Open_eyeglasses

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter twenty four

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2561 00:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter twenty four
แบบอักษร

Chapter twenty four 

 ห้องคุณหมอ 

"อย่างที่หมอเคยบอกนะครับ ว่าคนไข้เสี่ยงจะเกิดอาการแท้ง เพราะสภาพของจิตใจค่อนข้างจะแย่ ตอนนี้รู้สึกว่าคนไข้จะเจออะไรหนักๆมานะครับ ซึ่งแบบนี้มันกระทบต่อเด็กในท้อง เพราะว่าตัวคนไข้เอง ก็เสี่ยงจะเป็นโรคซึมเศร้าอยู่เหมือนกันนะครับ" 

หลังจากที่ฟังคุณหมอพูดจบ ทั้งวิธีการรักษา โรคซึมเศร้างั้นหรอ ทำไมผมจะไม่รู้จัก ผมรู้จักมันดีเลยล้ะ ว่ามันร้ายแรงขนาดไหน  เพราะผมเคยเป็นไง ผมเคยจะตายมาหลายครั้งแล้ว แต่เพราะเธอ...  กระต่ายน้อยของผม ทำให้ผมหายจากการเป็นโรคนั้น แต่ว่าเธอ มิกิ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว ไม่มีใคร อย่างนี้ผมยิ่งต้องส่งไปอิตาลีด่วนเลย. หาทางรักษาให้เร็วที่สุด พอกลับมาห้องพักผู้ป่วย ผมก็เล่าเรื่องที่หมอบอกผม ทั้งหมดให้ไอ้ซีกับไอ้เซย์ฟัง จนพวกมันทำหน้าเครียด  

'ก๊อก ก๊อก'   

แอ๊ดดด เสียงเคาะประตูดังขึ้นเหมือนขออนุญาตก่อนจะเข้ามา 

"พี่หมี" เสียงนี้มัน 

"ฟ้า มาได้ไง"  ครับ กระต่ายน้อยที่ผมพูดถึง เธอคือ ฟ้า เมียตัวน้อยของผมเองครับ  

"ถามพี่พยาบาลมา พี่หมีมาเฝ้าใคร แล้วผู้หญิงคนนี้เขาเป็นใครกัน" 

"ชู่วว เบาๆ ผู้หญิงคนนี้ เป็นแฟนกับไอ้เด็กนั่นไง ชื่อมิกิ" 

"มิกิ......  หรอ" 

"แฟนไวท์เองหรอเนี้ย"  หลังจากนั้น ผมก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เมียผมฟัง ทั้งเรื่องที่ผมเจอมิกิตั้งแต่แรกๆ แล้วก็เรื่องที่มิกิโดนไอ้ไวท์ทำร้าย 

"ฮึกก ฮืออ เป็นเพราะหนู เพราะหนูที่กลับมาหาไวท์ ฮึก พี่หมี " ผมได้แต่กอดปลอบเมีย ที่เอาแต่นั่งร้องไห้ 

"หายโกรธพี่แล้วหรอ หืมม"  ผมถามขึ้น เพราะผมตามง้อเธอทุกวัน มีหลังๆ ที่หายไปบ้าง 

"ความจริง หนูก็มีส่วนผิด ขอโทษนะคะ ฮึกก" 

"โอ๋ๆๆๆ  โตขึ้นอีกแล้วนะ เรา" 

 "คิดถึง" เสียงอู้อี้ดังขึ้น

 "ไว้กลับบ้านแล้วกอดหายคิดถึงเลย. ฟอดดด" ผมกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ ก่อนจะหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ 

"งื้ออออ พี่หมี อายพี่เซย์ พี่ซีบ้างดิ" 

"พี่ชินกับความหน้าด้านของมันแล้วครับ น้องฟ้า" เสียงไอ้เซย์พูดขึ้น

.

.

"อื้ออ"  ทำไมปวดหัวจัง  

"อ๊ะ ฟื้นแล้วๆ พี่มิกิฟื้นแล้ว" เสียงผู้หญิงจากไหนเนี้ย คอแห้งจัง 

"อืมม น้ำ" 

"อ๊ะ นี่น้ำค่ะ อ๋ออ ต้องกดเรียกพยาบาลก่อนสินะ" ฉันได้ยินเสียงที่พูดเบาขึ้นเรื่อยๆ เหมือนพึมพำกับตัวเองซะมากกว่า ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น แสบตาจัง  เห้อออ อยู่โรงบาลอีกแล้วสินะ อ๊ะ แล้ว ลูกฉันล่ะ 

"ลูก ลูกฉันล่ะ?? อ๊ะโอ๊ยย ปวดหัว " ฉันผุดลุกขึ้นนั่งแต่ว่า. กลับปวดหัวคงเป็นเพราะลุกขึ้นกระทันหันแน่ๆ แต่ว่า ลูกละ 

"อะเอ่ออ พี่มิกิคะ??"  อ๊ะ ได้ยินตั้งนานแล้ว ว่าแต่ใครเนี้ย 

"เธอเป็นใครกัน"  เป็นผู้หญิง เรียกฉันว่าพี่ งั้นเธอก็เป็นรุ่นน้องฉันสินะ แค่ทำไมฉันไม่เคยรู้จักล่ะ 

"ชื่อฟ้าค่ะ" ฟ้างั้นหรอ ชื่อดูคุ้นๆ แต่ก็ว่าแหละ คนชื่อฟ้า มีตั้งหลายคน 

 "คะคือ เป็นแฟนกับพี่หมี อ๊ะ คือ เป็นแฟนกับพี่แบร์อะคะ" 

"อ๋อออ เธอนี่เอง อยากเจอนานแล้ว ตัวจริงน่ารักจัง" 

"รู้จักหนูด้วยหรอค่ะ" 

"ก็ท่านประธาน เอ่อ พี่แบร์นะ พูดให้ฟังทุกวันเลย เรื่องของเธอนะ "  

"ขออนุญาตตรวจร่างกายคนไข้นะคะ" 

"อ๊ะ เชิญค่ะ"  หลังจากตรวจเสร็จ คุณหมอก็ได้เข้ามาบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องลูก  

"ฮึก เป็นเพราะฉันอ่อนแอ เขาก็เลยพลอยไม่แข็งแรงไปตาม" 

"พี่มิกิ..  อย่าเศร้าไปเลยนะคะ ยิ่งเศร้าพี่จะยิ่งอ่อนแอนะ" ฟ้าที่ยังนั่งเฝ้าฉันไม่ห่าง 

"อะเอ่อ ความจริงหนูรู้จักพี่มิกิ มาก่อนหน้านี้แล้วคะ" 

"หืมม" หมายถึงอะไร 

"คือ หนูเป็นเพื่อนกับไวท์ค่ะ!!" 

"วะไวท์ งั้นหรอ งั้นเธอก็คือ.." 

"ไม่ใช่นะคะ เราสองคนไม่ได่เป็นไรกัน พี่มิกิเข้าใจผิดแล้ว ไวท์เขาไม่ได้รักหนู. คนที่เขารักน่ะ คือ.." 

"ไม่ต้องพูดหรอกฟ้า ไม่มีประโยชน์หรอก ตอนนี้ ต่อให้เขามากราบแทบเท้า แล้วบอกรักพี่ พี่ก็จะไม่กลับไป" ฉันพูดขึ้นมา ก่อนที่ฟ้าจะพูดจบ ฉันรู้ว่าฟ้าจะพูดไร ถ้าเขารักฉันจริง มันมีเวลาตั้งเหลือเฟือที่จะบอกฉัน แต่เขากลับ ไม่ได้!!  ฉันต้องลืม และไม่คิดถึงมัน!! เพื่อไอ้ตัวเล็กที่อยู่ในท้องของฉัน ลูกต้องแข็งแรงนะ แม่จะเข้มแข็งขึ้นเอง 

"พี่มิกิ..." เสียงฟ้า พูดขึ้นเบาๆ 

"ไม่เป็นไรจ๊ะ" 

"พี่หมีบอกว่าจะพาพี่มิกิไปอยู่ด้วยที่อิตาลี ไปอยู่กับหนูแล้วก็พี่เซย์ พี่ซีกันน่ะ" อิตาลีหรอ  

"อะเอ่ออ คือ " 

"ไปเถอะ มิกิ" อ๊ะเสียงนี้ 

"พี่เซย์" 

"เธอไม่อยากหนีไปไกลๆหรอ"   เสียงพี่ซีดังขึ้นอีก 

"ฉันไปได้จริงๆหรอ ไปโดยที่เขาไม่รู้" 

"หึ แน่นอนอยู่แล้ว" ต่อด้วยท่านประธาน 

"ตะแต่บ้านของฉัน" 

"เดี่ยวจะให้คนดูแลให้" 

"เรามาเป็นครอบครัวเดียวกันเถอะค่ะ พี่มิกิ" 

"ฟ้า ฮึก ทุกคน ขอบคุณน่ะฮึก ขอบคุณจริงๆ"


ในอีกด้านหนึ่งของโรงพยาบาล 

"โอ๊ยยยยๆๆๆ  พอแล้วม๊า เจ็บๆๆ ม๊าา พอแล้ว" หลังจากที่เพื่อนผมกลับไป ป๊ากับม๊าก็มาเยี่ยมต่อ และแน่นอน ม๊ารู้เรื่องทั้งหมดจากผมแล้วด้วย  

"แกมันเด็กไม่รู้จักโตจริงๆ อิไรท์เอามันเอาเป็นพระเอกได้ไง!!" (เดี่ยวๆ หนูผิดหรอคะ?  : ไรท์) อะแฮ่ม เข้าเรื่องต่อ

 "ถ้าฉันเป็นหนูมิกินะ ฉันจะหนีไปให้สุดขอบฟ้าจนแกตามหาไม่เจอแล้ว!!!" 

"ม๊าา!!  ป๊าช่วยผมหน่อยสิ " 

"เรื่องนี้ แกเป็นคนผิดเต็มๆ "  ป๊า... 

"ฟังม๊าพูดดีๆลูก ลูกก็ยังเป็นลูกม๊าอยู่ ฮึกก ลูกต้องไปขอขมาหนูมิกิเขาซะนะลูก" 

"ฮึกก ป๊าม๊า ครับ แต่ ผมรักพี่เขา ผมรักมิกิ ฮึก ผมต้องทำยังไง ทำยังไงฮึก ทำยังไง มิกิถึงจะยกโทษให้ผมครับ"  ผมพูดออกไปให้ม๊าฟัง 

"ฮึกก ลูกม๊า " ม๊าก็ได้แต่ร้องไห้  

หลังจากนั้นผมก็ตามสืบว่า มิกิพักอยู่โรงพยาบาลไหน ห้องอะไร 

ตอนนี้ผมก็รู้แล้ว และตอนนี้. ผมก็อยู่หน้าห้องมิกิเรียบร้อยแล้วด้วย พร้อมกับในมือผม ถือพานดอกไม้ เพื่อมาขอขมาเธอและบอกความในใจ แล้วตอนนี้ก็ไม่ได้มีแค่ผม แต่ก็มีพวกเพื่อน ป๊าม๊า ที่มาด้วย  

ตึกตัก ตึกตัก ใจผมเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนคนตื่นเต้น 

"ม๊าอยู่ข้างๆลูกนะ" เสียงม๊าดังขึ้นให้กำลังใจผม 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูเพื่ออนุญาต 

'แอ๊ดดดด'  เสียงเปิดประตูเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย

######################

หนีมาอัพช่วงเที่ยงคืน

ปล.เม้นให้เค้าด้วย Please 

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น