TongLi

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter24 (END)

คำค้น : Yaoi, Nc, แม็กสายหมอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2561 02:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter24 (END)
แบบอักษร

"วันนี้กลับก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอ" พี่มันเอ่ยปากบอกก่อนเราจะแยกกันขึ้นห้อง 

"พี่จะไปไหน" ผมถาม เพราะปกติพี่มันมักจะบอกให้รอกลับด้วยกันทุกวัน ต่อให้วันนั้นผมเลิกเรียนเร็วมากกกก(ลากเสียงยาว) หรือมันเลิกช้ามากกกก(ลากเสียงยาวโคตรๆ) ผมก็ต้องรอ 

"บ้านไอ้เต้ย....มันขอให้ช่วยติวหนังสือนิดหน่อย" 

"แล้วจะกลับกี่โมง" 

"ไม่รู้....คงดึกละมั้ง" 

"เออๆ.....ขากลับขับรถดีๆหละ" ผมพูดปนเป็นห่วงนิดๆ 

"เป็นห่วงหรือไง" พี่มันพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

"ใครบอก....ผมกลัวต้องไปนอนเฝ้าพี่ที่โรงพยาบาลมากกว่า" ผมบอกไว้แค่นั้นแล้วเดินขึ้นห้อง 

พอตอนเย็นผมก็ขอไอ้ไม้ติดรถกลับบ้าน 


วันนั้นเองพี่มันกลับบ้านประมาณสี่ทุ่ม อาจจะเป็นเพราะเรื่องที่ติวกันเนื้อหามันค่อนข้างยาก ผมเองไม่ได้คิดมากหรือคิดสงสัยอะไร ถ้าไม่.........


"เย็นนี้กูไปบ้านเพื่อนนะ"

"เพื่อนคนไหน"

"เพื่อนในห้อง"

"ใคร?"

"บอกไปมึงก็ไม่รู้จักหรอก"

"อืม......"

และมันก็เป็นแบบนี้ตลอดสามวัน อ้างว่าไปบ้านเพื่อนบ้างบ้านคนนู้นคนนี้บ้าง แล้วก็กลับดึกตลอด ผมชักเริ่มหวั่นๆใจว่าพี่มันแอบไปมีนงมีน้อยที่ไหนเพิ่มหรือเปล่าถึงได้ทำตัวมีพิรุธ


วันรุ่งขึ้นผมเดินขึ้นห้องเรียนด้วยสภาพอิดโรย ขอบตาดำคล้ำ หน้าตาหมอง เหมือนคนอดหลับอดนอน

.........ใช่ครับเมื่อคืนผมไม่ได้นอน นอนตาค้างทั้งคืน

เพราะมัวแต่คิดมากเรื่องพี่แม็กทำตัวมีพิรุธในช่วงนี้ จนไม่ได้หลับได้นอน

ก่อนแยกกันขึ้นห้องพี่มันไม่ได้บอกอะไรแต่คงไปอีกตามเคยแหละผมรู้ 

เห้ออออออออ~~ขอถอนหายใจแรงๆทีนึงเหอะ 


"อะ" ไอ้มิกซ์มันยื่นเคสโทรศัพท์รุ่นที่ผมใช้อยู่ส่งให้ผม

"คือ?" ผมถาม 

"กูให้" 

"เนื่องในโอกาสไรวะ?" ร้อยวันพันปีไม่เคยซื้ออะไรให้ วันนี้มาแปลก

"วันเกิดมึงไง" 

"ห๊ะ! วันเกิดกู...." 

"ใช่ อย่าบอกกูนะว่ามึงลืมวันเกิดตัวเองอีกแล้ว"

"อืม แฮะๆ" ตอบพร้อมหัวเราะแห้งๆ นี่สมองผมยังทำงานดีอยู่รึเปล่าถึงได้ลืมวันเกิดของตัวเองซ้ำแล้วซ้้ำเล่า

"เห้ออออออออ...ให้ตายเถอะ"


"คุยเรื่องไรกันอยู่...น่าหนุกเชียว" เสียงไอ้ไม้โผล่ขึ้นมาจากด้านหลังไอ้มิกซ์

"ไอ้เชี้ยหมอกอะดิ....แม่งลืมวันเกิดตัวเองอีกแล้ว" บอกมันเดี๋ยวมันก็ด่ากูอีก

"โถ่....ไอ้สมองปลาทอง" นั่นไงกูว่าล้ะ "ปีที่แล้วก็ลืม เมื่อสองปีที่แล้วมึงก็ลืม ตกลงมึงเคยจำวันเกิดของตัวเองได้ซักปีมั้ยห๊ะ!?" 

อืมมมมมมมเท่าที่จำได้........

"ไม่เคยว่ะ" พวกมันทำหน้าหน่ายๆ ใส่ผม 

ทุกปีถ้าไม่มีใครเตือนผมจะจำไม่ได้ ผมมักหลงสลับวันสลับเดือนตลอด 


"แล้วพี่แม็กรู้หรือเปล่าว่าวันนี้วันเกิดมึง" ไอ้ไม้ถาม 

"กูจะไปรู้มันหรอ" ขนาดตัวผมเองผมยังจำไม่ได้ อย่าหวังว่าพี่มันจะรู้ ยิ่งเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยว่างแถมกลับบ้านดึกอีกต่างหาก......

พูดถึงแม่งแล้วหงุดหงิด วุ้ววว!

"ทะเลาะกันหรือไง" มันคงสังเกตจากอาการของผมเมื่อพูดถึงพี่แม็ก

"เปล่า" ผมตอบส่งๆ 

"กูไม่เชื่อ.....หน้ามึงมันฟ้องว่าต้องมีอะไรแน่ๆ" รู้ดีตลอด

"มีอะไรบอกพวกกูได้นะเว้ย...กูสองคนพร้อมรับฟัง" ไอ้มิกซ์มันเอ่ย.......สมแล้วที่เป็นเพื่อนผม

ผมจึงตัดสินใจเล่าเหตุการณ์เมื่อสามสี่วันที่ผ่านมาให้พวกมันสองตัวฟังอย่างละเอียด 


"เรื่องแค่นี้เอง........มึงอย่าคิดมากเลยน่า" ไอ้ไม้มันพูดขึ้นมาหลังจากที่ผมเล่าจบ 

"เออ ยิ่งช่วงนี้ใกล้สอบคงจะวุ่นๆ อีกอย่างพี่แม็กเค้าต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยอีกไม่ใช่หรือไง ทำตัวเป็นเมียหลวงค่อยระแวงผัวจะมีเมียน้อยไปได้" ไอ้มิกซ์มันเสริมพลางเอามือผลักหัวผมเบาๆ

"เมียหลวงเมียน้อยเชี้ยไรของมึง ไร้สาระ กูแค่สงสัยเฉยๆ" 

"จ้าาาา แค่สงสัยก็แค่สงสัย" 



"สรุปวันนี้กูอดแดกเค้กวันเกิดมึงใช่ป้ะ?" ไอ้ไม้มันถามผม หลังจากขี่รถส่งผมถึงหน้าบ้าน

พ่อแม่ผมไปเที่ยวทะเลยังไม่กลับเลยไม่มีการกินเลี้ยงอะไรใดๆทั้งสิ้น ได้แต่โทรมาอวยพรให้ผมเฉยๆ ผมไม่น้อยใจหรอกเพราะนานทีพ่อกับแม่ผมจะได้อยู่ด้วยกัน

"หวังแดกเหล้าฟรีสินะมึงอะ" ผมบอกอย่างรู้ทัน

"รู้หนิจะได้ไม่ต้องพูด" 

"ไว้ว่างๆกูเลี้ยงย้อนหลัง" 

"อย่าให้รอนานนะมึง" 

"เออๆ กลับบ้านไปได้แล้วมึงอะ" 

"เดินเข้าบ้านดีๆนะมึง"

"สัส! บ้านกูอยู่แค่ตรงนี้จะพูดทำห่าไร" 

ผมโบกไม้โบกมือให้มันสองคน แต่ก่อนจะเดินเข้าบ้าน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน


......พี่แม็ก*<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>*  โทรมาทำไมวะ

"มีไร" 

"อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย เดี๋ยวกูไปรับ"

"ไปไหน" 

"วันนี้วันเกิดมึง........กูจะพาไปแดกของอร่อย"

"รู้ได้ไง" ขนาดไม่ได้เอ่ยปากบอกไปซักแอะ

"กูเก่ง"

"จ้าพ่อคนเก่ง ชิ!!!" ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยหมั่นไส้ใครเท่ามันเลย

*"ไปอาบน้ำได้แล้วมึงอะ.....ถ้ากูไปถึงแล้วมึงยังไม่เสร็จหละน่าดู" <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>*ขู่กูจ๊างงง

"ครับๆ กระผมจะรีบไปขัดสีฉวีวรรณเดี๋ยวนี้คร้าบบบ" 


ว่างสายจากพี่มันผมรีบอาบน้ำทันที กลัวว่าพี่มันจะมาถึงก่อนแล้วจะบ่น พอแต่งตัวเสร็จพี่มันก็มาถึงพอดี

"ปะ!"

"ปะเชี้ยไรมึง กูยังไม่ได้อาบน้ำ เดี๋ยวกูเข้าบ้านอาบน้ำแป๊บ"

แล้วพี่มันก็เดินกลับบ้านมันไปอาบน้ำหน้าตาเฉย ทิ้งให้ผมยืนเอ๋อเด๋อด๋าอยู่คนเดียว

แล้วมึงจะโทรมาเร่งกูทำมะเขือไรฟ๊ะ!!!


พี่มันพาผมมาร้านอาหารร้านหนึ่งบรรยากาศค่อนข้างดีเลยทีเดียว พี่มันให้สิทธิผมสั่งอาหารได้เต็มที่ ด้วยความเกรงใจผมเลยสั่งอาหารมาแค่เจ็ดแปดอย่างเอง ย้ำ!!! เจ็ดแปดอย่าง 

แต่พออาหารมาเสิร์ฟกับมีจานปริศนาเพิ่มมาหนึ่งจาน ที่บอกว่าจานปริศนาเพราะว่ามันมีฝาสเตนเลสครอบทำให้ผมไม่เห็นอาหารข้างใน

"อันนี้ของกูเอง"  หืม? พี่แม็กมันแอบไปสั่งไว้ตอนไหนเนี่ย "ลองเปิดดู" 

ผมพยักหน้าและเปิดฝาออกอย่างงงๆ 

ผ่าง!!!!!!! ตะลึ่งไปสามวิ

สิ่งอยู่ตรงหน้าผมคือเค้กกล้วยหอมก้อนใหญ่เบอเร่อ.......กลิ่นหอมของมันยั่วน้ำลายผมซะเหลือเกิน

"ให้ชิม"

พี่แม็กส่งมีดสำหนับตัดเค้กส่งมาให้ผม ผมไม่รอช้ารีบเอามีดตัดแบ่งออกมาชิม


"อร่อยป้ะ" พี่มันถามหลังจากที่ผมตักคำแรกใส่ปาก

"อร่อย รสชาติกำลังดีเลยแต่เนื้อแน่นไปหน่อย พี่ซื้อร้านไหนมาอะ" 

"ไม่ได้ซื้อ......กูทำเอง"  

"ห๊ะ!!! ล้อกันเล่นเปล่าเนี่ย" ไม่อยากจะเชื่อ ลำพังแค่ทำไข่เจียวให้กินได้ยังว่ายาก แล้วนี่เค้กนะ เค้กทั้งก้อน

"กูทำเองจริงๆ นี่กูเอาเวลาอ่านหนังสือของกูไปเรียนทำขนมนี่เพื่อมึงเลยนะเว้ย" 

"ที่บอกว่าจะไปติดหนังสงหนังสือแล้วกลับดึกๆ นี่คือไปเรียนทำขนม" 

"ใช่" 

"ทั้งๆที่ไม่ชอบกลิ่นมันเนี่ยนะ" 

"ก็กูไม่รู้ว่าจะให้อะไรมึงนี่หว่า วันนั้นเห็นมึงกินไอ้นี่แล้วหน้าตามึงโคตรมีความสุขกูเลยอยากทำให้" ซาบซึ้งตรึงใจชิบหาย 

"วันหลังไม่ต้องลำบากหรอก พี่ให้อะไรผม ผมชอบหมดแหละ" หยอดหวานประจบประแจงพี่มันไปหนึ่งดอก

"งั้นก็รีบกินเร็วๆ คืนนี้กูมีของพิเศษรอให้มึงอยู่"

"อะไร?"



"ตัวกูไง" ยิ้มตาหวานเชียวนะไอ้พี่บ้า


"ฟัค!!!!!" ผมสบถด่าพร้อมชูนิ้วกลางให้พี่มัน คุยกันอยู่ดีๆวกเข้าเรื่องพวกนี้จนได้

"หยาบคายไอ้สัส" พี่มันว่าพร้อมใช้มึงเขกหัวผมเบาๆ

"แหม...ทำเหมือนพี่ไม่หยาบคายเลยเน๊าะ" 

"มันเป็นสิทธิพิเศษให้สำหรับมึงคนเดียวเท่านั้นแหละ"

"ผมต้องเขินป้ะ" 

"เรื่องของมึง" ฮาร์ดคอจริงๆเลยวุ้ย 


ผมตั้งหน้าตั้งตากินอาหารกินเค้กอย่างเอร็ดอร่อย จนทุกอย่างเกือบหมด

"ยื่นมือมา" พี่แม็กพูดพลางแบมือมาตรงหน้าผม

"อะ" ผมยื่นมือข้างที่ถนัดให้พี่มัน

"ไม่ใช่ข้างนี้ ข้างซ้าย" แล้วไม่บอกตั้งแต่ที่แรก ผมสลับเปลี่ยนข้างให้พี่มัน

"หลับตา"

"....." ผมหลับตาอย่างว่าง่ายแต่หลับไม่สนิทหรอก อยากรู้ว่าพี่มันจะทำอะไร

"ห้ามแอบดู" กึก! เสือกรู้ทัน

"เออๆ" 


หลังจากที่หลับตา ผมรับรู้ถึงความเย็นของโลหะกระทบเข้าที่นิ้วนาง 


"เรียบร้อย....ลืมตาได้"


ผมลืมตาขึ้นมามองนิ้วนางของตัวเอง ซึ่งโลหะที่ว่านั่นมันคือแหวน ผมมองความวาวของมันที่สะท้อนกับแสงไฟในร้าน ถ้าหากดูอย่างเผินๆมันก็เหมือนกับแหวนธรรมดาทั่วๆไปแต่ถ้าสังเกตดูดีๆ บนแหวนจะสลักเอาไว้ว่า M❤S 


ที่ย่อมาจากชื่อของเราทั้งสองคน.........

"ห้ามถอด ห้ามหาย เด็ดขาดเข้าใจ๊" 

"เข้าใจครับผม เอ่อ....แล้วของพี่หละ" ผมถามเพราะของแบบนี้มันต้องทำมาเป็นคู่ 

พี่มันชูกล่องกำมะหยี่สี่เหลี่ยมสีดำขึ้นมา เพื่อบอกว่าสิ่งที่ผมถามหามันอยู่ข้างใน

"เอามา....เดี๋ยวผมใส่ให้" ผมแบมือรับกล่องหยิบแหวนแบบเดียวกันกับของผมแต่วงใหญ่กว่านิดหน่อยใส่นิ้วให้พี่มัน 


จากนั้นไม่นานเราสองคนก็เรียกเช็คบิลและกลับบ้าน

"เออกูยังไม่ได้บอก Happy birthday มึงเลย" พี่มันหันมาบอกเมื่อจอดรถเสร็จ

"ไม่ต้องหรอกแค่พี่อยู่แบบนี้กับผมไปทุกๆปีก็เป็นคำอวยพรที่ดีที่สุดแล้ว"

"กูแม่งโคตรรักมึงเลยวะหมอก" 

"บอกรักผมเนี่ยหวังอะไรหรือเปล่า"

"หวัง......หวังให้มึงบอกรักกูกลับไงไอ้เวร" 

"ไม่....แต่ผมจะร้องเพลงให้พี่ฟัง" 

"ร้องเวลานี่?" 

"อืม จะฟังไม่ฟัง" 

"ฟังก็ได้"


"เธอเพียงคนเดียวและเพียงเธอที่ต้องการ

ฉันจะทำทุกทุกทางด้วยวิญญาณและหัวใจ

นั่นคือฉันจะรักเธอไม่ว่าเป็นเมื่อไรสถานใด

ทั้งหัวใจฉันมีเธอเพียงคนเดียว"

( คู่ชีวิต Cocktail )

ผมใช้เพลงนี้บอกความรู้สึกที่มีให้พี่มันฟังแทนคำบอกรัก เพราะไม่อยากพูดมันออกไปบ่อยจนมันเป็นคำพูดที่ดูธรรมดาเกินไปสำหรับเราสองคน 


"พอใจมะ...อืมมมม" คำถามของผมถูกกลืนไปพร้อมๆกับรสจูบแสนหวานที่พี่มันมอบให้ ลิ้นร้อนตลัดหยอกล้อกัันไปมาอย่างสนุกสนาน ไม่นานพี่มันถอนปากออกก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยเสียงพร่าที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า.......

"ขึ้นห้องเถอะ กูไม่ไหวแล้ว" -_-!

ให้ตายเหอะคนกำลังเคลิ้มๆ 


และคืนนั้นพี่มันก็จัดผมซะไม่ต้องนอนกันเลยที่เดียวเล่นเอาซะผมขาสั่นแทบลุกขึ้นเดินไม่ได้

หึ! มีผัวหื่นต้องทำใจ.....ทำใจว่ามันไม่มีวันเลิกหื่นแน่นอน


THE END ❤

09/01/2018-11/09/2018

แม็ก❤สายหมอก

จบแล้วเด้อคู่นี่ ขอบคุณทุกๆคนมากกกก(ก.ไก่ล้านตัว) เลยที่เข้ามาอ่านและเข้ามาเม้น สองสามตอนหลังคือไรท์แต่งนานมากเพราะไม่รู้จะจบแบบไหน ที่แรกจะแต่งหักมุมแต่ขี้เกียจต่อ ss.2 ฮ่าๆ

ใครที่รอNC รออ่านได้จากตอนของไม้❤มิกซ์นะคะ ซึ่งไรท์จะลงเป็น Spacial ให้ทุกคนได้อ่านกันในตอนต่อไปนั่นเอง.....แล้วแจกัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น