โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

03-3 กล่องแห่งความลับ

ชื่อตอน : 03-3 กล่องแห่งความลับ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 608

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2562 09:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-3 กล่องแห่งความลับ
แบบอักษร

​ยูฮันจูควรต้องเกิดมาเป็นซูเปอร์อัลฟ่า และมีลักษณะทางพันธุกรรมอันแข็งแกร่งจนอัลฟ่าธรรมดาไม่สามารถเทียบได้ แต่ในขณะเดียวกันก็กลายพันธุ์แล้วส่งกลิ่นรุนแรงของโอเมก้าออกมา เท่านั้นเขาก็มีคุณค่ามากพอในฐานะวัตถุดิบสำหรับการวิจัยแล้ว

แต่แน่นอนว่าเนื่องจากประเทศอเมริกาสั่งห้ามไม่ให้มีการทดลองกับร่างกายมนุษย์โดยมีกลุ่มเป้าหมายเป็นอัลฟ่าหรือโอเมก้าทั่วโลก การทดลองและกระบวนการให้ยาทั้งหมดจึงถูกเก็บไว้เป็นความลับสุดยอด

ไม่มีการบังคับใดๆ ทั้งสิ้นเพราะเด็กชายเดินขึ้นเตียงด้วยตัวเอง เขานอนเฉยๆ ให้คนอื่นฉีดยาแล้วเจาะเลือดของไป ไม่เพียงแค่นั้น ฮันจูยังเช็กปฏิกิริยาตอบรับของร่างกายและบันทึกผลการทดลองด้วยตัวเองด้วยซ้ำ

พอความสามารถที่น่ากลัวและความรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อมารวมกัน ผลลัพธ์ที่ออกมาก็เกินกว่าที่จินตนาการไว้ การมีกลิ่นของโอเมก้าไม่ได้หมายความว่าลักษณะทางพันธุกรรมเดิมหายไป ด้วยผลสำเร็จของการเติบโตทางด้านเรขาคณิตที่เหนือกว่าความเร็วในการวิจัยของพวกผู้ใหญ่ ยาหลายสิบชนิดจึงถูกคิดค้นขึ้นมา

โดยเฉพาะเมื่อเขาค้นพบวิธีแก้ไขข้อผิดพลาดในตัวยาระงับอารมณ์ของโอเมก้า ซึ่งในขณะนั้นยังแก้ไขได้ไม่สำเร็จ ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป


เด็กชายผู้ไม่เหลืออะไรเลยกอบโกยทุกอย่างมาไว้ในมือด้วยกำลังของตัวเอง เขาได้รับสถานภาพทางสังคม ได้เลื่อนตำแหน่งและทำเงินได้มหาศาล เขาซุกซ่อนพละกำลังอันมากมายซึ่งเกิดจากผลข้างเคียงของการทดลองและกลิ่นของโอเมก้าที่แรงขึ้นมาอีกเอาไว้

ผลตอบแทนจากการฉีดยาที่ยังไม่ได้รับการรับรองเข้าไป เขาถือว่าตัวเองเป็นเครื่องมือสำหรับการทดลองเลยรู้สึกเหมือนเป็นบ้าหน่อยๆ

แต่มันก็ไม่ใช่ข้อผิดพลาดมากมายอะไร



“อ่อก…!"


น้ำย่อยมากมายหลั่งไหลออกมาจากปาก ไม่รู้ว่าอะไรปะปนกันออกมาบ้าง เหมือนเห็นใบหน้าของตัวเองปรากฎอยู่บนผิวน้ำขาวขุ่นในชักโครก ไม่อยากเห็นเลย ฮันจูยื่นมือออกไปอย่างยากลำบากเพื่อกดชักโครกลงจนภาพใบหน้าที่ลอยอยู่บนคลื่นน้ำหมุนติ้วแล้วถูกดูดลงไป


“ซึง...รก ยอซึงรก...!”


ชายหนุ่มที่ตอนนี้ไม่สามารถกลับไปเป็นเด็กชายได้อีก ตะโกนเรียกชื่อการ์ดด้วยแรงทั้งหมดที่มี สถานการณ์ของเขาเร่งด่วนมากอย่างที่สัมผัสได้จากน้ำเสียง ความทรงจำในอดีตยังคงวนเวียนไปมาอยู่ในหัว

แม้จะแค่ครู่เดียวแต่อีกฝ่ายจะได้ยินเสียงตะโกนอย่างรีบร้อนเหมือนจะหมดลมหายใจนี้ไหมนะ ฮันจูไม่มีแรงเหลือมากพอจะให้รอหรืออดทนไปมากกว่านี้แล้ว มือเขาที่เกาะอยู่ตรงชักโครกสั่นเทาแล้วลื่นหลุดลงมาด้านข้าง แก้มแนบอยู่กับชักโครก หลังจากพยายามจะลุกขึ้นยืนอยู่หลายครั้ง

ในที่สุดก็เห็นปลายเท้าของการ์ดที่วิ่งมาอย่างลุกลี้ลุกลน เมื่อมองมาเจอเขาล้มคว่ำอยู่กับพื้นก็ขมวดคิ้ว ฮันจูดูทรมานตั้งแต่เสียงอาเจียนแล้ว แต่สถานการณ์ที่ได้เห็นด้วยตาตัวเองกลับแย่กว่าที่คิดมาก

ฮันจูดูลำบากมากแม้กระทั่งจะหันหน้ามาหาซึงรก ขอบตาแดงช้ำของเขาเปียกชุ่มจากการอาเจียนหลายต่อหลายครั้ง


“กระ กระเป๋าถือ...ช่วย...เอามาให้...ที...”


หลังจากฟังคำพูดที่เค้นเสียงอย่างยากลำบากของฮันจูแล้ว การ์ดก็รีบเร่งหันหลังวิ่งออกไปทันทีพร้อมกับคิดว่าถ้าช้าไปแม้แต่นิดเดียวด็อกเตอร์อาจจะตายจริงๆ ก็ได้

ฮันจูรับกระเป๋าถือมาแล้วกดรหัสด้วยมือที่สั่นระริก ในใจของเขาร้อนรนไปหมดแล้วกับการขยับมือพลาด แต่ต้องเปิดกระเป๋าให้ได้เท่านั้นเพราะในกระเป๋ามียาอยู่

แม้จะพลาดซ้ำๆ แต่สุดท้ายก็เปิดกระเป๋าออกจนได้ ฮันจูหยิบยาขึ้นมาหนึ่งอันอย่างว่องไวจากยาทั้งหมดที่ถูกติดฉลากไว้ด้วยลายมือหวัดๆ ก่อนจะหาเข็มฉีดยาเหมือนทุกครั้ง ถึงจะวางไว้ข้างๆ กันแต่เพราะมือเขาสั่นแรงมากจึงทำหล่นไปถึงสองสามครั้ง หากเข้าไปช่วยก็น่าจะดีกว่า แต่ในความเป็นจริงการ์ดยืนอยู่ข้างๆ กลับไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย

ในที่สุดฮันจูก็หยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาได้โดยไม่มีการช่วยเหลือจากคนอื่น เขาเอาสายยางเล็กๆ มัดแขนแบบที่ทำเป็นประจำ และถือเข็มฉีดยาที่ดูดตัวยาขึ้นมาแล้วเอาไว้ จากนั้นก็แทงเข็มเข้าไปในแขนอย่างไม่ลังเลสักนิด


“แฮ่ก แฮ่ก...ฟู่...”


เขาหายใจอย่างรุนแรงและไม่สม่ำเสมอ หน้าอกขยับขึ้นลงไม่หยุด พอรูม่านตาขยายใหญ่และหดเล็กลงอีกครั้งตามการฉีดยาเขาก็หลับตาลงสนิท

ยาแทรกซึมเข้าไปในเส้นเลือดแล้วไหลไปตามทางที่ถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจน ตัวยาไหลวนไปตามเส้นเลือดจำนวนนับไม่ถ้วนจนกระทั่งช่วงที่ไหลซึมไปถึงเส้นเลือดฝอย

ดวงตาปิดสนิทก็ลืมขึ้น หน้าอกที่แอ่นขึ้นด้านบนอย่างเต็มที่สั่นเบาๆ แล้วค่อยๆ ลดต่ำลง

การ์ดยังคงไม่ละสายตาพลางมองสำรวจฮันจู ถึงจะไม่ใช่ภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกแต่เขาก็ยังคงตกใจ คำถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่าที่เคยถามอย่างอัตโนมัติ ตอนนี้กลับทำไม่ได้สักนิด

ปากไม่ยอมเปิดเลย ซึงรกพูดอะไรไม่ออกเหมือนมีใครบางคนกำลังบีบคอของเขาอยู่


ฮันจูกลับเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อนแทน ตอนนี้สภาพของเขากลับมาสงบและเป็นปกติมาก แต่เพราะก่อนหน้านี้เฃอาเจียนน้ำย่อยออกมา ร่างกายจึงยังคงทรุดนั่งอยู่บนพื้นกระเบื้องในห้องน้ำ และขอบตาก็ยังคงแดงก่ำอยู่ ฮันจูเหลือบมองไปยังกระเป๋าที่เปิดกว้างอยู่หนึ่งครั้งแล้วหันหน้ามามองการ์ดของเขาอย่างช้าๆ


“มีเรื่องสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง...ใช่ไหมครับ...”


เขาพูดอย่างเลื่อนลอยด้วยน้ำเสียงยานคางเป็นพิเศษ การ์ดรอคำพูดต่อไปของฮันจูด้วยสีหน้าตึงเครียด เขาเสยผมหน้าม้าที่ปรกหน้าลงมาราวกับคนเมา แม้แต่การกระทำนั้นก็ยังคงเชื่องช้ามากๆ ราวกับเวลาของฮันจูกำลังค่อยๆ ฟื้นคืนมาอย่างช้าๆ

ถ้าเป็นแบบนี้ก็หยุดไปเลยน่าจะดีกว่า การ์ดคิดแล้วจึงสามารถกลืนน้ำลายลงได้ ตอนนั้นฮันจูยิ้มอย่างเลือนรางแต่เขายิ้มอยู่แน่นอน


“ไม่ทราบว่าเคย...ฆ่าคนตายหรือเปล่าครับ”


ราวกับความตั้งใจ การเผชิญหน้า คำถาม และสถานการณ์ทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

อีกข้างหนึ่งของกระเป๋าถือที่เปิดอยู่มีปืนหนึ่งกระบอก


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น