กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่29.2 สถานการณ์ตึงเครียด

ชื่อตอน : บทที่29.2 สถานการณ์ตึงเครียด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.5k

ความคิดเห็น : 153

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2561 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่29.2 สถานการณ์ตึงเครียด
แบบอักษร

เวลาต่อมา ห้องครัว

“อ้าวหนูนิด ทำไมกลับมาไวล่ะลูก นี่เพิ่งถึงเวลาลงของว่างให้นักท่องเที่ยวเองไม่ใช่เหรอคะ” พุดซ้อนเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในครัว ทั้งๆที่ปกติเวลานี้เธอจะไปอยู่ช่วยดูแลนักท่องเที่ยวจนกว่าจะกลับ 

“วันนี้นักท่องเที่ยวไม่ค่อยเยอะน่ะค่ะ หนูนิดเลยให้พี่อารีดูแล”  

“มีปัญหาอะไรกับคุณราฟาเอลหรือเปล่าคะ” พุดซ้อนเห็นสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีของหญิงสาวก็พอจะเดาออกว่าคงต้องมีเรื่องอะไรกันมาแน่ๆ 

“นิดหน่อยค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ 

“อย่าคิดมากเลยนะคะคนดี ป้าเชื่อว่าสุดท้ายแล้วทุกๆอย่างมันจะต้องโอเค” พุดซ้อนเข้ามาแตะไหล่หญิงสาวเบาๆอย่างต้องการให้กำลังใจ  

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ เธอเองก็หวังเช่นนั้น หัวใจของเธอบอกว่าให้อดทนและสุดท้ายแล้วทุกอย่างมันจะลงเอยอย่างที่มันควรจะเป็น 

“งั้นหนูนิดช่วยดูหม้อต้มโคล้งนี่ให้ป้าหน่อยนะคะ ป้าเอาปลาไปตากไว้เดี๋ยวจะออกไปเก็บก่อน”  

“ป้าพุดทำต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูนิดออกไปเก็บให้เอง ตากไว้ตรงไหนคะ”  

“หลังครัวนี่เองลูก” พุดซ้อนตอบพลางชี้มือไปยังประตูครัวด้านหลัง 

“เดี๋ยวหนูนิดออกไปเอาให้นะคะ” ละอองทรายคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินออกไป  พุดซ้อนจึงได้เดินไปชิมรสต้มโคล้งในหม้อใบใหญ่ ตักนั่นเติมนี่นิดหน่อย จนในที่สุดก็ได้รสชาติอร่อยถูกปาก จึงปิดเตาและยกหม้อแกงขึ้นวางไว้บนโต๊ะเพื่อเตรียมไว้รออารีมานำไปให้คนงานในตอนเย็น 

“หยุดนะ! คุณจะทำอะไร!” ละอองทรายที่เดินเข้ามาจากหลังครัวเอ่ยขึ้น สองมือทิ้งกระจาดปลาลง แล้วรีบวิ่งเข้าไปผลักอารียาจนเซล้มไปโดนหม้อแกงร้อนๆที่พุดซ้อนพึ่งยกตั้งไว้ 

“หนูนิด! อะไรกันลูก ตายแล้วคุณอารียา…” พุดซ้อนที่ยืนก้มๆเงยๆหาของในตู้เย็น ไม่ทันได้เห็นว่าอะไรเป็นอะไร หันมาอีกทีเมื่อตอนได้ยินเสียงละอองทราย ก็พบว่าอารียาล้มอยู่กับพื้น ซ้ำยังโดนน้ำแกงร้อนๆ ราดลงที่แขนจนแดงไปหมด 

“ป้าพุดไม่ต้องช่วยเขาค่ะ เขาจะทำป้าพุด” ละอองทรายรีบดึงพุดซ้อนให้ถอยห่างออกมา ตอนที่เธอเข้ามาเธอเห็นว่าอารียากำลังใช้ถ้วยตักน้ำแกงร้อนๆในหม้อ แล้วตั้งท่าจะเดินไปหาพุดซ้อน เธอจึงรีบไปผลักอารียาให้ออกห่าง 

“ทำอะไรคะ” พุดซ้อนหันมามองหน้าละอองทรายด้วยความแปลกใจ 

“เขาถือถ้วยแกงมาจะสาดป้าพุด”  

“จริงเหรอคะ” พุดซ้อนได้ฟังก็ยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ 

“เกิดอะไรขึ้น” ราฟาเอลเดินเข้ามาถามด้วยความตกใจ 

“แพท แพทช่วยอายด้วย อายเจ็บ ทั้งร้อนทั้งแสบไปหมดเลย” อารียาที่นิ่งเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรก่อนหน้า ก็เริ่มส่งเสียงร้องโอดโอยทันทีที่เห็นชายหนุ่มเข้ามา 

“นี่อายไปทำยังไง ถึงได้โดนแกงหกใส่แบบนี้” ราฟาเอลเข้าไปประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้น จ้องมองแขนเล็กที่แดงและเริ่มพองเป็นตุ่มใสๆก็ตกใจอยู่ไม่น้อย 

“น้องทรายผลักอายล้ม”  

“ก็คุณจะทำป้าพุดก่อน ทรายไม่ยอมให้คุณทำอะไรป้าพุดแน่ ออกไปเลยนะที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ” ละอองทรายจ้องหน้าอารียาอย่างไม่ยอม คิดจะมายุแยงตะแคงรั่วเรื่องเธอกับราฟาเอลนั้นเธอพอทน แต่มาทำร้ายคนที่เธอรักแบบนี้เธอทนไม่ได้ และจะไม่ทนด้วย 

“น้องทรายเข้าใจฉันผิดนะจ๊ะ ฉันแค่จะเข้ามาช่วย”  

“ที่นี่ไม่ต้องการคุณ ไม่ต้องมายุ่ง”  

“หึ ทีนี้ล่ะเก่งจังนะ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาไล่เพื่อนฉัน ที่นี่ก็บ้านฉัน เกาะฉัน ใครจะไปจะมา ฉันเท่านั้นที่มีสิทธิ์ออกคำสั่ง” ราฟาเอลเอ่ยออกมาเสียงเรียบ 

“สิทธิ์ที่ทุกคนที่นี่เรียกนายหญิงล่ะคะ ใช้ได้มั้ย หรือถ้าไม่ได้ สิทธิ์ของเมียล่ะคะ หนูนิดใช้ได้หรือเปล่า” ละอองทรายมองหน้าชายหนุ่มน้ำตาคลอ 

“แต่ก่อนก็อาจจะได้นะ เพราะฉันคิดว่าฉันให้ทุกอย่างกับเธอแล้วเธอจะรู้จักพอ แต่วันนี้ฉันยังเห็นเธอระริกระรี้อยู่กับผู้ชาย ก็คงรู้แล้วล่ะว่าเธอมันไม่รู้จักพอ”  

เพี๊ยะ! สิ้นคำพูดบาดจิตบาดใจของชายหนุ่ม มือเรียวเล็กก็ฟาดไปที่ใบหน้าสากเคราอย่างเต็มแรงทันที 

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปเองค่ะ”  

“จะไปได้ก็ต่อเมื่อหนี้เธอหมด” ราฟาเอลเอ่ยเมื่อเธอจับมือพุดซ้อนเดินออกไป 

“นายหญิง!” อารีที่เดินเข้ามาเห็นสภาพในครัวก็ตกใจ และยิ่งเห็นละอองทรายยืนน้ำตาไหลรินก็ยิ่งตกใจเข้าไปอีก นี่สินะสถานการณ์ตึงเครียดของจริงที่เธอนึกกลัว

“อารี เธอไปเก็บข้าวของละอองทรายกับพุดซ้อน แล้วพาไปอยู่บ้านพักคนงานหลังสุดท้ายที่อยู่ท้ายฟาร์ม”  

“แต่บ้านนั้นไม่เคยมีใครเคยใช้เลยนะคะ ข้าวของเครื่องใช้อะไรก็ไม่มี นายหญิงจะ…”  

“บอกให้ไปก็ไป และต่อไปนี้เลิกเรียกละอองทรายว่านายหญิง ตอนนี้ตำแหน่งนั้นว่าง และกำลังรอคนที่เหมาะสม” ราฟาเอลไม่รอให้อารีพูดจบ ก็เอ่ยขัดขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองหน้าอารียาในประโยคสุดท้าย 

“ค่ะ” อารีรับคำ 

“ไปหาหมอกันเถอะอาย” ราฟาเอลเอ่ย พลางช้อนตัวหญิงสาวอุ้มขึ้นแล้วเดินออกไปทันที 

“นายหญิง…”  

“นายหัวเขาสั่งว่าห้ามเรียกก็อย่าเรียกเลยค่ะ ทรายไม่อยากทำให้พี่อารีต้องเดือดร้อน” ละอองทรายยกมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วเอ่ยขึ้น 

“ถ้าอย่างนั้นอารีขึ้นไปเก็บของให้นะคะ”  

“ไปด้วยกันหมดนี้แหละนะคะ ป้าไปช่วยด้วยจะได้เสร็จไวๆ” พุดซ้อนจับมือละอองทรายเอาไว้แน่น 

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อเก็บข้าวของออกไปอยู่ที่บ้านท้ายเกาะตามคำสั่งของชายหนุ่ม 

เวลาต่อมา บ้านพักคนงานท้ายเกาะ 

“ขอบคุณนะคะพี่อารี พี่อารีกลับไปเถอะค่ะ จะได้จัดการเรื่องกับข้าวกับปลาให้คนงานต่อ” ละอองทรายเอ่ยขึ้นเมื่ออารีพาเธอกับพุดซ้อนมาส่งยังบ้านพัก 

“เดี๋ยวอารีเข้าไปทำความสะอาดให้ก่อนดีกว่านะคะ หลังนี้ปิดตายมาหลายปีเพราะส่วนมากพวกคนงานจะพักแต่หลังด้านที่อยู่หน้าค่ะ”  

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวทรายกับป้าพุดช่วยกันทำ บ้านหลังนิดเดียวเอง ทำเดี๋ยวเดียวก็เสร็จ”  

“นั่นสิ ไปเถอะอารี เดี๋ยวกับข้าวจะเสร็จไม่ทันเวลาเลิกงานของคนงานเอานะ” พุดซ้อนเอ่ยสมทบขึ้นอีกคน 

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวช่วงหัวค่ำอารีจะมาหาใหม่นะคะ” อารีคลี่ยิ้มบางๆให้ ก่อนที่จะเดินกลับออกไป ละอองทรายและพุดซ้อนจึงเดินขึ้นไปยังบ้านหลังเล็ก 

“ไหนอารีว่าปิดตายมานาน แล้วก็ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ยังไงล่ะ” พุดซ้อนที่เดินเข้ามาในบ้านก็เอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ เพราะสภาพห้องนั้นสะอาดเอี่ยม มีข้าวของเครื่องใช้ครบครัน มีห้องนอน และห้องน้ำ ซ้ำยังมีระเบียงเล็กๆที่แยกออกไปเป็นห้องครัวขนาดย่อมอีกด้วย 

“ฉันจะยังเชื่อมั่นในตัวคุณได้อยู่หรือเปล่าคะ” ละอองทรายพึมพำเบาๆ ยอมรับว่าเมื่อครู่นั้นหมดความเชื่อใจในตัวเขาไปแล้ว หากแต่พอมาเห็นที่นี่ ทุกอย่างดูเหมือนถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นอย่างดี ข้าวของทุกอย่างมีครบ แม้กระทั่งตู้เย็นก็เต็มไปด้วยผักปลาหมูเห็ดเป็ดไก่ เหมือนรู้ว่าจะต้องถูกใช้งาน และนั่นมันทำให้เธออดคิดไม่ได้เลยว่า เขากำลังกันเธอออกมาจากบางสิ่งบางอย่าง และเธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะไม่ได้กันเธอออกไปจากหัวใจของเขาจริงๆ...


******************************************

อะไรยังไงกันเอ่ย อิอิ😁😁😁



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}