จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.6k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2561 13:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร

​บทที่ 3








จิ้นชิงเดินตามพ่อบ้านหยางไปอย่างสงบเสงี่ยม ระยะทางห่างไกลจากประตูหน้าจวนไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งมาหยุดยืนที่หน้าห้องหนึ่ง

พ่อบ้านหยางผลักประตูเข้าไป ก่อนจะหันมาส่งสัญญาณให้เขารออยู่ด้านนอก

เพียงไม่นาน...ก็มีเสียงประกาศดังขึ้น

จิ้นชิงเดินเข้าไปในห้องช้าๆ ใบหน้าของเขาก้มมองพื้น ดวงตาหลุบต่ำลง

เขาเดินไปจนเห็นปลายรองเท้าสีทองของใครบางคน จึงหยุดลง

เจ้าบ่าวจะต้องสวมรองเท้าสีทอง ประดับดวงอัญมณีสีแดง

ตลอดพิธีการจิ้นชิงได้แต่ก้มหน้าลงมองพื้นเพียงอย่างเดียว

จิ้นชิงมองไม่เห็นปลายรองเท้าใครในพิธีนอกจากของเจ้าบ่าว

ในนี้เหมือนมีเพียงแค่เขากับคนที่ต้องเข้าสมรสด้วยเพียงสองคนเท่านั้น

มีเพียงพ่อบ้านหยางที่ยืนห่างออกไป คอยส่งเสียงเป็นระยะๆ

“หนึ่ง...คำนับฟ้าดิน”

จิ้นชิงคุกเข่าคำนับตามที่บอก พร้อมกับชายสูงใหญ่ข้างๆ

“สอง...คำนับพ่อแม่”

“สาม...คำนับกันและกัน”

จิ้นชิงทำตามอย่างไม่บิดพลิ้ว เขาไม่แน่ใจนักว่าพิธีการของคนในราชวงศ์เป็นเช่นไร แต่ว่าที่เคยได้ยินจากมารดาว่าการแต่งงานของคนธรรมดานั้นมีขั้นตอนมากมาย

แต่เหตุใด...งานแต่งงานในครั้งนี้ถึงได้ช่างเรียบง่ายเช่นนี้?

“ส่งตัวเข้าห้องหอ”

จบสิ้นเสียงนั้น จิ้นชิงก็ต้องเผลอทำตาโตด้วยความตกใจเมื่อโดนคนข้างกายอุ้มขึ้น

เขายังไม่ทันได้ร้องอะไรออกมาก็โดนโยนลงไปบนตั่งที่มีเบาะรองนุ่มปูอยู่

“เลิกผ้าคลุมของเจ้าออกเสีย!”

จิ้นชิงได้ยินเสียงของบุรุษอันน่าเกรงขามดังขึ้นเหนือตัว เขาอดที่จะรู้สึกประทับใจกับน้ำเสียงอันเปี่ยมไปด้วยความเป็นบุรุษของอีกฝ่ายไม่ได้

แต่เหตุใดกัน? ผู้เป็นสามีต้องเป็นฝ่ายเลิกผ้าคลุมของเจ้าสาวออกมิใช่หรือ?

“ข้าจะไม่พูดซ้ำ”

“...”

จิ้นชิงเลิกผ้าคลุมบนใบหน้าของตนเองออกช้าๆ

ดวงตาของคนทั้งสองคนสบกันครั้งแรก

ความตรึงใจแรกที่ได้พบสามีของตัวเองของจิ้นชิงนั้น...ชินอ๋องช่างเป็นคนที่ดูดุดันและน่าเกรงขามไม่แพ้เสียงที่เอ่ยออกมา

ดวงตาเหมือนย้อมด้วยสีเลือดบางๆ ช่างดูสวยงามและขณะเดียวกันก็ดูน่ากลัว

เพียงแต่แววตาไร้ความรู้สึกยามที่มองมาทำเอาต้องรู้สึกเย็นเยือกไปทั่วทั้งตัว

ชินอ๋องผู้นี้...สามีของข้า

จิ้นชิงยิ้มระบายอย่างอ่อนโยน เขาตกหลุมรักสามีของตัวเองเข้าแล้ว ภายในใจรู้สึกดีไม่น้อยที่ได้รับสมรสพระราชทานในครั้งนี้ ถึงจะเป็นได้แค่อนุก็ไม่เป็นไร ฮูหยินใหญ่บอกว่าในจวนนี้ไม่มีอนุหรือภรรยาหลวงใครอื่น เพราะว่าชินอ๋องออกรบอยู่บ่อยครั้ง จึงไม่ได้สนใจจะแต่งใครเข้าหรือรับใครเป็นอนุ

ทั้งจวนมีเพียงแค่เขา

จิ้นชิงเอ่ยปากขึ้นช้าๆ “สามี ข้า...” สุขใจที่ได้แต่งงานกับท่าน

“หุบปากสุนัขของเจ้าเสีย!”

“!”

เสียงตะคอกพร้อมกับถ้อยคำหยาบคายทำให้คนที่เพิ่งมีความสุขต้องเผลอชะงักไป

“คนจากจวนหนิงมีดีอะไร ฮ่องเต้ถึงได้มอบสมรสพระราชทานมาให้ข้า! ข้าที่เพิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงเมื่อวานนี้ ยังไม่ทันจะทำอันใดอื่น ก็ต้องมารับรู้ว่าข้าจะต้องแต่งงานกับบุรุษที่ท้องได้เช่นเจ้า!”

“...” จิ้นชิงเอ่ยอะไรไม่ออก

นี่หรือว่า...ชินอ๋องผู้นี้เพิ่งจะรับรู้ว่าต้องแต่งงานกับเขาเมื่อวาน?

“ข้าเกลียดยิ่งนัก! บุรุษที่จะเป็นบุรุษก็มิใช่ สตรีก็มิเชิงเช่นเจ้า! น่ารังเกียจยิ่ง!”

“...”

คนที่โดนกดทับอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา หากแต่ก็เหมือนโดนอัดคำพูดเหล่านั้นเอาไว้

“ดีที่ตำแหน่งของเจ้าเป็นแค่อนุ ถึงอย่างนั้นก็ยังขัดหูขัดตาข้ายิ่งนัก!”

“สามี ข้าไม่ได้...”

“ข้าบอกให้หุบปากสุนัขของเจ้าเสีย! ผู้ใดเป็นสามีขอเจ้า! หุบปาก!!”

กลิ่นอายของบุรุษที่ผ่านสงครามมาหลายศึก ทำให้จิ้นชิงอดที่จะตัวสั่นขึ้นมาอย่างขลาดกลัวมิได้ และนั่นก็ทำให้ชินอ๋องโมโหยิ่งกว่าเดิม

บุรุษผู้นี้ทำตัวไม่สมกับเป็นบุรุษ!

“เจ้าจะต้องรองรับความโกรธของข้า ให้สมกับที่คนจากจวนหนิงกล้า!”

“!”

สิ้นเสียงนั้นจิ้นชิงก็รู้สึกราวกับว่าร่างทั้งร่างโดนแยก

เขาร้องตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ก็ส่งเสียงได้ไม่นานเมื่อโดนผ้ายัดเข้าปาก

จิ้นชิงร้องอู้อี้อยู่อย่างนั้น เสียงร้องของเขาที่อุดอู้อยู่ในลำคอช่างเหมือนสัตว์ป่าโดนล่า

สามีของข้า...คนที่ข้าจะต้องพึ่งพิงเขาไปตลอดชีวิต

โหดร้ายเหลือเกิน เขาทำร้ายข้าราวกับว่าตัวของข้านั้นเป็นร่างกายที่ไม่มีลมหายใจ

ท่านแม่...มารดาของข้า

ชีวิตนี้ของจิ้นชิง...จะไร้ความสุขตลอดไปหรือ?

________________________________________________________

แค่กๆพระเอกออกมาแล้ววววว (ใช่ พระเอกหรือ?ถถถถ)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น