Loman

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่1

คำค้น : #Yaoi #Boylove #Romantic

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 65

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2561 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1
แบบอักษร

ภูเขาสถานที่แห่งหนึ่งในประเทศโปแลนด์

ทุ่งหญ้ากว้างและมีต้นสนเรียงรายเป็นทางที่นั่นมีบ้านไม้หลังเล็กๆอยู่หลังหนึ่งผู้ชายร่างบางแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าผู้หญิงเป็นชุดเดรสสีแดงสดและใส่วิกผมสีทองยาวถึงกลางหลังใส่คอนแทคเลนส์สีฟ้าตามด้วยรองเท้าส้นสูงสีแดงพร้อมกับถุงมือหนังสีดำเดินไปเปิดประตูหน้าบ้านเพื่อเข้าไปข้างในและพบกับผู้ชายวัยกลางคนกำลังนั่งกินอาหารเช้าอยู่ผู้ชายวัยกลางคนสัมผัสได้ตั้งแต่เสียงประตูเปิดเขาจึงหันมาพูดแค่ว่า


"ถึงเวลาแล้วสินะ"


พูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยแรงจิตสังหารผู้ชายร่างบางไม่พูดอะไรพอเห็นอีกฝ่ายยกปืนขึ้นมาจะยิงตนชายร่างบางจึงรีบยิงกลับไปในทันทีและกระสุนก็โดนเข้ากับขั้วหัวใจของชายวัยกลางคน


"ปัง!"


"หึ"ผู้ชายร่างบางหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินจากไปโดยไม่มีใครรู้ตัว




โตเกียวสนามบินนาริตะ , ประเทศญี่ปุ่น


Text tone... Text tone... เสียงข้อความดังขึ้น

ผู้ชายร่างบางเปิดอ่านข้อความนั้นทันทีในเนื้อความนั้นบอกว่า{To...ยูกิฉันโอนเงินเข้าบัญชีให้นายเรียบร้อยแล้วจำนวนเงินตามที่เราได้ตกลงกันไว้และส่วนนี่คืองานชิ้นใหม่ของนายจงไปตามสถานที่นี้ซะที่นั่นจะมีผู้ชายใส่เสื้อโค้ชสีน้ำตาลกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอนายอยู่ From : Mr. K}

พออ่านข้อความจบผู้ชายที่ได้ชื่อว่ายูกิก็เช็คจำนวนเงินที่เข้ามาทันทีและก็ลบข้อความทั้งหมดทิ้งแล้วไปในสถานที่ที่นัดหมายไว้




 สวนสาธารณะอุเอโนะ

 ผู้ชายร่างบางเดินเข้าไปในสวนสาธารณะสักพักก็พบกับผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันใส่เสื้อโค้ชสีน้ำตาลกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้หินแต่แถวนี้กลับไม่ค่อยมีคนพลุพล่านมากนักตามที่ในข้อความบอกไว้จากนั้นผู้ชายร่างบางจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆเพื่อที่จะไม่เป็นจุดสังเกตุเขาทำเป็นลุกออกจากที่นั่งโดยเดินไปซื้อน้ำเปล่าในตู้กดน้ำอัตโนมัติและเดินถือมานั่งกินตรงที่เดิมสักพักผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆก็วางหนังสือพิมพ์ทิ้งไว้ยูกิจึงเอื้อมเข้าไปหยิบมาอ่านและพบกับซองสีน้ำน้ำตาลขนาดเท่ากับกระดาษเอ5ในนั้นมีรูปถ่ายของผู้ชายคนหนึ่งมีใบหน้าที่คมเข้มคิ้วโก่งได้รูปรับกับจมูกที่เป็นสันของเขาได้เป็นอย่างดีผมสีดำคลับหนังตามีแค่ชั้นเดียว(ตาตี่)ทันใดนั้นเสียงข้อความในโทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้นอีกครั้ง



Text tone... Text tone... 

{To...ยูกินายเห็นรูปนั้นแล้วใช่ไหมฉันจะอธิบายให้ฟังชื่อจริงๆของคนที่นายจะไปฆ่าคือ ทาคาซากิ เอย์จิ หรือฉายาในวงการธุระกิจด้านมืดคือ อากุมะ มันเป็นหัวหน้าแก๊งค์มาเฟียที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประเทศญี่ปุ่นไปในสถานที่ที่ฉันส่งแผนที่ไปให้นายส่วนคู่อริของมันต้องการให้มันตายอย่างทรมานอ่ออีกเรื่องที่ฉันจะบอกกับนายคือนายเป็นคนที่29แล้วที่ฉันส่งให้ไปฆ่ามันแต่ก็ไม่มีใครรอดกลับออกมาได้อีกเลยถึงจะกลับออกมาได้ก็ไม่ครบ32แขนขาดบ้าง,ขาขาดบ้าง,อวัยวะร่างกายภายในหายไปบ้าง,บางทีเหลือแต่แค่ท่อนตัวส่วนคนที่รอดกลับมาก็ฆ่าตัวตายกันหมดถ้าไม่ทำแบบนั้นฉันก็จะสั่งนักฆ่าในองค์กรให้ไปฆ่าทั้งครอบครัวพวกไร้ประโยชน์มันก็ต้องเจอแบบนี้ส่วนนายยูกิถ้านายฆ่ามันได้ฉันจะให้รางวัลนายอย่างงามพร้อมกับจะบอกตัวตนที่แท้จริงของนายแต่ถ้าทำไม่ได้นายก็รับชะตากรรมของนายไปซะ!! From : Mr. K}


ณ ห้องๆหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครเขาได้ยืนหันหลังมองออกไปตรงหน้าต่างซึ่งเป็นกระจกบานใหญ่ข้างนอกจะเห็นวิวทิวทัศน์อันสวยงามเขาหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความแล้วยิ้มที่มุมปากด้วยสายตามีเลิศนัยแต่โทรศัพท์นั้นติดตั้งโปรแกรมเอาไว้เพื่อติดต่อกับพวกนักฆ่าที่เขาคอยสั่งการอยู่เบื้องหลังโดยเฉพาะและพวกนักฆ่าก็มีโปรแกรมนี้เช่นกันในโปรแกรมนั้นจะมีแค่คนสั่งการสามารถพิมพ์หาได้อย่างเดียวเท่านั้นพวกนักฆ่าไม่สามารถที่จะติดต่อกลับไปได้หรือติดต่อกับพวกนักฆ่าคนอื่นๆได้ข้อมูลต่างๆขององค์กรนี้ไม่เปิดเผยให้พวกนักฆ่ารู้มีแต่คนสั่งการอยู่เบื้องหลังรู้ข้อมูลทุกอย่างแค่เลขากับเขาเท่านั้น 


พออ่านข้อความจบแล้วยูกิก็ลบข้อความทิ้งเช่นเดิมยูกิสบถออกมาในใจ[ไอ้เลวเอ๊ย!!!แต่ใช่สิผมก็ไม่ได้ต่างอะไรกับมันเพราะผมก็ฆ่าคนเหมือนกันแต่ผมยังตายตอนนี้ไม่ได้หรอกตราบใดที่ผมยังไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของผมเป็นใคร]  




ย่านชินจูกุ ในโตเกียว

 ยูกิย่านกายเข้ามาในบ่อนคาสิโนพร้อมกับชุดพนักงานเสริ์ฟผู้หญิงที่เป็นชุดทักซิโด้สีดำและวิกผมสีดำรวบหมัดสูงคอนแทคเลนส์สีดำรองเท้าส้นสูงสีดำแน่นอนว่าเรื่องพวกนี้ก่อนจะปลอมตัวยูกิได้ไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับบ่อนคาสิโนนี้มาหมดทุกอย่างแล้วรวมถึงคนที่ชื่อว่า(อากุมะ)ซึ่งเป็นเจ้าของที่นี่ส่วนข้อมูลที่ได้เช่นพนักงานที่นี่แต่งตัวยังไงและคนในรูปที่เขาจะฆ่าเข้า-ออกบ่อนคาสิโนที่นี่เวลาไหนบ้างยูกิส่องผ่านกล้องส่องทางไกลซึ่งห่างออกไปไม่กี่ช่วงตึกตลอดช่วงสังเกตุการณ์ในนี้มีกล้องวงจรปิดเต็มไปหมดแถมมีบอดี้การ์ดทั้งในและนอกบ่อนแต่ละคนพกปืนกระปอกสั้นไว้ที่ขอบกางเกงมีพนักงานเสิร์ฟทั้งผู้ชายและผู้หญิงส่วนผู้หญิงที่หน้าตาดีดีก็จะใส่ชุดบันนี่เกิร์ลสีดำสุดเซ็กซี่


ในนั้นยังมีโต๊ะการพนันมากมายอาทิเช่นไพ่โกลด์โปกเกอร์,คีโน่เกมส์แห่งตัวเลข,ลูกเต๋าแคร็ป,บาคาร่าเป็นต้นซึ่งตั้งเรียงรายเต็มห้องโถงใหญ่ไปหมดที่นี่จะมีห้องVIPให้สำหรับผู้ที่ต้องการเวลาส่วนตัวพร้อมกับสาวๆที่คอยบริการด้วยชุดบันนี่เกิร์ลสีดำสุดเซ็กซี่ยูกิมองสำรวจเส้นทางในบ่อนคาสิโนทั้งหมดก่อนจะเดินไปทางห้องครัวในนั้นจะมีบาร์สำหรับรอรับอาหารไปเสิร์ฟแก่ลูกค้าที่เล่นการพนันและรวมไปถึงพวกเหล้า,เบียร์,ไวน์ ที่พวกบาร์เทนเดอร์ได้จัดเตรียมไว้ให้เช่นกัน 


ยูกิถือแก้วไวน์ที่วางไว้ในถาดเพื่อบริการลูกค้าที่มาเล่นการพนันที่นี่พอเดินเสริ์ฟได้สักพักก็มองไปรอบๆอีกทีเพื่อมองหาเป้าหมายโดยไม่ให้ผิดสังเกตุเวลาที่เขาคิดไว้คือตอนนี้เป้าหมายน่าจะเข้ามาในบ่อนคาสิโนแล้ว 


ทันใดนั้นเองยูกิก็พบกับเป้าหมายซึ่งยืนคุยอะไรกันสักอย่างกับลูกน้องที่มากับเขายูกิพยายามเดินเข้าไปใกล้และทำทีท่าเดินไปเสิร์ฟให้กับแขกคนอื่นที่อยู่บริเวณใกล้ๆกับเป้าหมายยูกิได้ยินที่สองคนนั้นคุยกันแค่ว่า


"ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วใช่ไหม"


"ครับนาย"


"งั้นก็ไปจัดการตามแผนให้เรียบร้อซะ"


"ครับ"


สิ้นเสียงของการออกคำสั่งของผู้เป็นนายตัวเองผู้ชายสวมชุดสูทสีดำร่างกำยำก็เดินออกไปจากบ่อนคาสิโนทันที [แผนการอะไรกันนะ]ยูกิคิดในใจแล้วก็เหลือบมองผู้ชายที่เป็นเป้าหมายที่ได้ฉายาว่า(อากุมะ)ก่อนที่จะเห็นอากุมะเข้าไปในห้องรับแขกVIPคนเดียวก็ประจวบเหมาะที่พนักงานเสริ์ฟผู้หญิงอีกคนท่าทางที่กล้าๆกลัวๆเดินถือถาดที่มีอาหารวางอยู่เพื่อจะเข้าไปในห้องที่ที่มีเป้าหมายของยูกิโดยไม่รอช้ายูกิจึงอาสาเข้าไปช่วยในทันที


"ให้ฉันช่วยเอาอาหารในถาดไปส่งด้านในห้องนั้นไหมคะดูท่าทางคุณ..."ยูกิเริ่มบทสนทนานั้นขึ้น


"จะดีหรอคะ"พนักงานผู้หญิงตอบทำสีหน้าเกรงใจ


"ดีสิเราสองคนก็เป็นพนักงานเหมือนกันมีอะไรก็ต้องคอยช่วยเหลือกัน"ยูกิพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยนยิ้มหวานให้โดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถจับจิตสังหารลึกๆของยูกิได้


"ได้สิแต่ว่าฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอเลยนะเธอเป็นพนักงานใหม่ของที่นี่หรอ"พนักงานผู้หญิงถามด้วยความสงสัย


"ใช่ค่ะฉันเพิ่งจะมาทำงานที่นี่ได้ไม่กี่วันเองขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะรุ่นพี่"ยููกิพูดทั้งที่ยังมีสีหน้าปกติเหมือนเดิม[ถึงจะเพิ่งมาทำวันนี้ก็เถอะแต่บอกไปแบบนั้นแหล่ะน่าจะดีกว่า]


"งั้นฉันขอเตือนเธอก่อนเลยนะว่านายท่านที่นี่โหดมากถ้าทำอะไรผิดใจเขาหรือไม่ถูกใจเขาก็จะโดนไล่ออกถึงที่นี่จะได้เงินดีมากแค่ไหนก็ตามแต่ก็อย่าเสี่ยงเลยนะทุกคนที่นี่กลัวนายท่านกันหมด"พนักงานเสิร์ฟผู้หญิงพูดด้วยใบหน้าที่ถอดสีเพราะความกลัวเจ้านายของตัวเองถึงจะกลัวแค่ไหนผู้หญิงคนนี้ก็ไม่กล้าลาออกเพราะที่นี่เงินเดือนดีกว่าที่อื่นๆมาก


"ตกลงฉันจะไม่ทำให้นายท่านไม่พอใจในตัวฉันแน่นอนค่ะ"ยูกิก็ยังคงยิ้มหวานเหมือนเช่นเดิมแต่ในใจกลับคิดอีกแบบ[ไม่มีเวลามาทำให้พอใจหรอกเพราะถึงตอนนั้นอากุมะก็จะตายจากโลกนี้ไปแล้ว]ยูกิพูดเสร็จก็ถือถาดที่มีอาหารวางอยู่เพื่อจะเดินเข้าไปในห้องพวกห้องVIPจะอยู่ด้านในตัวบ่อนคาสิโนอีกที



ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้น


" ขออนุญาตเสริ์ฟอาหารค่ะ "


ด้านในก็พูดขึ้นมาว่า "เข้ามา" สิ้นเสียงนั้นยูกิก็เดินเข้าไปข้างในก่อนจะหยิบปากกาปืนพกที่แอบไว้ในใต้แขนเสื้อชุดทักซิโด้ซึ่งเขาเก็บซ่อนมันไว้เป็นอย่างดีบอดี้การ์ดข้างนอกตรวจก็ไม่ผิดสังเกตุเตรียมพร้อมที่จะยิงและค่อยจับเป้าหมายมาทรมานอีกทีแต่อีกฝ่าย(อากุมะ)ไวกว่ายิงปืนยาสลบเข้าที่ขาทันทีแต่ยูกิก็ฝืนโดยการยกแขนขึ้นเพื่อที่จะยิงคนตรงหน้าแต่คนตรงหน้า(อากุมะ)กลับไวกว่าอีกโดยการยิงปืนยาสลบเข้าไปอีกรอบ [แย่แล้วสิ]ตอนนี้ยูกิไม่ได้สติอะไรอีกแล้ว


"ชิโระ"พอได้ยินเสียงอากุมะเรียกชื่อตนเองก็ออกมาจากห้องน้ำที่เขาซ่อนตัวอยู่แถมใส่ชุดไปรเวทแบบสบายๆพร้อมกับเรียกอากุมะว่า 


"เอย์จินายจะไม่ใจร้ายกับฉันไปหน่อยหรอให้ฉันรอนายอยู่ในห้องน้ำตั้งนาน"


"น่าหมอนายก็เป็นเพื่อนกับฉันมาตั้งนานช่วยเพื่อนนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป"อากุมะพูดจบก็ตบไหล่เพื่อนหนึ่งทีพลางปลอบใจ


"เอาชิปที่ฝังอยู่ในตัวผู้หญิงคนนี้ออกใช่ไหม"


"ใช่อยู่ตรงท้ายทอย" 


หมอชิโระเดินเข้าไปหาคนไข้ที่นอนสลบอยู่บนเตียงแล้วเริ่มการผ่าตัดเอาชิปออกเวลาผ่านไปไม่นานนักการผ้าตัดก็เสร็จสิ้นแผลที่เปิดอยู่จากการผ่าตัดตอนนี้ก็เย็บปิดเรียบร้อยแล้วหมอชิโระจึงหันมาพูดกับเอย์จิว่า


"ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยแล้วนี่คือชิปที่ฝังอยู่ในตัวของผู้ชายคนนั้นจริงๆแล้วคนที่นอนอยู่ไม่ใช่ผู้หญิงสินะนายจะเอาชิปนี้ไปทำอะไร "


"เอาไปทำลายทิ้ง"พูดจบเขาก็เอามือตัวเองหักชิฟทิ้งใส่ในชักโครกแล้วกดน้ำล้างลงไปเพื่อให้ไหลผ่านไปตามท่อ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ


"ขอบใจมากนะหมอเดี๋ยวจะตอบแทนนายทีหลังแล้วกันตอนนี้ยังก่อน"พูดจบก็หันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียง [เพราะผมจะจัดการคนที่อยู่บนเตียงก่อน]


"งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะส่วนเรื่องวันนี้นายต้องเล่าให้ฉันฟังด้วยนะว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"หมอชิโระดูจากสถานะการณ์จึงไม่อยากจะซักถามอะไรมาก


"อื้ม"เอย์จิตอบรับกลับไปให้เพื่อนเขาสั้นๆพอชิโระออกไปพ้นจากตัวห้องแล้วเอย์จิจึงรีบค้นตัวยูกิทันทีในตัวยูกิมีแค่ปากกาปืนพกด้ามเดียวเท่านั้นและก็มีมือถืออีกหนึ่งเครื่องเอย์จิเปิดดูข้างในมือถือจึงรู้ว่านี่ไม่ใช่มือถือธรรมดาทั่วไปแน่ๆ[มันเหมือนกับโปรแกรมอะไรสักอย่างหักทิ้งก่อนเป็นการดีที่สุดแล้วค่อยให้มิกิซังมากู้ข้อมูลให้อีกที]เสร็จจากการค้นตัวยูกิเอย์จิจึงอุ้มยูกิไว้ด้วยท่าพาดบ่าพลางเอื้อมมืออีกข้างไปที่โคมไฟหัวเตียงกดหัวโคมไฟนิดเดียวเตียงกลับเลื่อนไปทางซ้ายมือเผยให้เห็นบันไดที่ทอดยาวลงไปสู่พื้นห้องใต้ดินเอย์จิเดินลงไปในนั้นพร้อมกดปุ่มที่อยู่ตรงขอบบันไดหินสามขั้นนับถัดจากด้านบนลงมา 





ตัดมาที่ มอสโก,ประเทศรัสเซีย

โรงแรมแวเนสก้าถึงภายนอกจะเปิดโรงแรมบังหน้าแต่ใต้ดินโรงแรมนี้มีองค์กร KIIX อยู่ผู้คนจำนวนไม่มากนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของแต่ละโต๊ะมีผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นเลขาของ Mr.K พบว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอแจ้งข่าวการหายตัวไปของนักฆ่าที่ชื่อว่ายูกิเธอจึงส่งข้อมูลแจ้งกับหัวหน้า 

{เกิดเหตุด่วนค่ะ Mr.K ชิปที่ฝังอยู่ในตัวยูกิตอนนี้ชิปได้พังไปแล้วค่ะไม่สามารถติดต่อกับนักฆ่าหรือตรวจจับได้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ส่วนโทรศัพท์ที่ติดตั้งโปรแกรมมอบหมายงานตอนนี้ไม่มีสัญญาณการตอบกลับมาเลยค่ะ...}คนที่ได้รับข้อมูลมาเปิดอ่านและยิ้มอย่างชั่วร้าย




กลับมาที่โตเกียว,ประเทศญี่ปุ่น

ต่อมายูกิถูกมัดขาติดไว้กับขาเก้าอี้ส่วนแขนถูกมัดติดไว้กับข้างหลังเก้าอี้ที่พิงหลังตัวเองตอนนี้ยูกิยังไม่ได้สติกลับมาเลย

ซ่า....  เสียงสาดน้ำใส่เข้าไปที่ใบหน้าของยูกิเต็มๆเพื่อที่จะเรียกให้ตื่นขึ้นมายูกิค่อยๆลืมตาขึ้นมาเพราะความรู้สึกหนาวทุกส่วนของร่างกายเปียกไปหมดพร้อมกับรู้สึกเจ็บที่ท้ายทอยนิดๆ[หรือว่าอากุมะจะเอาชิปที่ฝังอยู่ตรงนั้นออกให้]         

ยูกิพยายามมองไปรอบๆที่ตนเองอยู่ตอนนี้มีผชายยืนอยู่ตรงหน้ายูกิสองคนคนแรกคือเป้าหมายที่เขาจะต้องฆ่า(อากุมะ)ส่วนคนที่สองต้องเป็นลูกน้องของอากุมะแน่นอน[ที่นี่ที่ไหนทำไมฉันถึงมาอยู่ในคุกนี่ได้?]ซึ่งยูกิก็ไม่ได้แสดงสีหน้าหวาดกลัวใดใดออกมาให้ฝ่ายตรงข้ามเห็นสักนิด


"ดีสีหน้าแบบนั้นแหล่ะที่ฉันชอบสีหน้าที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย"อากุมะพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย


"ออกไปได้แล้วฉันจะจัดการเอง"เขาหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ


"ครับนาย"หลังจากลูกน้องออกไปแล้วจากนั้นผู้ชายร่างสูงโปร่งที่นั่งบนเก้าอีฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางสบายๆเขาจึงเริ่มบทสนทนาขึ้น


"ไงไม่ได้เจอกันนานนะ"


"..."[ไม่ได้เจอกันนานหมายความว่ายังไงหรือเขาจะรู้ว่าผมเป็นใคร]ยูกิเงียบยังไม่พูดอะไรออกไปและเช่นเคยสีหน้าของยูกิก็ยังเป็นปกติไม่แสดงอาการใดๆ


ผู้ชายตรงหน้ายูกิจึงพูดขึ้นต่อว่า "ยูกิ หึ" อากุมะยิ้มมุมปากพร้อมกับหัวเราะในลำคอและพูดต่อ


 "ไม่ใช่สินี่มันชื่อในวงการนักฆ่าชื่อจริงๆของนายคือ เดเมตริอุส อายู ใช่ไหมล่ะ!"อากุมะตะคอกใส่ยูกิแต่ยูกิกลับไม่รู้สึกอะไรเลยยูกิรู้แค่ว่าคนคนนี้อาจจะรู้อะไรเกี่ยวกับตัวของเขาก็ได้ 


ยูกิจึงยอมปริปากพูดออกมา"นายรู้จักฉันจริงๆใช่ไหมฉันเป็นใครมาจากไหนฉันไม่รู้จริงๆว่าฉันคือใครชื่อจริงๆของฉันคือ เดเมตริอุส อายู งั้นสินะ?"ยูกิถามด้วยสีหน้าสงสัย 


"..."อากุมะนิ่งไปพักหนึ่งไม่ได้พูดอะไรต่อ[นี่ผมไม่ได้หูฝากไปใช่ไหมยูจังความจำเสื่อมได้ยังไงเกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่ยูจัง]"นายไม่รู้จริงๆหรือว่าตัวนายเองเป็นใคร?"อากุมะเริ่มถามขึ้น


"ใช่ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร"ยูกิพูดพร้อมกับมองเข้าไปในแววตาของอากุมะ


"ฉันกับนายเราเคยเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันตอนนั้นเราสองคนสนิทกันมากชอบไปเล่นด้วยกันในป่าและมีสถานที่ลับในป่าที่เราจะนัดเจอกันที่นั่นประจำตอนเด็กนายก็ชอบแต่งตัวเหมือนเด็กผู้หญิง"[จะให้พูดออกไปได้ยังไงกันว่าจริงๆแล้วตอนเด็กๆผมคิดว่ายูจังเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักมากๆคนหนึ่งแต่ที่ไหนได้เพิ่งมารู้ตอนสืบหาข้อมูลทีหลังว่าที่แท้จริงแล้วยูจังเป็นผู้ชายตั้งแต่แรกน่าอายจริงๆเลยผมแถมเคยจูบแล้วบอกรักไปอีกให้ตายสิแถมตอนนั้นยูจังไม่ได้ใส่วิกปลอมและก็ไม่ได้ใส่คอนแทคเลนส์เหมือนตอนนี้ดีที่ผมจำยูจังได้คนที่ผมหลงรักใจมันเลยบอกว่าต้องเป็นยูจังของผมแน่ๆตัวจริงชัวร์]อากุมะพูดต่ออีกว่า


"ตอนนั้นเราสัญญากันไว้ว่าจะจุดพุดอกไม้ไฟในช่วงหน้าร้อนด้วยกันแต่นายกลับผิดสัญญาที่ให้ไว้กับฉันนายหายไปตั้งแต่ช่วงหน้าร้อนนั้นฉันรู้เกี่ยวกับตัวนายแค่นี้"


"นายมีหลักฐานอะไรไหมว่าเราเคยรู้จักกัน..."

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น