จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2562 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2
แบบอักษร

​บทที่ 2








เกี้ยวมงคลค่อยๆเคลื่อนไปตามทาง โดยมีข้ารับใช้จำนวนไม่น้อยแบกกันเดินเท้าไปข้างหน้า

จิ้นชิงนั่งอยู่ด้านในตามลำพัง

ความรู้สึกที่เหมือนอยู่เหนือกว่าทุกคน...เป็นเช่นนี้เองสินะ

รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

แต่ไหนแต่ไรมา เขาเองก็ต้องคอยรับใช้ที่จวนมาโดยตลอด จนเมื่อได้รับสมรสพระราชทานมาจนวันนี้...สิ่งที่เคยต้องกระทำเอง ก็มีผู้อื่นกระทำให้

ตอนที่จะขึ้นเกี้ยวเมื่อครู่ ก็มีบ่าวคนหนึ่งก้มหมอบให้แผ่นหลังตรงเพื่อที่จะให้เขาเหยียบแผ่นหลังนั้นขึ้นไปอยู่ในเกี้ยวได้อย่างสะดวก

คราแรกเขามีทีท่าลังเล แต่เมื่อได้ยินเสียงเอ่ยเร่งเร้าจากฮูหยินใหญ่ของจวนหนิง ก็ทำให้เขาต้องจำใจเดินขึ้นไปบนเกี้ยวโดยผ่านการใช้เท้าก้าวเหยียบบนหลังบ่าวคนนั้น

ความรู้สึกตอนได้เหยียบย่ำคน...ช่างไม่ดีเอาเสียเลย

การเดินทางจากจวนหนิงไปจวนชินอ๋องใช้ระยะเวลาประมาณสองเค่อ* ตลอดทางที่มาก็ได้ยินเสียงคนด้านนอกส่งเสียงร้องยินดีให้แก่เขาตลอดทาง รับรู้ได้ว่ามีผู้คนมากมายรอคอยงานแต่งงานของชินอ๋องมาโดยตลอด และก็มีจำนวนไม่น้อยที่มาเพียงเพราะอยากเห็นใบหน้าเจ้าสาวที่เป็นบุรุษของชินอ๋อง

แต่จิ้นชิงไม่กล้าแสดงตัวหรือโผล่หน้าออกไป

เขานั่งนิ่งอยู่บนเกี้ยวที่มีผ้าม่านคอยปกคลุมทั้งสี่ด้าน

เมื่อสัมผัสได้ว่าเกี้ยวหยุดเคลื่อนไหวได้สักพัก จิ้นชิงจึงแหวกม่านออกเพื่อดูข้างนอก ขณะนี้เป็นยามซื่อ*แล้ว

สิ่งที่สะดุดตาเป็นอย่างมากก็คือตัวอักษรขนาดใหญ่ อ่านได้เป็นคำว่า “ฮุ่ย”

จวนของชินอ๋องมีชื่อว่าฮุ่ย

ความเมตตา...อย่างนั้นหรือ?

จิ้นชิงก้าวลงมาจากเกี้ยวโดยยังคงมีบ่าวรับใช้คุกเข่าให้เหยียบหลังเช่นเดิม

เขาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าจวนของชินอ๋อง

ทันใดนั้นก็พลันได้ยินเสียงของบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งดังขึ้น

“ข้าน้อยพ่อบ้านหยางทำความเคารพท่านจิ้นชิงขอรับ”

จิ้นชิงพยักหน้ารับ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม

“รบกวนพ่อบ้านหยางแล้ว”

อีกฝ่ายประสานมือทำท่าทีเคารพและเกรงใจ ก่อนจะเอ่ย “มิได้ๆ...เชิญท่านจิ้นชิงตามข้าน้อยมาเถอะขอรับ ชินอ๋องรออยู่แล้ว”

ใจของคนฟังกระตุกไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้

“รบกวนพ่อบ้านหยางช่วยนำทางไปทีเถิด”

เขามองเห็นพ่อบ้านหยางทำความเคารพใส่อีกรอบ ก่อนจะโค้งแล้วเดินนำไป

จิ้นชิงขมวดคิ้วน้อยๆ ยังไม่ทันที่พิธีจะได้เริ่ม เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างช่างดูต้องมีระเบียบพิธีการเป็นอย่างมาก จวนหนิงของเขาไม่ได้ถึงขนาดนี้

แต่เมื่อคิดดู...ก็ไม่แปลก

นี่เป็นจวนชินอ๋อง เชื้อพระวงศ์คนสำคัญของแคว้นนี้ ไม่มีอะไรเยอะเกินไปแน่อยู่แล้ว








ตลอดทางเดินจิ้นชิงไม่กล้าหันไปมองทางไหนเรื่อยเปื่อย

เขาก้มหน้ามองเท้าของตัวเอง

บรรยากาศของจวนชินอ๋องเงียบสงัดราวกับว่าไม่ได้มีพิธีแต่งงานกำลังจัดอยู่

จิ้นชิงวิตกไม่น้อย เสียงของบ่าวหลายคนที่เดิมตามหลังมาทำให้เขารู้สึกกดดัน

ท่านเสนาบดีกับฮูหยินจะมาหรือยังนะ? จะนั่งรถม้าตามเขามาทันหรือไม่?

รถม้าที่จะตามมานั้นจะมาถึงก่อนเขาหรือไม่? เนื่องจากถนนถูกปิดจากประชาชนที่มาร่วมยินดีกันอย่างคับคั่ง ทำให้การเดินทางของบิดามารดาต้องเลี่ยงไปใช้ทางอื่น...เรื่องนี้ท่านแม่บอกเขาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

เพราะงานแต่งงานต้องมีบิดามารดามาร่วมด้วย เขาที่มีมารดาเป็นข้ารับใช้นั้นจึงต้องให้ฮูหยินใหญ่มาร่วมเป็นมารดาแทน ส่วนบิดาก็เป็นท่านเสนาบดีอย่างที่เป็นความจริง ซึ่งเขาไม่เคยได้รับอนุญาตให้เรียกว่า “ท่านพ่อ”

ถึงบิดามารดาที่จะต้องเข้าร่วมพิธีด้วยจะไม่ได้เป็นไปตามความต้องการของจิ้นชิง แต่อย่างน้อย...ในช่วงเวลานี้ ถ้าเขาได้รู้ว่ายังมีคนของจวนหนิงรออยู่ ก็คงทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นสงบลงได้บ้าง

จวนอ๋องนี้บรรยากาศราวกับว่าไม่เคยได้จัดงานรื่นเริงใดๆ

เงียบ...และช่างดูว้าเหว่

สามีของเขา...จะเป็นคนเช่นไรกันนะ?


__________________________________________________________________________________


*หนึ่งเค่อ เท่ากับสิบห้านาที

*ยามซื่อ หมายถึง ประมาณเก้านาฬิกาถึงสิบนาฬิกาห้าสิบเก้านาที


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น