จะทำเยี่ยงไรได้?

เขาไม่ได้มีใจให้ข้า...ไม่ได้มีความใส่ใจในตัวอนุภรรยาคนนี้แม้สักนิด

“ฮูหยินเจ้าคะ...ฮูหยิน...รีบลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะช่วยท่านแต่งตัว พ่อบ้านหยางบอกว่าให้ออกไปรอที่ห้องโถงใหญ่ก่อนยามเฉินเจ้าค่ะ”

“...จู้เซียง เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าฮูหยินหรอก ต่อไปนี้เรียกข้าว่าจิ้นชิงก็พอแล้ว ถึงอย่างไรข้าก็เป็นบุรุษ”

เดิมทีต้องมาโดนผู้อื่นเรียกว่าฮูหยินทั้งที่เป็นบุรุษก็แปลกเกินจนกว่าจะรับได้

“เจ้าค่ะท่านจิ้นชิง”

จิ้นชิงพยักหน้ารับอย่างถูกใจกับความซื่อตรงและการนอบน้อมของบ่าวรับใช้ที่ฮูหยินจากจวนหนิงส่งมาให้เขานัก ถึงแม้ว่าปกติแล้วจะต้องมีสาวรับใช้ตามมาด้วยสองคน แต่แค่คนเดียวเขาก็พอใจแล้ว

“ลุกเถิดค่ะท่านจิ้นชิง บ่าวจะปรนนิบัติท่านเอง”

คนบนเตียงพยายามดันร่างกายให้ลุกขึ้นมายืนข้างเตียงได้สำเร็จ ถึงขาจะสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว

จิ้นชิงมองเมินสายตาของบ่าวรับใช้ที่มองมา

ช่างเถิด...แค่คืนแรกข้าก็รู้ถึงความโหดร้ายของสามีข้าแล้ว

บุรุษผู้นั้น...เลี่ยงได้ข้าจะเลี่ยงให้มากที่สุด

การร่วมอภิรมย์เมื่อคืนเขาหวังว่าจะเป็นครั้งแรกที่เจ็บปวดถึงเพียงนั้น ต่อไปก็ต้องทำตัวให้ชินให้ได้

การปรนนิบัติสามีเป็นหน้าที่ของภรรยา

ถึงจะไม่โดนรัก ไม่โดนทะนุถนอม แต่ชินอ๋องก็จะเป็นสามีของเขาไปชั่วชีวิต

ถ้าบุรุษผู้นั้นไปรบ เขาก็จะสวดภาวนาให้ปลอดภัยทุกคืน

ถ้าบุรุษผู้นั้นอยากปลดปล่อย เขาก็จะใช้ร่างกายของตัวเองรองรับ

เขาจะเป็นอนุภรรยาที่ดีให้ได้มากที่สุด

ต่อไปชินอ๋องก็จะต้องแต่งภรรยาหลวงเข้ามา เมื่อถึงตอนนั้นเขาที่เป็นอนุภรรยาก็คงต้องหลบหลังคอยอยู่เงียบๆไป

เขาจะสวดภาวนาให้ชินอ๋องได้เจอคนที่รัก เคยได้ยินว่าถ้าหากสามารถรักและแต่งงานกับคนที่ตรงใจ คนเราจะอ่อนโยนขึ้น

จิ้นชิงหวังว่าสามีของเขาจะได้เป็นเช่นนั้น

ส่วนตัวของเขา...จะทำดีกับสามีให้ได้มากที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นที่ขัดหูขัดตาอย่างเมื่อคืน หรือถ้าหากเจอภรรยาหลวงที่มีเมตตาไม่มาหาเรื่องก็คงจะดีไป

อย่างน้อยถ้าหากเกิดมีลูกขึ้นมา ก็หวังว่าชีวิตของลูกอนุภรรยาเช่นเขาจะไม่ลำบากและเป็นที่ขัดหูขัดตาของอีกฝ่าย

ชินอ๋องจิ่นลู่ซือ...

ถึงอย่างไรเขาก็ต้องอยู่กับคนผู้นี้ไปทั้งชีวิต เป็นภรรยาใครไม่ได้อีก

ชีวิตที่เหลือของข้าฝากไว้กับท่านแล้ว...ชินอ๋อง

_______________________________________________________________

* ยามเหม่า คือ 05.00-06.59

* ยามเฉิน คือ 07.00-08.59

____________________________________________________________

มาต่อแล้วเน้ออ ขอบอกไว้ก่อนเลยว่านายเอกเรื่องนี้จะต้องเป็นฝ่ายยอมพระเอกเป็นส่วนมาก เพราะด้วยบริบทของสังคมจีนโบราณที่สามีจะสามารถกดขี่ภรรยาได้ แต่ไรท์สัญญาว่าจะพระเอกจะเลวไม่แพ้เรื่องอื่นๆแน่นอนค่ะ (เอ๋? 5555)

นายเอกอาจจะดูอ่อนแอ และดูทำทุกอย่างเพื่อพระเอกได้ ดูต้องพึ่งพาพระเอก แต่พอถึงเวลาทนไม่ไหว.........ต้นหลิวไหวไปตามลิ่วลมที่ไม่สามารถห้ามได้แต่มันยังคงยืนหยัดได้ด้วยตนเอง.....อุ๊บๆๆๆๆ สปอยแค่นี้

​ขอเบี้ยวอัพเซดริกก่อนเน้ออออ พรุ่งนี้สัญญาจะอัพต่อจ้า

ตรงไหนไม่เข้าใจหรือไรท์เขียนแปลกๆบอกได้นะคะ

ฝันดีค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น