ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 25 จะเอาให้ได้ใช่หรือไม่ 25+

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 จะเอาให้ได้ใช่หรือไม่ 25+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2561 09:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 จะเอาให้ได้ใช่หรือไม่ 25+
แบบอักษร

“เจ้าอย่าเกร็ง...ครั้งแรงมันจะเจ็บ...ต่อไปมันจะไม่เจ็บอีกแล้ว...” เขาใช้ความเป็นชายถูไถบนความเป็นหญิงแล้วจูบลงบนริมฝีปากนาง 

เขารอจนนางพร้อมและสอดเข้าไปช้าๆ นางเกร็งขาและบีบรัดอย่างหนักหน่วงทันที ด้วยความเจ็บแกรนกายสาว น้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดเขาเบี่ยงเบนความสนใจของนางด้วยการขยำปทุมถันเบาๆ แล้วงับซอกคอของนาง นางจึงคลายออก เขาเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ เข้าออก จนนางยกสะโพกขึ้น มือของนางโอบรัดซอกคอเขาไว้ จิกลงแผ่นหลังเป็นรอยยาว เขาจึงกดความเป็นชายเข้าไปให้ลึกที่สุด ๅ

“อ่าส์....” นางกัดริมฝีปากด้วยความเจ็บแต่มันกลับกลายเป็นความเสียวเข้ามาแทนที่

“ซุนหลี่...ซุนหลี่...” เขาดำเนินการให้เร็วขึ้น จนนางได้ปลดปล่อยสายธารอุ่นๆ ออกมาให้เขารับรู้ เขาเข้าไปจนสุดความเป็นชายและปลดปล่อยสายธารเข้าไปในตัวนาง นางจึงปล่อยเขาลงนอนด้วยความเหนื่อยใบหน้ามีแต่เม็ดเหงื่อ เขาจูบกระหม่อมนางด้วยความรัก และเอานางเข้ามาสวมกอดจากด้านหลังนาง

“ซุนหลี่เจ็บไหม” เขาเห็นรอยเลือดบนที่นอน ของนางจางๆ คือครั้งแรกของเขาและเขาก็เป็นครั้งแรกของนาง นอกนั้นที่เขาเป็นเพราะการศึกษาจากตำรา

“เดี๋ยวก็หายเพคะ” นางบอกกับเขาเบาๆ ด้วยความเขินอาย

“ซุนหลี่ข้ารักเจ้า” เขาโอบกอดดึงนางเข้ามาให้หลังของนางชิดกับแผ่นอกจึงหลับตาลงไปพร้อมกันด้วยความเหนื่อยล้า


เช้าของอีกวันนางตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นกำยานหอมฟุ้ง ที่เยี่ยหลินเป็นคนจุดทุกวัน ใช้ผ้าปิดปังตัวเองไว้ด้วยความเชินอายกับเรื่องที่ตนได้ถวายตัวให้กับหลงหลานมู่

“ตื่นแล้วหรือเพคะ” เยี่ยหลินทักทายนาง

“ใต้อ๋องไปประชุมเช้าหรือ” ซุนหลี่มองหลงหลานมู่ที่เดินเข้ามากับกลิ่นข้าวกับปลาย่างคุกกับข้าวลอยมา เยี่ยหลินจึงบังคมนางและหลงหลานมู่แล้วเดินออกไป เขาจึงเดินมานั่งข้างนาง

“วันนี้ข้าให้ห้องวิเสททำย่างปลามาให้เจ้า” เขามองนางที่กำลังเอาผ้าห่มถึงคอ (ห้องวิเสทคือห้องครัว)

“มาให้หม่อมฉัน” นางเอามือออกจากผ้าห่มแต่เขาจับมือนางมาจูบ

“ข้าจะป้อนเจ้าเอง” เขาจึงป้อนอาหารเข้าปากของนาง นางก็กินจนหมดทั้งถ้วย

“ขอบคุณ” นางยิ้มให้เขา

“ไม่ต้องขอบคุณข้า ข้าเต็มใจที่จะทำให้เจ้า ขอเพียงเจ้าเป็นห่วงโฮ่วข้าก็พอใจแล้ว” เขาพูดเรื่องนี้ตั่งแต่ขึ้นครองราชย์แล้ว แต่นางบ่ายเบี่ยงมาโดยตลอด

“ข้ายังไม่พร้อม ข้ายังไม่อยากปกครองฝ่ายใน ข้าไม่อยากเห็นตัวเองต้องมารับผู้หญิงคนนั้นที คนนู้นทีมาเป็นสนมของท่าน ตอนนี้ท่านก็มีสนมนางในถึงสามพัน” นางเห็นมารดาต้องมานั่งเสียใจเวลาผู้หญิงคนอื่นต้องเข้ามาถวายตัวให้ใต้อ๋อง พอเขาพอใจก็ได้อยู่ด้วยกันบ่อย พอเบื่อหน่ายก็ไม่สนใจใยดี

“ข้ามีสนมนางในถึงสามพันก็จริง แต่เจ้าคือคนเดียวที่ข้าจะรักและอยู่ด้วย ส่วนพวกนางนั้นเจ้าก็รู้ว่า ข้าได้พวกนางมาด้วยความจำใจ” เขาไม่คิดจะอยากได้พวกนางแม้นแต่น้อย มันเป็นแค่การสืบทอดตำหนักส่งต่อให้ใต้อ๋องคนต่อไป แต่เขาไม่ยินดีที่พวกนางจะเข้ามาอยู่ในชีวิต เขารักแค่ผู้หญิงที่ชื่อว่าซุนหลี่เพียงคนเดียวที่อยู่ตรงหน้า

“ข้าเป็นคนที่เห็นแก่ตัว เพราะข้าไม่อยากที่จะแบ่งสวามีให้กับใคร” ซุนหลี่พูดตามแต่ใจนางคิด แต่เขากลับหัวเราะดังลั่น

“หัวเราะอะไรเพคะ” ซุนหลี่ทำหน้าดุ เสียงดุใส่เขา

“เจ้ากำลังหึงข้าใช่หรือไม่” เขายังคงยิ้มให้กับนาง

“ใช่...ท่านเป็นของข้าแล้ว ข้าก็ไม่อยากแบ่งท่านให้ใคร” นางมองใบหน้าเขา เขาจึงดึงนางเข้ามาซบบนไหล่

“ใช่...ข้าเป็นของเจ้า ข้ารักเจ้าแต่เพียงผู้เดียวเจ้าเชื่อในตัวข้าได้ ข้าจะไม่มองใครอื่นนอกจากเจ้า”

ซุนหลี่ซบลงบนอกของหลงหลานมู่ เขาโอบกอกนางไว้ด้วยความรักที่มีต่อนางแสนรักแสนห่วงและเป็นกังวลอย่างมาก ถ้าอนาคตต่อจากนี้ไปนางจะรับได้ไหม ถ้าเขาต้องมีสนมอีกหลายคนตามกฎและธรรมเนียม ที่เมืองประเทศราชต่อมาถวายหญิงสาวเพื่อความมั่นคงของแคว้นพวกเขา


ข้ารักเจ้ายิ่งนัก ใจของข้า ร่างกายของข้า มันเป็นของเจ้าทั้งหมด ตั่งแต่ครั้งแรกที่ข้าเจอเจ้าในชุดของชายหนุ่ม ข้าเห็นความงามภายใต้หน้ากากเจ้า และเห็นถึงความอ่อนโยนของเจ้า บัดนี้ ข้าขอมอบความรักที่ข้ามีทั้งหมดให้กับเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และตลอดไป

“พระสนมนั้นมัน...น้ำตาลเพคะ...ไม่ใช่แป้ง...ใส่ชะเยอะเชียว...กุ้ยฮัวไม่ใช่ขนมผิง” เยี่ยหลินมองซุนหลี่ที่ใส่น้ำตาลไปมากเหมือนนางเหม่อลอยได้สักพักแล้ว

“ใต้อ๋องเสวยแล้วหรือยัง” ซุนหลี่หันมามองเยี่ยหลินที่ยืนข้างนาง

“หลังจากใต้อ๋องออกจากห้องไปก็อยู่แต่ห้องทรงงานยังมิออกมาเลยเพคะ”

“พอขึ้นครองราชย์ไม่กี่วันก็ต้องทรงงานเสียแล้ว แล้วเรื่องฝ่ายในพระองค์ให้ใครดูแล”

“ก็พระสนมไงเล่าเพคะ จะเป็นใครชะอีก พระองค์อยากให้พระสนมเป็นหวงโฮ่วแต่พระสนมก็ปฏิเสธฝ่าบาทเรื่อยมา”

“เอาละ...เสร็จแล้วเราเอาไปให้ใต้อ๋องเถิด” ซุนหลี่บ่ายเบี่ยง เยี่ยหลินถอดหายใจให้กับนายตัวเอง

ผู้หญิงมากมายต่างอยากที่จะเป็นหวงโฮ่ว...อยากเป็นที่หนึ่งในพระทัยฝ่าบาท...แต่กับพระสนมต่างโดยสิ้นเชิง


“เยี่ยหลิน พาข้าไปไหน” ซุนหลี่หันไปถามเยี่ยหลินที่พานางกับตำหนักหวงโฮ่วที่นางนอนทุกวัน

“ห้องทรงงานอย่างไรเล่าเพคะ เดินเข้าไปเลยเพคะ” เยี่ยหลินยิ้มให้ซุนหลี่ นางเดินเข้าไปในตำหนักเห็นหลงหลานมู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ด้านหน้าของเขาเป็นกองฎีกาหลายฉบับ ที่เขากำลังอ่านอยู่

“มาแล้วหรือ หวงโฮ่วของข้าง” เขายิ้มทักทายนางแล้วผายมือให้นางเข้ามานั่งด้วยกัน เยี่ยหลินส่งขนมให้ซุนหลี่ แล้วเยี่ยหลินเดินออกไป ซุนหลี่เดินเข้ามานั่งข้างเขา

“หวงโฮ่ว” เขาสวมกอดนาง นางมองหน้าเขา เขาหยิบขนมกุ้ยฮัวที่อยู่ในจากที่นางถืออยู่เข้าปากแล้วเขี้ยว

“หม่อมฉันเป็นเพียงแค่นางสนมยังไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง” ซุนหลี่มองเขาแล้วยกแก้วน้ำชาให้เขาดื่ม เขาจึงดื่มทันที

“เจ้าเป็นหวงโฮ่วของข้าถึงเจ้าไม่รับมัน ข้าจะยัดเยียดให้เจ้า จนว่าเจ้าจะพร้อมเป็นห่วงโฮ่วของข้า”

“จะเอาให้ได้ใช่หรือไม่” ซุนหลี่หรี่ตาลง เขาใช้มือช้อนคางของนางขึ้นมาสบสายตานางด้วยความเสน่หา เขาไม่เคยรักใครได้เท่านางอีกแล้ว

“ใช่...ข้าจะเอาให้ได้เลย” เขาไม่รอช้าที่จะเอาชุดนอกของนางออก นางจับมือเขาไว้

“หลงท่านจะทำอะไร”

“ข้าจะทำลูก”

“นี่มันหน้าตำหนักนะ” ซุนหลี่กลัวเยี่ยหลินจะเดินเข้ามาอีกครั้ง

“เราเข้าไปที่ห้องกัน”

“ว้าย...” เขาอุ้มนางเข้าไปในห้องโดยไม่ทันตั่งตัว 


ขอเม้นมากกว่า 10 เม้นแล้วจะมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น