โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

03-5 กล่องแห่งความลับ

ชื่อตอน : 03-5 กล่องแห่งความลับ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 559

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2561 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-5 กล่องแห่งความลับ
แบบอักษร

“เรื่องวันนี้ไม่ต้องเอาไปบอกใครนะ”


แต่ตอนนี้มีปัญหาสำคัญอยู่อีกอย่าง เขาพูดดักไว้ก่อนเพื่อไม่ให้บทสนทนานี้รั่วไหลออกไปข้างนอกเพราะตัดสินใจจะจบเรื่องนี้ลง

เพราะยองจีเองก็รู้ว่า ยิ่งมีคนที่รู้เกี่ยวกับการกระทำไม่ดีนี้น้อยมากเท่าไร ก็ยิ่งดีมากเท่านั้น


“คุณปู่ก็ด้วย”


ห้ามเด็ดขาด เขาจ้องมองไปยังการ์ดอย่างเยือกเย็น ถึงจะไม่ได้จ้องเขม็งแต่ก็ไม่ได้ยิ้มให้


“เป็นคำสั่ง”


น้ำเสียงแน่วแน่ราวกับตอกตะปูบอกเป็นนัยว่าไม่มีทางเลือกอื่น ตอนนั้นพลังที่เปล่งประกายไหลทะลักออกมาเป็นคลื่นแล้วค่อยๆ สงบลง

คำสั่ง เป็นเครื่องมือที่แน่นอนที่สุดในบรรดาสิ่งทั้งหลายที่ยองจีมี แต่ในความเป็นจริงเขาเคยออกคำสั่งเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น เพราะจนถึงตอนนี้ไม่มีความจำเป็นที่เขาจะออกคำสั่งเลย ปู่เป็นคนกำหนดทุกสิ่งทุกอย่าง  ทุกคนรวมถึงตัวเขาเองด้วย ว่าต้องทำตามอีกฝ่ายเท่านั้น

การกระทำที่ไม่ดีนี้ไม่ใช่ความต้องการของคุณปู่ ไม่ใช่เลย เป็นเรื่องที่เขาเลือกตามความตั้งใจของตัวเอง มันเป็นเรื่องที่คังยองโฮคงจะไม่ต้องการมากที่สุด

แต่โชคร้ายที่กล่องได้ถูกเปิดออกแล้ว


“…ครับ คุณชาย”


การ์ดทำได้แค่เลือกเท่านั้น และเมื่อสักครู่ก็เลือกแล้ว จะทำตามคำสั่งของคังยองโฮหรือทำตามคำสั่งของเจ้านายคนใหม่ของตัวเอง ทั้งสองตัวเลือกเหมือนจะเหมือนกันแต่กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ยองจีไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว



ยองจีลุกขึ้นยืนแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของตัวเอง ดึกมากแล้วและถึงเวลาเข้านอนแล้วด้วย แต่ก็ไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้น มันเป็นการทำตามความต้องการของตัวเอง มีสิ่งที่เขาอยากทำอยู่ เพราะฉะนั้นก็ต้องทำ เขาไม่อยากทน

และไม่สามารถทนได้

ทันทีที่เข้าห้องมายองจีก็ปิดประตูห้องอย่างแรง ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวตั้งแต่ตอนที่เดินมา เป็นอารมณ์ซึ่งแม้แต่ตัวเองก็สงสัย ทำไมกัน ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงผสมพันธุ์ของเขาและก็ไม่ได้เจอโอเมก้าเลยด้วย


“ฮึ อือ...”


แต่เขารู้สึกเสียวซ่าน

ลมหายใจถูกพ่นออกมาด้วยความเสียวซ่านผ่านช่องว่างระหว่างริมฝีปากที่เขากัดไว้อยู่ มือของเขาขยับไปปลดเข็มขัดออกด้วยความรวดเร็ว มันแน่น ความรู้สึกเหมือนก้อนสำลีที่เคยอุดอยู่ตรงหน้าอกลงไปถึงกลางหว่างขา ตอนนี้เขาอยากเอามันออกไป ช่วงเวลาที่ต้องทำแบบนั้นมาถึงแล้ว

หลังจากมือรูดซิปลงอย่างรีบร้อนแล้วถอดชั้นในออกไปพร้อมกัน เขาก็จับเอาความเป็นชายที่ถูกเก็บไว้ด้านในออกมา ส่วนอ่อนไหวเขาตื่นตัวและตั้งตรงอย่างเต็มที่ได้ยังไงก็ไม่รู้ ลมหายใจหอบติดอยู่ตรงหลอดลมแล้วไม่ยอมออกมา ยองจีเอนตัวยืนพิงประตูแล้วเอนหัวไปด้านหลัง ในตอนนั้นเขาถึงสามารถหายใจได้


“อา...อือ...”


ทั้งความคิดว่าต้องทำและการตั้งปณิธานว่าห้ามทำนั้นไม่มีประโยชน์เลย เขานึกถึงฮันจู เสียงของอีกฝ่ายยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ หู มือกอบกุมความเป็นชายแน่นขึ้นแล้วเริ่มขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว จนนึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นการขยับมือของคนที่หลีกเลี่ยงและลังเลมาตลอด

กระทั่งการนึกถึงเรื่องที่จูบกับฮันจูในห้องนี้ก็ไม่ได้ใช้เวลานานเลย

ใช่แล้ว ห้องนี้แหละ ยองจีแลบลิ้นออกมาเพราะนึกถึงจูบนั้น ลิ้นที่เป็นส่วนเดียวกันกับส่วนที่ถูกลิ้นของอีกฝ่ายเกี่ยวกระหวัดและชอนไชไปทุกซอกทุกมุม ไม่สิ นั่นคือความตะกละตะกราม เขาถูกดูดดุนไปทั่วทั้งตัว แม้ว่าตนเองจะไม่ได้อ่อนแอไปกว่าอีกฝ่าย แต่ก็แลกลิ้นตอบอย่างเต็มใจ ต้องทำแบบนั้นถึงจะสามารถครอบครองสิ่งที่ต้องการมากที่สุดได้

มือขยับเร็วขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้โดยไม่รู้ตัว เขาช่วยตัวเองครั้งแรกในชีวิตด้วยการขยับมืออย่างดุเดือด ไม่ว่าอะไรก็ดีไปหมด เพียงแค่อยากรู้สึกดีมากขึ้นเท่านั้น เขาลืมไปหมดแล้วทั้งเรื่องที่มันเป็นการกระทำต้องห้าม รวมถึงคำสั่งของคุณปู่ด้วย ยองจีรูดรั้งความเป็นชายอย่างสุดแรงและถูไถส่วนที่รู้สึกไวที่สุดด้วยนิ้วโป้ง มือของเขาเปียกชุ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว


“ฮึก อือ...อา...”


ถึงอย่างนั้นก็ยังคงกลัวว่าจะถูกจับได้ เสียงครางคล้ายเสียงสะอื้นถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากที่เขากัดไว้อย่างไร้ซึ่งหนทาง แต่ยิ่งทำแบบนั้นก็ยิ่งเป็นเสียงที่เย้ายวนมากขึ้นไปอีก เอวของเขาขยับไปมากับความเร้าใจและเสียวซ่าน สะโพกชนกับประตูหลายต่อหลายครั้ง เขาไม่มีแรงเหลือในการใส่ใจเสียงชนประตูดังตึงๆ นั้นเลย

ข้างนอกเงียบสงัด ไม่มีใครสามารถรุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของเขาได้ ถึงแม้จะเป็นคำสั่งของคุณปู่ก็ตาม

ขณะที่ยองจีหายใจหอบและเพลิดเพลินไปกับกามารมณ์ พลังซึ่งหลั่งไหลออกมาจากตัวเขาก็ทำให้รอบข้างเงียบสงบลงอย่างเป็นธรรมชาติ


“ฮ้า…อึก…!”


ยองจีทรมาน ส่งเสียงครวญครางและดิ้นไปมา ขนาดในช่วงผสมพันธุ์ก็เหมือนจะไม่ได้ทรมานถึงขนาดนี้ ร่างกายที่ถูกกระตุ้นจนเกินไปนั้นราวกับจะระเบิดออกในไม่ช้า อึดอัด เหมือนจะตายเลย ตอนนี้เขาคิดอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

แต่ท้ายที่สุดตอนปลดปล่อยออกมานั้น


“…อ๊า!”


ยูฮันจู

ยองจีทำได้แต่นึกถึงชื่อของผู้ชายคนนั้น

มือที่กอบกุมสะโพกของเขาเอาไว้ ตอนที่ความเป็นชายแนบชิดและถูไถกันอย่างไร้ซึ่งความลังเล พื้นที่ตรงนั้นเหลือเพียงชายสองคนที่ร่างกายเกี่ยวกระหวัดกันยุ่งเหยิง เพื่อจะบดเบียดร่างกายเข้าหากันและกันเท่านั้น


เสียงของฮันจู ลมหายใจของฮันจู มือของฮันจู และดวงตาของฮันจู


ความทรงจำทั้งหมดนั้นไม่คุ้นเคยเลย ยองจีรู้สึกถึงแรงบีบขยำตรงสะโพกของเขาอีกครั้ง และนั่นทำให้ช่องทางด้านหลังปิดสนิท จิตใต้สำนึกของเขาบอกให้ป้องกันตัวเองไว้ก่อน มื่อนึกถึงการจู่โจมของชายหนุ่มซึ่งไม่ได้อยู่ที่นี่ นอกจากการป้องกันตัวเอง ความคิดทั้งหมดกำลังพุ่งตรงไปยังยูฮันจู


“อา…”


ลมหายใจยังคงร้อนผ่าวและร่องรอยของความรู้สึกดีหลงเหลือไว้เต็มฝ่ามือ ช่วงเวลาซึ่งรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้ากับการล้นทะลักออกมาทีเดียวได้ผ่านไปแล้ว แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นคือความเป็นจริง


‘ช่วยตัวเองจนได้’


เขาไม่ได้โล่งใจกับการทำการบ้านที่เลื่อนมาตลอดจนเสร็จสิ้น ลางสังหรณ์ไม่ดีที่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังก้าวเท้าเข้าไปหากับดักนั้นเฉียดผ่านไปแวบหนึ่ง ซึ่งไม่ได้ใช้เวลานานเลย

ตอนนี้ความรู้สึกที่ยังหลงเหลือจากความเสียวซ่านนั้นทำให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ การช่วยตัวเองที่เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาทำให้เขาสั่นสะท้าน และแรงสั่นนั้นทำให้เอวของเขาขยับไปมา จนสุดท้ายก็ไปถึงจุดสุดยอดอย่างง่ายดาย

ทำไมปู่ถึงห้ามไม่ให้ช่วยตัวเอง เขาเอนหัวพิงไปกับกำแพง กลุ้มใจอยู่พักหนึ่งแล้วลืมมันไปอย่างรวดเร็ว ยองจีเอนหลังพิงประตูแล้วล้มลงไปทั้งอย่างนั้น ช่วยตัวเองเพียงครั้งเดียวแต่รู้สึกเหมือนกับทำตัวเหลวแหลกมาก เหมือนไม่ใช่มนุษย์แต่กลายเป็นสัตว์สี่ขา ไม่รู้ว่าทำไมถึงความเชื่อมั่นว่าถ้าเพื่อความตื่นเต้นเร้าใจและความรู้สึกดีแล้วล่ะก็ เขาสามารถทำได้ทุกอย่าง


และตอนนี้ชัดเจนขึ้นแล้ว

การกระทำที่ไม่ดีนั้นไม่ใช่เรื่องไม่ดี


ตอนนี้แม้จะปิดกล่องลงไปแล้ว แต่นี่ก็คือความจริงที่จะไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอันขาด


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น