songsamsee
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[กระทิงx​ไดม่อน] 08

ชื่อตอน : [กระทิงx​ไดม่อน] 08

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2561 03:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[กระทิงx​ไดม่อน] 08
แบบอักษร

[กระทิงx​ไดม่อน] 08

กระทิงเคยเป็นดาวเด่นในเล้าจ์ในโค้ดเนม 'เบลล่า' เป็นเบอร์หนึ่งของเล้าจ์นี้ทำเงินเข้ามากที่สุดจนเป็นที่รักของเจ้าของเล้าจ์อย่าง ทิพย์ ด้วยปกติลูกค้าที่มามักจะติดใจแต่กระทิงเสียส่วนใหญ่ ทั้งลีลา และ หน้าตา พวกเกย์ที่มาทั้งรุกและรับ บางครั้งก็สาวประเภทสองมักจะเรียกใช้บริการแต่กระทิง

"พี่ทิพย์! ดูซิวันนี้ฉันพาใครมา!" เพลย์ว่าก่อนจะเดินจูงมือกระทิงไปยังวงเหล้าของพวกพี่ๆ 

"กรี๊ดดดดด! นังเบลล่าของอิเจ๊!" เพื่อนรุ่นพี่ในเล้าจ์ของกระทิงเอ่ยทักทายก่อนจะรีบวิ่งเข้ามากอดพลางจูบหัวซ้ำๆ ทว่าเพียงไม่นานหล่อนก็ล็อกคอกระทิงไว้ก่อนจะเอ่ยทีเล่นทีจริง "ได้ข่าวโดนแม่ผัวกับชะนีหน้าด้านรุมเหรอจ๊ะ"

"เอ่อ...." 

"โอ้ยอิเจ๊ คืนนี้ข่าวดังแน่!"

"ตายละนังเพลย์ แกทำงานในวงการนี้นี่นา เล่าให้ฉันฟังทีซิ"

กระทิงปล่อยให้คนทั้งสองคุยกันไปตามประสาเพื่อนร่วมงานขาเม้าท์ โดนที่เจ๊คนนั้นยังไม่ลืมหันกลับมาบอกอีกด้วยว่าให้กระทิงอัพเดทชีวิตช่วงที่หายไปมาฟัง

"สวัสดีครับพี่ทิพย์" 

ร่างสูงยกมือไหว้เจ้านายเก่าตัวเองอย่างนอบน้อม "ไม่มีอะไรมาฝากเลยครับ พอดีรีบมา" 

"ไม่ต้องหรอกจ้ะเบล" 

หญิงสาวร่างเล็กที่แม้จะอายุอานามขึ้นเลขสี่แล้วแต่ก็ยังคงรูปร่างและหน้าตาที่ยังดูดีไว้ได้อยู่อย่างทิพย์รับไหว้กระทิงและตบเบาะโซฟาข้างๆ ให้มานั่งด้วยทันที

ตรงนี้มีแต่คนสนิทอยู่สองสามคนเท่านั้น ส่วนมากจะเป็นคนเก่าคนแก่ของที่นี่ที่กระทิงสนิท 

"ตอนที่พี่รู้ว่าเบลจะลาออกจากงาน พี่ตกใจมากนะ" ทิพย์ว่าก่อนจะใช้เด็กให้ไปเอาไวน์ตัวใหม่ล่าสุดมา "ก็นึกว่าคนนั้นของเบลน่ะจะดูแลดีกว่านี้แท้ๆ" 

"ไม่หรอกครับเขาดูแลเบลดีมาก ดีจนเบลไม่อยากให้เขาดีกว่านี้แล้ว" 

คนอายุน้อยกว่าว่าไปก็ยิ้มไป เวลานึกถึงไดม่อนและมีความสุขทุกครั้งเลย เหมือนว่าความสุขครึ่งหนึ่งของเขาขึ้นอยู่กับไดม่อนยังไงยังงั้น "พี่ทิพย์สบายดีนะครับช่วงนี้"

"อืม สบายดีจ้ะ"

กระทิงไม่มีทางรู้ความคิดผู้หญิงคนนี้หรอก หล่อนเป็นนักธุรกิจย่อมคิดแบบนักธุรกิจ ทางจะรั้งตัวกระทิงไว้มีได้มากมายเพราะกระทิงถือว่าเป็นตัวทำเงินให้เล้าจ์นี้ พอออกไปรายได้ต้องลดไปกว่าครึ่ง ต้องรีบหาดาวเด่นมาให้ไวที่สุด...แม้มันจะผิดกฎหมายก็ตาม

หากไม่ใช่กระทิงหล่อนไม่ยอมให้ไปแน่ๆ 

"ถ้าไม่ไหวแล้วก็กลับมาหาพี่ได้ ที่นี่ต้อนรับเบลเสมอนะ" ทิพย์เอ่ยทั้งรอยยิ้ม รอยยิ้มที่มาจากใจจริงๆ

"ตายละแม่ลูกเขาเจอกัน กูหมาหัวเน่าแน่เลย"

"มึงหัวเน่าตั้งนานแล้วโว้ย!" เพลย์ว่าจบก็ใช้นิ้วจิ้มไปที่ข้างขมับของคนพูด

"เอ้าอิเพลย์ กูผิดไรก็กูพูดจริงสมัยเบลมันอยู่นะ พี่ทิพย์มีไรก็ประเคนให้มันหมด"

ว่าจบทุกคนก็หัวเราะออกมาพลางเอ่ยเห็นด้วยว่าจริง ทิพย์น่ะจริงใจและให้ใจกับคนที่สมควรได้ อีกทั้งดูแลคนที่ตั้งใจทำงานทำเงินให้เล้าจ์นี้ดีมากๆ ด้วย 

เจ๊คนเดิมคนแรกที่เดินมาทักทายกระทิงเดินเข้ามานั่งเบียดชายหนุ่มประหนึ่งจะสิงร่าง เขาเอ่ยถามเพื่อนรุ่นน้องด้วยความอยากรู้อยากเห็นสุดๆ 

"นี่ สรุปเป็นไงมาไง เล่ามาให้หมด คราบเบลล่าหายไปเลยนี่นา"

วันนี้กระทิงอยู่ในชุดกางเกงสอบสีดำกับเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่ง เขาไม่ได้แต่งตัวหวือหวาเหมือนเดิม ไม่ได้มีกลิ่นอายหรือทำตัวอ้อร้อระริกระรี้เหมือนสมัยยังเป็น 'เบลล่า' 

"ว่าไง ทิ้งคราบนางพญาแล้วเหรอแก"

"เบลไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นแล้วย่ะ" เพลย์ตอกกลับ "ผัวรวยจนจะกลายเป็นคุณนายเศรษฐีก็ต้องวางมาดใหม่บ้างสิ ให้สมกับฐานะหน่อย"

"ต๊ายยย อิแพลย์ปากคอแกนี่จริงๆ เลยนะ"

"พอเลยทั้งสอง" ทิพย์แย้งขึ้นมาพอดีกับตอนที่เด็กในเล้าจ์มาเสริฟไวน์ตัวใหม่ล่าสุด "ไวน์ตัวใหม่ พี่พึ่งสั่งมาลองดูสิเรา วิจารณ์หน่อยว่าเป็นไง"

แต่ก่อนทิพย์เองก็ชอบเอาไวน์หรือสินค้าใหม่ๆ ของเล้าจ์มาถามความเห็นกระทิงเสมอ

"ได้ครับ"

ชายหนุ่มรับไปดื่มและชิมก่อนจะออกความเห็นอย่างตรงไปตรงมา นี่ก็เป็นข้อหนึ่งที่ทิพย์ชอบในตัวลูกจ้างเก่าคนนี้ เพราะกระทิงมักจะพูดเรื่องจริงเสมอ ไม่เคยโกหกหรือพูดเอาใจหล่อนเลยแม้สักครั้ง

คนทั้งหมดดื่มและหัวเราะให้กับเรื่องราวต่างๆ ของกระทิง ทุกคนแชร์และเล่าเรื่องราวของตัวเองไปพร้อมๆ กับดื่มไวน์ พลันสักพักเพลย์ก็ริเริ่มให้เล่นเกมเศรษฐีในวงเหล้า 

กลายเป็นวันนี้กระทิงดวงซวยไป.....เขาต้องดื่มเยอะสุดเพราะเล่นแพ้เกือบทุกตา

จนคนคอแข็งเริ่มจะมึนขึ้นมาบ้างแล้ว....

"นี่เจ๊...ฉันว่าลงไปหาเหยื่อข้างล่างเหอะ เอิ้ก!'~" เพลย์กอดคอเพื่อนรุ่นพี่ไว้มั่น "ไปหาเหยื่อ คืนเน้!~"

"เออ!!!! ไป ไปปป~"

"ไอ้เบลลลล ไปป่าวว"

กระทิงนั่งสะลึมสะลือก่อนจะส่ายหน้าและโบกมือพัลวัน เขาเดินโงนเงนไปเข้าห้องน้ำแทนที่จะไปกับเพื่อนๆ กระทิงยิ้มให้แล้วก็รีบเผ่นแนบออกมา

ถึงจะมึนๆ แต่ก็พอมีสติอยู่บ้างนิดหนึ่ง

ตอนนี้กลายเป็นชายหนุ่มผมบลอนด์ผู้มีนัยย์ตาเยิ้มชวนให้คนมองคล้อย ทั้งสีหน้ายังแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อีกตั้งหาก แขนเสื้อตัวหลวมโคร่งสีขาวหลุดลงจนเผยให้เห็นไหล่ลาดนวลเนียน เพียงเท่านี้ก็เรียกสายตาหื่นกามของพวกผู้ชายได้แล้ว

ชั้นล่างน่ะเป็นโซนผับ เปิดเพลง เอาไว้ตกเหยื่อหรือนัดดีลกันแบบรวดเร็ว ส่วนชั้นบนของที่นี่เป็นโซนวีไอพี ขึ้นชื่อว่าเล้าจ์ชั้นสูงระดับห้าดาว คนที่ขึ้นมาได้ก็ต้องเป็นพวกกระเป๋าหนักพอตัว

เขาพาร่างโงนเงนของตัวเองมาเข้าห้องน้ำจนได้ ทว่าเหมือนจะมีเสียงอื้ออึงและเสียงอะไรสักอย่างดังขึ้นที่ห้องสุดท้าย จนเขาลากขาเดินไปดูด้วยความสงสัย

"อื้อออ~......"

"ซี๊ดดดดด....รัดกูอีกสิวะ เออ.....เปรี๊ยะ!!!"

"อ๊ะ อ๊ะะ...งื้อ เอาที่ห้องไม่ได้เหรอครับ อ๊าาา!!"

"หุบปาก!!"


อืม.....ชัดเลย

"ไม่น่าเลยอยากเสือกเลยกู" 

จากที่หน้าแดงอยู่แล้วยิ่งทำให้แดงเข้าไปใหญ่...ชายหนุ่มกำลังจะประคองร่างอันโงนเงนให้หันกลับไป แต่ขาเจ้ากรรมมันดันสะดุดกันได้เสียนี้ ทำให้ตอนนี้เขาล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้นอย่างน่าอนาถ

"อะ โอ้ยยย....ซี๊ดดด เจ็บอะ"

เพียงแค่เสียงครางเพราะความเจ็บมันทำให้คนข้างในที่พึ่งเสร็จกิจรักตื่นตัวขึ้นมาใหม่ เขารีบใส่กางเกงก่อนจะเปิดประตูออกมาเพื่อดูเจ้าของเสียงครางหวานหูนี่

"เอ๊ะ เดี๋ยวสิครับพี่วิล.....พี่วิลล์!" เด็กหนุ่มหน้าละอ่อนกว่ากระทิงร้องเรียกผู้ชายคนนั้นด้วยท่าทีทุกข์ร้อน 

ไม่มีใครรู้เลยว่าชะตากรรมของชายหนุ่มที่ชื่อ 'วิลล์' คนนี้จะน่าอนาถกว่ากระทิงที่ล้มก้นจ้ำเบ้าแค่ไหน ตอนไดม่อนรู้เรื่องราวหลังจากนี้ที่เกิดขึ้น.....

..

..

..

ด้านไดม่อน

เขาโทรศัพท์หาคนรักไม่ติดแน่นอนว่าย่อมต้องกังวลอยู่แล้ว พักหลังนี้เรื่องราวมันไม่ค่อยดีตั้งแต่คุณแม่พาโสวิภาเข้ามา ความจริงแล้วเขารู้ว่าเขาเองก็ผิด หากเขาจะปฎิเสธเรื่องแม่อุ้มบุญก็ได้ แต่เขาไม่ทำ

เพราะเขาอยากมีลูก....

ทั้งๆ ที่รู้ว่ากระทิงไม่มั่นใจในความสัมพันธ์ตั้งแต่คุณแม่เขาก้าวเข้ามาข้องเกี่ยว ใจจริงตัวเองก็ไม่ต้องการเป็นลูกแหง่ให้แม่คอยบังคับทิศทางของชีวิตให้หรอก แต่ก็ต้องยอมรับว่าทุกๆ อย่างในชีวิตของเขาเป็นเพราะคุณแม่หามาให้ ประเคนมาให้ ปูเส้นทาง ปูพรมแดงให้เขาก้าวเดิน 

เขาไม่ต้องลงแรง....

ไม่ต้องลำบาก....

ไม่ต้องขวนขวายเพราะได้อะไรมาโดยง่ายๆ ในสังคมของเขาก็เป็นเช่นนี้ แม่เขามีทุกอย่างได้ทุกวันนี้ก็เพราะตากับยายปู่กับย่าและครอบครัวของเขา 

ทุกอย่างถูกส่งต่อมาเป็นทอดๆ....มรดกทางสายเลือดยังไงล่ะ

แต่มันต้องแลกมาด้วยบางสิ่งเสมอ เขาเข้าใจดีว่าหากเราได้อะไรมา มันจะมีสิ่งหนึ่งที่สูญเสียไป และเขาสูญเสียมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว นั่นคืออิสระทางความคิด เขาถูกป้อนให้เป็นไปตามที่ครอบครัวคาดหวังและสังคมรอบข้างต้องการ แต่ตอนนี้มันกำลังทำร้ายคนรักของเขา

ไอ้ภูมันโชคดีไป ที่ได้รักกับคนที่พ่อแม่หามาประเคนให้อย่างน้ำเหนือ....แต่ของเขามันไม่ใช่

"บอสจะแจ้งความมั้ยครับ"

ลูกน้องข้างกายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความสั่น วันนี้ไดม่อนดูนิ่งเกินไป ปกติเจ้านายของเขามักจะอารมณ์ดีอยู่เสมอ ไม่เคยนิ่งหรือทำหน้าน่ากลัวแบบนี้เลย นานๆ ทีจะเห็นสักครั้งแหละ

"ส่งคนไปตามหา สืบสถานที่สุดท้ายที่ทิงไปมา" เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าในใจดังไฟสุม

"ครับนาย!" ว่าจบลูกน้องชุดดำก็โค้งคำนับก่อนจะรีบออกไปสั่งการให้คนข้างนอกฟัง


ไดม่อนกัดปากจนห้อเลือดไปหมด เขามองทอดออกไปยังวิวด้านนอกผ่านหน้าต่างบานโต ทว่าจิตใจไม่ได้อยู่กับวิวและบรรยากาศที่สวยงามนั้นเลยสักนิด 

"ทิง..."

เขาไปตามดูแล้วว่าไม่ใช่ฝีมือแม่ หากไม่ใช่ฝีมือแม่เขาก็คงไม่มีใครหน้าไหนทำแล้ว เขารู้ดีว่ากระทิงเสียใจเรื่องโสวิภา แต่เขาไม่มีทางปันใจให้ใครอื่นอยู่แล้ว หากลูกเกิดมาก็จบ โสวิภาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเด็กเลยสักนิดเธอจึงไม่เกี่ยวกับลูกของเขาและกระทิง

ถึงตอนนั้นเขาจะพาทิงไปเอง ถ้าหากว่ามันเป็นทางเลือกสุดท้ายที่เหลืออยู่น่ะนะ...

.

.

.

.

.

To be continued.


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}