Open_eyeglasses

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter twenty five

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2561 00:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter twenty five
แบบอักษร


Chapter twenty five 

 แอ๊ดดดด~ เสียงประตูดังขึ้น  

"มิกิ" ผมเห็นเธอแล้ว  มิกิตอนนี้เธอนั่งอยู่บนเตียง 

"!!"  เธอทำหน้าตกใจ แต่เพียงแปปเดียวเท่านั้น ก็กลับมาทำหน้าเย็นชาใส่ผมเหมือนเดิม 

"คือ" ในห้องพักนี้ไม่ได้มีแต่พวกผมเท่านั้น แต่ก็ยังมีไอ้ประธาน แล้วก็ลูกน้องมัน สองคน แล้วก็ฟ้า ซึ่งผมรู้ความจริงหมดแล้วแหละ เรื่องทั้งหมดของพวกเขา ยิ่งคิด ยิ่งรู้สึกโทษตัวเอง 

"สวัสดีค่ะ" มิกิยังไม่ลืมที่จะหันไปสวัสดี ป๊าม๊าผม 

"จ๊ะ"  ผมควรจะเริ่มทำได้แล้ว

"ฉัน อะเอ่อ ผมมาขอขมาพี่ครับ" ผมเปลี่ยนคำที่ใช้เรียกเธอ 

"..." เธอก็ยังเงียบ 

"มิกิ ยกโทษให้ผมเถอะนะ"  พรึบ!! ผมคุกเข่าลงข้างๆเตียงของเธอ ตอนนี้เธอนั่งโดยที่วางเท้าลงข้างเตียง มันจึงง่ายต่อผม แล้วยื่นพานดอกไม้วางไว้บนตักเธอ 

"ยกโทษให้ผมด้วย" ผมค่อยๆจับมือเธอ แต่เธอก็แกะออก

 "..." ความเงียบ และหน้าตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึก ทำให้ผมใจแป้ว ตอนนี้ห้องทั้งห้องเงียบ จนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของผม 

"มิกิ" ผมค่อยๆ ทรุดตัวลงแทบเท้าเธอ ก่อนจะก้มแล้วจูบเบาๆที่เท้าของเธอ ตัวเธอสั่นเล็กน้อย ตอนนี้ผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แล้วก็ปล่อยมันไหลออกมาจากตาผมช้าๆ. แล้วหยดลงเท้าเธอ  

"ฮึกก มิกิ ฉันรักเธอนะ ผมฮึก รักพี่. รักตั้งนานแล้ว ฮึก"  ผมบอกคำที่ผมอยากจะบอกเธอไปตั้งนานมือผมค่อยๆล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อที่เอาของสำคัญมามอบให้เธอ. หากแต่ทว่า  

"ออกไป" เธอพูดว่าไรนะ?  ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ  

"ตะแต่ มิกิ"  ผมชะงักค้าง โดยที่มือยังล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงแล้วกำกล่องนั้นไว้แน่ย

"ออกไปซะ!!" 

"มะไม่เอาแบบนี้สิ"  เสียงผมเริ่มสั่น 

"ฉันบอกให้ออกไปไง!!" เธอยกเท้าข้างที่ผมพึ่งจูบไปเมื่อกี้ ถีบเข้าที่ไหล่ผม จนผมล้มขมำกับพื้น. ที่เธอทำกับผม ผมยังเจ็บได้ไม่เท่าเธอเลย

" ฮึกก มิกิ ยกโทษให้ฉันเถอะน่ะ ฮึก ฉันรักเธอ ฮึก รักเธอจริงๆนะ ฮึก มิกิ"   

"ไม่เอา ฉันไม่อยากได้ยิน!! ออกไปให้พ้น!!!" 

"ฮึกก มิกิฉันจะไม่ไปไปทั้งนั้น ฮึก ฉันจะอยู่กับเธอ" พรึบ ผมกอดขาทั้งสองเธอไว้แน่น. แล้วซุกหน้าเข้ากับขาเธอ 

"ออกไป ฮึก ออกไป" ทีนี้ ดูเหมือนเสียงมิกิจะดูเหม่อลอยซะมากกว่า

 "ฮึกก ไม่เอา ฮึกก ฉันรักเธออ" ผมเอาแต่พูดคำว่ารักเธอออกไป  

"ฉันไม่อยากเห็นหน้าฆาตกรที่ฆ่าลูก ออกไปนะ!!!"  

"!!" เธอพูดคำนี้ออกมา ทำเอาผมถึงกับไร้เรี่ยวแรงที่จะกอดขาเธอ มือทั้งสองข้างผมตกข้างลำตัว 

"วะว่าไงนะ ฮึก ละลูก ไปแล้วหรอฮึกก มิกิ ลูกไม่อยู่แล้วหรอ ฮึก ลูก"  มะไม่จริงใช่มั้ย ความฝัน ต้องเป็นฝันแน่ๆ 

"ฮืออหลาน"  เสียงร้องของม๊าผมดังขึ้น 

"ชะใช่ ฮึก เขาไปแล้ว เพราะนาย!!  เพราะนายไง!!! ออกไปได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้า แค่เห็นหน้าก็อยากจะอ้วกแล้ว!!" 

"ฮึกก ไม่จริงใช่มั้ย มิกิ บอกฉันสิ ฮึกกฮืออ ฉันฝันไปใช่มั้ย "  ต้องฝัน ฝันไปแน่ๆ ฮึกกใช่ ต้องฝันแน่ๆ ลูกยังอยู่ยังอยู่กับเรา.  

"ฉันบอกให้ออกไปไง อึก"  

"ฮะฮึกกๆ มิกิ บอกฉันสิฉันฝันไปใช่มั้ย!!" ผมจับตัวเธอเขย่าไปมา 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด" มิกิ ยกมือขึ้นทึ้งผมตัวเอง กรี๊ดออกมาสุดเสียง แล้วก็สลบไป. ทำเอาทุกคนในห้องตกใจกันไปหมด 

"มะมิกิ" 

"ละลูก ม๊าว่าเรากลับก่อนดีกว่านะ"  

"ตะแต่ว่า ม๊า ฮึก" 

"ฉันว่ากลับไปก่อนก็ดีนะ มิกิจะได้พักผ่อนซะที" เสียงประธานมิกิ พูดขึ้น 

"แล้วจะมาเยี่ยมใหม่นะ"  ผมบอกเธอ ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินรึเปล่า. แล้วก็เดินออกจากห้องไปด้วยใจหน่วงๆ กล่องนั้นก็ยังไม่ได้เอาให้เธอเลย ถ้าเอาให้ตอนนี้ เธอคงปาทิ้งอยู่ดี


"เขาไปกันหมดแล้ว" หืมม เสียงพี่แบร์บอกฉัน 

"ปะไปแล้วหรอคะ? "  ฉันถามพี่แบร์ ออกไป 

"เธอโอเคนะ?" โอเคหรอ ก็ แน่นอนว่าไม่ ยิ่งตอนที่เขาก้มจูบที่เท้าแล้วบอกรักฉัน ฉันรู้สึกถึงน้ำตาที่หยดลงมาใส่เท้าฉัน ฮึก เขาทำแบบนั้นทำไม เพราะรู้สึกผิดหรอ ใช่แน่ๆ เขาต้องรู้สึกผิดที่ทำร้ายลูกตัวเองแน่ๆ ที่ฉันต้องโกหกเขาว่าลูกไม่อยู่แล้ว เพราะต้องการให้เขาเจ็บ เจ็บอย่างที่ฉันเจ็บ  

"ค่ะ ฉัน....."  ฉันบอกบางอย่างกับกับพี่แบร์ไป  

"ตัดสินใจแล้วใช่มั้ย " 

"ค่ะ" 

"ตามใจคนท้อง ฟ้าดูแลมิกิด้วยน่ะ ห้ามดื้อ เข้าใจมั้ย?"

 "หนูไม่เคยดื้อซะหน่อย พี่หมีมั่ววว หนูจะเป็นเพื่อนเล่นพี่มิกิเองค่ะ" คู่นี้นี่ ดูไปดูมาก็น่ารักดีแหะ 

"เธออ่ะ ดื้อตลอดเวลาแหละ ยัยกระต่าย" 

"แหงะ!!" 


อีกวันผ่านไป 

ตอนนี้รอยแผลฟกช้ำตามร่างกายผมเริ่มหายไปแล้ววันนี้ผมอารมณ์ดีขึ้นหน่อยนึง เพราะแค่คิดว่าจะได้เห็นหน้าเธอ ก็ดีแล้ว แล้วตอนนี้ผมกำลังจะมาเยี่ยมมิกิคนเดียว ในมือผมถือทั้งดอกไม้ แล้วก็ยาบำรุงร่างกายต่างๆ จนเต็มไม้เต็มมือ ยืนอยู่หน้าห้องพักเธอ 

'แอ๊ดดดด~  

"พี่มิกิผม....อ้าว " ทำไมเห็นแต่พยาบาลล่ะ 

"คะ?" 

"คือคนที่อยู่ห้องนี่ย้ายไปไหนแล้วครับ?" ผมถามพยาบาลที่พึ่งจัดห้องเสร็จ 

"ญาติมารับกลับแล้วนะคะ แหม่ เห็นว่ากลับตั้งแต่เมื่อคืน" มะเมื่อคืนหรอ ไปไหนล่ะ

"ขอตัวนะคะ" พยาบาลออกไปแล้ว  

"ฮึกก มิกิ" ผมทรุดเข่าลงกับพื้น อย่างคนไร้เรี่ยวแรง ของที่ผมถือมา ก็ร่วงหล่นออกจากมือผมทั้งหมด  

"มิกิ เธอไปแล้ว ฮึก ฮึกฮือออออออออออออออ มิกิ!!!!!!!"


########################

แถมมม!!!

พี่หมีกับน้องกระต่ายยย

รักรีดทุกคนน้าาาาาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น