OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 บทลงโทษ

ชื่อตอน : บทที่ 8 บทลงโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 143

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2561 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 บทลงโทษ
แบบอักษร

บทที่  8  บทลงโทษ

แสงจันทร์ส่องสว่างตามทางเดิน  เสียงย่ำเท้าเดินมาตามทางสม่ำเสมอแน่วแน่  ร่างหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าผาสูงตระหง่านผ้าคลุมสีดำที่คลุมถึงศีรษะปกปิดพลิ้วไสว 

“มาแล้วเหรอ”  ร่างสูงเปล่งเสียงออกมา  เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ย่ำมาตามทางเดิน  เสียงฝีเท้าหยุดลง  ก่อนจะถอดเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นร่างบอบบางอ้อนแอ้น 

“ข้ามาแล้ว”  ไอราพูดตอบ  ชายหนุ่มหันหน้ามาเผชิญ

“เจ้าใช้เวลานานมากเลยนะในการที่จะสืบหาข่าวของน้องสาวข้า  เผ่ามังกรมันใหญ่โตมากขนาดไหนกันข้าอยากรู้นัก” เอสส่งเสียงแหบห้าวเยียบเย็น  สายตาดุดันมองหน้าไอรา ไอราถอยหลังมาหนึ่งก้าวก่อนจะทำใจดีสู้ 

“ข้า.. ข้าพยายามแล้ว  เพียงแต่ว่าช่วงนี้กำลังจะมีงานพิธีบูชาเทพมังกร  ทำให้การสืบหาทำได้ลำบาก  แต่ข้าสัญญาว่าจะพยายาม”  ไอราก้มหน้าลงมองพื้น ไม่กล้าสบสายตา 

“เจ้ามีปัญญาจริงหรือเปล่า  หรือว่าใช้เพียงแค่เรือนร่างเท่านั้น”  เอสมองก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดูถูก 

ไอราร่างสั่นสะท้านด้วยความเจ็บใจก่อนเอ่ยขึ้น 

“ข้าจะทำให้ท่านเห็น  ว่าข้าไม่ได้มีดีแค่หน้าตาและเรือนร่างเท่านั้น” ไอราร่างสั่นสะท้านด้วยความเจ็บใจ กล่าวตอบโต้วาจาของเอส  เอสยิ้มเยาะก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“ข้าจะให้เวลาเจ้าอีกนิด  เมื่อถึงเวลานั้นก็จะรู้กันว่ามันจะเป็นอย่างที่ปากเจ้าว่าหรือเปล่า”  เอสยิ้มเยาะ ก่อนจะหมุนตัวเอสผละจากไป  

ไอรามองร่างสูงตรงหน้าอย่างโหยหา  ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าและรวบรวมความกล้าทั้งหมดโผเข้ากอดที่ด้านหลังของเอส  เอสยังคงนิ่งกับอาการที่ไอราได้ทำกับตนเอง  ไอราเห็นว่าเอสไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบจึงเอ่ยขึ้น 

“ทำไมถึงไม่หันมามองข้าบ้าง  ว่าข้าทำทุกอย่างเพื่อท่านได้เพราะว่า    เพราะว่าข้ารักท่าน  รักมาตั้งนานแล้ว”  ไอราสารภาพคำที่อยู่ในใจมานานแสนนาน

เอสดึงมือไอราออกช้าๆ และบอกด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นจนบาดไปถึงใจของไอรา 

“ข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย  สิ่งเดียวที่ข้ามีชีวิตอยู่ได้ก็เพียงแค่ต้องการพบกับครอบครัวของข้าอีกครั้ง”  ไอราปล่อยมือให้ตกลงข้างลำตัวยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนไม่รู้ว่า เอสได้หายไปจากที่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ 

เชนออกมาตามหาไอรา  ก่อนจะพบว่าไอรายืนอยู่ที่หน้าผา  จึงเดินเข้าไปและนำผ้ามาคลุมให้ไอราอย่างอ่อนโยน 

“ข้าตามหาเจ้าตั้งนาน  ไม่นึกว่าเจ้ามารอดูพระอาทิตย์ขึ้น”

ไอรายังนิ่งเงียบ ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาเชนตกใจ

“เป็นอะไรไป  ข้าคงไม่ได้ทำให้เจ้าเสียใจใช่ไหม”  เชนร้อนรนเมื่อไอราหลั่งน้ำตา

“ข้าก็แค่คิดถึงท่านพ่อก็เท่านั้น”  ไอราส่ายหน้า ตอบเลี่ยงๆ เชน 

“ท่านทำทุกอย่างเพื่อข้า ได้ใช่มั้ย” 

“ใช่   ทุกอย่างข้าทำเพื่อเจ้าได้ทั้งนั้น” เชนพยักหน้า

ไอราจึงหันมาส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน  เป็นอีกครั้งที่หัวใจของเชนแทบจะละลาย อยู่ตรงนี้

“งั้นท่านบอกหน่อยซิว่า  อัญมณีทั้งหกของแผ่นดิน อยู่ที่ไหนบ้าง  ถ้าท่านตอบได้ข้ามีรางวัลจะให้ท่านด้วยนะ”  ไอรามองเชนอย่างเจ้าเล่ห์  เชนยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“ข้าคงไม่ได้รางวัลจากเจ้าแน่  เพราะว่าอัญมณีของแต่ละชนเผ่าต่างก็เก็บเอาไว้ในที่ที่คิดว่าปลอดภัยเพราะมันเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่กับชนเผ่า   ข้าเองก็ไม่รู้หรอกแต่ถ้าเจ้าจะเมตตา  งั้นก็ช่วยยอมให้หน่อยได้ไหม  เพราะข้ารู้อยู่ที่เดียวเท่านั้น”  เชนส่งยิ้มให้ไอราก่อนตอบคำถาม         “ท่านขี้โกง  ท่านก็จะตอบแต่เผ่าของท่านนะซิ”  ไอราเอ่ยอย่างแง่งอน 

“รู้ทันจนได้”  เชนหัวเราะ

“ไม่ต้องตอบหรอก  เพราะของสำคัญของชนเผ่ายังไงก็ต้องเป็นความลับอยู่ดี”  พูดห้ามเชนจบ  ไอราก็เดินมาตามทาง  เชนวิ่งตามมาเดินเคียงข้างก่อนจะจับมือไอราขึ้นมา  ไอรามองตาม  เชนสบตาไอรา   

“สำหรับเจ้าข้าไม่มีความลับ  เพราะยังไงอัญมณีนี้ไม่ได้เป็นความลับอะไรหรอกเพราะคนสนิทของข้าหลายคนก็รู้  แล้วเจ้าเองจะมาเป็นคนเคียงข้างใจของข้า  ทำไมข้าจะบอกเจ้าไม่ได้”  ไอร่าหลบสายตาที่หวานซึ้งของเชน  เชนกุมมือไอรากระชับ “ความจริงแล้วมันอยู่กับข้าตลอดเวลานั่นแหละ  มันอยู่ในนี้”  พูดจบเชนก็ชี้ไปที่ตาข้างขวาที่มีสีฟ้าประกายออกมาให้ไอราเห็นเพียงแว่บหนึ่ง 

“เป็นดวงตาของท่านงั้นเหรอ” ไอรามองอย่างตกใจ  เชนพยักหน้า 

“ใช่แล้วล่ะเพราะสมัยก่อนข้าซุกซนจึงทำให้ตาบอดดังนั้นท่านย่าจึงช่วยด้วยการนำ     อัญมณีมาใส่เอาไว้และตั้งแต่นั้นมาข้าก็ต้องกลายเป็นผู้พิทักษ์เผ่า  เพราะอัญมณีนั้นตกทอดมาอยู่ที่ข้า”  ไอราพยักหน้าก่อนจะออกเดิน 

“แล้วเพื่อนของท่านรู้หรือเปล่า”  ไอราเอียงหน้ามาถามเชน

“รู้ซิเพราะพวกเขาอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยนี้นา”  เชนพยักหน้ารับ  ไอราพยักหน้าอีกครั้งก่อนจะเดินไปตามทางเพื่อกลับตำหนัก 

จีเดินทางลงเขามาและแวะที่บ้านของโอมาและเซฟี่น่า  ก่อนจะเข้าไปบอกว่าตนเองจะออกไปหาสมุนไพรที่เขาเขตกั้นแดน  ทั้งโอมาและเซฟี่น่าต่างร้องห้ามเสียงหลง 

“เรื่องอะไรทำไหม  ต้องไปลำบากหายามาให้  ในเมื่อเจ้าตัว  ยังไม่สนใจเลย”  โอมาโวยวายขึ้นมาเสียงดัง 

“เอาน่ายังไง  ข้าก็ต้องรับผิดชอบไม่ใช่เหรอ”  เวิร์ฟต่อให้ 

“ใช่เจ้าต้องรับผิดชอบ  แต่ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้  และในเมื่อเชนเองก็ไม่เคยเอ่ยขอความช่วยเหลือจากพวกเราเลย  แล้วทำไมเราต้องทำอะไรเพื่อนางด้วยล่ะ” เซฟี่น่ากล่าวต่อจี  และสนับสนุนความคิดอ้อม   

“นั้นแหละ   ยิ่งทำให้ข้าไม่สบายใจ  รู้ไหม ที่พวกเราต้องมาทะเลาะกันแบบนี้” จีส่ายหน้า   โอมามองจีอย่างเข้าใจพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ”  จีมองก่อนยิ้มออกมา 

“ไม่ต้องทำอะไรหรอกข้าจะไปเอง  แต่ว่าพวกเจ้าก็แค่เอาของไปให้เชนเท่านั้นก็พอ  ตกลงไหม”  จีมองก่อนจะขอความร่วมมือจากเพื่อนทั้งสอง  

“ไม่มีทาง/ไม่มีทาง”  ทั้งสองคนส่ายหน้าพร้อมกัน  จีมองก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“น่าพวกเจ้า  ช่วยข้าหน่อยได้ไหม”  จีพูดเสียงอ้อนเพื่อนทั้งสอง   ทั้งสองก็ยังส่ายหน้าอยู่อย่างเดิม 

“ในเมื่อเจ้าอยากช่วยมัน  เจ้าก็รับเอาไว้เองซิ  ทำไมต้องให้พวกเราช่วยออกหน้าด้วย” จนโอมาอดไม่ได้เอ่ยว่าออกมา  จีมองอีกครั้งอย่างอ้อนวอน 

“นะพวกแก  แล้วจะลงมาหาปลาตัวใหญ่ๆให้กิน  ตกลงนะ”  ทั้งสองมองจีอ้อนวอนอย่างอ่อนใจจนต้องพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้  จีขอบคุณและเริ่มออกเดินทางขึ้นเขา

ระหว่างทางขึ้นเขาจีต้องเดินฝ่าขวากหนามและถางป่าขึ้นไปจนแขนขาเป็นริ้วรอยแผลเป็นที่เกิดขึ้นจากการถูกกิ่งไม้ขีดข่วน  แต่แล้วจีก็รู้สึกถึงลมกรรโชกอย่างรุนแรงเหมือนคืนที่จีถูกลอบโจมตี  ทำให้จีนึกถึงคำที่มังกรขาวเอ่ยขึ้นว่า  ‘ไปเหยียบเส้นใครหรือเปล่า’   จีมองไปรอบๆ  ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และเสียงหรีดริ่งเรไรดังระงมไปทั่ว  แหงนหน้ายังมองฟ้าไม่เห็นเพราะถูกกิ่งไม้บังจนครึ้มไปหมด  ลมยังคงพัดแรงยิ่งขึ้น  จีจึงรีบเร่งหนีจากลมนั้นเพื่อไปให้ถึงหน้าผาที่มีสมุนไพรขึ้น  แต่แล้วลมวูบหนึ่งพัดผ่านใบหน้าจีและอาการเสียวแปล๊บก็เกิดขึ้นจีจึงยกมือจับที่ข้างแก้มก่อนจะรู้สึกถึงเมือกเหนียวๆที่ไหลรินออกมาจีมองดูก่อนจะรู้ว่ามันเป็นเลือด  จีเงยหน้ามองไปรอบๆ  ก่อนจะรู้ว่าตนเองโดนโจมตีแน่นอน  แต่จีไม่สามารถใช้ธนูในพื้นที่คับแคบและเต็มไปด้วยกิ่งไม้ที่พันไปทั่วอย่างนี้ได้  ทำให้ทางเดียวคือต้องวิ่งหนี  ในใจจีนึกแต่ว่าจะทำอย่างไรให้ทางนั้นเปิดโล่ง  แล้วจู่ขณะที่วิ่งหนีจากลมนั้นฝ่ามือของจีก็ร้อนระอุจนจีต้องยกขึ้นมากุมเอาไว้  แต่ยังไม่ทันไร  เสียงคำรามก้องกังวานก็ดังขึ้นลมพัดวูบหายไปในพริบตา  จีแหงนมองก่อนจะเห็นบางสิ่งวูบวาบไปมาอยู่บนท้องฟ้าแต่ไม่สามารถรู้ได้ว่าคืออะไร  แต่ก่อนจะคิดว่าเป็นอะไร  จีก็รีบจ้ำเดินออกไปให้พ้นป่านี้เพื่อขึ้นสู่ยอดเขา  จีเดินทางจนล้าไปหมดและนั่งลงพักที่ริมหน้าผาก่อนจะพยายามชะโงกลงไปดูว่าสมุนไพร ที่ไอราว่านั้นอยู่ตรงไหน  แต่เมื่อมองลงไปจีก็แทบจะกลืนน้ำลายลงคอ  เพราะถ้าพลาดไปร่างของจีคงดิ่งลงสู่เหวข้างล่างแหลกไม่มีชิ้นดีแน่เลย  จีทรุดนั่งลงเอาแรงก่อนจะผล็อยหลับไป

จีเอื้อมมือปัด  อะไรบางอย่างที่สากๆ  มันถูกอยู่ที่แขนและหน้าของจี  ก่อนจะสะดุ้งตื่นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน  ก่อนจะส่งเสียงร้องสุดกำลัง 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!”  พร้อมกับที่บางสิ่งบางอย่างนั้นตกใจจี  เช่นกันและถอยร่นออกไปก่อนจะมีเสียงหัวเราะดังขึ้น 

“โธ่ตกใจหมดเลย  ท่านมังกรขาวนั้นเอง”  จีถอนหายใจโล่งอก 

“ก็ใช่นะซิ  ว่าแต่เจ้าเถอะมาทำอะไรที่นี้”  มังกรขาวพยักหน้ารับ 

จีจึงเอ่ยเล่าให้มังกรขาวฟังและชี้ไปที่หน้าของมังกรขาวก่อนเอ่ยขึ้น  “งั้นเมื่อกลางวันนี้ท่านก็ช่วยข้าเอาไว้นะซิ”  มังกรขาวพยักหน้า  ก่อนจะทำท่าใช่ความคิด 

“นี้เจ้าว่ามีงูยักษ์ในทุ่งดอกไม้ งั้นเหรอ”  มังกรขาวพยักหน้า  ก่อนจะทำท่าใช่ความคิด  จีพยักหน้ารับคำ 

“เป็นไปไม่ได้หรอก  ข้านะเห็นว่าเป็นแบบนี้ก็เถอะ  ข้าชอบไปที่ทุ่งนั้นบ่อยๆ ไม่เคยเห็นและพบเลย  และอีกอย่างนะเจ้าหนูที่เผ่ามังกรของเราไม่มีงูยักษ์แน่นอน  งูที่ไหนจะกล้ามาอยู่ในที่มีมังกรเพ่นพ่านแบบนี้  เจ้าลองคิดซิ  ตั้งแต่อยู่มาที่เผ่าเคยมีงูโผล่มาให้เจ้าเห็นบ้างไหม”  จีนึกก่อนส่ายหน้า 

“ไม่เคยหรอก  ถ้าจะเห็นก็คงตอนที่ท่านพ่อกับท่านแม่ออกไปแลกของที่ต่างเผ่าเท่านั้นเอง”  จีนึกก่อนส่ายหน้า  และตอบคำมังกรขาว    

“ฮึฮึฮึ   นั้นซิ  คราวนี้เจ้าคงต้องคิดจริงๆแล้วล่ะว่าใครกันแน่ที่ต้องการชีวิตของเจ้า”  จีหันมามองหน้าก่อนจะชี้หน้าตัวเอง 

“ข้านี้นะ  จะมีคนลอบฆ่า  แล้วเรื่องอะไรกันล่ะ  ที่บ้านข้าก็ไม่มีสมบัติอะไร  ไม่ได้ร่ำรวย  ไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์ของเผ่าพันธุ์อะไรซักหน่อย”   จีหันมามองหน้ามังกรขาว  ก่อนจะชี้หน้าตัวเอง  อย่างงุนงง

 มังกรมองหน้าของจีก่อนเอ่ยขึ้น 

“บางเรื่องยังไม่ถึงเวลา  ก็ไม่ควรเปิดเผยจริงไหมเด็กน้อย”  มังกรมองหน้าของจี ก่อนยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ จีมองก่อนจะพยักหน้าทั้งๆที่ไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่  

“เอาล่ะนี้คือสิ่งที่เจ้าต้องการ”  มังกรขาวยื่นสมุนไพรให้  จีมองก่อนจะหยิบออกมา 

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าต้องการมัน” จีถามอย่างสงสัย  มังกรไม่บอกก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“นี้ถ้าเจ้าไม่รีบลงเขาล่ะก็  จะไม่ทันงานพิธีที่จะเริ่มขึ้นนะ” มังกรไม่บอกก่อนจะเอ่ยขึ้น  จีลุกขึ้นยืนอย่างตกใจนั่นซิ 

“เฮ้ยยย!!!!!   จริงด้วย  ข้าแย่แน่ๆ  เอาเป็นว่าแล้ว  ข้าคงเจอท่านอีกที่งานพิธี”  จีลุกขึ้นอย่างตกใจ  และรีบร้อนเอ่ย คำอำลามังกรขาว  พูดจบแล้วจีก็วิ่งตือลงจากหน้าผาทันที 

จนมังกรขาวมองอย่างงงๆ  “เจ้านี้  ทำไมมันถึงเซ่ออย่างนี้  แทนที่จะเอ่ยขอไปกับข้า  ดูทำ  ไม่เหมือนใครจริงๆเลย”  ว่าแล้วมังกรขาวก็โผบินจากหน้าผาไปก่อนจะเอ่ยขึ้น  “แล้วเจอกันเจ้าหนู  หวังว่าเจ้าจะไปทันนะ”  มังกรขาวมองร่างที่วิ่งลงไปก่อนจะหัวเราะออกมา และทยานขึ้นท้องฟ้า หายไปอย่างรวดเร็ว


จีกระหืดกระหอบมาที่บ้านของโอมาและเซฟี่น่าพร้อมกับยื่นสมุนไพรให้ทั้งสองคน 

“เอา  เดี๋ยวเสร็จงานพิธีเจ้าก็เอาไปให้เชนได้เลย  ข้าว่าเขาคงจะอยู่ที่ตำหนักของไอรานั่นแหละ”  จีบอก  โอมายื่นมือมารับเอาไว้อย่างงง 

“นี้แล้วเจ้าจะไปทันงานพิธีเหรอ  งานมันจะเริ่มแล้วนะ  แล้วดูซิเจ้ายังมอมแมมอยู่เลย”  โอมาเอ่ยเตือนเพื่อน

“ไม่ทันก็ต้องไปให้ทัน  งั้นขออาบน้ำก่อนแล้วจะรีบไปเลยล่ะ” จีผลุบหายเข้าไปในบ้านก่อนจะออกมาอย่างรวดเร็ว  “ข้าไปแล้วนะ  แล้วอย่าลืมนะเอาของนั้นให้เชนด้วย”  แล้วจีก็ออกวิ่งไปตามทางอย่างรวดเร็ว  ทิ้งให้โอมายืนงง 

“อะไรของมันว่ะ  มาเร็วไปเร็วจริงๆเลย  แล้วจะทำยังไงดี”  โอมามองสมุนไพรในมือก่อนจะเกาหัวอย่างงงๆ

จีวิ่งมาตามทางอย่างรวดเร็วแต่เมื่อมาได้กลางทางก็ได้ยินเสียงระฆังที่ดังกังวานไปรอบๆ  จีมองก่อนจะเอ่ยขึ้น  “ตายแน่  ไม่ทันแล้ว  งานเริ่มแล้ว  งานเริ่มแล้ว”  จียังคงวิ่งต่อไปอย่างไม่หยุดแม้จะเหนื่อยและเพลียจากการเดินทางจนแทบขาดใจ

“แฮ่กกก  แฮ่กกกก” ร่างของจีหอบจนตัวโยน  ก่อนจะเงยหน้ามองบุคคลที่ยืนหันหลังให้กับตนเองที่ประตูทางเข้าวัง

เชนยังคงยืนหันหลังให้ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ 

“ไม่รู้หรือไง  ว่างานนี้มันสำคัญมากขนาดไหน  แต่ทำไมเจ้าถึงไม่มีความรับผิดชอบเลยนะ”  เชนตวาดดังลั่น  ความเกรี้ยวกราดที่ส่งผ่านมาทางสายตา  ทำให้จีก้มหน้าลงนิ่ง

“ข้ารีบแล้วแต่ว่ามันไม่ทันจริงๆ” จีตอบเสียงงึมงำ  เชนหันหน้ามาตวาดจีจนลั่น 

“ไม่ทัน  ธุระอะไร  จะสำคัญ ไปกว่าการที่จะได้เข้าร่วมพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าเราอีก”  เชนยังคงส่งเสียงตวาดดังลั่น

“ข้าคงจะละเว้นไม่ได้  ข้าจะทำโทษเจ้า  เอาเป็นว่าขึ้นไปที่หุบผามังกร  คอยเติมฟืนไม่ให้ไฟแห่งมังกรดับลงเด็ดขาด”  จีเงยมองหน้าเชนอย่างตกตะลึง  ก่อนจะก้มศีรษะอย่างยอมรับและเดินจากไป

ระหว่างทางจีกำหมัดเข้า  คลายหมัดออก  ไม่ใช่ว่าโกรธ เชนที่ทำโทษ  แต่รู้สึกเจ็บปวด ที่เชน ก็รู้ว่าจี...........  แต่ยังไม่ทันไร เสียงหนึ่งก็ลอยเข้ามา

“ได้ข่าวว่า  โดนลงโทษคงจะไม่มีทางได้กลับมาอีกแล้ว”  จีหันไปตามเสียงนั้นก่อนจะเห็นพวกของขันที ยืนชุมนุมกันอยู่  และส่งเสียงเยาะเย้ยมาทางจี  “คงคิดว่าตัวเองได้รู้จักผู้พิทักษ์  และสนิทสนมกันคงจะไม่โดนทำโทษหรอกมั้ง  ถึงได้ทำความผิดแบบนี้”

จียังคงเดินต่อไปเรื่อยท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยเสียงเล่านี้ผ่านหูของจีไปเสียงแล้วเสียงเล่า แต่เสียงที่ทำให้จีเจ็บปวดยิ่งกว่าคือเสียงเดียวเท่านั้นเสียงของเชน  ที่เป็นเสียงที่ผิดหวังอย่างรุนแรง  แม้แต่จีเองก็รู้สึกผิดหวังเช่นกัน


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}