กำใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 766

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2561 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

​ตอนที่ 12 


หลังจากปาล์มกินข้าวกินยาเสร็จ ปาล์มก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน โดยธุระส่วนตัวในห้องของกำพล เพราะกำพลไม่ยอมให้ร่างเล็กกับห้อง

แล้วตอนนี้กำพลก็เอาแต่จ้องร่างบางที่แต่งตัวอยู่หน้ากระจกไม่วางตา

"พี่พล ไม่ไปอาบน้ำหรือครับ " ปาล์มที่เขินสายตาของร่างแกร่ง ถามเพื่อให้กำพลเลิกมองเขาสักที กำพลที่มองปาล์มจากด้านหลังยิ้ม เพราะรู้ว่าปาล์มกำลังเขิน เขาอยากจะจับร่างบางฟัดซะให้ได้ ผิวขาวๆ ตัวหอมๆ มานั่งแต่งตัวด้านหน้าเขาแบบนี้ ไม่รู้จะอดกลั้นได้กี่วัน ถ้าเป็นแต่ก่อนเขาคงเรียกให้ไลฟ์เอาเด็กหนุ่มๆมาส่งให้เขาแล้ว แต่ตอนนี้จะทำไง


"ปาล์มนอนก่อนได้เลยนะ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปดูงานที่ห้องทำงานสักหน่อย " กำพลเดินเข้ามาหาปาล์มที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งลูบหัวอย่างอ่อนโยนบอกให้ร่างบางให้นอนก่อน



"พี่พลยังจะทำงานอีกเหลือครับ ดึกแล้วนะ" ร่างบางหันมามองหน้า เพราะตอนนี้ก็ เกือบจะ 4  ทุ่มแล้ว คนตรงหน้ายังจะขอไปทำงานอีก



"เออ. พี่มีงานค้างนิดหน่อยนะ เลยอยากเครียให้จบ" ร่างแกร่งพูดออกมา ร่างบางทำหน้ามุ่ยทันที


"ถ้าพี่จะทำงาน แล้วจะพูดทำไมว่าจะดูแล แล้วจะพูดทำไมว่าให้ปาล์มนอนที่นี่ แล้วจะให้ปาล์มนอนที่นี่ทำไม ถ้าพี่จะออกไปทำงาน" ร่างบางพูดพร้อมกับมีน้ำตาซึมออกมา ร่างบางที่งอแง อย่างไม่รู้สาเหตุ เขาก็ไม่รู้ทำไมต้องร้องให้น้อยใจง่ายๆแบบนี้ เพียงแค่กำพลไม่ทำตามใจเขาแค่นั้นเอง กำพลที่เห็นถึงกับตกใจนั่งลงคุกเข่าอยู่หน้าร่างบางทันที



"ปาล์มครับ ปาล์มร้องให้ทำไม พี่ก็ดูแลเราเหมือนเดิมไง แค่พี่จะไปดูงานข้างนอกแปบเดียวเอง " กำพลรีบปาดน้ำตาที่ออกมา กำพลถึงกับทำหน้างง อย่างไม่เข้าใจ เพราะปาล์มไม่เคยเป็นแบบนี้ ถ้าเวลาปาล์มปกติ ปาล์มจะไม่มีวันร้องให้ให้เขาเห็นแน่ๆ



"ฮึก พี่ไปทำงานเถอะครับ ผมจะนอนแล้ว  ฮึก "

ร่างบางสะอื้นออกมาแถมยังประชดให้กำพลทำงานอีก กำพลกุมมือของร่างบางไว้แน่น ก่อนจะดึงมากอด เขาเริ่มเข้าใจว่าร่างบางเป็นอะไร เมื่อได้สัมผัสถึงร่างกายที่ร้อนของปาล์มออกมา


"คงเป็นริษไข้สินะ ถึงได้ขี้แยแบบนี้นะ ฮื้มม. โอเค พี่ไม่ไปแล้วครับ พี่จะอยู่ดูแลปาล์มโอเครไหม ไม่ร้องนะครับ ตัวเล็ก" กำพลพูดปลอบโยนให้ร่างบางหยุดร้องให้ พร้อมกับเปลี่ยนสรรพนามของปาล์ม เพราะปาล์มตัวเล็กกว่าเขามาก


" อื้อ..ปาล์มไม่ได้ตัวเล็กซะหน่อย" ร่างบางเถียงทั้งๆน้ำตามีไหลออกมาบ้าง


"ฮึ..ก็เล็กกว่าพี่ ต่อไปนี้เวลาเราอยู่กัน 2 คนพี่จะเราว่าตัวเล็กโอเครไหม " กำพลอธิบายออกมา ทำเอาร่างบางก้มหน้าเขินไม่รู้หน้าที่แดงมันแดงเพราะเขินหรือพิษไข้


"ไปนอนนะครับ ตัวเล็กตัวร้อน เราตกลงกันแล้วนะ ถ้าตัวเล็กไม่หายจะไม่ได้ไปเรียนนะครับบอกไว้ก่อน " กำพลพูดออกมาก่อนจะพาปาล์มไปนอนที่เตียง ส่วนเขาก็เข้าไปอาบน้ำแล้วเตรียมตัวมานอน แต่ก็ต้องถอนหายใจออกมา เพราะร่างบางของเขาไม่ยอมนอน เอาแต่มองเขาอยู่อย่างนั้น ถ้ารู้ว่าป่วยแล้วจะเอาแต่ใจและงอแงขนาดนี้ คราวหน้าใครทำปาล์มเจ็บอีก เขามีหวังฆ่าทิ้งแน่


"ทำไมไม่นอนครับ" กำพลที่เดิมนั่งข้างเตียงลูบหัวของปาล์มถามออกมา


"ก็ปาล์มกลัวพี่หนีไปทำงาน" ร่างบางว่าออกมา ทำเอากำพลถึงกับยิ้ม ถอนหายใจออกมา กับอาการเวลาป่วยของร่างบางแบบนี้


"เฮ้ย..พี่ไม่ไปแล้วครับ พี่บอกแล้วไง นอนได้แล้วนะครับ พี่จะนอนตรงนี้โอเครไหม "กำพลพูดออกมาพร้อมกับชี้ไปที่โซฟาที่อยู่ใกล้ๆกับเตียงที่ร่างบางนอนอยู่


ร่างบางส่ายหน้าไปมา พร้อมกับพูดคำบางคำจนทำเอากำพลถึงกับอึ้ง


"มานอนบนนี้ด้วยกันนะครับ นอนกับตัวเล็ก" ร่างบางที่มองหน้ากำพลตาใส  อ้อนให้กำพลมานอนกับเขาบนที่นอน ทั้งๆเมื่อตอนเย็นยังบอกไม่ให้เขาเข้าใกล้หรือถูกตัวอยู่เลย พร้อมกับเรียกแทนตัวเองว่าตัวเล็กอีก


" อ้อนแบบนี้  ถ้าหายไข้มาอย่ามาว่าพี่นะ " กำพลพูดก่อนจะค่อยขยับตัวเข้านอนข้างกับร่างเล็ก  ร่างเล็กขยับเข้าหาเอาหน้าเข้ากับอกแกร่งแล้วหลับตาทันที


"ฝันดีนะคับพี่พล" ร่างบางบ่นออกมาเบา กำพลที่ได้ยินก็ยิ้ม


...ฟอด..


"ฮึ้ม ทำไมป่วยแล้วอ้อนแบบนี้ เดี๋ยวก็อดใจไหมไม่ไหวพอดีนะ เด็กขี้อ้อน" ร่างแกร่งขยับแขนเอาหัวของปาล์มมาวางให้หนุนแทนหมอนก่อนจะหอมแก้มพร้อมกับบ่นเบาๆ เพราะถ้าปาล์มปกติแล้วอ้อนเขาแบบนี้ คืนนี้ปาล์มไม่ได้นอนแน่ๆ ผิวนิ่มยิ่งกว่าผู้หญิงแถมยังหอมมานอนหลับข้างๆเขาแบบนี้ มันทำใจลำบากแค่ไหน กำพลพยายามข่มตาหลับเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน  ก่อนจะหลับในเวลาต่อมา.


ผ่าน 2  วัน


ปาล์มที่ป่วยก็เริ่มหายดีแล้ว หลังจากวันที่ป่วยปาล์มเรียนหยุดไป 1 วัน เพราะวันนี้เป็นวันหยุด ส่วนกำพลออกไปประชุมตั้งแต่เช้า วันนี้ร่างบางเลยจะกลับไปพักที่ห้องตนเอง ร่างบางเดินไปเล่นกับโทนี่ปลาทองที่เขาอยากได้


" เหงาไหม..ฮึ้มม วันนี้เราต้องกลับห้องของเราแล้วนะ เอาไว้ถ้าเราเข้ามาในห้องนี้อีก เราจะมาคุยด้วยนะ" ร่างบางพูดกับโทนี่ ก่อนะจะเดินออกจากห้อง


ร่างบางที่กลับมาถึงห้องเขาก็โทรหานัทถามอาการแม่ของเขาทันที เพราะตั้งแต่เขา ปาล์มไม่ได้คุยกับแม่เลย


  ปาล์ม :  สวัสดีครับพี่นัท แม่เป็นยังไงบ้าง

  นัท.     : สบายดี เพิ่งหลับไปเมื่อกี้  แล้วเราล่ะ หายดีหรือยัง

 ปาล์ม. : ดีขึ้นแล้วครับ ปาล์มไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย พี่พลนั่นแหละไม่ให้ปาล์มไปเรียน

นัท.   :  ก็มันเป็นห่วงเราไง

ปาล์ม. : เอ่อ. แล้วปริมละครับ น้องกวนพี่หรือเปล่า

นัท.   :  ไม่หรอกปริมเป็นเด็กดี อ่านหนังสืออยู่หน้าบ้านจะคุยไหมเดียวพี่ไปเรียกให้

ปาล์ม. : ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ห่วงแม่นะครับ เดี๋ยวถ้าว่างๆผมจะไปหานะครับ

 นัท.  :  เคร. ไม่ต้องห่วงนะ. พี่ดูแลให้เอง ปาล์มก็ดูแลตัวเองด้วย เดี๋ยวพี่ต้องไปทำงานแล้ว แค่นี้ก่อนนะ

 ปาล์ม. : ครับพี่นัท

ร่างบางคุยโทรกับเสร็จก็ลงมาข้างล่าง ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว


"คุณปาล์มจะเอาอะไรคะ เดี๋ยวป้าทำให้ค่ะ " ป้าอุ่นถามปาล์มออกมา เธอรู้ว่าปาล์มอยู่ในฐานะอะไร  เพราะในวันที่ปาล์มป่วย กำพลเรียกทุกคนในบ้านเพื่อบอกเรื่องเขากับปาล์มคบกัน พร้อมกับสั่งให้ทุกคนปฏบัติกับเหมือนที่ทำกับเขา


"เออ ..ป้าอุ่นทำอะไรอยู่ครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ ปาล์มอยู่แต่บนห้องอย่างเดียวเลยเบื่อๆ " ร่างบางยิ้มให้กับหญิงวัยกลางคนก่อนจะพูดออกมา


"ไม่เป็นไรค่ะ กับข้าวก็เสร็จแล้ว เหลือแต่ของหวานนิดหน่อย ก็เรียบร้อยแล้ค่ะ" ป้าอุ่นบอกมา เธอนึกเอ็นดูเด็กคนนี้ ไม่แปลกใจเลยที่นายของเขาจะรักปาล์มได้ง่ายๆ


"เออ.แล้วปกติ เจ้านายของป้าเขาชอบทานอะไรเหรอครับ "ถามออกมาเพราะเขาอยากรู้ เผื่อไว้ทำกับข้าวให้ร่างแกร่งกิน


" ส่วนใหญ่คุณพลไม่ค่อยกินข้าวที่บ้านหรอกค่ะ แทบจะไม่ได้กลับด้วยซ้ำ แต่ถ้าถามว่าคุณเขาชอบทานก็ มี แกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากาย กับ น้ำพริกอ่องค่ะ 2 อย่างนี้ คุณพลจะชอบมาก ถ้าเป็นของหวานก็จะเป็น เต้าส่วนเผือก ค่ะ " ป้าอุ่นบอกร่างบาง ร่างบางก็ยิ้มฟัง อย่างสนใจ


"แล้วปกติ  พี่พะ เออ  คุณพลเขาจะกลับกี่โมงครับ "


"เออ ..ป้าว่าคุณปาล์มถามเองดีกว่านะคะ มาโน้นแล้ว " ป้าอุ่นพูดพร้อมกับส่งสายตาให้ร่างบางหันไปดู ก่อนจะเดินออกจากห้องนั้นทันที ร่างบางหันไป ก็เห็นกำพลยืนพิงประตูห้องครัวอยู่


"มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" ร่างบางที่หันมาก็ถามทันที แอบเขินๆไม่รู้กำพลได้ยินที่เขาถามป้าอุ่นหรือเปล่า

" แล้วทำไมไม่ถามพี่เองล่ะ ว่าพี่ชอบกินอะไร ฮึ้มม."

กำพลเดินเข้ามากอดร่างบางแล้วถามขึ้นมา


"อื้อ..ปล่อยนะครับ เดี๋ยวป้าอุ่นเห็น " ร่างบางจะแกะมือของกำพลออก แต่ก็แกะไม่ได้แถมยังกอดแน่นกว่าเดิม

"ยังไม่ตอบพี่เลยนะ  แล้วก็นี่ คือบทลงโทษ "


~ฟอดด. ~

กำพลพูดแล้วก้มมาหอมแก้มเนียนของร่างบางทันที ร่างบางดิ้นกุกกักอยู่ในอ้อมกอดของแกร่ง


" อื้อออ.  พี่พล ทำแบบนี้อีกแล้วนะ  ปาล์ม จะอื้อออ. " ร่างบางกำลังจะพูด แต่โดนกำพลหอมแก้มไปอีกข้าง เขาอยากจะขำคนตรงหน้าจริงๆ ตอนป่วยนี่ อ้อนให้กอด อ้อนให้อยู่ด้วย แต่พอหายป่วยนี่คนละคนเลย


"ที่พี่ทำ พี่ไม่ได้รังแกตัวเล็ก แต่จะทำโทษตัวเล็กต่างห่าง ที่เมื่อกี้ เรียกพี่ว่าคุณพล ใช่ไหม พี่ได้ยินนะครับฮึ้มมม"

.  ~ฟอด~

กำพลอธิบายพร้อมกับหอมแก้มร่างบางอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะโดนร่างบางหยิกเข้าที่หน้าท้องจนต้องปล่อยตัวร่างบางออก

"อื้อ..หยุดเลยนะ .ปาล์มพูดแค่ครั้งเดียว พี่พลขี้โกง"


"โอ้ยย. ปาล์มพี่เจ็บนะครับ" กำพลจับที่หน้าท้องของตน


"ไม่ต้องมาแกล้งเจ็บเลย แล้วก็ออกไปห่างๆด้วย คนฉวยโอกาส. " ร่างบางพูดออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องไป กำพลที่เห็นท่าทีของร่างบางก็ยิ้ม เพราะวันนี้เขาได้กำไรจากการทำโทษร่างบางแล้ว

โปรดติดตามด้วยนะ

😋อยากอ่านต่อ....อย่าเงียบ.😚

อย่าเป็นคนอ่านที่ไร้เงานะคะ

🌹   สักเม้นโนะ. 🌹



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น