ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 (คู่รอง นีล x นิค)..... ตอนที่ 9

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 (คู่รอง นีล x นิค)..... ตอนที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 67.4k

ความคิดเห็น : 158

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2561 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 (คู่รอง นีล x นิค)..... ตอนที่ 9
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4   นีลนิค ตอนที่ 9

Author :   (ยอนิม)



นีลรีบขับรถมาที่บ้านของเดย์อย่างรวดเร็ว เมื่อรู้ว่านิคกับอิฐโดนจับตัวไปและคงหนีไม่พ้นคนที่เผาร้านของเดย์แน่นอน นีลมาถึงพร้อมๆกับนัน ทั้งสองลงจากรถของตัวเองแล้วตรงเข้ามาหาเดย์ในบ้านทันที

“ไอ้อิฐโดนจับตัวไปเหรอเฮีย” นันถามอย่างร้อนใจ


“อืม เมียมึงก็คงโดนไปด้วยว่ะไอ้นีล” เดย์ตอบนัน แล้วหันไปพูดกับนีล นีลกัดฟันกรอด


“สัดเอ๊ย!” นีลสบถออกมาอย่างหัวเสีย


“กูขอโทษว่ะ ที่ทำให้เมียมึงมาเดือดร้อนด้วย” เดย์พูดเสียงเครียด


“มึงไม่ได้ผิดอะไร กูไม่ได้โกรธมึงเลยไอ้เดย์ แต่กูโกรธไอ้พวกเหี้ยนั่น อย่าให้กูเจอนะมึง แล้วนี่เราจะทำยังไงต่อ” นีลถามกลับมาทันที เดย์จึงเอาข้อมูลที่นันได้มา มาพูดคุยแล้วหารือเรื่องตามหาคนทั้งสอง และจังหวะที่กำลังรอสายของฉกาจ มือถือของเดย์ก็มีข้อความเข้า โดยถูกส่งมาจากอิฐ ทำให้นีลสบายใจขึ้นได้ว่า พวกเขามีโอกาสไปตามหานิคและอิฐได้แน่นอน เมื่อได้พิกัด GPS ของมือถืออิฐมาแล้ว พวกเขาก็ประสานงานกับฉกาจ และตามรอย GPS ของอิฐทันที


“มึงไม่โทรบอกที่บ้านไอ้นิคหน่อยเหรอวะ” เดย์หันมาถามนีล ขณะนั่งรถตามพิกัดของอิฐไปเรื่อยๆ


“กูไม่อยากให้พวกเค้ารู้เลยว่ะ” นีลพูดเสียงเครียด เขารู้สึกเหมือนตัวเองปกป้องนิคไม่ได้


“มันไม่ใช่ความผิดมึง เหมือนกับที่มึงบอกว่าไม่ใช่ความผิดกูนี่แหละ ถ้าไม่อยากบอกป๊าม๊าไอ้นิค ก็โทรบอกพี่มันก็ได้ อย่างน้อยให้เค้ารับรู้ก็ยังดี” เดย์เสนอขึ้นมา นีลเลยกดสายโทรหานนท์


(“ว่าไงนีล”) รอสายไม่นานเสียงของนนท์ก็ดังขึ้น


“ผมมีเรื่องจะบอก” นีลพูดเสียงนิ่ง ทางฝ่ายของนนท์ก็เงียบไปนิด


(“มีอะไร”) นนท์ถามกลับมา


“ตอนนี้นิคกับเพื่อนโดนจับตัวไปเรียกค่าไถ่ แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วง ผมกับเพื่อนกำลังตามไปช่วยแล้ว” นีลบอกให้อีกฝ่ายรับรู้


(“ว่าอะไรนะ! มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น”) นนท์ถามกลับมาด้วยน้ำเสียงตกใจ นีลเลยเล่ารายละเอียดคร่าวๆให้ฟัง

(“มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้มั้ย”) นนท์ถามอย่างร้อนใจ และดูเหมือนว่าจะเล่าให้โทนี่ที่อยู่ใกล้ๆฟังด้วย


“ไม่เป็นไร พวกผมจะจัดการกันเอง ผมแค่อยากโทรมาบอกให้คุณรับรู้ด้วย ส่วนป๊ากับม๊า คุณจะบอกหรือไม่ก็แล้วแต่คุณเลย” นีลพูดออกไป เพราะรู้สึกผิดจริงๆ


(“ผมไม่บอกป๊ากับม๊าหรอกนะ เอาเป็นว่าช่วยนิคกลับมาให้ได้อย่างปลอดภัยก็พอ แล้วถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรง ช่วยส่งข่าวบอกให้ผมรู้เป็นระยะด้วย”) นนท์พูดขอออกมาเสียงเครียด


“ได้ ผมจะส่งข้อความไปบอกเป็นระยะละกัน” นีลให้คำมั่น


(“พานิคกลับมาเร็วๆล่ะ หวังว่าไอ้ที่เตรียมการไว้ มันจะไม่สูญเปล่า”) นนท์พูดขึ้นเสียงจริงจัง นีลรับคำก่อนจะวางสายไป


“เฮ้ออ” นีลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หลังจากวางสายจากนนท์ไปแล้ว


“ใจเย็นเฮีย เดี๋ยวก็ไปรับสองคนนั้นกลับบ้านแล้ว” นันพูดให้กำลังใจ ขณะขับรถไปด้วย


“แน่นอนสิ กูอุตส่าห์เตรียมทุกอย่างไว้ให้มัน มันก็ต้องกลับมารับรู้ในสิ่งที่มันต้องการมาตลอดเหมือนกัน” นีลพูดออกมาลอยๆ เพราะทั้งเดย์และนันต่างรู้ดีว่านีลเตรียมอะไรไว้ นั่งรถมาได้สักพัก มือถือของเดย์ก็ดังขึ้น เป็นอิฐที่โทรเข้ามารายงานว่าตนเองอยู่ที่ไหน นีลนั่งฟังด้วยใจที่เป็นห่วงคนรัก เดย์คุยสายสักแป๊บก็ส่งมือถือมาหานีล


“ไอ้นีล เมียมึงจะคุยด้วย” พอเดย์พูดจบ นีลก็รับมือถือมาพูดทันที


“เตี้ย” นีลเรียกคนรักด้วยความเป็นห่วง


(“นีล กูปลอดภัยดี มึงไม่ต้องเป็นห่วงนะ”) นิคพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


“รออีกนิด พวกกูกำลังจะไปช่วยแล้ว” นีลบอกกลับไปเสียงจริงจัง


(“กูรู้ กูต้องวางสายแล้ว เดี๋ยวแบตมือถืออิฐมันจะหมด กูรักมึงนะ”) นิคพูดกลับมา นีลกัดฟันกรอดเพื่อระงับอารมณ์ที่ร้อนรุ่มของตัวเอง


“กูก็รักมึง” นีลบอกส่งท้าย ก่อนจะส่งมือถือให้เดย์ แล้วเขาก็เอนตัวไปพิงเบาะรถพร้อมกับหลับตาลงด้วยความอึดอัดในใจ ถ้าทะลุมือถือไปได้ เขาก็อยากจะทำเสียเดี๋ยวนี้เลย

..

..

ในที่สุด พวกนีลก็มาถึงจุดที่นิคกับอิฐถูกพาไปซ่อนแถวสวนมะพร้าวในสมุทรสาคร และดูแผนที่จนรู้แน่ชัดว่านิคกับอิฐถูกขังไว้ข้างใน พวกเขาจึงวางแผนจะค่อยๆล้อมเข้าไปทางด้านหลังและด้านข้างในช่วงกลางคืน นีลกับเดย์ไปด้วยกันพร้อมกับลูกน้องของนันอีก 2 คน เดย์ขอไปสำรวจก่อนว่าอิฐกับนิคอยู่ห้องไหนกันแน่ จนรู้ชัดก็มาบอกนีล แล้วตกลงกันว่าจะงัดเข้าไปทางประตูหลังบ้าน

“กูเอาเครื่องมือติดมาด้วย” นีลพูดขึ้น ก่อนจะหยิบเครื่องมืองัดแงะมาด้วย โดยไม่คิดว่าจะได้ใช้จริงๆ เดย์กับนีลขยับย่องไปหลังบ้าน นีลก็จัดการงัดประตูลูกบิดทันที เดย์ขยับไปส่องดูตรงหน้าต่าง  ก่อนจะหลบวูบแล้วส่งสัญญานให้นีลหยุดงัด เพราะมีคนของศรเดินมาเข้าห้องน้ำ ที่อยู่โซนเดียวกับห้องครัว เดย์กับนีลมองหน้ากันในความมืดสลัว เสียงคนของศรเข้าห้องน้ำอยู่สักพักก็กลับไปรวมกับคนอื่นๆที่กลางบ้าน เดย์จึงให้นีลงัดต่อ


แกร๊ก

ไม่นานนักนีลก็งัดได้ โชคดีที่พวกศรเปิดทีวีเสียงดัง จึงช่วยกลบเสียงงัดของนีลได้ดี เดย์ย่องเข้าไปด้านในอย่างเงียบเชียบ

“เหลือเหล้าให้กูบ้างนะเว้ย ขอเข้าห้องน้ำก่อน” เสียงคนของศรอีกคนดังขึ้น ทำให้เดย์กับนีลรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินเข้ามาในครัว เดย์จึงดันตัวของนีลหลบตรงข้างตู้ไม้เก่าๆ เดย์ดึงปืนออกมา พออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ นีลเอาแขนไปล็อคคออีกฝ่าย พร้อมกับเอามือปิดปากทันที ส่วนเดย์ก็ยกปืนจ่อหัวอีกฝ่ายเอาไว้

“อึ่ก..” ชายคนดังกล่าวตาโตด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะมีคนลอบเข้ามาตอนนี้ และไม่สามารถพูดอะไรได้ เนื่องจากถูกนีลปิดปากเอาไว้แน่น


//ถ้าไม่อยากตาย อย่าขัดขืน// เดย์พูดเสียงนิ่ง

//จับมันไว้ก่อนไอ้นีล กูไปส่องพวกมันก่อน// เดย์บอกกับนีลเสียงเบา แล้วก็ค่อยๆเดินย่องไปตรงประตูทางเข้าห้องครัวสักพัก ก็ขยับกลับมาตรงนีลอีกครั้ง

//ส่งตัวไอ้หมอนี่ไปให้พวกนั้นก่อน// เดย์บอกกับนีล เพราะเขาไม่อยากทำอะไรเสียงดัง นีลเลยล็อคตัวคนของศรที่จับเอาไว้ ออกไปทางหลังบ้าน แล้วพยักหน้าให้ลูกน้องของนันมาล็อคตัวต่อไปอีกที


//กูว่าเบนความสนใจพวกมันไปหน้าบ้านก็ดีนะมึง// นีลเสนอขึ้น เดย์พยักหน้ารับ ก่อนที่จะส่งข้อความบอกนัน ให้คนไปเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่นานนักคนของนันก็เข้ามาเบี่ยงเบนความสนใจกลุ่มของศรอยู่ที่หน้าบ้าน แต่แล้วก็เกิดเหตุสุดวิสัย เมื่อคนของศรคนหนึ่งจะมาตามเพื่อนที่หายมาเข้าห้องน้ำก่อนหน้านี้  เดย์กับนีลไม่สามารถหลบได้ทัน


พลั่ก!

เดย์เตะเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่ายอย่างจัง จนอีกฝ่ายหงายหลัง ศรเองก็ตกใจคว้าปืนยิงทันที

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับลูกกระสุนไปโดนกรอบประตูห้องครัว ส่วนลูกน้องของนัน เมื่อได้ยินเสียงปืน ก็จัดการคนที่อยู่หน้าบ้านอย่างรวดเร็ว เดย์กับนีลก็หลบวิถีกระสุน ตอนนี้ภายในบ้านกำลังโกลาหล และชุลมุน แต่ทางนีลและเดย์ก็สามารถจับตัวลูกน้องของศรได้สองคน

“ไอ้ศรมันหายไปไหน” นีลพูดกับเดย์ เมื่อไม่เห็นศรอยู่ในห้องโถงกลาง แต่ไม่ทันที่เดย์จะตอบ ศรก็ออกมาจากห้องที่ขังนีลกับอิฐเอาไว้ โดยจับอิฐมาเป็นตัวประกันเอาไว้ด้วย ทำให้นีล มองหานิคทันที และไม่นานนิคก็เดินออกมาจากห้องนั้น ด้วยใบหน้าที่เขียวช้ำหางคิ้วยิ่งช้ำหนักกว่าเดิม นิคเองเมื่อเห็นคนรักก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ดวงตา นิครีบวิ่งไปหานีลทันที เพราะศรไม่สนใจจะเอานิคไปด้วยอยู่แล้ว นีลอ้าแขนรับคนรักเข้ามาในอ้อมอก ความอึดอัดในใจในตอนแรกหายไปในทันที เมื่อคนรักปลอดภัยอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ห่วงอิฐ


ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นทำให้นิคสะดุ้งเฮือก พร้อมกับเสียงเรียกอิฐของเดย์ นิคตัวสั่นทันที เมื่อเห็นว่าเพื่อนถูกยิง นีลรู้ว่าเดย์โกรธมาก แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องเปิดทางให้ศรกับลูกน้องอีกคนออกจากบ้านไป โดยมีอิฐเป็นตัวประกันด้วย ศรพาอิฐขึ้นไปบรถของตัวเอง แล้วขับออกไป นันโทรตามลูกน้องตนเองให้เอารถมา

“มึงไปก่อนเลยไอ้เดย์ เดี๋ยวกูตามไป” นีลพูดกับเดย์ เพราะต้องรอรถอีกคัน เขาไม่อยากให้เดย์เสียเวลา เดย์พยักหน้ารับ แล้วขึ้นรถไปพร้อมกับนัน ส่วนนีลและลูกน้องของนันบางส่วนก็รอรถอีกคันมารับเช่นเดียวกัน ระหว่างนี้ นีลก็สำรวจร่างกายของนิคอีกครั้ง

“มันทำอะไรมึงนิค บอกกูมาสิ” นีลถามคนรักเสียงเครียด


“กูจะช่วยไอ้อิฐ มันเลยเอาด้ามปืนตบกู” นิคบอกออกมาเสียงแผ่ว นีลกัดฟันกรอด พอดีกับที่ลูกน้องของนันเอาผ้าที่มีติดรถไปชุบน้ำมาให้ นีลก็รับมาเช็ดหน้าให้กับนิคทันที


“มึงปลอดภัยแล้วนะเตี้ย มึงไม่เป็นอะไรแล้ว” นีลพูดให้คนรักคลายความกังวล


“แต่กูห่วงไอ้อิฐ มันโดนยิงเลยนะมึง” นิคพูดเสียงสั่น


“อิฐมันไม่เป็นอะไรหรอก เดย์มันไปช่วยได้แน่นอน” นีลพูดพร้อมกับเช็ดหน้าให้นิคไปด้วย จนกระทั่งรถอีกคันมาถึง นีลก็พานิคขึ้นไปบนรถทันที และขับไล่ตามรถของเดย์ที่ออกไปก่อนหน้านี้ ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถ นีลก็กอดประคองนิคไว้ไม่ห่าง นิคเองก็ดูจะอ่อนเพลียไม่น้อย นีลนึกถึงนนท์ขึ้นมาได้ ก็รีบโทรไปหาทันที


(“ว่าไงนีล เจอนิครึยัง นิคเป็นไงบ้าง”) เสียงของนนท์ถามขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว


“มันไม่เป็นอะไรแล้ว ช่วยมาได้แล้ว” นีลตอบกลับ แล้วได้ยินเสียงถอนหายใจจากทางฝั่งของนนท์


(“ขอคุยกับนิคหน่อยได้มั้ย นิคคุยได้รึเปล่า”) นนท์ถามออกมาต่อ


“เตี้ย คุยกับพี่มึงหน่อย” นีลบอกกับนิคที่นั่งซุกอกตนเองอยู่


“มึงบอกพี่นนท์ด้วยเหรอ” นิคถามอย่างตกใจ แต่ก็รับสายไปคุยต่อ

“พี่นนท์” นิคเรียกพี่ชายเสียงแผ่ว


(“เป็นไงบ้างนิค เจ็บตรงไหนมั้ย”) นนท์ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


“ผมปลอดภัยแล้วครับ ไม่เป็นอะไร มีช้ำบ้างนิดหน่อย พี่นนท์ พี่อย่าบอกม๊ากับป๊านะ” นิคพูดขอเอาไว้


(“พี่ไม่บอกหรอก รู้แค่พี่กับโทนี่”) นนท์ตอบกลับ นิคเลยโล่งใจขึ้นมาได้

(“ถ้ากลับมาบ้านแล้ว โทรบอกพี่ด้วยนะ พี่จะไปหา”) นนท์บอกทิ้งท้าย


“ครับ แค่นี้ก่อนนะพี่นนท์ สถานการณ์มันยังไม่เคลียเท่าไร ไว้ผมจะโทรหานะครับ” นิคบอกนนท์ส่งท้ายเช่นเดียวกัน ก่อนที่นนท์จะรับคำแล้ววางสายไป นิคคืนมือถือให้นีล แล้วซุกอกคนรักอีกครั้ง นีลก็กอดและลูบไหล่ลูบหลังของนิค สลับกับจูบเส้นผมนุ่มไปด้วย จนในที่สุด พวกเขาก็ตามทันคนอื่นๆ เดย์ช่วยอิฐเอาไว้ได้ นีลจึงอาสาขับรถพาเดย์กับอิฐไปโรงพยาบาล โดยมีนิคนั่งไปด้วย ส่วนนันและลูกน้องของนันก็อยู่เคลียกับทางตำรวจ

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล อิฐถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน ส่วนนีลก็พานิคไปทำแผลที่ใบหน้าและหางคิ้วทันทีเช่นเดียวกัน

“กูไม่เป็นไรแล้วนีล” นิคจับมือคนรัก หลังจากที่ทำแผลเรียบร้อย และกำลังจะกลับไปหาเดย์เพื่อรอฟังผลการรักษาของอิฐ นีลเลยใช้มือไปรั้งหัวคนรักเข้ามาตนเองแล้วกอดไหล่ของนิคเอาไว้ โดยไม่ได้พูดอะไร นิคเองก็กอดเอวคนรักกลับไปเช่นเดียวกัน แล้วมานั่งอยู่กับเดย์สักพัก หมอก็ออกมาบอกว่าอิฐปลอดภัย และกำลังจะย้ายไปที่ห้องพิเศษ เดย์ นีล นิค เลยไปเดินเรื่องเอกสาร ก่อนที่นีลและนิคจะไปเซเว่น เพื่อหาซื้อของกินและของใช้


“อยากกินเค้กเหรอ” นีลถามขึ้น เมื่อเห็นนิคไปยืนจับเค้กก้อนเล็กๆในเซเว่นฯ


“เปล่าหรอก กำลังคิดว่าจะซื้อไปให้อิฐมันดีมั้ย” นิคพูดเสียงแผ่ว


“ก็เอาติดไปก็ได้ เดี๋ยวไปแช่ตู้เย็นในห้องพัก” นีลบอกกลับ เพราะรู้ว่านิคเองคงเป็นห่วงอิฐไม่น้อยเหมือนกัน ถึงแม้ว่าอิฐจะปลอดภัยแล้วก็ตามที นีลซื้อเสื้อไปให้เดย์เปลี่ยนด้วย เพราะพวกเขาไม่ได้พกอะไรติดตัวเลยนอกจากกระเป๋าเงินและมือถือ เมื่อกลับขึ้นไปบนห้อง นีลก็เอาเสื้อไปให้เดย์เปลี่ยน

“เดย์ มึงเปลี่ยนเสื้อก่อน กูกับนิคลงไปซื้อที่เซเว่นมาให้” นีลบอกออกมา พร้อมกับส่งเสื้อยืดสีขาวบางๆมาให้เดย์เปลี่ยนก่อนชั่วคราว เดย์ก็รับมาพร้อมกับเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมานั่งเฝ้าอิฐต่อ นีลก็ส่งน้ำและข้าวมาให้ แต่เดย์รับแค่น้ำดื่มเท่านั้น


“มึงสองคนนอนพักกันไปก่อนก็ได้นะ ไม่ต้องห่วงกู” เดย์หันมาบอกกับนีลและนิค เพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว


“ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็เรียกได้นะมึง กูอยากให้นิคมันนอนพักสักหน่อย” นีลพูดขึ้น เดย์ก็พยักหน้ารับ นีลเลยพานิคล้มตัวลงนอนตรงที่สำหรับให้ญาตินอนเฝ้า เขาให้นิคนอนหนุนแขนแกร่งของตัวเองเอาไว้ เพื่อง่ายต่อการโอบกอดคนรัก


//มึงไม่เมื่อยเหรอ// นิคถามเสียงเบา เพราะไม่อยากรบกวนเดย์


//ไม่// นีลตอบกลับไป พร้อมกับรั้งนิคเข้ามากอด ทำให้นิครู้สึกอบอุ่นในใจไม่น้อย


//หลังจากนี้ จะมีแต่เรื่องดีๆเข้ามาใช่มั้ยวะ// นิคถามออกมาลอยๆ นีลจูบหน้าผากนิคอย่างแผ่วเบา


//ใช่ มันจะมีแต่เรื่องดีๆรอมึงอยู่// นีลพูดเสียงจริงจัง นิคยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหลับตาลงด้วยความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย นิคไม่ต้องกลัวอะไรเลย เมื่อเขาได้อยู่ในอ้อมกอดของคนที่รักแบบนี้



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



หลังจากที่อิฐฟื้นขึ้นมา ทางเดย์ก็ทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลมาพักฟื้นในกรุงเทพฯ นีลกับนิคจึงได้แยกตัวกลับบ้าน เพราะก่อนหน้านี้เขาสองคนอยู่เป็นเพื่อนเดย์ที่โรงพยาบาลในสมุทรสาครก่อน เมื่อกลับถึงบ้าน นีลก็โทรบอกพี่ชายของคนรัก นนท์กับโทนี่เลยบอกว่าจะมาหาที่บ้านเพื่อมาดูนิค และเมื่อนนท์มาเจอหน้าน้องชายก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับพี่นนท์” นิคพูดดักเอาไว้ก่อน เมื่อเห็นว่านนท์ทำท่าจะบ่นออกมา


“หน้าช้ำแบบนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรมากอีก” นนท์พูดบ่นไม่จริงจังนัก แต่นิคก็รับรู้ได้ว่าพี่ชายตนเองเป็นห่วงตนเองไม่น้อย


“ที่ผมเป็นมันเล็กน้อยกว่าไอ้อิฐเพื่อนผมซะอีก มันน่ะโดนยิงเลยนะพี่” นิคพูดพร้อมกับหัวเราะขำเบาๆ


“นิคพูดแบบนี้ เดี๋ยวพี่ชายคุณก็เป็นลมหรอกครับ” โทนี่พูดแซวคนรักตัวเอง นนท์หันไปมองโทนี่ด้วยสายตาติดเหวี่ยงนิดๆ โทนี่ก็ยิ้มรับอย่างเดียว


“นั่งก่อนสิ” นีลพูดขึ้น เพราะตอนนี้นนท์กับโทนี่ยังคงยืนอยู่ ทั้งสองจึงเดินมานั่งที่โซฟา นนท์ก็ถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ


“ช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งไปบ้านให้ป๊าเห็นละกัน ไม่งั้นได้เป็นเรื่องแน่” นนท์พูดเตือนขึ้นมา


“พี่นนท์ไม่ได้บอกป๊ากับม๊าแล้วก็แม่ใหญ่ใช่มั้ย” นิคถามเพื่อความแน่ใจ


“ไม่มีใครรู้นอกจากพี่แล้วก็โทนี่ แม้แต่แนนพี่ก็ไม่ได้บอก” นนท์ตอบกลับ นิคเลยเบาใจขึ้นมาได้บ้าง เพราะเขาไม่อยากให้ใครตกใจเป็นห่วงไปมากกว่านี้ อีกอย่าง นิคกลัวว่าพ่อตนเองจะหาว่านีลดูแลเขาไม่ดี ทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดของนีลเลยก็ตาม


“หายไวๆนะครับ เดี๋ยวไม่ทัน” โทนี่พูดขึ้นยิ้มๆ นิคทำหน้างง


“ไม่ทันอะไรเหรอครับ” นิคถามกลับไปอย่างสงสัย


“ก็ไม่ทันไปงานเลี้ยงที่พี่จัดไง” นนท์ตอบกลับมาด้วยท่าทีปกติ


“พี่จะให้ผมไปทำไม” นิคถามขึ้นทันที เพราะปกติแล้ว เขาไม่ค่อยไปร่วมงานสังสรรค์บรรดานักธุรกิจสักเท่าไรนัก


“เถอะน่า ไว้เดี๋ยวก็รู้ อ่อ นีล ทางคุณเกดแจ้งมาแล้วนะ ว่าทุกอย่างเรียบร้อย ตารางออกอากาศตามที่แจ้งก่อนหน้านี้เลย” นนท์หันไปพูดกับนีล นีลก็พยักหน้ารับ


“คุยอะไรกัน ออกอากาศอะไร” นิคถามขึ้นอีก เพราะเขางงกับคำพูดของพี่ชายตนเองและโทนี่ในวันนี้มาก


“ไม่มีอะไร ก็แค่วันที่รายการที่มาสัมภาษณ์กูจะออกอากาศไง” นีลตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ


“จริงดิ กูอยากดูเร็วๆ อยากเห็นว่าเค้าสัมภาษณ์อะไรมึงบ้าง” นิคพูดออกมายิ้มๆ


“แล้วนี่ไม่เป็นอะไรมากจริงๆใช่มั้ย” นนท์ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง


“ไม่เป็นไรจริงๆพี่นนท์” นิคยืนยันคำเดิม


“โทษทีนะ ที่พี่ถามอะไรซ้ำๆ” นนท์พูดเสียงแผ่ว ส่วนหนึ่งเพราะเขาห่วงนิค และรู้สึกผิดกับเรื่องราวในอดีต จนอยากจะชดเชยทุกๆอย่างให้น้องชายตัวเองบ้าง เขาเลยห่วงนิคมากกว่าทุกที


“ผมรู้ว่าพี่ห่วงผม ว่าแต่จะอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันมั้ยครับ” นิคพูดชวนออกมา


“ก็ดีนะ พี่มีเรื่องอยากจะให้เราใช้ความคิดช่วยพี่เหมือนกัน” นนท์ตอบรับ


“งั้นเดี๋ยวผมไปทำกับข้าวให้ละกัน” นีลเสนอขึ้น


“เดี๋ยวผมช่วยนะครับ” โทนี่พูดขึ้นมาบ้าง นีลก็พยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองคนจะแยกเดินเข้าไปในครัว ปล่อยให้นนท์กับนิคนั่งคุยกันอยู่สองคน ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับงานเลี้ยงที่นนท์จะจัด


“งานเลี้ยงของพี่เนี่ย ทำไปทำมา เหมือนจะเป็นงานเลี้ยงของผมซะงั้น” นิคพูดอย่างขำๆ


“ทำไมล่ะ” นนท์ถามกลับไป


“ก็แต่ละอย่างที่พี่จัดเตรียม เหมือนจะเป็นของที่ผมชอบทั้งนั้นเลย นี่ถ้าใกล้วันเกิดของผมนะ ผมคงนึกว่าพี่เตรียมจะเซอร์ไพรส์วันเกิดผมแน่ๆ” นิคพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ นนท์ก็ยิ้มรับนิดๆ


“ลงทุนไปมั้ย จัดงานวันเกิดให้ขนาดนี้น่ะ” นนท์แกล้งกระเซ้ากลับไป


“ก็ใช่ไงครับ มันดูลงทุนไป” นิคพูดยิ้มๆ


“งานนี้ลงทุนเยอะ คนจัดงานก็ทุ่มเต็มที่ ยอมเหนื่อยเพื่อให้มีงานนี้ขึ้นมาเลยนะ” นนท์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นิคเองก็คิดว่านนท์หมายถึงตัวของนนท์และทีมงาน


“ขอให้งานเลี้ยงนี้ผ่านไปได้ด้วยดีนะครับ” นิคให้กำลังใจพี่ชาย ก่อนจะนั่งคุยเรื่องอื่นๆ ไปเรื่อยๆ จนโทนี่เดินออกมาตามคนทั้งสอง ให้ไปในครัว ซึ่งมีโต๊ะอาหารตั้งอยู่ นีลทำอาหารฝรั่งเป็นมื้อเย็นให้กับโทนี่ด้วย ทั้งสี่คนนั่งกินอาหารเย็นไปด้วยกัน เมื่อกินอิ่มก็ช่วยกันเก็บล้าง ก่อนที่นนท์กับโทนี่จะขอตัวกลับ

..

..

“อิ่มจังเลย” นิคพูดขึ้น พร้อมกับล้มตัวลงบนเตียง เมื่อพากันขึ้นมาบนห้องนอนแล้ว


“อย่าเพิ่งนอนเตี้ย เดี๋ยวก็ปวดท้อง” นีลพูดเสียงดุ พร้อมกับดึงแขนของนิคให้ลุกนั่ง นิคก็นั่งอย่างอิดออด นีลมองรอยช้ำที่ใบหน้าของนิคด้วยความรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง และนิคเองก็พอมองออก เขาจึงโอบกอดเอวของนีลที่ยืนอยู่อย่างอ้อนๆ


“เดี๋ยวมันก็หายน่า อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” นิคพูดขึ้น พร้อมกับเอาหน้าถูหน้าท้องแกร่งของคนรัก


“กูรู้” นีลบอกกลับ พร้อมกับลูบหัวของนิคไปด้วย

“พรุ่งนี้จะเข้าไปที่อู่มั้ย หรืออยากนอนพักอยู่ที่บ้านก่อน” นีลถามขึ้นอย่างเอาใจ


“มึงมีรถต้องทำต่ออีกไม่ใช่เหรอ ไปนอนที่อู่ก็ได้” นิคบอกออกมา นีลก็พยักหน้ารับ

“นีล ตอนนี้หาเงินให้แม่ครบยังอ่ะ” นิคเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความอยากรู้


“ถามทำไม” นีลเลิกคิ้วแล้วถามกลับด้วยท่าทีปกติ


“ก็..ถ้ามันขาดเท่าไร เอาเงินเก็บกูไปให้แม่ก่อนก็ได้นะ” นิคตอบกลับมา ทำให้นีลยกยิ้มนิดๆ


“ไม่เป็นไรกูอยากให้มึงเก็บเงินนั้นไว้ใช้ส่วนตัว ส่วนเรื่องแม่กู เดี๋ยวกูจัดการเอง” นีลบอกให้นิคเข้าใจ


“แต่กูไม่อยากให้มึงเหนื่อยรับงานเยอะๆน่ะ มันดีกับอู่ก็จริง แต่มันทำให้มึงเหนื่อยมากเหมือนกัน กูไม่อยากทะเลาะกับมึงเวลาเห็นมึงโหมงานหนักๆอีกน่ะ” นิคพูดออกมาเพราะความเป็นห่วง นีลก้มลงมาจูบหน้าผากของนิค ที่เงยหน้ามองเขาอยู่


“อีกนิดเดียว ไม่นานหรอก เดี๋ยวก็เรียบร้อยแล้ว” นีลพูดพร้อมกับยกยิ้ม นิคก็พยักหน้ารับ


“ก็ได้ ถ้ามีอะไรจะให้กูช่วย มึงต้องบอกกูเลยนะ” นิคกำชับคนรักเอาไว้


“งั้นก็ช่วยรักษาหน้าตาให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมละกัน” นีลพูดถึงรอยช้ำต่างๆ นิคยิ้มรับ


“อีกไม่กี่วันก็หายแล้วล่ะน่า ว่าแต่ อยากอาบน้ำ อาบน้ำให้หน่อยสิ” นิคชูแขนทั้งสองข้างขึ้นมาอย่างอ้อนๆ นีลหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะอุ้มคนรักขึ้นมา แล้วพาเข้าห้องน้ำไปในทันที


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“พี่นิค เจ็บมั้ยอ่ะ” เสียงของมอสดังขึ้นในช่วงเช้าของวัน หลังจากที่รู้ว่านิคมาพร้อมกับนีลด้วย ทุกคนที่อู่รู้เรื่องที่นิคโดนจับตัวไป ต่างก็เป็นห่วงนิคกันทั้งนั้น ดยเฉพาะมอส


“ก่อนหน้านี้อ่ะเจ็บ แต่ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว” นิคตอบยิ้มๆ


“ผมขอลองแตะได้มั้ย” มอสถามต่อ นิคพยักหน้ารับ ก่อนที่มอสจะค่อยๆเอานิ้วมาจิ้มที่รอยช้ำของนิคเบาๆ พร้อมกับทำหน้าเหยเกเหมือนจะเจ็บแทนไปด้วย


“โอ๊ย!” เสียงของนิคดังขึ้น ทำให้มอสสะดุ้งเฮือก


“เหี้ย!...พี่นิค เจ็บเหรอพี่” มอสถามขึ้นอย่างร้อนรน ทำให้นีลที่นั่งทำงานอยู่เงยขึ้นมามองอย่างงงๆ ก่อนที่นิคจะหัวเราะขำออกมา


“หน้าแกโคตรน่าขำเลยว่ะมอส ฮ่าๆๆ” นิคพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะ ทำให้มอสรู้ตัว่าโดนแกล้ง


“พี่นิคอ่ะ ผมอุตส่าห์เป็นห่วง” มอสค้อนนิคขวับ เมื่อรู้ว่าโดนแกล้ง


“หึหึ แกล้งเล่นน่า มันไม่ได้เจ็บอะไรแล้ว แค่เป็นรอยช้ำเฉยๆ” นิคบอกออกมายิ้มๆ มอสถอนหายใจออกมาเบาๆ


“เที่ยงวันนี้พี่นิคอยากกินอะไร เดี๋ยวผมไปสั่งมาให้” มอสถามอย่างเอาใจ นิคทำหน้าคิด


“อยากกินส้มตำมาก” นิครีเควสออกมา


“งั้นเดี๋ยวตอนใกล้เที่ยง ผมมาถามอีกทีละกัน ว่าพี่อยากกินอะไรบ้าง ตอนนี้ผมขอไปทำงานก่อน เจ้านายแอบชายตามองแล้ว” มอสพูดอย่างขำๆ เพราะเห็นนีลชายตามามองเขาเป็นระยะ


“ชั้นก็อยากให้เมียชั้นได้นอนพักผ่อน” นีลพูดออกมา มอสก็ยิ้มขำ ก่อนจะขอตัวไปทำงาน ส่วนนิคก็นอนเล่นอยู่ที่โซฟา

“เตี้ย กลางวันนี้กินข้าวกับมอสไปก่อนได้มั้ย” นีลถามขึ้น ทำให้นิคมองหน้าคนรักทันที


“มึงจะไปไหน” นิคถามพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากัน


“กูต้องพาพี่มึงไปที่โรงแรมที่จัดงานอีกรอบน่ะ” นีลตอบกลับ


“กูไปด้วย” นิคร้องตามทันที


“ป๊ามึงไปด้วยน่ะสิ เห็นว่าจะไปดูว่าพี่มึงจัดการอะไรไปบ้างแล้ว มึงเองก็ไม่อยากป๊าเห็นหน้าตอนนี้ไม่ใช่รึไง” นีลพูดขึ้นมา ทำให้นิคหน้างอเล็กน้อย


“ไม่ไปก็ได้ แต่มึงต้องรับสายกูนะ แล้วก็กลับมาเร็วๆด้วย” นิคส่งเสียงอ้อนกลับไปไม่งอแงร้องตาม นีลพยักหน้ารับ พร้อมกับยิ้มอ่อนๆ 



2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ตอนหน้าก็จบแล้ว สำหรับนีลนิค 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น