ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 1 : ค่ายสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 1 : ค่ายสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 341

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2561 15:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 : ค่ายสุดซี๊ด
แบบอักษร

** **

Chapter 1

ค่ายสุดซี๊ด

“ความรัก…เปรียบเสมือนบอลลูกหนึ่ง มันทั้งเด้ง กระดอน และหักเหไปทุกทิศทาง

เพราะฉะนั้น

ความรัก**…ไม่สามารถควบคุมทิศทางของมันได้ และถ้ามันเกิดขึ้น**

ผิดที่ ผิดเวลาล่ะ จะเป็นอย่างไร**”**

          “เอ้า! เร็วๆๆๆ”

                เสียงเรียกอันดังโหวกเหวกโวยวายดังออกมาจากประธานนักเรียนคิ้วเข้มหน้าดุ ท่ามกลางแสงแดดในยามเช้า และดูเหมือนว่าผู้ที่ถูกเรียกนับร้อยจะยังไม่ลืมตาตื่นขึ้นสู่การหลับใหล พวกเขาจึงเดินลากกระเป๋าหลายใบของตัวเองแล้วตรงมายังรถบัสด้วยตาบวมๆและความง่วงที่ยังหลงเหลืออยู่

                “คนนั้นน่ะ! ถ้าจะหลับก็กลับไปหลับที่บ้านเลย อย่าให้เพื่อนๆต้องรอแบบนี้!”

                เสียงของประธานนักเรียนดุแล้วชี้ไปยังเด็กหนุ่มหน้าตี๋คนหนึ่งที่นั่งกอดกระเป๋าเป้ของตนเองอยู่ริมทางเท้า ซึ่งเด็กหนุ่มที่โดนว่ากล่าวก็เงยหน้างัวเงียของเขาขึ้นมาอย่างงุนงง แล้วย่นคิ้วมาหาประธานนักเรียนทันที

                “เฮ้ยๆ ว่ามันแบบนั้นเดี๋ยวมันก็งอแงหรอก” เด็กสาวผมดำนามอันดาที่ยืนอยู่ข้างๆแซวท่านประธานนักเรียน แล้วโยนกระเป๋าของตนเองขึ้นไปไว้บนเบาะที่นั่งที่ตัวเองจองเอาไว้

                “ออกัสนะเหรอจะงอน ดูสิ ยังไม่ตื่นเลยมั้ง” ท่านประธานที่หน้าตาดุอยู่เมื่อสักครู่หันมาพูดกับอันดาพร้อมกับอมยิ้มเมื่อมองเด็กหนุ่มหน้าตี๋ที่เดินเป๋อยู่หน้ารถบัส

                หลังจากที่เรื่องวุ่นวายเกี่ยวกับกิจกรรมต่างๆในโรงเรียนจบลงไปด้วยดี ก็ถึงวาระที่เด็กนักเรียน มอ. 6 ของโรงเรียนโฟลเบลจะต้องไปเข้าค่ายทำกิจกรรมพัฒนาชุมชนกันที่ต่างจังหวัด ประธานนักเรียนธีมสุดหล่อและประธานชมรมกิจกรรมพิเศษจึงง่วนอยู่กับการจัดการเรื่องต่างๆจนหัวฟู

          และยิ่งวันนี้ วันที่ทุกคนต้องเริ่มออกเดินทางไปยังนอกเมือง วันนี้จึงเต็มไปด้วยปัญหามากมายที่เกิดขึ้น และปัญหาแรกที่ทั้งสองเจอก็คือ อาการอืดอาดยืดยาดของเพื่อนๆนับร้อยที่เหมือนไม่ได้พาวิญญาณมาด้วย

          “ไม่ต้องมาทำเป็นดุเลย! ไอ้ประธานขี้เก็ก!” ออกัสทำหน้าบูดแล้วโยนกระเป๋าของตัวเองให้ธีมถือ

          “อ้าว! แล้วเอามาให้ฉันทำไมล่ะเนี่ย”

          “ก็เอาไปเก็บให้หน่อยไม่ได้เหรอ…ท่านประธานนนนนนนน” ออกัสพูดยานคางแล้วทำหน้าทะเล้นสุดๆ

          “ฮะ! นี่ฉันไม่ใช่พนักงานเก็บกระเป๋านะ” ประธานนักเรียนจอมดุทำหน้าเหวอและมองตามออกัสที่เดินขึ้นรถบัสไปแล้ว และแอบนึกขำกับการเอาแต่ใจของผู้ชายที่เขา...แอบชอบ

          “เอ้า! ยังมามัวยืนยิ้มอยู่อีก เอากระเป๋าแฟนไปเก็บสิจ๊ะ แฟนสั่งขนาดนี้แล้ว” อันดา เจ้ใหญ่จอมแสบแอบแซวและก็ทำให้ประธานนักเรียนยิ้มแฉ่งกับคำว่า “แฟน” ที่อันดาเอ่ยขึ้นมา

          อันที่จริง ธีมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าออกัสกับเขาเป็นอะไรกันแน่ เขาเองอยากจะเรียกออกัสว่าแฟนใจจะขาด แต่ดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะไม่ยอมพูดมันออกมาง่ายๆซะด้วยสิ ถึงแม้จะแอบหน้าแดงเวลาอยู่ใกล้ๆเขาก็เถอะ

          ธีมสะพายกระเป๋าเป้สีครีมของออกัสขึ้นไหล่ และจ้ำอ้าวเอากระเป๋าของแฟนหนุ่มไปเก็บอย่างเต็มใจ แถมยังเลือกที่วางที่ดีที่สุดเพื่อเก็บกระเป๋าของคนที่สำคัญที่สุดอีกด้วย ประธานนักเรียนจึงก้มๆเงยๆและยิ้มกับตัวเอง ขณะที่อันดายังคงทำหน้าที่ของตัวเอง คือ…เรียกนักเรียนทุกคนขึ้นรถและเช็ครายชื่อของคนที่มาถึงแล้ว

          “เฮ้!!!!!!!!!!!” เสียงเรียกดังๆทำให้อันดาเงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษแผ่นใหญ่และเห็นเด็กสาวผมสั้นโบกไม้โบกมือแล้วพุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว

          “โหยๆๆๆ นึกว่าจะไม่มาซะละ นี่กะจะทิ้งเอาไว้แล้วนะเนี่ย” อันดาจิกกัดเพื่อนซี้ที่ชื่อฟาร์ ขณะที่ฟาร์กำลังกอดเด็กสาวหน้าสวยไอดอลของโรงเรียนอย่างเธอเอาไว้อย่างสนิทสนมเป็นที่สุด

          “ได้ไง ใครใช้ให้แกทิ้งฉันล่ะ ถ้าแกทิ้งฉันจริงๆฉันไม่ยอมแน่” เด็กสาวผมสั้นเบะปากใส่อันดาทันที อันดาจึงเหลือบมองแล้วก็หัวเราะ

          “เหรอๆ ไม่ยอมแล้วจะทำยังไงล่ะฮะ งอนฉัน โกรธฉันงั้นเหรอ”

          “ใช่ จะงอนจนแกต้องไปง้อฉันถึงบ้านเลยล่ะ”

          “ฮ่าๆๆๆ” อันดาหัวเราะร่ากับคำพูดของเพื่อนซี๊และกลับมาตรวจรายชื่อต่อ

          “ทำอะไรอ่ะ ไหนดูซิ” ฟาร์โน้มใบหน้าของตัวเองลงมองรายชื่อยาวๆ แล้วทำหน้าเบื่อโลก เธอจึงเกยหน้ากับไหล่ของอันดาและจ้องหน้าเพื่อนสนิทแทน

          รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเด็กสาวผมสั้นตาสวย ขณะแอบมองใบหน้าของเพื่อนสนิทที่แสนจะเป๊ะปังอยู่ข้างๆ หลายปีมาแล้วที่เธอไม่ได้เจออันดา และดูเหมือนว่าการไม่ได้เจอกันสองปีหลังมานี้ อันดาดูดีขึ้นมากจริงๆ ทั้งเรียวหน้าที่เข้ารูป ผมสีดำสนิท ตาโตๆที่น่าหลงใหล ยิ่งเธอมองเท่าไหร่ก็ไม่อาจละสายตาจากอันดาได้จริงๆ

          “มองขนาดนั้นฉันก็เขินแย่สิ” อันดาพูดเล่นขึ้นมาเพราะรู้ว่าถูกมองอยู่ ทำให้ฟาร์แอบสะดุ้งเล็กน้อย…อุ๊ย! ถูกจับได้ซะแล้ว

          “ทำไม…มองไม่ได้เหรอ ปกติฉันก็มองแกแบบนี้นิ”

          “อ่ะๆๆๆ มองก็มอง มองอย่ากะพริบตาเลยนะ” อันดายังคงล้อเล่น แต่ดูเหมือนเด็กสาวที่กอดคออยู่จะเอาจริง

          ฟาร์ยังคงยืนกอดคออันดาและใช้คางเกยไหล่ของเพื่อนสนิทเอาไว้ ขณะที่อันดายังคงเช็ครายชื่อต่อ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ ธีมกับออกัสที่นั่งอยู่ด้วยกันตรงด้านหน้าของรถบัส กำลังจ้องมองเธออยู่พร้อมกับคิ้วที่ขมวดกันยุ่ง ดูเหมือนว่าตอนนี้ความง่วงที่เคยค้างอยู่บนใบหน้าของออกัสจะหายไปอย่างหมดสิ้น ส่วนธีมเองก็ยิ่งกังวลไปใหญ่เมื่อเห็นฟาร์ยืนกอดคอเธออยู่แบบนี้

          “ฟาร์เขา…” ธีมเอ่ยขึ้นก่อน ออกัสจึงพยักหน้ารับ

          “ชอบอันดา…แน่ๆ” คำพูดของออกัสชัดเจนและมั่นใจมาก

          “แล้วแพม…”

          “นั่นสิ”

          ออกัสคิดถึงใบหน้าของเด็กสาวผู้แสนจะเรียบร้อยและรักพี่สาวของเขาด้วยใจบริสุทธิ์ แพมรักอันดามากๆและแอบรักมาตลอดเขารู้ และเรื่องทั้งหมดมันก็น่าจะลงเอยได้แล้วถ้าหากแพมบอกความในใจของตัวเองออกไป แต่เธอกลับปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาถึงทุกวันนี้ แถมตอนนี้ข้างกายของอันดายังมีฟาร์คอยอยู่ใกล้ๆอีก แล้วเด็กสาวอย่างแพมจะไปสู้รบกับใครได้

          ส่วนฟาร์ เขาแอบสงสัยมานานแล้วว่าฟาร์ชอบอันดา เพราะตั้งแต่ประถมยันมัธยมฟาร์กับอันดาก็เป็นเพื่อนรักกันมาโดยตลอด ทั้งเวลาสุขเวลาเศร้าทั้งสองก็มักจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ และตอนนี้ มันก็เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วที่ฟาร์จะต้องมาทวงตำแหน่งของตัวเองคืน ตำแหน่งเพื่อนสนิทของอันดา แล้วแพมล่ะ…เธอจะยืนอยู่ตรงจุดไหน

          อันที่จริง เขาก็ไม่ได้ไม่ชอบฟาร์หรอก เพราะฟาร์ก็เป็นบุคคลหนึ่งที่รักพี่สาวของเขาด้วยใจบริสุทธิ์ แต่ว่าอะไรบางอย่างก็บอกกับเขาว่าเขาชอบแพมมากกว่า และคิดว่าอันดาก็คงรู้สึกไม่ต่างจากที่เขาคิด ฟาร์อาจจะเป็นเพื่อนที่สนิทมากๆของอันดา แต่จะไม่มีวันเป็นอื่นแน่ แต่แพม…อาจจะกลายเป็นอย่างอื่นได้

          แต่ถ้าแพมไม่คิดจะลุกขึ้นสู้ มันก็ไม่แน่หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้น ยิ่งการกับมาของฟาร์ในครั้งนี้แสดงออกยิ่งกว่าเดิมอีกว่าเธอชอบอันดามากแค่ไหน ถ้าดูจากการเกาะติดอันดาเอาไว้ขนาดนี้ แสดงว่าเธอเอาจริง และถ้าฟาร์บอกชอบอันดาออกไปก่อนที่แพมจะบอกล่ะ อันดาจะตอบว่ายังไง แล้วแพมจะรู้สึกยังไง

          “คิดอะไรอยู่”

          เสียงของธีมทำให้เขาสะดุ้งและหลุดออกมาจากภวังค์ความคิดของตัวเอง และเขาก็ได้รู้ว่ารถเคลื่อนตัวออกจากโรงเรียนของพวกเขาแล้ว ออกัสจึงหันซ้ายมองขวาเพื่อหาพี่สาวของตนเอง และก่อนที่เขาจะหาเจอ ธีมก็ชี้ไปยังเบาะที่สามของรถที่มีเด็กสาวสามคนกำลังนั่งอยู่

          ออกัสถึงกับตาเหลือก เมื่อเบาะยาวๆที่นั่งได้สามคนนั้น มีเด็กสาวหน้าตาดีสามคนนั่งอยู่ โดยมีเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่ชื่อแพมนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เธอกำลังมองออกไปยังวิวทิวทัศน์ข้างถนนด้วยใบหน้าไม่สดชื่นเท่าไหร่ ส่วนเด็กสาวอีกสองคนที่นั่งอยู่เบาะเดียวกัน คือฟาร์ที่นั่งขั้นกลางระหว่างแพมกับอันดา

          “ให้ตายเหอะ! เป็นงี้ได้ไงเนี่ย!” ออกัสหันไปถามธีม ประธานนักเรียนจึงได้แต่ส่ายหน้า

          “ทริปนี้วุ่นแน่ๆถ้าพวกเรายังปล่อยให้เป็นแบบนี้อยู่”

          “แล้วจะทำยังไงล่ะ”

          “เดี๋ยวฉันจัดการเอง”


.........................................................................................................

เฮ้ยๆๆๆๆ อะไรกัน

ฟาร์ทำไมรุกเข้าหาอันดาแบบนี้

แล้วแพมล่ะ ไม่คิดจะต่อสู้เลยเหรอ

ไหนว่ารักอันดาไงล่ะ

แบบนี้ก็แย่สิ

อันดานะอันดา รู้บ้างไหมว่าคนเขาแอบชอบ

เล่นสนิทกับทุกคนแบบนี้ก็แย่สิ

เฮ้อ!

เหนื่อยใจแทน

ติดตามต่อตอนหน้าเลยจร้า

ปล.พรีออเดอร์อยู่เด้อ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น