กำใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 788

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2561 00:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

"กิตเจ้านายแกไปไหน" นัทที่ลงมาจากห้องนอนของกำพล ถามกิตออกมาทันที เพราะเขาไม่เห็นกำพลอยู่ข้างล่าง


"เอ่อ อยู่ที่สระน้ำครับ คุณนัท  " กิตตอบ


หลังจากที่กิตตอบ. นัทก็เดินไปทันที  กิตที่นั่งอยู่กับพัตร ถึงกับงง มองหน้าพัตรทันที เขาแปลกใจที่นัทมาถามเขา เพราะปกติ นัทจะไม่ถามหรือคุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ  ส่วนพัตรก็เอาแต่จ้องนัทแต่ไม่พูดอะไร 

" มานั่งทำอะไรตรงนี้วะ..เป็นเด็กขี้น้อยใจตั้งแต่เมื่อไหร่" นัทที่เดินมาก็เห็นกำพลนั่งดื่มไวน์อยู่ที่สระน้ำ


"ปาล์มเป็นไงบ้าง  สักหน่อยไหม " กำพลถามออกมาโดยไม่หันมองหน้านัท ก่อนจะส่งแก้วไวน์ให้กับนัท


"ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก มีแผลที่ข้อศอกนิดหน่อย กูจัดยาไว้ให้แล้วล่ะอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงอย่าลืมให้กินยาแก้ไข้ดักไว้ด้วย ตัวปาล์มอุ่นๆ แต่ถ้ามึงไม่อยากขึ้นไปดู ก็ให้พัตรหรือกิตเข้าไปแทนแล้วกัน " นัทพูดประชดออกมา ทำเอากำพลหันมามองตาขวางทันที


" อย่ามากวนตีนกูนัท กูกำลังอารมณ์ไม่ดี" กำพลพูดว่านัทออกมา เขาอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เห็นปาล์มพูดอ้อนนัทต่อหน้าเขาแล้วยังจะมาเจอนัทพูดกวนประสาทอีก 


"ไอ้พล มึงอย่ามาทำตัวเป็นเด็กๆ  นี่กูช่วยมึงอยู่นะ แล้วปาล์มนะ กูก็รู้จักมาก่อนมึง มันแปลกตรงไหนที่ปาล์มจะทำท่าทีแบบนั้นกับกู แล้วมึงล่ะ ท่าจะคิดมากขนาดนี้ ทำไมไม่ทำอะไรให้ชัดเจน แล้วการที่มึงปล่อยให้ปาล์มนอนอยู่ที่ห้องแบบนั้นแล้วมึงมานั่งแดกเหล้าอยู่นี่ มันไช่ไหม ถ้ามึงไม่เต็มใจจะดูแลปาล์ม กูจะพาปาล์มกลับเดี๋ยวนี้เลย "นัทพูดออกมาอย่างโมโหเช่นกัน ปากก็บอกว่าห่วง แต่กลับมานั่งงี้เง่าแล้วปล่อยปาล์มไว้แบบนั้นอีก


"ฮื้มมม. กูขอโทษวะ" กำพลบอกออกมา เขาเริ่มได้สติมาบ้างแล้ว


"ไอ้พล กูไม่ได้จะว่าอะไร ถ้ามึงจะขอคบกับปาล์ม แต่กูอยากให้มึงดูแลปาล์ม ไม่ไช่พอโกรธหรือน้อยใจก็มานั่งน้อยใจแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่พวกมึงจะได้คุยกัน เมื่อกี้กูคุยกับปาล์มแล้ว ปาล์มไม่ได้รู้สึกไม่ดีที่มึงดูแลเขาแบบนั้น แต่แค่กลัว ปาล์มกลัวว่าจะเจ็บอีกเหมือนกับที่ไอ้ไลฟ์มันทำ  มึงก็ช่วยทำอะไรให้มันชัดเจนบ้าง ไม่ใช่ให้ปาล์มคิดเอง กูละเบื่อ " นัทพูดยาวออกมา ก่อนจะกระดกไวน์เข้าปาก วันนี้เขารู้สึกว่าเขาพูดเยอะมากจริงๆ สำหรับเรื่องสองคนนี้


" เดี๋ยวก็ตายหรอกมึง รู้ว่าแพ้แล้วยังจะกินหยุดเลย " กำพลดึงแก้วออกจากมือนัททันที นัทแพ้แอลกอฮอร์แต่ถ้ากินไม่มากก้อไม่เป็นไร แต่ถ้าดื่มเข้าไปเยอะๆอาการที่แพ้จะกำเริบทันที


"อื้ออ..แล้วมาชวนแดกไมล่ะ..." นัทพูดออกมาก่อนจะดื่มน้ำเปล่าตามให้มากที่สุด เขาสองคนเป็นแบบนี้เสมอไม่ได้ทะเลาะจริงจัง พออารมณ์เข้าทีเขาสองคนก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม


"แล้วเรื่องที่ร้านมึงจะจัดการยังไง " นัทถามออกมา


"กูให้พัตรไปเคลียล่ะ คิดจะเล่นกับเสือมันก็ต้องเจอกัดตอบบ้าง เดี๋ยวมันจะไม่รู้ว่าเคี่ยวเสือมันน่ากลัวแค่ไหน " กำพลบอกนัท เขาไม่ได้ใส่ใจกับพวกของกัมนาทเข้ามาวุ่นวาย แต่ที่เขาอยากจัดการคือ พวกนั้นทำปาล์มเจ็บตัว


" อืม. งั้นกูกลับก่อนละกัน แม่ปาล์มดูแย่ๆวะ คงอยู่ได้อีกไม่นาน ว่างๆก็พาปาล์มไปเยี่ยมบ้าง แต่กูยังไม่บอกปาล์ม แม่เขาขอไว้ " นัทพูดออกมาอย่างห่วง แม่ของปาล์มป่วยหนักขึ้น แต่กลับไม่ให้นัทบอกปาล์มเพราะกลัวปาล์มคิดมาก


" แล้วก็เลิกคิดมากเรื่องกูกับปาล์มได้แล้ว ถ้าอยากให้ปาล์มอ้อนมึงแบบที่ทำกับกู ก็รีบจัดการให้รู้เรื่อง คุยกันให้เข้าสักที แล้วมึงคิดว่ากูจะกินพวกเดียวกันหรือไง..ไอ้บ้า" นัทพูดแกล้งออกมาเพื่อจะแกล้งเพื่อนของเขา แต่ก็ต้องหน้าบึ่งเมื่อเจอคำพูดของกำพล


"ฮึ..ใครจะไปรู้ มึงอาจอกหักจากไอ้พัตรแล้วประชดไปคว้าหนุ่มฝึกงานก็ได้"

555  ขับรถดีๆ แล้วก็ขอบใจมาก ที่มาดูปาล์ม" กำพลพูดตามหลังนัทพี่เดินหน้าบึงออกไป



หลังจากที่นัทกลับไป กำพลก็นั่งดื่มไวน์สักพัก ก่อนจะไปดูปาล์ม

ใบหน้าขาวเนียนใส ที่ตอนนี้มีรอยช้ำอยู่ข้างริมฝีปาก เขาโกรธมากที่เห็นรอยนี้ครั้งแรก ร่างแกร่งค่อยๆนั่งลงข้างๆ ลูบผมของร่างบางที่มาบดบังใบหน้าเอาไว้อย่างอ่อนโยน


"หลับพริ้มเลยนะ เจ็บไหมครับ จะรู้บ้างไหมว่าพี่เป็นห่วงปาล์มนะครับ พี่อยากให้ปาล์มอยู่กับพี่แบบนี้  ไม่อยากให้ปาล์มพูดอ้อนคนอื่นนอกจากพี่ อยากให้ปาล์มรู้สึกเหมือนที่พี่รู้สึก พี่เหนื่อยกับการอยู่คนเดียวแล้ว พี่อยากหยุดอยู่กับปาล์ม ปาล์มจะรู้สึกเหมือนพี่บ้างไหมนะ เฮ้ย" ร่างแกร่งที่นั่งจับมือข้างหนึ่งของร่างบางมาลูบหน้าของตนก่อนจะหลับตากบ่นออกมา โดยไม่รู้เลยว่าร่างบางตื่นตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาแล้ว แค่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาแค่นั้น


// พี่ไม่อยากให้ปาล์มคิดว่าการไม่เหมาะสมหรืออะไรที่จะทำให้ปาล์มตัดสินใจไม่ได้  ปล่อยมันไปตามรู้สึกของตัวเอง ได้ไหม ลองทำตามหัวใจตัวเอง แล้วปาล์มจะมีความสุข //

คำพูดของนัทดังก้องขึ้นมาในหัวปาล์มทันทีที่ปาล์มได้ยินกำพลบ่นออกมา ร่างบางมองกำพลที่หลับตาอยู่สักพัก ก่อนจะเอื้อมไปลูบที่หน้ากำพล แล้วยิ้มก่อนจะพูดคำบางคำออกมา


"ปาล์มจะอยู่ข้างๆพี่พลนะครับ แล้วปาล์มอยากให้พี่พลอยู่ข้างๆปาล์มตลอดไปได้ไหมครับ" คำพูดของร่างบางทำเอากำพลถึงกับนิ่งที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแล้วยิ้มออกมาอย่างดีใจ


"ปาล์ม. ปาล์มพูดอะไรนะ บอกพี่อีกทีได้ไหม" กำพลถามซ้ำอีกครั้ง เขาได้ยินชัดตั้งแต่ครั้งแรกที่ปาล์มพูด แต่แค่อยากได้ยินอีกครั้ง


"ปาล์มบอกว่า ปาล์มอยากให้พี่พลดูแลปาล์มแล้วก็.....อื้ออออ. พี่พล " ไม่ทันที่ร่างบางจะพูดจบ กำพลก็จูบเข้าที่ปากเล็กของร่างบาง แล้วผละออก  ไม่ได้รุนแรง เพราะรู้ว่าร่างบางยังเจ็บ ร่างบางที่โดนทำแบบนั้นถึงกลับหน้าแดงเป็นลูกตำลึง หลับตาไม่กล้าสบตากับร่างแกร่ง


"ขอบคุณนะครับ ที่ให้พี่อยู่ข้างๆ พี่สัญญาว่าพี่จะมีปาล์มคนเดียวและจะดูแลปาล์มอย่างดี " กำพลพูดสัญญาออกมาก่อนจะหอมแก้มร่างบางอีกครั้ง

~ ฟอดดด ~


"อื้ออ พอแล้วครับ ปาล์มเจ็บ" ร่างบางแกล้งเจ็บเพราะเขินที่โดนกำพลเอาแต่มองหน้าแล้วก็หอมแก้มอยู่ กำพลที่รู้ทัน ยิ้มเจ้าเหล่ก่อนลูบที่ริมฝีปากบาง

"ดูสิ เจ็บจนแดงไปทั้งหน้าเลย


ตรงนี้ก็แดง


~. ฟอด ~


ตรงนี้ก็แดง


~ ฟอด~


เอ๊ะ ตรงนี้ก็แดง


~ ฟอด ~


ตรงนี้ก็ด้วย


~ ฟอด ~  


"อื้อออ. พอแล้ว.พี่พล หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ปล่อยด้วย ปาล์มจะกลับห้องแล้ว พรุ่งนี้ปาล์มมีเรียนเช้า "ร่างบางร้องบอกให้คนตัวใหญ่หยุดรังแกเขา ก่อนจะหาเรื่องกลับห้องของตน


"ได้ไง ปาล์มคบกับพี่แล้วต้องอยู่ห้องพี่สิ แล้วอีกอย่าง ไอ้นัทบอกว่าปาล์มไข้ ให้พี่ดูแลอย่างใกล้ชิด ไหนปาล์มบอกให้พี่ดูแล้วไง" กำพลพูดโกหกออกมา เพื่อรั้งให้ร่างบางอยู่ ก่อนจะพูดอ้อนเอาประโยคที่ปาล์มเคยพูดมาขู่


"แต่ปาล์ม.............ฮึ้มม. ก็ได้ครับ ปาล์มให้พี่ดูแลปาล์มก็ได้  แต่ถ้าปาล์มหายแล้ว ปาล์มขอกลับไปนอนที่ห้องของปาล์มเหมือนเดิม  ปาล์มยังไม่ตอบตกลงคบกับพี่พลนะ แล้วก็ห้ามรังแกปาล์มแบบนั้นอีก ถ้างั้นปาล์มจะไม่คบกับพี่ด้วย " ร่างบางพูดออกมาเด็ดขาด วันนี้ที่เขายอมเพราะเห็นว่ากำพลทวงคำพูดที่ปาล์มพูดก่อนหน้านี้ แต่เรื่องคบไม่ได้อยู่ในที่ตกลงไว้ ปาล์มจึงยื่นคำขาดให้ ทำเอาร่างแกร่งตรงหน้า ทำหน้าบอกบุญไม่รับ


"อะไรกันนะปาล์ม มันได้ที่ไหนกัน  จะทำร้ายพี่มากไปแล้วนะครับ" กำพลบ่นออกมาทำท่าจะเข้ามากอด แต่ปาล์มขยับหนี  เขารู้ทันว่าร่างแกร่งจะแอบแต๊ะอั๋ง เลยทำหน้าดุชี้หน้าเตือนทันที


"ฮึ้มมม ก็ได้ครับเอาแบบนั้นก็ได้  หิวหรือยัง เดี๋ยวพี่จะให้ป้าอุ่นเอาข้าวต้มมาให้ แล้วจะได้กินยา ตัวอุ่นๆนะเดี๋ยวกินยาดักไว้ก่อน แต่ถ้าพรุ่งนี้ไข้ไม่ลด ต้องหยุดเรียนรู้ไหมครับ" กำพลพูดออกมา ยอมทำตามร่างบางที่นอนยิ้มให้เขา เขาไม่คิดว่าจะทำตามอยู่แล้ว แต่ที่ยอมเพราะตอนนี้ปาล์มป่วย เลยอยากให้พักผ่อน (ถ้าหายดีเมื่อไหร่ เราเจอกันแน่ครับเด็กน้อย)กำพลคิดในใจก่อนจะยิ้มให้กับร่างบางอีกครั้งแล้วเดินออกไปสั่งแม่บ้านให้เอาข้าวต้มมาให้




โปรด<span id="redactor-inline-breakpoint">​ติดตามตอนต่อไปนะคะ</span>

วันนี้จัดให้เลย 2 ตอน ไม่รู้หลับกันหรือยังมาลงดึกไปหน่อย

​ขอบคุณทุกกำลังที่ให้กันเสมอมานะคะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น