OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 เพื่อนสั่นคลอน

ชื่อตอน : บทที่ 7 เพื่อนสั่นคลอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 101

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2561 12:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 เพื่อนสั่นคลอน
แบบอักษร

บทที่  7  เพื่อนสั่นคลอน

เชนวิ่งเข้าประตูมาอย่างร้อนรนก่อนจะเห็นว่าทั้งโอมา  เซฟี่น่าและจีนั่งอยู่  เชนเดินเข้ามาอย่างเร็ว 

“ไอร่าล่ะ  แล้วทำไมมันเป็นอย่างนี้ไปได้  นางเป็นอะไรมากหรือเปล่า” เสียงเชนเอ่ยถามอย่างร้อนรน

“ไม่เป็นอะไร  นอนพักอยู่ในห้อง”  จีเอ่ยเสียงเรียบ  เชนมองจีอย่างผิดหวังก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดูไอร่าในห้อง  ตอนนี้ทั้งโอมาและเซฟี่น่าต่างหันมามองหน้าจี 

“ข้าว่ามันมองเจ้าแปลกนะ”  เซฟี่น่าหรี่ตามองร่างที่ผลุบหายเข้าไปในห้อง

“ไม่ต้องบอกหรอก  ข้าดูออก  ไอ้บ้า!!!!”  จีส่งเสียงเกรี้ยวกราดใส่เพื่อนเบาๆ

ทั้งสามก็นั่งเงียบอย่างรอคอย  เชนเดินออกมาหน้าเครียด

“ทำไมเป็นอย่างนี้  ไหนเจ้าว่าไม่เป็นอะไร  แต่นี้ไอราถึงกับละเมอและเพ้อเพราะพิษไข้เลยนะ”  เชนเอ่ยถามเสียงเครียดก่อนจะหันมาหาจีเพื่อต้องการคำตอบ

“ก็แค่พิษไข้เพราะอาการตกใจ  ไม่ได้ถูกงูกัดซะหน่อย”  จีเอ่ยเสียงเรียบ

“เจ้า!!!!  เจ้านี้ไม่รับผิดชอบเลยนะ  ลองเป็นคนที่เจ้ารักเป็นแบบนี้  เจ้าจะใจเย็นอยู่ได้ไหม”  เชนส่งเสียงโวยวายออกมา 

“ไม่ใช่ใจเย็น  แต่ข้าเห็นว่าอาการไม่ได้รุนแรงอะไร” ฮึฮึ  ออกมาจีส่ายหน้า และให้เหตุผล   

“ฮึฮึ  ใช่ซิพวกเจ้าคงเห็นว่าไอรา  ไม่ใช่เพื่อนใช่ไหม  เจ้าอิจฉาไอรา” เชนหัวเราะราวกับเยาะจีในลำคอก่อนเอ่ยคำที่บาดใจออกมา  

“เราต้องอิจฉาไอร่าอะไรนั้นทำไม”  โอมา เอ่ยถามออกมาด้วยเสียงหงุดหงิด  ก่อนที่จีจะทันได้พูดอะไรออกมา  เชนมองอ้อมก่อนเอ่ยขึ้น 

“เพราะว่าพวกเจ้าไม่ชอบที่นางจะแต่งงานกับข้า  และเพราะนางสวยกว่าพวกเจ้า” เชนถลึงตาจ้องโอมาก่อนจะโต้โอมา   

“เจ้าคิดเอาเองทั้งนั้น  ถ้าเราไม่ชอบยายคู่หมั้นของเจ้า  ตอนจีส่งสัญญาณพวกข้าคงไม่ไปช่วยหรอกนะ”  โอมามองเชนที่หงุดหงิดเพราะคู่หมั้นได้รับอันตรายและพาลมาใส่อารมณ์กับพวกตนอย่างหัวเสีย  เชนยังคงเถียงต่อ 

“ก็ใช่  เจ้ามันถูกเสมอนี้  ข้ายังเป็นเพื่อนพวกเจ้าหรือเปล่าว่ะ” เชนยังคงเถียงต่อ อ้อมโมโหตรงเข้าจะชกหน้าเชนโดยที่เชนเองก็ไม่ได้หลบ 

“ไอ้บ้า!!!!!!!  พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง”  โอมาโมโหตรงเข้าจะชกหน้าเชนโดยที่เชนเองก็ไม่ได้หลบ  และยังคงจ้องตากันอย่างไม่ยอมลงให้กัน จนทั้งจีและเซฟี่น่าตรงเข้าห้ามมวยทั้งคู่  เซฟี่น่าคว้าคอโอมา

“ใจเย็นๆซิวะ  มาทะเลาะกันด้วยเรื่องแค่นี้ทำไม” เซฟี่น่าพูดเรียกสติโอมา  

“มันหาเรื่องก่อนทำไม”  โอมาพูดอย่างฉุนเฉียว 

“ใจเย็นซิตอนนี้ไอราไม่ได้เป็นอะไรแล้ว  แค่พักผ่อน  เดี๋ยวนางก็จะดีขึ้นเอง” จีที่คว้าแขนเชนและดึงเอาไว้พูดปลอบออกมา  เชนหันมามองจีด้วยสายตาโกรธเคืองก่อนจะสะบัดแขนจีออก  จนจีเสไปปะทะกับผนังห้อง  จีกัดปากตัวเองไม่ให้ร้องออกมาเพราะความเจ็บปวดแผลที่แขนถูกกระแทก  เลือดซึมออกมา  โอมามองเห็นก่อนจะรีบสะบัดการเกาะกุมของเซฟี่น่าตรงเข้าไปประคองจี  และหันมามองจ้องเชนด้วยสายตาดุดัน 

“เจ้าห่วงคู่หมั้นตัวเองข้าเข้าใจนะโว้ย!!!  แต่เจ้าทำไมไม่ถามบ้างว่าเพื่อนเจ้านะเป็นอะไรบ้าง  ถ้าไม่ได้มันคู่หมั้นของเจ้าอาจจะตายก็ได้”  โอมาโวยวายออกมาด้วยเสียงเกรี้ยวกราด เชนหันมามองจี  จียืดตัวขึ้น

“ไม่เป็นไรโอมา  ข้าผิดเองที่ไม่ได้ดูแลและสำรวจพื้นที่ ที่จะพาไอราไปก่อน  ถึงได้เป็นอย่างนี้  เอาเป็นว่า  เชนพอเถอะเรื่องที่เกิดขึ้นข้าจะรับผิดชอบเอง”  เชนพยักหน้าก่อนจะนั่งลงหลังจากที่สงบสติอารมณ์ได้แล้ว 

“ได้  เจ้าได้รับผิดแน่ถ้าไอราเป็นอะไรมากกว่านี้  ข้าไว้ใจเจ้าเพราะคิดว่าเจ้าคงจะดูแล  ไอราแทนข้าได้เป็นอย่างดี”  เชนเอ่ยออกมาเสียงเคร่งเครียด 

โอมาอ้าปากจะพูดแต่จีส่งสายตาเป็นเชิงปรามโอมาจึงหุบปากนั่งลง  และแบะปากใส่เชน  เซฟี่น่านั่งลงข้างๆ  พร้อมกับที่จีทรุดลงข้างๆ  โอมา  โอมาหันมาสังเกตเห็นใบหน้าซีดเซียวของจี

“เจ้าเป็นอะไร” 

“ไม่เป็นไร”  จีกัดฟันก่อนตอบ 

เชนมองทั้งสองกระซิบกระซาบก่อนจะเหลือบไปเห็นเลือดหยดมาจากแขนของจีพร้อมกับผุดลุกขึ้นตกใจที่เห็นอาการเพื่อน 

“เจ้าเป็นอะไร” 

จีมองด้วยสายตาพร่ามัวก่อนยิ้ม ที่อย่างน้อยท่าทางของเชนที่ดูตกใจและเป็นห่วงตนก็ยังคงมีอยู่  และล้มลงไป  เซฟี่น่าลุกมาดูก่อนจะมอง 

“บ้าจริง  เลือดไหลไม่หยุดเลย  เป็นไปได้ยังไงกัน  ข้าใส่ยาห้ามเลือดไปแล้วนี้”  เซฟี่น่าขมวดคิ้มมุ่น โอมาหันมาประคองจี

“ไม่ได้การแล้วข้าว่าบาดแผลนี้มันต้องโดนอะไรมากกว่าที่จะไปกระแทกแน่” โอมาหันมาประคองจี เซฟี่น่าพยักหน้ารับก่อนจะเข้ามาช่วยพยุงจีอีกคน  เชนลุกตามจะเข้ามาช่วย แต่โอมากันเอาไว้

“เจ้าอยู่นี้ไม่ต้องยุ่ง  ดูแลคู่หมั้นของเจ้าไปเถอะ”  เอ่ยเสียงเย็นชา เชนชะงักก่อนจะพลันนึกได้ว่าตนเองพูดรุนแรงกับเพื่อน 

“เฮ้ย  ข้าขอโทษ  ก็แค่ตกใจที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้”  เชนพูดด้วยความเสียใจ อ้อมมองก่อนเอ่ยขึ้น 

“ไม่เป็นไร  แต่คราวหน้าเจ้าจะพูดอะไรให้ดูเสียก่อน  พวกเราเป็นเพื่อนกับเจ้ามากี่ปี  และเจ้าเป็นคู่หมั้นกับไอรามากี่เดือน   เจ้าคิดว่าอะไรที่เกี่ยวกับเพื่อนพวกเราจะไม่ช่วยงั้นเหรอ”  โอมาเอ่ยย้ำความสัมพันธ์จนเชนมองโอมา พร้อมยืนนิ่งและได้แต่มองดูเซฟี่น่าและโอมาพาจีออกไปรักษา

เชนเดินกลับเข้ามาที่ห้อง  และเฝ้ามองไอราที่นอนหลับอยู่ที่เตียง  ไอราขยับตัวและเริ่มส่งเสียงครางออกมา  ทำให้เชนเดินเข้ามาดูและช่วยประคองไอราให้นั่งลง  ไอราลืมตาขึ้นมาช้าๆ  ก่อนจะเอ่ยพึมพำ 

“ที่ไหนกัน!!  ที่ไหนกัน!!  ช่วยด้วย!!”  เชนจึงสะกิดเบาๆก่อนเอ่ยปลอบไอร่า 

“ไม่เป็นไรแล้ว  เจ้าปลอดภัยแล้วไอร่า” เชนจึงกระชับอ้อมกอดเบาๆก่อนเอ่ยปลอบไอรา ไอราได้ยินเสียงของเชนจึงหันมามองเชนด้วยสายตาที่ดีใจก่อนจะโอบกอดเชน

“ข้ากลัวจังเลย  นึกว่าจะไม่ได้เห็นท่านอีกแล้ว”  

“จะเป็นไปได้ยังไง  ในเมื่อเจ้าก็อยู่ตรงนี้แล้วเจ้าปลอดภัยแล้ว”  เชนหัวใจพองโตก่อนจะโอบกอดไอราตอบอย่างแผ่วเบา 

ไอราซบหน้าลงกับอก  พลางสะอื้นน้อยๆ  เชนจึงลูปศีรษะอย่างปลอบโยน 

“เจ้าพอจะเล่าได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น” 

“ข้าพอจะจำได้ว่าพอ  เพื่อนของท่านส่งข้าแล้วเขาก็หายตัวไปไหนก็ไม่รู้ปล่อยข้าให้เดินหลงอยู่ในทุ่งดอกไม้นั้น  ข้าร้องเรียกเท่าไหร่นางก็ไม่ตอบ  ทำให้ข้าวิ่งตามหาจนไปเจอกับเจ้างูยักษ์นั้น  และมันก็พุ่งตรงหมายจะลากข้าไปและข้าก็จำอะไรไม่ได้เลย”   เชนได้ฟังไอราเล่าก็ยิ่งเหมือนมีไฟโหมใส่  เขาโกรธที่จีปล่อยไอราเอาไว้และยังมาโกหกว่าดูแลเป็นอย่างดี 

“ข้าจะจัดการเขาเอง”  เชนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้ม แววตาดูโกรธเกรี้ยวที่เพื่อนโกหกตนเอง

“อย่าเลย  ข้าว่านางอาจจะไม่ได้ตั้งใจ  ท่านสัญญาซิว่าจะไม่ทำอะไร  เพื่อนของท่านเพราะอย่างน้อย  นางก็อยู่เป็นเพื่อนข้า ให้คลายเหงาได้”

“แต่ว่านางเหมือนจงใจจะแกล้งเจ้า  จนเจ้าเกือบตายนะ” เชนเอ่ยแย้งไอราออกมาเมื่อเห็นนางอันเป็นที่รัก  ปกป้องเพื่อนของตนเอง

“แต่นางก็มาช่วยข้าไม่งั้น  ข้าคงไม่ได้กลับมาพบท่านหรอกจริงไหม” ไอราพูดบอกเหตุผลด้วยเสียงเรียบนิ่ง เชนพยักหน้า 

“ก็ได้ในเมื่อเจ้าขอร้องแทนนางแบบนี้  ข้าจะยกโทษให้นางสักครั้งหนึ่ง”  ไอรายิ้มก่อนจะหลับตาลง


ทั้งสามกลับมาจากพาจีไปรักษา  จีมีสีหน้าดีขึ้นแต่เมื่อเข้ามาก็สวนกับเชนที่อุ้มไอราออกมาพอดี 

“อ้าวจะไปไหนกัน”  เซฟี่น่าร้องทัก เชนมีสีหน้าบึ้งตึงก่อนเอ่ยขึ้น 

“ข้าจะพานางไปรักษาบนเขา   เพราะว่าคงจะมียาที่ดีกว่าที่นี้” เชนที่มีสีหน้าบึ้งตึง เอ่ยเสียงเรียบ     

“ก็ดีเพราะที่บ้านข้าก็มีคนเจ็บที่ต้องพักผ่อน” เซฟี่น่าพยักหน้าแต่โอมากับเอ่ยตอบอย่างเย็นชาเช่นกัน พร้อมประคองร่างจีเอาไว้  เชนมองตาม

“งั้นก็ตามสบายนะ  ข้าให้เจ้าหยุดได้จนกว่าจะหายดีก็แล้วกัน”  พูดจบเชนก็พาไอราออกไป  อ้อมมองตามก่อนเอ่ยขึ้น 

“มันน่าโมโหนัก  เห็นคู่หมั้นดีกว่าเพื่อน” โอมามองตามไปด้วยความขัดใจ 

“ช่างเถอะ”  จีเอ่ยอย่างอ่อนล้า 

“นี้ไม่เจ็บใจบ้างหรืองัย”  โอมาพูดออกมาอย่างขัดใจ

“ก็ข้าทำผิดพลาดเองนี้นา” จีส่ายหน้าก่อนพูดออกมาเสียงเศร้า  

“นี้เจ้าไม่สังเกตบ้างเหรอว่า  ทุ่งดอกไม้ที่เราวิ่งเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก  ทำไมถึงมีงูยักษ์โผล่ออกมาได้  และมันจะเป็นไปได้ยังไง” เซฟี่น่าที่นิ่งเงียบอยู่นาน พูดออกมาอย่างครุ่นคิดในสิ่งที่เกิดขึ้น

“นั่นล่ะที่ข้าสงสัย ตอนแรกข้าว่าจะตามมันไปแต่เป็นห่วงไอรา  ก็เลยต้องช่วยก่อน” จีพยักหน้า  และขมวดคิ้วมุ่น 

“ฮึ  น่าจะทิ้งเอาไว้อย่างนั้น  น่าหมั้นไส้นัก”  โอมาเอ่ยขึ้นอย่างฉุนเฉียว 

จีมองก่อนจะเห็นภาพที่เชนอุ้มไอราอย่างทะนุถนอมและสายตาที่เป็นห่วง  อย่างเจ็บปวดร้าวราน  และสายตาที่เชนมองจีมันยิ่งเหมือนมีดกรีดลงไปในใจ  เจ็บแปล๊บปลาบอย่างบอกไม่ถูก 

“แกควรพักได้แล้ว” โอมาเอ่ยขึ้นมาอย่างตัดบท  “ส่วนเรื่องงูนั้น  เอาไว้เจ้าดีขึ้นก่อนพวกเราค่อยออกตามล่ากัน” 

จีกับเซฟี่น่ามองสบตากันก่อนยิ้ม  ถึงโอมาจะเป็นคนปากไวโมโหง่ายแต่ก็ยังคงรักและเป็นห่วงเพื่อน  และรู้ว่าเพื่อนต้องการอะไร  จีพยักหน้า 

“ก็ดีเหมือนกัน  พวกเราตามล่าเจ้างูยักษ์นั้นได้  เชน” จีเว้นจังหวะไปนิด  “แล้วพวกเราจะได้ปรับความเข้าใจกันได้”  โอมาพยักหน้าและตบบ่าจีอย่างเข้าใจ  โอมารู้ว่าจีเองคงลำบากใจถ้าเพื่อนทะเลาะกัน


หลังการพักรักษาตัวจนหาย  จีเองก็เกือบลืมเรื่องของงูยักษ์ไปจนเพื่อนทั้งสองเอ่ยเตือนออกมา  แต่ตัวเองก็ต้องรีบขึ้นเขาเพื่อเตรียมงานประจำปีของเผ่ามังกร  พิธีบูชาเทพมังกร  ทำให้โอมากับเซฟี่น่าต้องรับหน้าที่ตามงูยักษ์ไป  แต่ก่อนจะมาโอมากับพูดจาแปลกๆ  จนจีต้องเก็บเอามาคิด 

“เจ้าเองก็ระวังคู่หมั้นนั้นหน่อยนะ  ข้ารู้สึกไม่ดีเลยเวลาที่เห็นนาง  แต่อย่าถามนะว่าเหตุผลอะไร  แต่มันเป็นความรู้สึกที่ข้าสัมผัสได้”  คราวนี้โอมาดูจริงจังเกินกว่าที่จีจะพูดเล่นด้วยจีจึงต้องพยักหน้า 

“เอิ่ม.....  ข้าเองรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้ซิ  เจ้ารับปากนะว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องรีบมาหาข้าก่อน  ข้ารู้สึกว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกันอีกประมาณว่าจะต้องมีคนใดคนหนึ่งจากพวกเราไปอย่างนั้นแหละ”  จีเองยังยิ้มขำๆให้โอมา   จนเจ้าตัวโวยขึ้นมา “เจ้าไม่ต้องขำเลย  ความรู้สึกข้าแม่นแค่ไหนเจ้าเองก็เคยเห็นมาแล้วนี้”  จีเองยังจำได้เกี่ยวกับความรู้สึกหรือลางบอกเหตุของโอมา  แต่คราวนี้จีคิดว่าอ้อมอาจจะวิตกมากไปเพราะทะเลาะกับเชนด้วย 


เมื่อมาถึงจีก็ไปหาเชน  เชนมองสบสายตากับจี

“หายดีแล้วเหรอ”  เชนพูดทักด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง จียิ้มที่วันนี้เชนไม่ได้มีอาการโกรธขึ้งเหมือนเมื่อวันเกิดเหตุ  จึงยิ้มก่อนเอ่ยขึ้น 

“ฮืม หายแล้วและตอนนี้ก็ให้โอมากับเซฟี่น่าตามล่าเจ้างูยักษ์นั้นแล้ว”  จียิ้มที่วันนี้เชนไม่ได้มีอาการโกรธขึ้ง  เหมือนเมื่อวันเกิดเหตุ  จึงยิ้มและบอกเล่าสิ่งที่ตนเองและเพื่อนๆ ทำอยู่

เชนพยักหน้าก่อนจะหันไปสนใจกับหนังสือ  จีมองก่อนจะไม่รู้ว่าจะชวนพูดคุยอะไรและเหมือนกับว่าทั้งจีและเชนมีเส้นบางๆกั้นระหว่างกลาง  จียืนนิ่งนาน จนเชนหันมาอีกครั้งและมอง พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบเฉยปราศจากร่องรอยสนิทสนมดูห่างเหินชอบกล 

“ข้านึกว่าเจ้าออกไปแล้วเสียอีก  น่าจะรีบกลับเข้าทำงานนะ  เพราะช่วงนี้ทุกคนยุ่งกันมากเรื่องเตรียมงาน” 

จีมองเชนอย่างผิดหวังปวดหน่วงที่หัวใจ ก่อนจะก้มศีรษะลงและเดินออกมา  ระหว่างทางเดิน  จีสวนทางกับเจ้าขันที ที่พักบ้านเดียวกัน  มันจงใจเดินกระแทกจีจนเซล้มลง  จีมองหน้าก่อนจะลุกขึ้น  แต่มันกับเดินเฉยไปเลย  จีส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายกับการที่ต้องมานั่งทะเลาะกับเรื่องไร้สาระและเริ่มเบื่อกับงานที่ต้องทำจนอยากที่จะหนีหายไป


ตลอดหลายวันที่ผ่านมา  จีต้องเดินส่งเอกสารต่างๆ  เพื่อประสานงานพิธีบูชาเทพมังกร  ในวันนี้จีก็เจอกับไอราเขาโดยบังเอิญ  จีมองก่อนจะเห็นว่าไอราคงไม่ได้เป็นอะไรมาก  เพราะนางดูสดใสร่าเริงดี  แต่เมื่อจีจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น  กับได้ยินเสียงของไอราเรียกเอาไว้ 

“นึกว่าเจ้าจะไม่ยอมหยุดแล้ว  ขอบใจนะที่ช่วยข้าเอาไว้”  จีหันมามองก่อนเอ่ย 

“ไม่เป็นไร  มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”  จีหันมามองก่อนเอ่ย  ไอรายกมือที่มีผ้าซับปิดปากและ ไอเบาๆ  จนจีต้องเอ่ยถาม 

“ท่านไม่สบาย”  จีมองตามกิริยาที่นุ่มนวลนั้น พร้อมกับเอ่ยถาม ไอราพยักหน้า 

“ก็ตั้งแต่วันนั้น  ข้าก็มีอาการแบบนี้ตลอดเลย  แล้วยังรอยพวกนี้อีกที่ตอนเจ้างูนั่นลากข้าไปตามทางทุ่งดอกไม้”  ไอรายื่นแขนที่มีรอยแผลให้ดู  จีมองอย่างตกใจ  แต่ไอราเอ่ยขึ้น  “ถ้าจะทำให้แผลหายก็ต้องขึ้นเขาไปเอาสมุนไพรที่ขึ้นอยู่ตามริมหน้าผามารักษา”  จีมองก่อนเอ่ยขึ้น 

“ข้าจะไปนำมาให้ท่านเอง”  จีพูดรับอาสาออกมาอย่างรวดเร็ว  ไอราตกใจก่อนเอ่ยขึ้น 

“ไม่ได้นะ!!  อีกสองวันจะมีงานพิธีถ้าเจ้าไม่อยู่  เชนคงจะโกรธข้าแน่”  ไอราพูดอย่างตกใจ

“ไม่เป็นไรข้าคิดว่าข้ากลับมาทันงานพิธีแน่  และจะนำสมุนไพรมาให้เจ้าด้วย”  พูดจบจีก็เดินจากไป 

ไอรามองตามร่างนั้นไปด้วยสายตาจงชังก่อนจะหมุนตัวกับ  พร้อมกับคิดในใจ  ‘แล้วเจ้าจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า

นกพิราบสื่อสารมาเกาะที่ขอบหน้าตา  ไอราเดินเข้ามาคว้าและเปิดอ่านจดหมายก่อนที่กระดาษในมือจะลุกขึ้นเป็นไฟสีน้ำเงิน เผากระดาษจนหายไป    ไอราส่งสัญญาณออกมาก่อนที่ทหารเงาในชุดคลุมสีดำจะปรากฏกายขึ้น 

“เรื่องที่ข้าให้เจ้าทำไปถึงไหนแล้ว”  ไอราถามเสียงเยียบเย็น 

“ข้าเองก็พยายามหาทางจะจู่โจมและฆ่านางอยู่  แต่ตั้งแต่วันนั้นเมื่อไหร่ที่เราปรากฏตัวก็จะมีมังกรขาวบินวนอยู่รอบๆตลอดเวลา” ทหารเงาก้มลงรายงาน  ไอราพยักหน้า 

“มันมีมังกรขาวเป็นพวกงั้นเหรอ  งั้นข้าคงต้องลงมือเองเสียแล้ว  เอาเป็นว่ารอฟังสัญญาณจากข้าก็แล้วกัน”  ไอราพยักหน้าก่อนพึมพำเสียงแผ่วเบา ทหารเงารับคำ 

“ดี  แล้วเจ้าก็เอาขวดนี้ไปเรียกดีน่ากลับเข้ามาได้แล้ว”  ทหารเงารับขวดจากไอราที่ยื่นให้พร้อมหายตัวไป 

‘ดีน่า’ คืองูยักษ์ของไอราเอง  นางเรียกมันออกมาเพราะต้องการจะกำจัดจีแต่กลายเป็นว่าจีกับสามารถโจมตีดีน่าจนบาดเจ็บที่ดวงตา  แต่เมื่อเรื่องเกิดขึ้นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะทำให้เชนกับจีและเพื่อนแตกคอกันได้ ไอรายกยิ้มอย่างพึงใจ


เชนเดินมาหาไอราแต่กลับเดินสวนทางกับจี  จีชะงักก่อนจะยิ้มให้แต่เชนกับทำหน้าบึ้งตึง  จีจึงหุบยิ้ม 

“เจ้ามาทำไมที่ตำหนักนี้กัน”  เชนถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ 

“ข้ามาเดินเอกสารงานพิธีของเผ่ามังกรเรา” จีจึงตอบเสียงเรียบแต่ในใจกับเจ็บที่เชนใช้น้ำเสียงห่างเหินกับตนเอง  เชนมองงานในมือก่อนเอ่ยขึ้น 

“แล้วเสร็จแล้วใช่ไหม”  เชนมองงานในมือของจี  จีพยักหน้าก่อนจะเดินหันหลังจากไปอย่างปวดใจที่เพื่อนที่รักต้องมาเป็นอย่างนี้  เชนหันมาตามหลังงองุ้มของจีอย่างรู้สึกผิดเหมือนกัน  แต่ด้วยทิฐิที่ก่อตัวขึ้นและความโกรธที่จีทิ้งให้ไอราต้องเผชิญอันตรายทำให้เชนยังคงบึ้งตึงกับจีทั้งๆ  ที่ก็อยากที่จะคุย  อยากจะสอบถามถึงอาการบาดเจ็บ



ไอรานั่งมองระเบียงอย่างเหม่อลอยจนไม่รู้ว่าเชนเดินเข้ามาใกล้จนกระทั่งเสียงของเชนเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย

“เจ้ามานั่งตากลมทำไม  ร่างกายของเจ้ายังไม่หายดีเลยนะ” 

“ต่อให้หายข้าก็คงไม่เหมือนเดิมอีกแล้วล่ะ”  ไอราทำหน้าเศร้าก่อนจะหันมาหาเชน  เชนก้มลงนั่งตรงหน้าไอร่าก่อนจะกุมมือไอร่าเอาไว้ 

“ไม่มีทางข้าจะหาทางรักษาเจ้าจนหายดี  อย่าห่วงเลย”  เชนก้มลงนั่งตรงหน้าไอราก่อนจะกุมมือไอราเอาไว้ และบอกถึงคำมั่นที่จะช่วยนาง

“เมื่อกี้ข้าเจอกับเพื่อนของท่าน  นางก็บอกว่าจะช่วยข้าเหมือนกัน” ไอราพยักหน้าก่อนเอ่ยขึ้น 

“หมายถึงจี งั้นเหรอ”  เชนมองอย่างแปลกใจ ไอร่าพยักหน้า 

“งั้นข้าก็ต้องพูดดีๆ กับนางซิ ไม่งั้นเดี๋ยวเขาเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาไม่ยอมช่วยเจ้าเพราะหมั่นไส้ข้าทำไงดีล่ะ” เชนผุดลุกขึ้นยืน พูดเอ่ย หยอกล้อไอรา ไอราฉุดมือเอาไว้ 

“แต่มันสมควรแล้วนี้ ที่ท่านจะโกรธ  และก็ถือว่านางทำงานเพื่อรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น  ถ้าท่านยอมอ่อนข้อให้เรื่อยๆ  นางก็อาจจะได้ใจได้” 

“แต่ว่ายังไงเขาก็เป็นเพื่อนข้านะ” เชนชะงักก่อนหันมามองหน้าไอรา  ไอร่าส่ายหน้า 

“ใช่   เป็นเพื่อนท่าน  แต่ท่านต้องปกครองคนทั้งเผ่ามังกรนะ  ท่านต้องเข้มแข็งกว่านี้ซิ” ไอราส่ายหน้า  เชนพยักหน้าก่อนจะยิ้ม 

“นั้นซิ  ข้าคิดเอาไว้ไม่ผิดที่เลือกเจ้ามาเป็นคู่ครองของข้า”  เชนพยักหน้าก่อนจะยิ้ม  ไอรายิ้มให้เชนก่อนจะหันไปมองท้องฟ้า



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น