กำใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 790

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2561 02:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 9
แบบอักษร

​ตอนที่ 9 

"นายครับวันนี้นายจะออกไปไหนหรือเปล่า " พัตรถามนายของตนออกมา เพราะวันนี้ไม่มีนัดที่ไหน แต่กำพลกับแต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอก

"อืมว่าจะพาปาล์มไปดูงานที่ร้านสักหน่อยน่ะ เออวันนี้ เดี๋ยวฉันไปเอง " กำพลบอกพัตร เพราะวันนี้เขาตั้งใจจะพาปาล์มไปดูเอกสารนิดหน่อยเท่านั้น

"จะดีเหรอครับนาย ช่วงนี้มัน" พัตรกำลังจะพูด เพราะช่วงนี้ คู่แข่งหลายทางจับจ้องนายของเขาอยู่ พัตรเลยไม่อยากให้กำพลเดินทางโดยลำพัง แต่ก็โดนกำพลยกมือห้ามเสียก่อน

"ไม่เป็นไรน่า. ฉันใช้ปืนเป็นอยู่นะพัตร ฉันคงไม่ปล่อยให้มันทำอะไรฉันหรอก"

"ครับนาย แต่ก็ระวังตัวด้วยนะครับ  ส่วนนี่ของที่นายสั่ง นายจะเปลี่ยนเบอร์ใหม่หรือครับ" พัตรส่งถุงที่กำพลโทรไปสั่งให้เขาชื้อโทรศัพท์พร้อมซิมใหม่

"เปล่าหรอกฉันชื้อให้ปาล์มน่ะ เห็นนัทมันบอกว่าปาล์มไม่มีโทรศัพท์มาสักพักละ " กำพลบอกเหตุผมออกไป เพราะเมื่อเช้ากำพลโทรหานัทเพื่อจะขอเบอร์โทรศัพท์ปาล์ม เขาเลยรู้ว่าปาล์มไม่มีโทรศัพท์ใช้ เครื่องเก่าพังไปแล้ว

"พัตรแกช่วยโทรไปบอกบัสหน่อยสิว่าเดี๋ยววันนี้หลังเลิกเรียนฉันจะไปรับปาล์มที่มหาลัย" ร่างแกร่งสั่งลูกน้องก่อนจะเดินไปเพื่อหยิบเอกสาร

พัตรที่ได้รับคำสั่งก็จัดการให้ทันที

อ๊อดดดด.  อ๊อดดดดด .

"ปาล์ม วันนี้พี่พัตรโทรมาบอกให้มึงรอหน้ามามหาลัย คุณกำพลจะมารับมึงไปร้านน่ะ " บัสบอกหลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายคนสนิทอย่างพัตร

"อ้อ..งั้นก็ดีเลยสิ วันนี้เวรมึงนิ ไปพร้อมกันเลย นะมึง ไปกับกูเถอะ นะ. "

ปาล์ม ออกอาการทันที ที่ได้ยินบัสบอกว่ากำพลกำลังจะมารับ ใจปาล์มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

//จะมารับทำไมนะ ทำไมนะ งั้นเอาไอ้บัสไปด้วยดีกว่า// ร่างบางจึงพูดชวนบัสออกมา

"มึงวันนี้กูไม่ได้เข้าร้านวะ แม่เรียกตัวกับบ้านด่วน เดี๋ยวพี่กูก็มารับแล้ว. ไปก่อนนะ ไว้เจอกัน " บัสพูดก่อนจะรีบเดินออกไป  ทำเอาปาล์มยื่นหน้ามุ่ยคนเดียวอยู่หน้ามหาลัย

ปิ้น. ปิ้น

"ขึ้นมาสิจอดนานไม่ได้นะ " กำพูดที่มาจอดอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก พูดบอกเพราะปาล์มเอาแต่มองไม่ยอมขึ้นรถสักที 

"ทำไมวันนี้พี่พลมารับผมละครับ พี่พัตรไปไหน " ร่างเล็กถามออกมา หลังจากขึ้นมานั่งบนรถแล้ว

"พัตรมันไปทำงานให้พี่นะ วันนี้พี่จะพาปาล์มไปดูเอกสารว่าที่ร้านนะ บัสบอกแล้วใช่ไหม  วันนี้เรียนเป็นไงบ้าง" กำพลพูดคุยกับร่างเล็กจนขับรถมาถึงหน้าร้าน

"ตรงนี้เข้าได้หรือครับ ผมทำงานนี้ไม่เห็นรู้เลย "ปาล์มถามออกมาอย่างสงสัย  เพราะทุกครั้งเขาก็เดินผ่านตรงนี้ตลอดแต่ไม่รู้เลยว่ามันเข้าไปในร้านได้

"พี่สั่งทำพิเศษน่ะ ช่วงนี้มีคนคิดไม่ดีกับงานเยอะ เราก็ต้องระวังตัว เราล่ะ พี่ไว้ใจได้ใช่ไหม " กำพลพูดออกมา ก่อนจะยิ้มให้กับปาล์ม

"แล้วพี่พลไว้ใจผมหรือเปล่าละครับ  ผมก็ไม่ไช่คนสำคัญอะไร แล้วยังติดหนี้พี่อีก " ปาล์มก้มหน้าลงทันที

"ฮึ้มม  ทำไมชอบพูดดูถูกตัวเอง นะเราน่ะ  ไปข้างในกันเถอะ " กำพลยกมือลูบหัวของร่างเล็กก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วพากันเข้าไปข้างใน

"อ้ะ พี่ให้ " เมื่อถึงห้องทำงานกำพลก็ยื่นถุงโทรศัพท์ให้กับร่างเล็กทันที ร่างบางทำหน้างงใส่ เพราะไม่รู้ว่ามันคืออะไร

"อะไรครับ แล้วผมทำไม"

"โทรศัพท์เอาไว้ติดต่องานกับพี่ นัทบอกว่าเราไม่มีใช้ แต่ก็ไม่ต้องคิดมาก แล้วก็ห้าม ปฏิเสธด้วย พี่ชื้อให้เพราะมันจำเป็นต้องใช้ อีกอย่างเรากับงานกับพี่ ของพวกนี้เป็นสิ่งสำคัญนะรู้ไหม"

กำพลว่ายาวออกมาเพราะเขาอยากชื้อให้กับร่างบางจริงๆ

"แต่. เออ. ขอบคุณครับ " ร่างบางกำลังจะปฏิเสธ แต่ก็สายตาบังคับเลยต้องยอมรับเอาไว้

" ซิมกลับเบอร์ พี่เมมชื่อ คนหลักๆที่ปาล์มจะต้องมีไว้ในเครื่องแล้ว ส่วนคนของปาล์ม ปาล์มก็จัดการได้เลย "

ครับ ปาล์มค่อยเลื่อนดูรายชื้อที่กำพลเมนไว้ มี ไม่ถึง 10 คน มี เบอร์ กำพล นัท พัตร บัส แล้วก็ ลูกน้องกำพลนิดหน่อย

"ขอบคุณนะครับ " ปาล์มตามออกมาอย่างยิ้ม

"เดี๋ยวปาล์มอ่านเอกสารพวกนี้ไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปสั่งงานข้างล่างแปบนึง " กำพลพูดด้วยเดินไปหยิบแฟ้มมาให้ปาล์มไปด้วย

"ครับ"

ปาล์มมองตามร่างแกร่งออกไป ก่อนจะหันมาดูเอกสารอย่างใจ

แกร่ง

"อ้ะ.  คุณเป็นใคร " ปาล์มถามคนแปลกหน้าที่เดินเข้ามาทันที

มึงนั้นแหละเป็นใคร..มาทำอะไรในห้องนี้

เฮ้ย..มึงจับมันไว้ ส่วนมึง ไปหาเอกสารนั้นมา

ชายชุดดำเข้ามาใหม่สั่งลูกน้องทันที

"อ้ะ. อย่านะ. อื้ออ. อ่อย.   " ร่างเล็กร้องดิ้นด้วยความตกใจ ไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร แล้วเกี่ยวกับกำพลด้วย แต่ด้วยความที่ตัวปาล์มตัวเล็ก ดิ้นสู้ลูกน้องของอีกไปได้ ปาล์มใช้ปากกัดเข้าที่มือของคนที่จับเขาอยู่

"โอ้ย กล้ากัดฉันเหรอห้ะ.  เพี้ยะ "

ชายชุดดำที่โดนปาล์มกัดเข้าอย่างจัง  ตบหน้าร่างบางจนหันหน้าคว่ำ ปาล์มล้มลงไปกองกับพื้นก่อนจะแกล้งทำเป็นสลบไป กลิ่นเลือดคุ้งในปาก  ปาล์มทั้งตกใจ ทั้งกลัว นี่มันอะไรกัน พวกนี้เป็นใคร คุณกำพลไปไหน ที่นี่ร้านเขาไม่ใช่เหรอทำไมถึงปล่อยให้คนเข้ามาถึงห้องแบบนี้ได้ ร่างบางที่นอนอยู่กับพื้นเงียบๆ ชายชุดดำ รื้อหาเอกสารกันไม่สนใจปาล์มอีก อีกคนก็ดูต้นทางไว้ ร่างบางเอามือล่วงไปที่กระเป๋าที่ตอนนี้ เขานอนทับอยู่ เขากดโทรศัพท์ออกไป ไม่รู้หรอกว่าจะไปติดเบอร์ใคร แต่ขอแค่ใครสักคนในเบอร์ที่กำพลเมมไว้จะรับสาย และช่วยบอกกำพลได้

"เจอไหม" เสียงคนในชุดดำถามออกมา

ยังไม่เจอ ครับพี่  งั้นก็รับหา เดี๋ยวมันขึ้นมาหรอก

โธ่โว้ย..ไหนคุณกัมนาท บอกว่ามันไม่ได้พักที่นี่ไงวะ

..............

ตื้ดดดด. ตื้ดดดด

"ฮึ..แค่นี้ก็ต้องโทรหาซะละ ว่าไงปาล์ม"

กำพลที่เห็นเบอร์โทรเข้า ก็ยิ้มออกมาเพราะไม่คิดว่าปาล์มจะโทรเขา

(........เงียบ........)

"ฮัลโหล.  ปาล์มได้ยินหรือ......."

"เจอไหม" ยังไม่เจอ ครับพี่  งั้นก็รับหา เดี๋ยวมันขึ้นมาหรอก โธ่โว้ย..ไหนคุณกัมนาท บอกว่ามันไม่ได้พักที่นี่ไงวะ"

" ไอ้กัมนาท" กำพลที่ได้ยินเสียงคนในโทรศัพท์ กัดฟันพูดชื่อ ตัวการทันที ก่อนที่จะวิ่งไปที่ทำงานทันที 

^ ปัง ^ 

"ตามมันไป! "

กำพลที่วิ่งมาพร้อมกับลูกน้อง สั่งก่อนจะพลักประตูเข้าไป

"ปาล์ม เป็นอะไรมากหรือ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" กำพลที่เข้ามาถึง เขาตรงไปที่ร่างบางที่กำลังจะลุกขึ้น พร้อมกับตรวจดูร่างกายของปาล์มรอยเลือดที่มุมปาก กับรอบถลอกตามตัวมีให้เห็น ทำให้กำพลโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

"ผมไม่ได้เป็นอะไร ผมแกล้งสลบไป เขาเลยไม่ได้ทำอะไรผมมาก พี่พลเป็นอะไรหรือเปล่า เขาทำอะไรพี่หรือเปล่า" ร่างบางถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

"ยังจะมาห่วงพี่อีก เราเจ็บอยู่เนี่ย ฮึ้มม พอพี่รับสายปาล์มพี่ พี่เป็นห่วงมากรู้ไหม ถ้าปาล์มเป็นอะไรไปฆ่า ไอ้กัมนาทแน่  " กำพลลูบแผลที่ปาก อดต่อว่าร่างบางไม่ได้ ที่เอาแต่ห่วงคนอื่น ทั้งๆที่ตัวเองก็เจ็บอยู่ขนาดนี้ เขาอยากจะไปเอาไอ้ตัวการนั้นซะเดี๋ยวนี้ ที่กล้าบุกเข้ามาในร้านแล้วยังจะทำร้ายปาล์มอีก

"ไม่เจอครับนาย" เสียงหนึ่งในลูกน้องพูดออกมา ทั้งหมดยืนก้มหน้ารอรับความผิดและเตรียมใจรับบทลงโทษ ที่กำลังจะเกิดขึ้น

เพี้ยะ.  ! 

 เพี้ยะ.!

  เพี้ยะ. !

กำพลตบหน้าลูกน้องของเขาเพื่อสั่งสอน ที่ปล่อยให้คนร้ายเข้ามาได้ง่ายๆแถมยังจับไม่ได้อีก  

"พวกแกทำงานกันยังไงห้ะ!

 ถึงให้มันเข้ามาได้

ถ้าวันนี้ฉันไม่มา

มันไม่เผาร้านไปแล้วหรือไง 

ออกไป ออกไปกันให้หมด

 แล้วบอกไอ้พัตรให้ไปหาฉันที่บ้าน  "

กำพลพูดสั่งลูกน้องออกมาอีกครั้ง

ลูกน้องรีบออกไปจากห้องทันที

"พี่พล  ทำไมต้องดุพวกเขาด้วยละครับ มันไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นนะครับ" ปาล์มบอกกับกำพล เขาไม่ชอบเลยที่กำพลอารมณ์เสียกับลูกน้อง หรือคนอื่น

" มันไม่เหมือนกัน นะ ปาล์ม การที่พวกนี้มันไม่รู้จักระวังตัว มันจะทำให้พวกมันตาย เพราะการไม่เอาใจใส่งานตัวเอง พวกมันทำงานแบบนี้ มันรู้ดี ว่าต้องเจอกับอะไรในแต่ละวัน ถ้ามันยังทำงานแบบนี้ สักวันมันจะพลาด " กำพลร่ายยาวออกมา เขาไม่ได้อยากทำร้ายลูกน้องของเขา แต่ต้องการสั่งสอน ว่าการทำงานแบบนี้มันอันตรายแค่ไหน

"แต่ผมก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดี" ร่างบางกำลังจะเถียง

"พอเถอะปาล์ม เราเลิกเถียงกันเถอะ กลับบ้านกัน" กำพลตัดบทการเถียงของปาล์ม พยุงร่างบางขึ้น ก่อนจะพากันไปที่รถ เพื่อกลับบ้าน

เมื่อรถมาจอดหน้าบ้านแล้ว กำพลหันไปมองร่างเล็กที่หลับไปแล้ว ก่อนจะลงมาอุ้มร่างบางออกจากรถ แล้วตรงไปที่ของเขาทันที กำพล มองปาล์มอย่างห่วงๆ ดีแค่ไหนที่วันนี้ ไอ้พวกนั้นไม่ทำอะไรรุนแรง มันแค่ต้องการเอกสารสัมปทานเท่านั้น  แต่ต่อจากนี้ ปาล์มจะตกอยู่ในอันตรายได้ทุกเวลา เพราะเขายังไม่รู้ว่า กัมนาทต้องการอะไร แล้วลูกน้องของกัมนาเห็นน่าปาล์มแล้ว นั้นเท่ากับเป็นการประกาศว่าปาล์มเป็นคนของเขา ปาล์มอาจมีอันตรายได้ทุกเมื่อ พอคิดว่าถึงตรงนี้. เขาถึงกลับใจไม่ดีเลย ถ้าวันนั้นมาถึง เขากำลังคิดว่าถ้าปาล์มมาอยู่ในฐานะคนรักของเขา ปาล์มก็จะมีคนดูแลมากขึ้น  การคุ้มกันต่างๆจะช่วยปาล์ม หากเขาไม่อยู่

โปรดติดตามตอนต่อไปกันด้วยน้า

😋อยากอ่านต่อ....อย่าเงียบ.😚

อย่าเป็นคนอ่านที่ไร้เงานะคะ

🌹   สักเม้นโนะ. 🌹

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น