โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

03-2 กล่องแห่งความลับ

ชื่อตอน : 03-2 กล่องแห่งความลับ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 644

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2561 16:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-2 กล่องแห่งความลับ
แบบอักษร

​เหมือนกับคำที่พูดไว้ ทันทีที่เขามาถึงห้องก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วตรงไปเกาะชักโครก

เสียงอาเจียนอย่างไม่น่าฟังดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าหลังประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดไว้ ถึงจะไม่มีอะไรออกมาจากร่างกายที่ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน แต่เขาก็ยังคงอาเจียนและอาเจียนต่อไป

สิ่งที่ถูกเค้นออกมาจากข้างในไม่ใช่น้ำย่อย แต่เป็นการหวนนึกถึงความทรงจำเก่าๆ



เงิน 5 ดอลลาร์สุดท้าย ถ้าจะพูดให้ชัดเจนก็คือ ด้วยเงิน 5 ดอลลาร์ 25 เซนต์นั้น สถานที่ที่เด็กชายมุ่งหน้าไปไม่ใช่ร้านซับเวย์ แต่เป็นร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามซอย ป้ายไฟของร้านสะดวกซื้อตรงหน้าเขาเขียนไว้ว่า ‘Open’ และกำลังกระพริบอยู่ เด็กชายเหม่อมองไปยังป้ายไฟที่ไฟตรงตัว ‘p’ ดับไปแล้วเปิดประตูเข้าไปด้านใน

เวย์นกำลังเอาพุงที่ยื่นออกมาพาดไว้กับเครื่องคิดเงิน เขาคือโอเมก้าชราผู้หมดช่วงฮีทไปแล้วตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน แค่เพียงได้รับความลำบากในช่วงฮีทชีวิตของเขาก็น่าเบื่อหน่ายแล้ว แต่พอช่วงฮีทหมดไปจริงๆ เขาก็บ่นทุกวันว่าตัวเองเป็นฟอลบีไฮนด์ (Fall behind)

ฟอลบีไฮนด์คือโรคทางพันธุกรรมซึ่งจะเป็นกันเฉพาะอัลฟ่าหรือโอเมก้า เป็นหนึ่งในโรคที่ไม่มีทางหายซึ่งยังคงหาสาเหตุแน่ชัดไม่เจอ ความแปรปรวนของร่างกายจะเริ่มขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ความแปรปรวนของร่างกายนั้น จะมีอาการที่ต่างกัน เกณฑ์ชี้วัดก็ไม่มี โดยทั่วไปเป็นอาการที่มักจะเห็นได้หลังอายุ 50 ปี แต่ถึงเป็นเด็กก็ไม่ได้ความหมายว่าจะไม่สามารถเป็นได้ เป็นอาการที่ไม่สามารถคาดเดาได้เลย


ในกรณีของเวย์น กระดูกข้อเท้าของเขาผุพังลง เขาบอกว่าตัดข้อเท้าทั้งหมดทิ้งไปเพราะการรักษานั้นไม่สามารถทำได้ตั้งแต่แรก เช่นเดียวกับฟอลบีไฮนด์ส่วนมาก

หลังจากถามว่าจะโทรไปที่ไหน ฉายา ‘เจ้าเด็กเฮงซวย’ ก็จะต่อท้ายชื่อเขามาราวกับไม่ว่าตอนไหนเขาก็จะเป็นเช่นนั้น เขาไม่เคยลืมว่าพอตอบไปว่าเกาหลี ชายแก่ก็บ่นออกมา ‘ช่วยไปบอกว่าให้ลองทำอะไรสักอย่าง กับอาวุธนิวเคลียร์เฮงซวยนั่นหน่อย’

เขาอยากบอกไปว่าเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้แยกประเทศกันแล้ว แต่พอเห็นแบบนั้นเด็กชายก็เงียบไปเพราะรู้ว่าเวย์นไม่แม้แต่จะใช้หลังหูฟัง ยิ่งกว่านั้นคือแม้แค่ชั่วขณะเดียวเขาก็ต้องการรีบออกไปจากร้านสะดวกซื้อที่แคบ เล็ก และมีกลิ่นเหม็นอับลอยออกมาจากตรงไหนสักแห่งนี้เร็วๆ


ฮันจูหยิบบัตรโทรศัพท์และทันทีที่ออกจากร้านมาเขาก็มองลงด้านล่างโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้สึกว่าหิมะของนิวยอร์กอบอุ่นเลยสักนิด และไม่รู้ว่าทำไมถึงรับรู้ได้แม้กระทั่งบรรยากาศของความใจร้ายใจดำของเมืองนี้ เป็นหิมะที่เหมือนจะไม่หยุดตกง่ายๆ

เด็กชายตามหาตู้โทรศัพท์สาธารณะก่อนที่ถนนจะถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว

นามบัตรที่เขาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงนั้นยับตรงปลายนิดหน่อย แต่ก็ไม่ยับถึงขนาดอ่านไม่รู้เรื่อง เขาจ้องมองตัวหนังสือซึ่งถูกเขียนไว้อย่างชัดเจนด้วยลายมือเป็นระเบียบสักพักหนึ่ง ‘ยออุนแจ’ ตัวหนังสือสามตัวเป็นชื่อของหมอที่คอยช่วยเหลือจนพวกเขาสามารถหลบหนีมาจากคฤหาสน์ได้

เป็นพินัยกรรมที่พ่อเหลือไว้


นอกจากนามบัตรนั้น พ่อก็ไม่เหลืออะไรไว้เลย เด็กชายผู้ออกมาเผชิญโลกภายนอกตอนอายุ 8 ขวบและเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาก็ได้บอกลาสายเลือดเพียงคนเดียวของเขาไปตลอดกาล เงินจัดงานศพก็ไม่มีและไม่สามารถทำได้จึงโทรไปหาสมาคมสงเคราะห์เอกชน งานศพเป็นความฟุ่มเฟือยที่เขาไม่เคยแม้แต่คิดจะจัด พ่อคงจะถูกส่งไปยังสถานที่เดียวกันกับพวกคนเร่ร่อนตามถนน

แน่นอนว่าทรัพย์สมบัติที่จะรับสืบทอดก็ไม่มีเช่นกัน สิ่งที่หลงเหลือไว้ให้กับเด็กชายผู้แม้แต่ร่างกายก็ไม่ปกติ มีเพียงแค่นามบัตรในมือกับเงิน 5 ดอลลาร์ 25 เซนต์ ซึ่งเขาหาเจออยู่ตรงซอกหลืบภายในบ้านเท่านั้น


‘…คุณหมอยออุนแจ’


อีกไม่นานสายจะถูกตัด ทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย เด็กชายก็รวบรวมพลังแล้วพูดออกไปอย่างชัดเจนทีละคำๆ เขาพยายามพูดออกเสียงภาษาเกาหลีให้ได้อย่างถูกต้องและชัดเจนที่สุด เพราะเวลาที่ให้มาไม่ได้นานขนาดนั้น


‘ที่นี่นิวยอร์กนะครับ’


เขาไม่คุ้นเคยกับการแนะนำที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องพูดอะไรยังไง แต่เขาก็ไม่อยากพูดชื่อออกไป เพราะถึงบอกชื่อไปก็เป็นชื่อที่อีกฝ่ายไม่รู้จักอยู่ดี


‘คุณพ่อเสียชีวิตแล้วครับ’


เขาพูดคำที่ต้องพูดออกมาหมดแล้ว เด็กชายบอกที่อยู่ของบ้านซึ่งหลังจากนี้ 1 อาทิตย์เขาจะถูกไล่ออกมา และสายก็ถูกตัดไป


ยออุนแจไม่สามารถเป็นอิสระได้จากเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในคฤหาสน์ ยังคงจำการเกิดของเด็กชายได้อย่างชัดเจน เด็กทารกคนนั้น เขาฉีดยาให้เด็กน้อยซึ่งตอนนี้เพิ่งออกมาจากถุงน้ำคร่ำแล้วปกปิดลักษณะทางพันธุกรรมที่ติดตัวเด็กมาตั้งแต่เกิดไว้ เพื่อล่อลวงคังยองโฮ ซึ่งคนที่ต้องการให้ทำแบบนั้นก็คือคังฮันโฮ เพราะวิธีเดียวที่จะทำให้หลบหนีออกจากคฤหาสน์ได้มีเพียงการทำให้เด็กเกิดมาเป็นโอเมก้าเท่านั้น

แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่แพทย์ประจำตัวก็ไม่สามารถขจัดความละอายใจต่อบาปไปได้ เขาเป็นพยาน เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด และเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือเพียงคนเดียว

เขาซ่อนสมบัติของคฤหาสน์ได้สำเร็จ แต่ผู้รอดชีวิตที่ไร้การติดต่อมาเกือบสิบปีและไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไงนั้น จู่ๆ ก็มายืนอยู่ตรงหน้า คนเป็นหมอดึงตัวเด็กชายมากอดและพูดขอบคุณพระเจ้าอยู่หลายรอบ


แต่สิ่งเดียวที่เด็กชายคิดว่าเป็นสิ่งที่โล่งใจก็คือ ยออุนแจไม่ได้ขอให้เขาแนะนำตัวเอง และมันไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้น


ลักษณะทางพันธุกรรมของอัลฟ่าที่ลอยออกมาอย่างเป็นสีดำสนิท ผสมกลมกลืนกับกลิ่นหวานหอมของโอเมก้า   

เพียงแค่นั้นเขาก็รู้แล้วว่าเด็กชายคือใคร และจำเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้นได้ทั้งหมดอย่างไม่ตกหล่น กลิ่นหอมหวานซึ่งปกคลุมร่างกายสกปรกในตอนนั้น เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเด็กชาย

ยออุนแจพาฮันจูไปที่ ‘ซีรินจ์’ ซึ่งตอนนั้นเป็นแค่เพียงธุรกิจขนาดเล็ก เพราะมีคนที่เขารู้จักอยู๋ในนั้น และทันทีที่ได้รับแบบทดสอบ 2 - 3 อย่าง เด็กชายก็ได้รับการจัดสรรที่พักที่จะอาศัยอยู่นับจากนี้


และหน้าที่ของเขาคือ การเป็นหนูทดลอง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น