OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 มังกรขาว

ชื่อตอน : บทที่ 5 มังกรขาว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 100

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2561 12:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 มังกรขาว
แบบอักษร

​บทที่  5  มังกรขาว

จีเดินกลับขึ้นเขามาตามทางเดินหลังจากที่แยกกับโอมาและเซฟี่น่า  แต่แล้ว อยู่ๆ ระหว่างทางตรงพุ่มไม้ก็มีเสียง  จนจีต้องหยุดยืนดูพุ่มไม้ที่ส่งเสียงกราวและสั่นไหว 

“ใคร”  จีเอ่ยขึ้น 

เมื่อไม่มีเสียงตอบ  จีก็เริ่มเตรียมพร้อมโดยการขึ้นธนูเอาไว้  และเดินตรงไปที่พุ่มไม้แต่ยังไม่ทันไรร่างสีขาวสว่างจนบาดตา  จนจีต้องถอยหลังกลับไปหลายก้าว  ล้มลง ร่างสีขาวที่สว่างเจิดจ้าพุ่งออกมา  จียืนเผชิญกับร่างสีขาว  จีพยามยามส่ายหน้าให้สายตาที่พร่ามัวกลับมาทำงานได้ดั่งเดิม  มือทั้งสองของตนเองยกคงเงื้อง้าง  ธนูเอาไว้อย่างดี  พร้อมที่จะปล่อยออกถ้าเกิด ร่างสีขาวตรงหน้าจู่โจม  และสายตาพร่าเลือนจนยังมองไม่ชัดว่ามันคือตัวอะไรกันแน่  ยังไม่ทันไรร่างสีขาวนั้นก็พุ่งเข้าใส่จนจีล้มคะมำเข้าไปในดงพุ่มไม้และกลิ้งตกลงไปในไหล่เขา ร่างของจีที่กลิ้งลงมาในใจได้แต่ร่ำร้อง  ว่าแย่แล้ว  งานนี้ถ้าร่างของตนเองไม่แตกไม่หักคงเพราะทำบุญมาดีแน่ๆ จนสุดท้ายร่างของจีก็ร่วงลงสู่เบื้องร่าง  ราวกับว่าอยู่ๆร่างทั้งร่างก็ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศและค่อยร่วงหล่นลงสู่พื้น จีได้แต่กระพริบตาและสลบไปทันที

มารู้สึกตัวอีกที  ก็ตอนที่ได้ยินเสียง  ฮึ  ฮึ  และแสงของน้ำที่ส่องสว่างขึ้นมา  จีเอามือลูบศีรษะปอยๆก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่งและก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อพบว่า  มีเงาร่างหนึ่งนั่งตรงข้ามกับจีมีเพียงบ่อน้ำที่สะท้อนขึ้นมากั้นกลางเอาไว้  จีมองร่างนั้นเขม็ง  แต่ร่างนั้นกับไม่ขยับเขยื่อนใดๆเลย  จีจ้องมองก่อนจะค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นนั่งในท่าที่พร้อม  จะวิ่งหนีและพร้อมรับการโจมตีจากฝ่ายตรงข้าม  ทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากันเงียบและเนิ่นนานจน  จีทนไม่ไหวและเอ่ยขึ้น 

“ลุง  ทำอะไร” 

“ข้าต้องการที่จะนำลูกแก้วที่ก้นบ่อขึ้นมาแต่ว่าข้าไม่สามารถถูกน้ำที่บ่อน้ำนี้ได้  เพราะว่าข้าถูกสาปเอาไว้  ดังนั้นข้าจึงต้องนั่งเฝ้ามันอยู่อย่างนี้ไม่สามารถที่จะไปไหนได้”  ร่างนั้นขยับนิดเดียวก่อนจะมีเสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้น  

จีก้มมองดูที่ก้นบ่อ ที่ดูแล้วไม่ได้ลึกเลยแต่กับมีลูกแก้วหลากสีอยู่เต็มไปหมด  ดูเป็นประกายสีสันวิบวับ จนทำให้ผู้คนหลงใหลได้   ก่อนจะหันมาจ้องหน้าชายชราอีกครั้ง 

“งั้นข้าจะช่วยเอาไหม”  จีเอ่ยขึ้น 

“เจ้าจะช่วยข้ารึ”  ชายชราเงยหน้าขึ้นมอง

“ใช่  ง่ายจะตายไปลุงคอยดูนะ”  จีพยักหน้าก่อน พร้อมกับเอื้อมมือลงไปในน้ำและหยิบลูกแก้วขึ้นมาหนึ่งลูก  และยื่นให้กับชายชรา 

“อ้ะ  ลุง  แล้วก็ไม่ต้องมานั่งเฝ้าแล้วนะ  ถ้าอยากได้อีกก็บอกนะ  ข้าสามารถเก็บให้ท่านได้”  ชายชรามองลูกแก้วในมือของจีก่อนยิ้มออกมาโดยที่ไม่ขยับเขยื้อน  จีมองตอบก่อนเอ่ยขึ้น 

“เอาไปซิลุง” 

“เจ้าไม่อยากได้หรือแม่หนู” 

“ข้าจะเอาไปทำไหมกัน  แต่ข้าว่าลุงต้องการมากกว่าข้านะ”  จีส่ายหน้า  ลุงชรายิ้มก่อนเอ่ยขึ้น 

“งั้นข้าจะเล่าให้ฟังถึงความวิเศษของมัน”  ลุงชรายิ้มก่อนเอ่ยขึ้น 

“ไม่ต้องเลยลุง  ต่อให้วิเศษยังไงแต่ถ้ามันไม่ใช่ของเรา  เอาไปก็ไม่สบายใจเปล่าๆ  ลุงเอาไปเถอะมันเป็นของลุงนี้น่า” จียกมือห้ามก่อนจะเอ่ยปฎิเสธทันที  

“แม่หนูเจ้าเป็นใครกัน”  ชายชรามองสบด้วงากลมโตของจี

“ข้าก็เป็นชนเผ่ามังกร  ตอนนี้ข้าอยู่ทำงานในวัง” 

ลุงชราพยักหน้า  ก่อนจะชี้มาที่ลูกแก้วบนมือ  พร้อมกับที่ลูกแก้วเปล่งแสงบนมือและร้อนวูบจนจีตกใจก่อนจะสะดุ้งพร้อมกับจะสลัดออกแต่มือกับไร้ความรู้สึกไม่สามารถขยับได้เลย  ความร้อนจากลูกแก้วที่ส่งผ่านฝ่ามือของจี  และค่อยๆเลื่อนผ่านไปตามข้อมือ  แขน  และตรงไปยังหัวใจ  จีจึงได้แต่จ้องมองอย่างตกตะลึง 

“เกิดอะไรขึ้นลุง”  จีร้องเสียงหลงก่อนจะพยายามสะบัดมือ

ลุงเงยหน้าและลุกขึ้นยืนพร้อมกับที่เสียงดังก้องไปทั่วโดยที่ลุงชราไม่ได้เอ่ยปากเลย 

“แม่หนู  เจ้าเป็นเด็กมีน้ำใจ  ไม่ได้เข้ามาที่ถ้ำนี้เพราะอยากได้ลูกแก้ววิเศษ  ดังนั้นข้าจะตอบแทนเจ้าโดยการมอบลูกแก้ววิเศษที่มันจะเป็นอาวุธสำหรับเจ้าโดยการหลอมเข้ากับร่างกายและเป็นอาวุธที่เจ้าต้องการ” 

จีมองมือก่อนแสงจะดับวูบลงไปพร้อมกับที่ลูกแก้วในมือก็หายไปด้วยจีชักมือกลับมาดูก่อนจะพบว่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย บ้าไปแล้ว  บ้าไปแล้วแน่ๆ  ข้าไม่ได้อยากเข้ามาในถ้ำ  ข้าแค่โดนบางสิ่งกระแทกกลิ้งลงมา จีขมวดคิ้วมุ่นคิดในใจ 

“ลุง  ความจริงข้าไม่ได้ต้องการนะ  แค่อยากจะช่วยเท่านั้น” 

ลุงชรายิ้มก่อนจะโบกมือพร้อมกับที่ร่างของจีลอยออกมาหล่นปุที่ทางเดินที่จีได้หล่นไป  จีมองก่อนนั่งลงคุกเข่าและตะโกนขึ้น 

“ท่านลุงข้าไม่ได้ต้องการ  แต่ถ้าท่านอยากจะให้  ยังไงข้าก็ขอบคุณท่านลุง   ข้าจะไม่ลืมท่านเลย”  พอสิ้นเสียงของจีก็มีเสียงหัวเราะลอยมาตามลม 

จีมองไปรอบๆก่อนพึมพำ “นี้ลุงข้าไม่ได้ขอบคุณที่ท่านให้ลูกแก้วหรอกนะ  แต่ขอบคุณที่ท่านช่วยส่งข้ากลับมาที่เดิมต่างหากล่ะ”  แต่เสียงหัวเราะยังคงลอยวนอยู่อย่างอารมณ์ดี  จีเองก็ลุกขึ้นเพื่อเดินทางขึ้นเขาต่อไป 

ขณะเดินขึ้นเขา จีเองก็นึกถึงเจ้าตัวประหลาดที่ ที่จีพบแต่ยังไม่ทันรู้ว่าเป็นตัวอะไรก็ตกลงไปในถ้ำข้างทางเสียก่อนทำให้จีพยายามคิดว่ามันคือตัวอะไรกันแน่  แต่เมื่อนึกถึงรูปร่างของมันแล้วจีเองก็คาดใด ได้ไม่ยากว่าน่าจะเป็นมังกร  แต่ทำไหมถึงมีมังกรมาอยู่แถวนี้ได้ ทำให้จีสงสัย และคิดว่าจะขึ้นไปถามเอาความกับเชน  ว่าทำไมมังกรถึงลงมาถึงข้างล่างได้  แต่แล้วขณะที่เดินนึกอยู่นั้นลมก็พัดมาอย่างรุนแรงทำให้จีต้องหยุดยืนและยันตัวเอาไว้พร้อมกับเอามือบังไม่ให้ฝุ่นที่ม้วนวนด้วยแรงลมพัดเข้าตา  แล้วฉับพลันลมหยุดนิ่งและปรากฏร่าง  สี่สายพุ่งมาดักหน้าจีเอาไว้ จีมองอย่างตกใจก่อนจะจ้องมองตอบ   ยังไม่ทันไรร่างทั้งสี่ก็พลันจู่โจมจีอย่างรวดเร็วจนจีเองไม่ทันตั้งตัว  จีหลบการจู่โจมของร่างทั้งสี่จนมาสุดที่ริมหน้าผาจีหันมามองก่อนจะกัดฟันพุ่งตัวเข้ารับการจู่โจมแต่ก็ยังโดนซัดฝ่ามือใส่จนจีกระเด็นตกลงมาจากริมผาจีร้องก่อนจะเอื้อมมือคว้าจับเอาหินและกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาเอาไว้  แต่ร่างทั้งสี่ยังพุ่งพลังใส่จนจีมือที่เกาะขอบหินเอาไว้ต้องหลุดจากการเกาะกุม  จีร้องเสียงหลงแต่แล้วขณะที่ร่างลอยลงสู่พื้นเบื้องล่าง  จีก็กระแทกกับบางสิ่งบางอย่างที่ลอยขึ้นมาปะทะกับร่างของตนที่กำลังร่วงลงไป  ร่างที่พุ่งขึ้นมาปะทะจี  จนจีจุกพูดไม่ออกแต่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวที่พุ่งขึ้นสู่เบื้องบนอีกครั้งร่างจีลอยหวืดจนเหมือนอวัยวะภายในต้องวิ่งตามร่างกาย  จีเองพยายามเกาะกุมร่างนั้นเอาไว้และหลับตาลงอย่างหมดแรงและสลบไป

เสียงหายใจฟืดฟาด ทำให้ร่างของจีที่หลับอยู่ต้องลืมตาขึ้นและเมื่อสายตาปะทะเข้ากับเสียงนั้น จีก็ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว  ก่อนจะตกตะลึง  หัวที่ใหญ่โตและเสียงลมหายใจหันมาทางนี้

“ ฟื้นแล้วเหรอ  เจ้านี้โชคดีมากเลยนะที่ข้าอยู่แถวนั้น”  เสียงแหบห้าวกระวานก้อง  จียังคงตะลึงอ้าปากค้างอยู่และเอ่ยออกมาได้คำเดียว  

“มังกร”  สิ่งที่จีเรียกหันมาอย่างขำๆ กับท่าทางของจีและเดินวนรอบๆ จี 

“ก็ใช่นะซิ  เจ้าคิดว่าข้าเป็นกิ้งก่าหรือไง  ข้าเป็นมังกรจากเขตแดนศักดิ์สิทธิ์” 

จียังคงอ้าปากค้างอยู่จนกระทั่งมังกรตัวนั้นใช้นิ้วมือตะปบมือของจี  จีจึงลดมือลง

“งั้นเหรอ  ข้าก็นึกอยู่ว่าทำไม แถวนี้ถึงมีมังกรมาเพ่นพ่านได้” 

“เพ่นพ่านงั้นเหรอ  เจ้าคิดว่าพวกข้ามีเยอะขนาดนั้นเลยหรืองัย  เจ้ารู้มั้ย  ว่ากว่าพวกข้าจะฟักตัวออกมาได้ต้องใช่เวลานานเท่าไร”   มังกรหันมา เอ่ยเสียงดุดัน 

“ไม่ใช่อย่างนั้น  ข้าขอโทษก็แล้วกันที่ใช่คำพูดผิด  แต่เพราะว่าข้าเองเป็นคนที่เผ่ามังกร ยังได้เห็นพวกท่านแค่งานพิธีสำคัญเท่านั้นเอง  ก็เลยคิดว่าทำไมท่านถึงมาอยู่แถวนี้”  จีโบกไม้โบกมือ  มังกรพ่นลมหายใจก่อนเอ่ยขึ้น

“ข้าเบื่อที่ต้องอยู่แต่ข้างบนนั้นก็เลยหนีออกมาเที่ยวเล่นข้างล่างนี้ดู”  มังกรพ่นลมหายใจ

“เหมือนกันเลย  ข้าก็เบื่อ  ก็เลยหนีลงมาแต่กับเจอแต่เรื่องประหลาด” จีเอ่ยพร้อมถอนหายใจ

“เจ้าร่วมถึงข้าด้วยหรือเปล่า” 

“ท่านก็ใช่แต่ว่าเป็นเรื่องที่ดีต่างหากที่  ได้เจอท่านและท่านได้ช่วยชีวิตข้าเอาไว้”  จีมองก่อนพยักหน้า  มังกรผงกศีรษะก่อนจะทรุดลงนั่งข้างๆ จี อย่างสง่างามศีรษะที่ใหญ่โตเชิดขึ้นน้อยๆหางที่วาดกวาดวงล้อมจีเอาไว้ หันมาจ้องตากับจี

“ว่าแต่เจ้าเถอะ  ไปมีเรื่องมีราวกับใครมาถึงโดนลอบทำร้ายได้”  จีส่ายหน้า

“ไม่รู้ซิก็ข้าเองก็ไม่มีศัตรูที่ไหน  อาจจะเป็นการเข้าใจผิดก็ได้”  จีส่ายหน้า

“ข้าว่าเจ้าอาจจะไปเหยียบเส้นใครเข้าก็ได้นะ  แต่เจ้าไม่รู้ตัว ช่วงนี้เจ้ามีเรื่องกับใครบ้างหรือเปล่า”  มังกรขาวเอ่ยออกมาเสียงแหบทุ่ม แผ่วเบา

“ก็เพราะมีเรื่องแหละถึงต้องหนีลงมาระบาย  แต่ข้าคิดว่าไม่น่าใช่  ดูจากท่าการต่อสู้  การแต่งกายแล้วคนพวกนี้ไม่น่าเป็นคนจากเผ่ามังกร  และข้าเองตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่เคยออกไปที่เผ่าไหนเลยนะ”  จีส่ายหน้าก่อนนิ่งคิด ที่มังกรขาวเอ่ยออกมา 

“งั้นเจ้าก็ควรระวังตัวดีกว่าเพราะศัตรูของเจ้าอยู่ในที่ลับ เจ้าอยู่ในที่แจ้ง”  มังกรขาวเอ่ยเตือนร่างตรงหน้า  จีพยักหน้ารับ 

“ขอบคุณท่านมังกรขาว  ที่ท่านช่วยข้าเอาไว้  และเตือนข้านะ  ว่าแต่ว่าท่านจะกลับขึ้นเขาเมื่อไหร่กัน  หรือจะเที่ยวเล่นอยู่อย่างนี้” 

“ไม่หรอก  ข้านะบินได้  แค่แว่บเดียว  ข้าก็ไปอยู่บนเขาแล้ว  ไม่ต้องห่วง  แต่...ข้าว่าเจ้าเองโชคดีมากเลยนะที่ยังได้  ผู้เฒ่ามังกรมอบของให้”  มังกรขาวหัวเราะลั่น 

“ผู้เฒ่ามังกร  ลุงคนที่อยู่ในถ้ำเหรอ” จีเอ่ยทวน  ก่อนย้อนถามมังกรขาวตรงหน้าตน มังกรพยักหน้า 

“ใช่เพราะว่าผู้เฒ่านะไมได้เอ่ยให้ของใครง่ายๆ  แสดงว่าเจ้าเองก็ต้องมีอะไรที่ผู้เฒ่าชอบจึงมอบของให้เพราะเมื่อก่อนนะถึงมีคนหลุดเข้าไปก็คงไม่ได้อะไรกลับมาหรอก”  มังกรขาวพยักหน้าก่อนจะเอ่ยบอกจี 

“อย่างน้อยวันนี้ข้าก็มีเรื่องหลายอย่างที่ต้องจดจำเอาไว้” จีอดวยิ้มออกมาจนหน้าบาน

“ใช่  เอาล่ะ  ในเมื่อเจ้าปลอดภัยแล้ว  ข้าก็จะกลับเสียที”  มังกรขาวเอ่ยลา คนตรงหน้า

“ข้าเองก็เหมือนกัน” จีลุกขึ้น  พูดจบก็เดินจากไปพร้อมกับยกมือโบกให้ท่านมังกรข่าว  มังกรขาวถึงกับหัวเราะเสียงดังก่อนเอ่ยขึ้น

“นี้แม่หนูน้อยเจ้าไม่คิดว่าจะกลับพร้อมกับข้าเหรอ” มังกรขาวเอ่ยถาม

“ท่านจะไปส่งข้าเหรอ  ข้ากลัวว่าท่านจะไม่ชอบเท่าไหร่หรอกนะที่มีคนจะขึ้นนั่งหลังของท่าน”  จีหันมาทำหน้าเหรอ  มังกรขยิบตา 

“ข้ายกให้เจ้าคนหนึ่งละกัน  เพราะว่าข้าเองก็ถูกชะตากับเจ้าเหมือนผู้เฒ่ามังกร  มาซิเดี๋ยวข้าจะไปส่งเจ้า  และเรื่องวันนี้ถือว่าเป็นความลับระหว่างเราดีมั้ย”  มังกรขยิบตา  จีพยักหน้าก่อนจะเดินมาขึ้นหลังมังกรขาว 

“นี้ต่อไปเจ้าอาจจะบินโดยที่ไม่ต้องพึ่งข้าก็ได้”    

“เป็นไปได้ยังไงกัน  คนเผ่ามังกรบินไม่ได้นะ  และข้าก็ไม่ใช่พวกปักษาด้วย”  จีหัวเราะ

“เอาเถอะเมื่อวันนั้นมาถึงเจ้าก็จะรู้เอง”  มังกรยิ้ม ก่อนจะมองไปที่ท้องฟ้า


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น