OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 ภัยใกล้ตัว

ชื่อตอน : บทที่ 6 ภัยใกล้ตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 81

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2561 09:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 ภัยใกล้ตัว
แบบอักษร

บทที่  6  ภัยใกล้ตัว

“เจ้าหายไปไหนมา” เสียงของเชนเอ่ยทักขึ้นมาเมื่อเห็นร่างคุ้นเคยของงเพื่อนเดินเข้ามา 

“ลงไปข้างล่างมานะ”   จีบอกเชนเสียงเรียบ เชนมาสีหน้าจีก่อนเอ่ยขึ้น

“เจ้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า”  เชนมองสีหน้าของจี จีส่ายหน้าเพราะไม่อยากนำเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องมาให้เชนรับรู้  เชนมองอย่างสงสัย  “แน่นะว่าไม่มีอะไร”  จีพยักหน้าอีกครั้ง

“ไม่มีอะไรจริงๆ  แล้วเจ้ามีอะไรงั้นเหรอ  ถึงได้มาหาข้า” จีย้อนถามเชน 

“ก็อยากให้เจ้าช่วยอะไรหน่อยนะ” เชนมองหน้าจีก่อนเอ่ยอย่างอ้อมแอ้ม

“อะไรล่ะ”  จีเอ่ยโดยไม่ได้มองหน้าเชนเพราะมัวแต่ถอดรองเท้าอยู่ 

“คือว่าช่วงนี้ข้าอยากให้เจ้าขึ้นมาดูแลไอราหน่อยจะได้ไหม  ข้าเองไม่ค่อยมีเวลาเพราะว่าช่วงนี้ใกล้ถึงงานพิธีของเผ่าเราแล้ว”

“ได้ซิ  เมื่อไหร่ล่ะ”  จีชะงักมือไปนิดนึงก่อนเอ่ยถาม  เชนดีใจก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“ขอบใจมากนะ  เอ่อ  แล้วพรุ่งนี้ข้าจะให้คนมารับนะ”  เชนดีใจ ยิ้มส่งให้จี  

“พรุ่งนี้เลยเหรอ!!!”  จีเงยหน้าอย่างประหลาดใจ  เชนพยักหน้า 

“ใช่  ก็นางเพิ่งจะมาถึง  ข้าเองก็อยากให้นางมีเพื่อนเที่ยวเล่น  ก็เลยต้องรบกวนเพื่อนอย่างเจ้า  เพราะข้ามั่นใจว่าเจ้าต้องช่วยข้าได้”  เชนพยักหน้า 

“งั้นข้าก็คงต้องเตรียมตัวซินะ”  จีเอ่ยลอยๆ  ก่อนจะคิดว่าก็ดีเหมือนกันถ้าตนเองจะออกไปอยู่ข้างนอกสักพักดีกว่าที่จะต้องมาเจอสายตามึนตึงของเพื่อนร่วมห้องพัก 


เชนเดินจากไปแล้วหลังจากที่เอ่ยขอความช่วยเหลือจากจี  จีมองจนลับตาก่อนจะลอบถอนหายใจ  กับหน้าที่ ที่ได้รับปากเชนไป ความจริงจีไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคู่หมั้นของเชนไม่ใช่เพราะรังเกลียดหรือว่าไม่ชอบเพียงแต่ว่าจีไม่ต้องการที่จะรับรู้ถึงความรักที่เชนมีต่อนางต่างหาก  มันทำให้จีเจ็บแปลบทุกครั้งที่เชนเอ่ยถึงนาง  แต่จีก็ไม่สามารถแสดงความรู้สึกออกมาได้ทั้งๆ ที่หัวใจของจีมันร้องว่ารักเชนมากแค่ไหน  ดังนั้นไม่ว่าเรื่องน้อยใหญ่อะไรก็ตามที่เชนเอ่ยขอร้องมา  ไม่มีทางที่จีจะไม่ทำตาม  แม้แต่โอมากับเซฟี่น่าก็รู้ว่าหัวใจของจีมีใครซ่อนอยู่  เพียงแต่เชนไม่เคยรู้และไม่รับรู้อะไรนอกจากความเป็นเพื่อนเท่านั้น  นั้นล่ะที่จียิ่งเจ็บปวดมากกว่า  ยิ่งรู้ถึงความรักของเชนที่มีต่อนางก็ทำให้จีเจ็บปวดมากเท่านั้น  แต่ทำยังไงได้ในเมื่อหน้าที่ของเพื่อนไม่สามารถปฏิเสธได้  จีจึงต้องหวานอมขมกลืนต่อไป  จีหันมาก้มลงดูตัวเองก่อนจะถอนใจอีกครั้ง  และคงต้องยอมรับโดยปริยายว่าตัวเองนั้นไม่มีอะไรเหมาะสมกับเชนได้  แค่ได้ความเป็นเพื่อนมาก็ถือว่ามากพอแล้ว  ยังต้องการอะไรอีกจี  จีจึงต้องคอยเตือนตัวเองเสมอๆ


ไอรากลับมาที่เผ่ามังกรอีกครั้งโดยการมาครั้งนี้ของไอรานางได้อ้างขอลี้ภัยและยังมาให้คำตอบที่เชนได้ถามเอาไว้กับนางเมื่อครั้งนั้น  ได้สร้างความดีใจให้กับเชนมากมายเมื่อไอรากลับมาพร้อมกับคำตอบที่เชนรอคอย  นั้นยิ่งทำให้เชนรู้สึกรักไอราและถนอมนางมากขึ้นไปอีก  จนบางครั้งก็แทบจะทำให้ไอราหงุดหงิดเอาได้ง่ายๆเหมือนกัน  แต่นางก็ต้องอดทนเพื่องานของนาง

จีเดินมาที่ห้องของไอราก่อนจะเคาะประตู  ไอราเดินมาเปิดก่อนจะมองจีอย่างแปลกใจ 

“ผู้คุ้มครองให้ข้ามาคอยดูแล  พาท่านเที่ยวเล่น”  จีจึงเอ่ยตอบข้อสงสัยของไอรา

“ขอบใจนะ  แต่ตอนนี้ข้ายังไม่อยากไปไหน  แต่เอาเป็นว่าเจ้าเข้ามานั่งคุยเป็นเพื่อนข้าดีกว่า” ไอราเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำจีให้เดินมาที่ระเบียง  ไอรานั่งลงที่เก้าอี้  จีจึงยังคงยืนอยู่ด้านข้าง

“เจ้ากับผู้พิทักษ์รู้จักกันมานานแล้วเหรอ”    

“ประมาณเกือบสิบกว่าปีแล้ว”  จีพยักหน้ารับคำพร้อมเอ่ยตอบสิ่งที่ไอราถามไอราเงยหน้าจ้องมองไปที่ดวงตาของจีก่อนเอ่ยอีกครั้ง 

“แล้วเจ้าเป็นแค่เพียงเพื่อนเท่านั้นเองเหรอ”  ไอราเงยหน้าจ้องมองไปที่ดวงตาของจี

“เพื่อนเท่านั้น”  จีก้มหลบสายตาของไอราและตอบเสียงเรียบ  

“แต่ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะแอบชอบผู้พิทักษ์อยู่ซะอีก”  ไอราลุกขึ้นเดินไปที่ขอบระเบียงก่อนเอ่ยขึ้น 

“ไม่ใช่นะ  ข้าไม่เคยคิดอะไรกับผู้พิทักษ์เลย”  จีรีบเงยหน้าพร้อมกับปฏิเสธเป็นพัลวัน ไอรามองอย่างรู้ทันและแสร้งทำเป็นยิ้มขำกิริยาท่าทางของจี

“ข้าล้อเล่น  เอาเป็นว่า  ไหนเจ้าลองแนะนำซิว่ามีที่ไหนบ้าง  ที่เจ้าจะพาข้าไปเที่ยว” ไอราหันกับมามองจี  และยกยิ้มบางๆอ่อนโยนราวสายลมที่พัดแผ่วเบา

“ก็มีน้ำตกที่สูงเสียดฟ้า  ทะสาบที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา  ทุ่งดอกไม้ที่ออกดอกตลอดปี”  จีมองก่อนเอ่ยขึ้น  อย่างฉะฉานและรู้สึกดีที่ไอราเปลี่ยนเรื่องคุย 

“เสียดายจัง  ข้าว่ายน้ำไม่ค่อยเก่ง  คงไปน้ำตก กละทะเลสาปกับเจ้าไม่ได้แน่เลย  แต่ทุ่งดอกไม้น่าสนใจอยู่นะ  งั้นที่แรกเจ้าพาข้าไปดูทุ่งดอกไม้ก็แล้วกัน  ตกลงไหม”   จีพยักหน้ารับคำก่อนจะเอ่ยขอตัวออกไปเตรียมตัวเพื่อเดินทางไปทุ่งดอกไม้  ไอรามองตามร่างของจีที่เดินออกไปอย่างเกลียดชัง  แววตาที่

ที่มองร่างจีเดินออกไปแทบจะแผดเผาร่างตรงหน้า 

ภายใต้ทุ่งดอกไม้นั้น  ไอราเดินนำหน้าของจีที่เดินคุมตามหลัง  สีหน้าเบิกบานและแย้มยิ้มอย่างมีความสุข  จีเฝ้าสังเกตใบหน้าที่งดงามนั้นอย่างชื่นชม  ไอราสวยงามราวนางฟ้าผิดกับตัวเองที่ไม่มีอะไรเทียบได้เลย  สมควรแล้วที่เชนจะรักไอราอย่างถอนตัวไม่ขึ้น  ก็ขนาดจีเองที่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังหลงไปกับใบหน้าที่งดงามของไอรา  ไหนจะยังกิริยาอ่อนช้อย  มารยาทงดงามและยังวาจาที่เอ่ยเอื้อนออกมานั้น  เสียงแว่วหวานจนคนฟังเคลิบเคลิ้ม  ไปกับน้ำเสียงหวานละมุนนั้น  ราวกับจะขับกล่อมให้หลงใหล   และนั้นยิ่งทำให้จีเองมองตัวเองต่ำต้อยลงไปทุกที่  เพราะไอรานั้น ดูงดงามไปในทุกอิริยาบท  แม้แต่จีเองยังต้องอาย  เพราะจีนั้นทั้งซุ่มซ่าม  กระโดกกระเดก  ท่าทางราวกับเด็กผู้ชาย 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!”

แต่แล้วจู่ความคิดต่างของจีก็พลันมลายหายไปพร้อมกับเสียงร้องของไอรา  จีหันไปมองก่อนจะเห็นไอราทรุดฮวบ  ร่างหายไปต้องกลางดงดอกไม้  จีวิ่งตามเสียงของไอราไป  ก่อนจะเอื้อมมือคว้าคันธนูและเตรียมขึ้นสาย  จีวิ่งตามเสียงไปจนเจอกับไอราที่ทรุดตัวลงนอนสลบอยู่รอบตัวนั้นทุ่งดอกไม้กลายเป็นลานราบเรียบจากการถูกลาก   เหลือเพียงทุ่งราบเลียนโล่งร่างของไอร่าฟุบอยู่กับลานพร้อมกับที่จีเห็นหางของเจ้างูยักษ์กระดิกอยู่  ทันใดนั้นขณะที่จีจะก้มลงไปสัมผัสกับร่างของไอรา  หัวของงูยักษ์ก็ค่อยยืดโผล่ออกมา ดวงตาแดงฉานตวัดมามองจ้องจี  ลิ้นที่แล่บออกมา ตวัดไปมาราวกับแส้ที่พร้อมจะโจมตีลงร่างของจี   จีเองก็ตกใจที่จู่ๆ  ทุ่งดอกไม้ที่นี้  มีงูยักษ์อาศัยอยู่  ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากมาย  งูยักษ์ที่มองจ้องอยู่นั้นก็พุ่งหัวฉกตรงเข้ามาหาจี  จีกระโดดหลบไปด้านข้างก่อนจะปล่อยลูกธนูออกไป  เข้าเป้า ที่ตาข้างขวาของเจ้างู  เจ้างูยักษ์ผงะนิ่งงัน พร้อมมีเสียงร้องกรีดร้องอย่างโหวหวนของมันดังขึ้นสนั่นทุ่ง  ก่อนที่มันจะเลื้อยหนีไป  จีกำลังจะวิ่งตามมันไป  แต่เสียงร้องครวญของไอราดังขึ้น 

“อื้อ... ช่วย     ข้า  ด้วย”  จีจึงเดินไปดูและพบว่าไอรานั้นไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากแค่แผลถลอก  จีจึงประคองไอรามานั่งพักที่ร่มไม้  ไอราเองคงยังไม่ได้สติ  จีจึงส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากเซฟี่น่าและโอมา   ทั้งสองเมื่อได้รับสัญญาณก็รีบมา  และช่วยกันพาร่างอันไร้สติของไอรากับมาพักที่บ้านของอ้อม  ส่วนจีเองขอตัวส่งข่าวให้เชนรับรู้  เมื่อส่งข่าวจีเข้ามาดูอาการของไอร่า  แต่โอมากับเซฟี่น่าบอกว่าไม่เป็นอะไร อาจจะช็อคเพราะเจองูตัวนั้น  จีพยักหน้าก่อนจะวิงเวียนศีรษะ  อ้อมก้มลงดูสำรวจร่างกายของจีก่อนจะร้องออกมา 

“อ้าว  เจ้าก็บาดเจ็บนี้  ดูซิ  แขนเจ้าเลือดไหลอยู่นะ” 

“อ้าว   นี้ข้าโดนด้วยเหรอนี้” จีก้มลงมาแขนของตนเองพร้อมกับร้องออกมาเช่นกัน

“ไม่ตลกเลยนะโว้ย  เจ้าโดนมันกัดหรือว่าไปกระแทกอะไร  ไหนมาดูซิ”  เซฟี่น่าเอ่ยอย่างร้อนใจ  ก่อนจะตรงเข้ามาลากจีไปนั่งและเริ่มดึงแขนเสื้อออกเพื่อดูปากแผล

“เอ่อ  ข้าว่าตอนเจ้า  หลบเจ้างูนั้นอาจจะไปโดนอะไรเข้ามากกว่า  ดีที่ไม่ใช่ถูกมันกัดเอา”  เซฟีน่าเอ่ยอย่างโล่งใจก่อนจะทำแผลให้  จีร้องครวญเบาๆ  

“ที่อย่างนี้ทำเจ็บเชียวนะ”  โอมาเอ่ยว่าจีเบาๆ  จีมอง

“ก็เจ้าลองมานั่งให้มันทำแผลดูซิ  เจ็บชะมัด”  จีโอดครวญ

“เอ่อ  แล้วเชนจะมาเมื่อไหร่เหรอ”   โอมาเอ่ยถามออกมา

“เฮ่ออออ........คิดว่าเมื่อรู้ข่าวคงรีบมานะ” จีส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น  ทั้งเซฟี่น่าและโอมาพยักหน้าด้วยความเข้าใจและมีสีหน้าวิตกกังวลเช่นกัน  


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น