กำใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 708

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 20:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

ตอนที่ 13

"ปาล์ม เลิกเรียนแล้วกลับบ้านเลยหรือเปล่า " บัสที่นั่งเรียนข้างๆ ถามขึ้นมาเพราะวันนี้เขาว่าจะชวนปาล์มไปช่วยชื้อของ

" กูจะหาไปแม่ง่า เดี๋ยวพี่พัตรจะมารับ" ปาล์มตอบ


"อืมงั้นเหรอเสียดายวะ ว่าจะชวนไปช่วยเลือกสักหน่อย" บัสพูดออกมาหน้างอยๆ


"อื้ออ   เอาไว้วันหลังนะ อย่าโกธรกูนะ " ปาล์มพูดอ้อนบัสออกมา


"ไม่ต้องมาอ้อนกูหรอก กูไม่เป็นไร มึงกับคุณพลเถอะ ไปถึงไหนแล้วบอกมาเดี๋ยวนี้เลย" บัสเปลี่ยนเรื่องถามปาล์มทันที ปาล์มที่เจอคำถามถึงกับก้มหน้าลงทันที


"เฮ้ย..มึงยังไม่ยอมให้เขาอีกเหรอปาล์ม " บัสถามปาล์มทันที เพราะก่อนหน้าปาล์มก็มาปรึกษาเรื่องนี้เหมือนกัน จะว่าไม่พร้อมก็มีส่วนหนึ่ง ใจหนึ่งก็กลัว นี่คือเหตุผลใหญ่มากของเพื่อนของเขา


"กู...." ปาล์มกำลังจะพูด


"ปาล์มมึงกลัวอะไร มึงไม่ไว้ใจคุณพลเหรอ ถ้ามึงไม่ไว้ใจแล้วมึงยอมให้เขาดูแลมึงทำไมวะ เรื่องแบบนี้มันก็เป็นปกติของคนที่คบกันไหมวะ เวลาที่มึงคบกับไอ้ไลฟ์มึงยังดูมั่นใจกว่านี้อีก แต่พอไอ้ไลฟ์มันทำเลวกับมึง มึงก็เลยกลัวงั้นสิ " บัสพูดออกมา เพราะเขาไม่ได้คิดมากเรื่องพวกนี้อยู่ แล้ว เพราะมันเป็นเรื่องปกติของคนรักที่ต้องอยู่ด้วยกัน มีอะไรกัน ทำทุกอย่างร่วมกัน แต่มันดูยุ่งยากสำหรับเพื่อนของเขา


"กูไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง กูกลัวว่าถ้ากูยอมไปแล้ว แล้วถ้าเขาไม่จริงจังกับกู กูกลัวว่ากูจะรับไม่ไหว"ร่างบางบอกความรู้สึกตัวเองออก


"แล้วมึงลองหรือยังปาล์ม กับไลฟ์มึงก็ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ แล้วสิ่งที่มึงคิดผิด คือมึงกำลังเอาคนที่มึงแค่ชอบไปเปรียบกับคนที่มึงกำลังจะรัก มึงคิดว่ามันโอเคแล้วช่า" บัสพูดออกมาเพราะไม่รู้จะบอกเพื่อนให้เข้าใจยังไง


"กูไม่ได้เอาพี่พลไปเปรียบกับไลฟ์นะบัส แค่ยังกูไม่พร้อม กูกลัว กูไม่เหมือนมึงหนิ่ที่จะได้วิ่งไปผู้ง่ายๆ " ปาล์มพูดออกมาก่อนจะแซวเพื่อน


"เหตุผลมึงฟังขึ้นมากกกกกก....ปาล์ม แล้วคิดว่าคุณพลเขาจะทนมึงได้กี่วันห้ะ กี่วันแล้วที่เขาอยู่กับมึง เขาไม่ได้ทำแบบนั้นน่ะ มึงคิดดูว่าเขาจะเป็นยังไง ปกติเขาจะต้องชื้อเด็กมาทำให้เขาผ่อนคลายตลอด แล้วเนี่ยกี่วันแล้ว หรือมึงจะยอมให้เขาไปชื้อกินเหมือนเดิมห้ะ! " คำพูดของบัส ทำเอาปาล์มตาโตทันที เขาลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย  จริงอยู่เขารู้ว่ากำพลไม่ได้ออกไปไหนหรือห่างเขาเลย นอกจากมาเรียน ก็แสดงว่าเขาไม่ได้หาความสุขที่ไหนเหมือนแต่ก่อน นี่เราทำร้ายเขาเกินไปหรือเปล่า ร่างบางที่เริ่มคิดได้ ก็ทำหน้าเศร้าลงอีกครั้ง


"กูจะทำไงดีวะบัส กูก็สงสารเขานะ แล้วกูก็ไม่อยาก..... เออ ให้เขาไปชื้อบริการคนอื่น" ร่างบางก้มหน้าพูดออกมา


บัสยิ้มทันที ที่ปาล์มเริ่มใจอ่อนมาบ้างแล้ว เพราะแผนของเขากำลังจะสำเร็จ วันก่อนกำพลเรียกเขาไปพบ แล้วให้บัสช่วยพูดเรื่องบัสที่ไม่ยอมนอนกับเขา แล้วถ้าบัสทำสำเร็จ กำพลจะมีรางวัลให้  บัสที่อยากได้เงิน จึงวิธีรวบรัดตัดตอนให้ปาล์มทำตามประสงค์เพื่อจะทำให้ได้เงิน


"มึงคิดว่ามึงจะพร้อมเมื่อไหร่" บัสลองถามปาล์ม


"กู..คือ.."


" โอ๊ย..กูล่ะเบื่อ งั้นเอานี่ไป ถ้ามึงอยากมอบกายถวายท่านเมื่อไหร่ก็กินนี่เข้าไปแล้วก็ไปหาเขา  รับรองว่ามึงจะลืมกลัวไปเลย " บัสพูดก่อนจะยัดบางอย่างใส่กระเป๋าให้ปาล์ม  ปาล์มมองตามอย่างงง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร


"อืมม..งั้นกูไปก่อนละกัน ได้เรื่องยังไงมาเล่าให้กูฟังบ้างนะ   เพื่อนรักขอให้โชคดี  " บัสยิ้มเจ้าเหล่ก่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะกันหันมาตั้งใจเรียน  เขาคิดว่าไม่วันนี้ก็คงอีกไม่กี่วันข้างหน้า ปาล์มต้องใช้ของที่เขาให้ไปแน่ๆ 


“ ปาล์ม กูขอโทษด้วยวะ แต่กูรับรองว่ามึงจะไม่โกรธกู” บัสคิดในใจไปยิ้มไป


เลิกเรียน ร่างบางก็มานั่งรอที่ประจำที่ที่เขารอพัตรมารับทุกครั้งที่มาเรียนและกลับ  วันนี้เขาเรียนไม่รู้เรื่องเพราะมัวแต่คุยกับบัสเรื่องของกำพล


" รอนานหรือเปล่าครับคุณปาล์ม" พัตรเอ่ยทักปาล์มเพราะวันนี้เขามารับสาย


"เรียกแบบนี้อีกแล้วนะครับพี่พัตร บอกแล้วไงครับว่าไม่ให้ปาล์มว่าคุณ พี่พลใช่ไหมครับ กับไปจะพูดให้รู้เรื่อง " ร่างบางบ่นออกมา เขาบอกพัตรหลายครั้งแล้วว่าไม่ไห้เรียกเขาว่าคุณ แต่พัตรก็เรียกอยู่ครั้ง


"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมชินแล้วล่ะ " พัตรยิ้มตอบออกมา

ทั้ง2 คุยกันสักพัก พัตรก็พาร่างบางไปที่บ้านของนัท แต่พัตรไม่ได้เข้าไป เลือกที่จะนั่งรอที่รถแทน


" นายมาถึงแล้วนะครับอยู่ด้านใด " พัตรบอกปาล์ม เพราะกำพลบอกเขาก่อนจะมารับปาล์ม


"พี่พลมาด้วยเหรอครับ ไม่เห็นบอกปาล์ม" ปาล์มบ่นออกมา พัตรยิ้มให้ก่อนจะลงมาเปิดประตูให้ ร่างบางเริ่มรู้เรื่องอยู่บ้างระหว่างพัตรกับนัทเคยคบกัน  ปาล์มเลยไม่ถามหรือขัดข้องอะไรที่เห็นพัตรไม่เข้าในบ้าน


" ปาล์มอย่าวิ่ง  " กำพลที่เห็นปาล์มกำลังวิ่งเข้ามาหาแม่ของเขาเลยพูดเสียงดุ


"ก็ปาล์มดีใจนิ แล้วพี่พลมาได้ยังไงครับ " กำพลยิ้มให้กับร่างบางแต่ส่ายหัวไม่ยอมบอกร่างบาง


ปาล์มก็ทำปากยู่ใส่อย่างน่ารัก ก่อนจะเข้าไปหาแม่ของเขา วันนี้ร่างบางดีใจที่ได้มาหาแม่ของเขาแล้วก็น้องของเขา จากนั้นก็ทานข้าวด้วยกันก่อนจะล่ำลากลับ


หลังจากที่กลับบ้านนัท ทั้งคู่ก็เดินขึ้นห้องพร้อมกัน ปาล์มที่กำลังเดินผ่านห้องกำพลไป มือข้างหนึ่งของร่างบางก็ถูกคว้าไว้ทันที


"ตัวเล็กวันนี้ไม่นอนห้องนี้เหรอครับ " กำพลลองใจถามดู ร่างบางที่ได้มองทันที เพราะกำพลถามเขาทุกวัน


"เราตกลงกันแล้วนะครับ ว่าปาล์มจะยังอยู่ห้องปาล์ม ":ร่างบางตอบ แต่กลับทำให้กำพลน่าเศร้าลงทันที เขาถามร่างบางมา 2 อาทิตย์แล้วตั้งแต่ที่เขาตกลงกันไว้  กำพลถอนหายใจก่อนปล่อยมือร่างบางก่อนจะเดินเข้าห้อง


" พี่พลอย่าทำแบบนี้สิครับ " ก่อนที่กำพลกำลังจะเข้าปาล์มดึงมือกำพลเอาไว้ ใจหนึ่งก็นึกเห็นใจแต่ใจหนึ่งก็กลัว


" พี่ทำอะไรครับ พี่ก็กำลังทำอย่างที่ตัวเล็กบอก " กำพลพูดออกมาอย่างหงุดหงิด เขาไม่เคยต้องรอหรือง้ออะไรนานเท่านี้มาก่อน ตั้งแต่ร่างบางมาอยู่ด้วย เราตกลงให้ดูแลกันก็จริง แต่ปาล์มก็ไม่ไว้ใจเขาอยู่ดี ไม่ยอมให้เข้าใกล้ เขาจะทำได้แค่แกล้งร่างบางเท่านั้น






ติดตามตอนต่อไปนะคะ..

ปาล์มจะทำอะไรน้า

รักกันชอบกันด้วยใจ

ขอสักไลท์สักคอมเมนท์นะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น