ดงมิน

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวระหว่างคุณโซ๋ คุณชายผู้ร่ำรวยและเอาแต่ใจ กับสาวใช้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นกาฝากในบ้านอย่างมีนา โปรดติดต่อและลุ้นเรื่องราวของพวกเขาไปพอๆกันได้เลยค่ะ :)

Chain Love โซ่ขังรัก 4

ชื่อตอน : Chain Love โซ่ขังรัก 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ค. 2562 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chain Love โซ่ขังรัก 4
แบบอักษร

 #Chain Love โซ่ขังรัก

“ขออนุญาตเข้าห้องค่ะ ครูเอ๋..!” ฉันยกมือไหว้ขออนุญาตคุณครูเอ๋ ครูประจำชั้นของฉันตั้งแต่ ม.5 ที่หน้าห้องเรียน..

“อ้าว..! มีนานุช เธอมาได้ยังไงเนี่ย ไหนธนวรรธน์บอกวันนี้เธอโดดเรียนไง..!? แล้วก็เข้ามาได้แล้ว มายืนหน้าห้องก่อน..” ครูเอ๋พูดขึ้นอย่างแปลกใจ พร้อมอนุญาตให้ฉันเข้าห้อง..

พอฉันมายืนอยู่หน้าห้องทุกคนในห้องก็มองฉันอย่างแปลกใจและงุนงง เหอะ..! คุณโซ่คงจะปั่นหัวเพื่อนในห้อง ว่าฉันไปทำเรื่องไม่ดีมาแน่..!

แถมคุณโซ่คงจะแกล้งฉันโดยการ บอกครูเอ๋ว่าฉันโดดเรียนอีกสินะ ร้ายกาจชะมัดผู้ชายภาษาอะไร..!!

“ทำไมเธอถึงพึ่งมาถึงเอาป่านนี้ แถมยังไม่ทันเคารพธงชาติอีก มีเหตุผลอะไรจำเป็นรึป่าว..!?” ครูผึ้งเอ่ยถามฉันขึ้นอย่างสงสัย เพราะปกติฉันไม่เคยมาโรงเรียนสายเลย..

“คือ รถเมล์ที่หนูรอขึ้นเขาดันเสียกลางทางอ่ะค่ะ เลยทำให้มาถึงป้ายที่หนูรอช้ากว่าปกติ..” ฉันพูดขึ้นตามความจริง เพราะรถเมล์มันเสียจริงๆฉันก็ว่าทำไมวันนี้รถเมล์มาที่ป้ายช้าผิดปกติ ถ้ารถเมล์ไม่เสียฉันคงไม่มาสายแน่ๆ..

“ฮ่าๆๆ..! รถเมล์เสีย ฮ่าๆๆ..!” หลังจากนั้นเสียงเพื่อนในห้อง ก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นอย่างพร้อมเพียง พลางมองมาที่ฉันอย่างเหยียดๆ

ฉันชินควรจะได้แล้วแหละกับสายตาพวกนี้ แต่เอาเข้าจริงไม่มีใครสามารถชินชาได้หรอกกับการที่เราต้องเป็นตัวตลกและตัวน่ารังเกียจของคนอื่นเพราะพวกเขามองฉันเหมือนเป็นแค่คนใช้ที่บ้านคุณโซ่เท่านั้น แถมยังคิดว่าฉัน แรด ร่านชอบเที่ยวไล่จับผู้ชายรวยๆ จากการที่โดนคุณโซ่พูดปั่นหัวนั่นอีก..!

“หยุดขำเพื่อนได้แล้ว แค่นั่งรถเมล์มาโรงเรียนมันน่าอายตรงไหนห๊ะ..! สมัยครูเรียนครูยังต้องเดินไปโรงเรียนวันละ 4-5กิโล ทุกวันเลย..!” ครูเอ๋พูดขึ้นอย่างเสียงดัง เพื่อห้ามปรามนักเรียนในห้องที่กำลังหัวเราะกันอย่างชอบอกชอบใจ จึงทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที..

“หึๆ..ฮ่าๆๆ..!” แต่ก็ไม่วายมีเสียงหัวเราะของคนๆนึงหลุดรอดออกมา ที่หัวเราะออกมาโดยที่ไม่เกรงกลัวหรือเกรงใจครูเอ๋แม้แต่น้อย นั่นก็คือคุณชายโซ่ยังไงล่ะ..!

“นายหัวเราะทำไมอีก..ธนวรรธน์..!” ครูเอ๋รีบเอ่ยถามคุณโซ่อย่างสงสัย ซึ่งทำให้คุณโซ่หยุดหัวเราะลงแล้วยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยทันที..

“ผมก็แค่ขำคนจนที่กระแดะมาเรียนโรงเรียนหรูๆแพงๆหนะสิครับ ไม่สิ ! ที่มาเรียนที่นี่ได้เพราะพ่อผมนิ..! ไม่งั้นคงไม่มีปัญหามาเรียนที่นี่หรอก จริงไหมเอ่ย..?”

คุณโซ่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างสบายอารมณ์ พร้อมทั้งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมานั่งกดเล่น..

ฮ่าๆๆๆ..! ฮ่าๆๆๆ..! ฮ่าๆๆๆๆ..!

แต่การกระทำเมื่อครู่ของคุณโซ่ มันกับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้เพื่อนๆในห้องหัวเราะเยาะเย้ยฉันขึ้นมาอีกครั้ง..!

“พอๆๆนักเรียนหยุดหัวเราะได้แล้ว ไม่สงสารเพื่อนบ้างรึไง มีนานุชเธอไปนั่งข้างสิริณเหมือนเดิมเถอะ..!”

ครูเอ๋พูดขึ้นอย่างห้ามปรามเมื่อเริ่มทนกับพฤติกรรมเด็กๆพวกนี้ไม่ไหว พร้อมทั้งบอกให้ฉันไปนั่งข้าง น้ำหวานหรือสิริณ ที่ตอน ม.5 เธอโดนครูเอ๋จับคู่ให้นั่งข้างกับฉันแต่การที่ฉันได้นั่งข้างน้ำหวาน มันไม่ได้ทำให้พวกเราสนิทสนมกันมากนัก เพราะฉันต้องคอยเว้นระยะห่างความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนระหว่างกับน้ำหวาน เพื่อไม่ให้เธอซวยหรือเดือดร้อนเพราะฉันไปด้วยเพราะโรงเรียนนี้ต่างก็มีคนแอนตี้ฉันเยอะแยะ ฉันจึงขอเป็นคนที่เพื่อนไม่คบค้าสมาคมด้วยซะดีกว่า..

ซึ่งน้ำหวานก็น่าจะเป็นคนเดียวเลยแหละ ที่ยอมมาพูดจาคุยกับฉันดีๆและไม่เคยพูดจาดูถูกฉันสักครั้ง..!

หลังจากนั้นฉันจึงเดินไปทางหลังห้อง เพราะโต๊ะฉันกับน้ำหวานอยู่เกือบหลังห้อง ซึ่งข้างหลังโต๊ะฉันก็ดันเป็นโต๊ะของคุณโซ่และแก๊งเพื่อนๆเขาที่นั่งครองบัลลังก์เป็นอันธพาลหลังห้อง..!

“หวัดดีมีนา ไม่เจอกันตั้งหลายเดือน ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ คิคิ..” น้ำหวานพูดและทักทายฉันทันทีอย่างร่าเริง ทันทีที่ฉันเดินมาถึงโต๊ะเรียนโต๊ะใหม่สะอาดเอี่ยมที่ทางโรงเรียนจะเปลี่ยนให้ใหม่ทุกๆเทอม..

“ขอบใจนะน้ำหวาน แต่น้ำหวานก็ยังสวยและน่ารักกว่าเราอยู่เยอะอยู่ดี..!” ฉันยิ้มรับบางๆพร้อมเดินมานั่งข้างๆกับน้ำหวาน พลางเอ่ยปากชมตามหวานกลับไป..

ซึ่งน้ำหวานเธอเป็นเหมือนนางฟ้าประจำห้องเลยแหละ ทั้งสวย ทั้งอ่อนโยน และน่ารักมากๆ..!

“มีนาก็มั่วตลอด มีนาสวยกว่าเราได้เยอะว่าแต่รถเมล์เสียจริงๆหรอ เห็นโซ่บอกตอนแรกมีนาโดดเรียนเพื่อไปหาแฟน เราก็ยังงงว่าคนอย่างมีนานี่นะจะโดดเรียนไปหาแฟน..!” น้ำหวานพูดจบ ก็ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกหัวอุ่นๆขึ้นมานิดๆทันที..

“อืม..รถเมล์เสียจริงๆ แถมเรายังไม่มีแฟนเลย จะไปหาได้ยังไง คนที่ปั้นแต่งเรื่องนี้ก็ปัญญาอ่อนเนอะ..!” ฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ พร้อมเน้นคำว่าปัญญาอ่อนดังออกมาเป็นพิเศษ จึงทำให้น้ำหวานยิ้มขึ้นมาทันที..

หมับ..!

“จริงหรอ จริงนะที่มีนายังไม่มีแฟนอ่ะ ไม่ได้หลอกเราใช่ไหม..” น้ำหวานคว้าข้อมือฉันไปจับแล้วเขย่าเบาๆ พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายดีใจ..!

เดี๋ยวนะ ดีใจหรอ..?

ฟิ้ว..!

ขณะที่ฉันกำลังโดนน้ำหวานเขย่าข้อมืออยู่ ก็มีกระดาษก้อนกลมๆที่ถูกขย้ำจนเละ ถูกโยนมาใส่หัวฉันอย่างแรง ฉันทำให้ฉันรีบชักมือออกจากมือน้ำหวาน..

พร้อมหันไปหยิบก้อนกระดาษแผ่นนั้นออกมาคลี่ดูข้อความด้านในทันที..!

(จะคุยกันอีกนานป่ะ..กูรำคาญ ทำอย่างกับไม่เคยเจอกันมาเป็นชาติ 😡) และนี่คือสิ่งที่ถูกเขียนลงในแผ่นกระดาษที่ปาใส่หัวฉันจากทางด้านหลัง ข้างในเขียนด้วยลายมือพอไปวัดไปวา พร้อมรูปไอคอนหน้าโกรธที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงของเมจิสีแดงทำให้ฉันรู้ทันทีว่านี่เป็นฝือมือของคุณโซ่..

เขาเป็นอะไรกับฉันมากไหมนิ แค่ฉันคุยกับน้ำหวานไม่ถึง 20คำเลยด้วยซ้ำถึงกับต้องส่งจดหมายมากัดฉันเลยหรอ ฉันอยากรู้จริงๆชาติที่แล้วฉันไปทำกรรมอะไรกับเขาไว้ ชาตินี้เขาถึงคอยแต่จ้องจองล้างจองผลาญฉันอยู่แบบนี้..!

หลังจากที่ได้รับจดหมายจากคุณโซ่ ฉันก็เลือกที่จะไม่คุยอะไรกับน้ำหวานต่อ ซึ่งทำให้น้ำหวานงุนงงและสงสัย แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรเซ้าซี้ออกมา..

แล้วฉันก็นั่งเรียนไปอย่างเงียบๆ ซึ่งวันนี้เปิดเทอมวันแรกคุณครูจึงไม่สอนอะไรเยอะนัก..

พรึ่บ..!

เสียงลุกขึ้นจากบุคคลมากมายจากทางด้านหลังของฉันดังขึ้นทันที ในขณะที่พวกเรากำลังจะเริ่มเรียน คาบที่ 3กัน..

“อะ..เอ่อ จะไปไหนหรอครับคุณโซ่ คุณบอส คุณตุลย์ คุณแม็คเดี๋ยว ครูปรีชาก็มาแล้วนะครับ..” ภูมิเด็กหนุ่มใส่แว่นหนาเตอะผู้เป็นหัวหน้าห้อง เอ่ยถามทันทีที่แก๊งคุณชายโซ่กำลังจะเดินออกไปจากห้องกันด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างกล้าๆกลัวๆ

ตุ้บ..!

เสียงทุบโต๊ะดังขึ้นอย่างเสียงดัง ทำให้เสียงเพื่อนๆในห้องเงียบกริบลงทันทีอย่างไม่ได้นัดหมาย..

“กูจะไปกระทืบคน มึงจะไปด้วยกันไหมล่ะ ไอ้แว่น..! แล้วอย่าเสร่อมาถามเวลากูจะไปไหนอีก ไม่งั้นกูต่อยมึงแว่นหลุดแน่ เข้าใจไหม..!” คุณโซ่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียกพร้อมปรายตามองภูมิอย่างหงุดหงิด..

“ขะ..เข้าใจครับคุณโซ่ ชะ..เชิญตามสบายเลยครับ” ภูมิพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างติดอ่าง พร้อมผายมือเชิญคุณโซ่และแก๊งของเขาไปทางหน้าประตูอย่างสุภาพ..

หลังจากนั้นคุณโซ่และพวกเพื่อนๆเขาก็เดินออกจากห้องไปทันที..

“ฟู่ววววว..”

เสียงถอนหายใจของภูมิดังขึ้นอย่างโล่งอก

“หูยย คนอะไรเท่ห์ชะมัดเลย..”

“เนอะๆแก โซ่ทั้งหล่อทั้งเท่ห์ เลยอ่ะ..”

“ถ้าฉันได้ควงโซ่สักครั้งก็คงดีสิ..”

หลังจากที่คุณโซ่ออกจากห้องไป ก็มีเสียงซุบซิบของนักเรียนหญิงภายในห้องดังขึ้นทันที

เหอะ..! ผู้หญิงสมัยนี้เป็นอะไรกันหมด แค่เห็นผู้ชายหล่อหน่อยไม่ได้เลย เท่ห์บ้าเท่ห์บออะไรทำตัวอย่างกับอันธพาลครองโรงเรียน..

แต่ถ้าหล่อแล้วนิสัยสันดานเสียแบบนี้ต่อให้ ให้ฟรีพร้อมสินสอดเป็นสิบๆล้านฉันก็ยังไม่เอาเลย..!

 

++++++++++++++++

กดไลค์ + คอมเม้น = เป็นกำลังใจให้นักแต่งนะคะซิส♥️

มีบางคนสงสัย ว่าทำไมคุณโซ่มันร้ายกาจและปากหมาแบบนี้ ไรท์บอกแต่แรกแล้วไง ว่าพระเอกเรื่องนี้ มันดิบเถื่อน และไม่แคร์ใครหน้าไหนทั้งนั้น..!

 

 

 

 

ความคิดเห็น