คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 7..ตายใจ 50%

ชื่อตอน : บทที่ 7..ตายใจ 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 535

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2561 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7..ตายใจ 50%
แบบอักษร

​จุฑาธช และ ฉันทพิชญา พากันไปยังร้านอาหารที่เป็นบาร์แอนด์เรสเทอรองส์ ที่ขึ้นชื่อที่สุดในตัวเมืองเชียงใหม่ ซึ่งที่นั้นมีนักท่องเที่ยว ทั้งชาวไทยและทั้งชาวต่างประเทศหน้าหลายตาเป็นจำนวนมาก มารับประทานอาหาร และปลดปล่อยอารมณ์ ด้วยการเต้นรำ กันไปตามจังหวะเสียงเพลงที่ทั้งไทยบ้าง สากลบ้าง ที่ทางร้านเปิดเอาใจผู้มาเยือน

จุฑาธช รู้สึกว่าตัวเองคิดผิด น่าจะให้คนตัวเล็กเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าตัวใหม่ เอาที่รัดกุมมากกว่านี้ เพราะเมื่อได้ก้าวย่างเข้ามาภายในร้านอาหารแห่งนี้ ผู้ชายส่วนใหญ่ ที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ ต่างพากันหันมองมายังคนตัวเล็ก แทบจะเหลียวหลังตามเลยก็ว่าได้ ซึ่งนั้นทำให้ จุฑาธช รู้สึกไม่ค่อยพึงพอใจและไม่สบอารมณ์สักเท่าไร แต่ก็คงไม่ทันกาลแล้ว เพราะถึงยังไงก็ได้ออกกันมาแล้ว เขาจึงจำต้องให้เป็นไปตามนั้น

“ดาวขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ” ฉันทพิชญา บอกกล่าวกับ จุฑาธช ขณะที่รออาหารที่สั่งมา ลำเลียงมาขึ้นโต๊ะ “อืม!!” จุฑาธช พยักหน้าตอบรับคำบอกกล่าวนั้นอย่างรับทราบ ฉันทพิชญา จึงลุกขึ้นเดินไปตามป้ายบอกทางที่บอกทางไปยังห้องน้ำหญิง ฉันทพิชญา เข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จกลับออกมา เพื่อจะกลับไปยังโต๊ะอาหารที่มี จุฑาธช นั่งรออยู่

“อุ้ย!! ขอโทษค่ะ” ฉันทพิชญา อุทานออกมาพร้อมกับกล่าวขอโทษขอโพยอย่างเร็วไว เมื่อได้เดินชนเข้ากับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่เดินสวนกันกับเธอเข้าอย่างจัง  “โอ้!! ผมต่างหากที่ควรจะขอโทษคุณ ผมขอโทษนะครับ ผมนี้เดินไม่ดูทางเอาซะเลย” จตุภพ กล่าวแก้ขอโทษขอโพย ฉันทพิชญา อย่างรู้สำนึกผิด

แต่การกระทำนั้น ก็หาใช่เป็นความพลาดพลั้งในการเดินชน โดยไม่ตั้งใจแต่อย่างใดไม่ จตุภพ ชอบผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่เห็นหน้า ตั้งแต่เดินเข้ามาแต่ไกลๆ และที่ทำนั้น เขาทำเป็เสถลาเข้ามาชนเข้ากับร่างบาง โดยเจตนาแท้ๆ เลยแหละ “แล้วคุณเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่าครับ” จตุภพ ร้องถามคนตัวเล็กตรงหน้า พร้อมกับใช้สายตาหาอาการบาดเจ็บบนเรือนร่างบางไปด้วย

“ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ ถ้ายังไงขอตัวก่อนนะคะ” ฉันทพิชญา มองหน้าชายหนุ่ม พร้อมกับกล่าวไปอย่างสุภาพ และเดินเลี่ยงๆ ผ่านร่างของ จตุภพ เพื่อจะเดินห่างออกไปจากตรงนั้น “เดี๋ยวครับ!! ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรหรือครับ? แล้วมาเที่ยวที่นี่บ่อยไหม?” จตุภพ รั้ง ฉันทพิชญา ไว้ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะเดินหายลับไปกับฝูงชน

“พึ่งมาค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันมากับแฟนน่ะ ขอตัวนะคะ” ฉันทพิชญา หันมากล่าวตัดรอนอย่างไม่คิดจะผูกสมัครสัมพันธไมตรีต่อ เมื่อรับรู้ว่า จตุภพ นั้นมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ แต่กระนั้นก็กล่าวบอกไปด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่สุภาพ ก่อนจะหันเดินห่างออกไป โดยไม่คิดจะหันกลับมามองตามหลัง ซึ่งมีแต่ จตุภพ นั้นแหละที่ยืนมองตามร่างบาง จนกระทั้งลับหายไปกับฝูงชนแล้วนั้นแหละ ชายหนุ่มจึงค่อยเดินเข้าไปในห้องน้ำ

“ทำไมไปนานจังเลย” เมื่อ ฉันทพิชญา เดินมาถึงโต๊ะอาหารที่มี จุฑาธช นั่งคอยอยู่ด้วยสีหน้าเหมือนว่ากำลังบึ้งตึง ไม่สบอารมณ์ขึ้นมาหน่อยๆ “คนเยอะนี่คะ ก็ต้องเข้าแถวรอคิวเข้าห้องน้ำ กว่าจะได้เข้า ก็ใช้เวลานานอย่างนี้แหละคะ” ฉันทพิชญา ตอบไปตามความเป็นจริง พร้อมกับมองหน้าครามครันของคนโต อย่างรู้สึกประหลาดใจ และชุ่มฉ่ำในหัวใจ เมื่อรู้สึกว่าคนตัวโตเกิดมีอาการห่วงและหวงเธออย่างเผลอไผลขึ้นมา ซึ่งเธอรับรู้ได้ถึงอาการที่เขาเป็นอยู่นั้น

“อืม!!” จุฑาธช พยักหน้ารับทราบ อย่างเข้าใจ “น่าอร่อยทั้งนั้นเลยค่ะ” ฉันทพิชญา มองไปที่อาหารที่ชายหนุ่มสั่งมา ที่ตอนนี้ได้วางอยู่บนโต๊ะอาหารแล้ว อย่างตื่นตาตื่นใจ ก่อนจะยื่นช้อนส้อมไปตักอาหารไปวางใส่ที่จานข้าวของคนตัวโต เพื่อให้เขาได้ลองชิมก่อน ซึ่งคนตัวโตเห็นอากัปกิริยาที่เอาใจเขา ก็รู้สึกคลายความบึ้งตึงในลงไปโดยปริยาย 

จุฑาธช ตักอาหารที่หญิงสาวตักมาให้ตักใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะตักส่วนที่เหลือไปจ่อที่ปากบางนุ่มนั้น เพื่อให้เจ้าหล่อนได้ลองบ้าง ซึ่ง ฉันทพิชญา ก็อ้าปากรับอาหารนั้นเข้าไปในปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย “อร่อยค่ะ” ฉันทพิชญา หันไปส่งยิ้มหวานให้คนตัวโต เพื่อเป็นการยืนยันว่าอาหารนั้นอร่อยจริงๆ 

คนตัวโตหลงมองรอยยิ้มนั้นเพลินไปเลยทีเดียว แล้วสติค่อยสะดุ้งกลับคืนมาเมื่อคนตัวเล็กได้ยื่นกระดาษทิชชู มาซับรอยเปื้อนที่ติดอยู่ที่ข้างริมฝีปากให้อย่างเบามือ “ขอบคุณ” จุฑาธช กล่าวขอบคุณออกมาเบาๆ พร้อมกับจ้องมองใบหน้าสวยหวานนั้นตาไม่กระพริบ ซึ่งเป็นคนตัวเล็กนั้นแหละ ที่ต้องหลบสายตาคมกล้า ของเขาเสียเองอย่างเขินอาย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น