11137

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 5.ความรับ

คำค้น : นางร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 24

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2561 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5.ความรับ
แบบอักษร

เขามันงี้เงาถ้าฉันจะไปใครจะทำไมรั้งกันไวด้วยเหตุผนง้ายๆแบบนี้ได้ไง

ไม่รู้ช้วงนี้เป็นอะไรหงุดหงิดบ่อยเบื่ออินที่สุดมันหน้าเบื่อ อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าให้คนแอบตามฉันตลอดเวลาที่ไม่ได้อยู่กับเขากะจะคุมฉันขนาดนั้นเลยหรอที่พ่อแม่ไวใจให้ดูแลก็ไม่ได้แปรว่าจะบังคับอะไรฉันก็ได้คิดผิดแล้วอินนายพราดที่ทำฉันเบื่อนายเร็ว ถึงฉันจะรู้สึกดีกับนายมากแค้ไหนแต่นายก็รู้นิว่าฉันเป็นผู้หญิงประเพดไม่ทนใครทั้งนั้น

ฉันอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนแล้วส่วนเขาจะไปนอนไหนก็ไปเชิน

​เช้าวันทัดมา

​เราสามคนนั้งมองหน้ากันอยู่โต็ะอาหารที่แม่บ้านเตียมไวให้แล้วข้าวต้มร้อนๆกลิ่นหอมลอยไปมาแตะจมูกแต่กลับเป็นฉันกับอินที่นั้งจ้องตากันจนทำให้เด็กน้อยที่เตรียมพร้อมจะไปเรียนต้องทำท้าทางเหมือนอยากร้องให้

"คือผมขออนุยาทรับประทานอาหารช้าวของผมนะครับพอดีรีบใก้ลแปดโมงแล้ว"

นี้แหละสิ่งที่พี่ชายเขาสอนการตรงต่อเวลาและการกล้าแสดงออกนั้นคือสิ่งที่พี่ชายแสนรักของเขาถ่ายทอดออกมาให้น้องชายสุดหวงของเขาฉันละสายตาจากอินแล้วหันไปคุยกับเนปจูนเกียวกับเรื่องทั้วไป

"วันนี้พี่ไม่ไปเรียนหรอครับ"

"ไม่อะวันนี้ไม่มีเรียน  เดียวไวตอนเลิกเรียนพี่ไปรับ"

"ครับ"

เนปจูนยิ้มสดใสมากฉันอยากเก็บรอยยิ้มนี้ไวนานๆจังอยากให้เขาร้าเริงแบบนี้ตลอดไปทำไมฉันรู้สึกถูกฉะตากับเด็กคนนี้จังผิดจากพี่ที่รอยยิ้มที่สามารถฆ้าคนทั้งคนได้

"ไปกันเถาะเนปเดียวพี่ไปส่ง"

"ครับ "

อินเดินนำเด็กน้อยที่กำลังผูกเชือกรองท้าวที่หน้าประตู้มันเป็นเรื่องธรรมดาแต่ทำไมฉันรู้สึกมีความสุขกับสิ่งที่อยู่ข้างหน้าเหมือนไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

"ส่วนเธออีกประมานครึ้งชั้วโมงนับดาวจะพาไปรองชุดออกงานคืนนี้ไปเตรียมตัวได้แล้ว"

"งานอะไร ทำไมฉันต้องไปด้วย"

"งานอะไรก็ไปเถาะน่า"

ชิแค้นี้ทำเป็นขึมใส่ฉันเดินไปส่งเนปจูนที่หน้าประตูแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องหลายคนอาจสงใสว่าเมี้อคืนอินนอนไหนตอบเลยนอนเตียเดียวกันกับฉันนี้แหละฉันนับถือเขาจริงๆทีมีสติไขกุนแจเข้ามาในห้องได้แทมอาบน้ำด้วยนะอินเก่งมากในเรื่องแบบนี้เรื่องธุรกิจด้านการใช้ชีวิตคือเฟอร์เฟคทุกอย่างบ้านรวยพ่อแม่เสียมี่น้องชายแค้คนเดียวมีธุรกิจมากมายทั้งที่อายุเพียงยี้สิบห้าปีแฟนไม่มีหนี้สินก็ไม่มี  สาวๆนี้ไม่ต้องพูดถึงค้าฉันไม่อยู่นี้บอกเลยว่าไม่อยู่ติดบ้านเขาแอบเรียงผู้หญิงไวทำไมฉันจะไม่รู้แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นว่าเขาจะจริงจังกับใครแล้วทำไมฉันต้องมาคิดเรื่องพวกนี้ให้ตัวเองปวกหัวเล่นด้วยละ

หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็แต่งตัวรอให้นับดาวมารับไปรองชุดที่จะไปงานเรี้ยงคืนนี้หลายคนสงใสว่านับดาวเป็นใครนับดาวเป็นเพือนฉันเองเพื่อนที่ไม่เคยทิ้งฉันเราสองคนโตมาด้วยกันพ่อแม่ฉันส่งฉันและพี่ไปเรียนที่โรงเรียนประจำเพราะไม่มีเวลาให้พวกฉันสามคนเราอยู่ห้องเดียวกันนอนเตียงข้างกันทำทุกอย่างด้วยกันเวลาปิดเทมอพวกเราสามคนพี่น้องก็ได้ไปเทียวบ้านนับดาวที่อเมริกาบางครังก็ไปเทียวบ้านฉันจนถึงประถมเราแยกกันฉันได้มาเรียนโรงเรียนหญิงร้วนที่โรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งที่กรุงเทพกับพี่ๆส่วนนับดาวย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่อเมริกาช้วงแรกเราก็ติดต่อกันอยู่แต่ฉันดันเกิดอุบัตติเหตุสะก่อนเลยเป็นฉันสะงั้นที่หายไป

"ยายพริกแกอยู่ห้องใหน"

นี้มันเสียงยายนับดาวนิตายแล้วฉันยังแต่งตัวยัังไม่เสร็จเลยฉันรีบหยิบชุดครุมพร้อมเดินไปเปิดประตูให้ยายนับดาวก่อนที่นางจะเดินไปมั่ว

"ฉันอยู่นี้ ทางนี้"

"อาวหรอแล้วนี้ห้องใคร"

ยายดาวชี้ไปที่ห้องสะสมของเล่นของสองพีน้อง

"ห้องเก็บของเล่นของสองพี่น้อง  ส่วนห้องทัดไปห้องนอนเนปจูนส่วยห้องมุมขวาเป็นห้องทำงานของเจานายแกห้องด้านซ้ายนี้เป็นห้องฉันห้องข้างๆฉันเป็นห้องเจ้านายแก"

ฉันทือโอกาสนี้แนะนำบ้านของอินให้เลขาคนใหม่รู้ว่าแกไม่ควนขึ้นมาบนนี้โดยฉะเพราะเวลาอินอยู่เขาไม่ให้แม่บ้านขึ้นมาบนนี้เลยยกเวนคนที่ได้รับอนุยาทเท้านั้นห้องทุกห้องมีระบบความปรอดภัยตั้งแต่หน้าประตูบ้านยันห้องนอนค่าเพอแตะประตูบาลใหนเข้าโดยที่ไม่ได้พิมรายนิวมือมันจะมีแม่เหล็กดูดให้ผู้ที่บุกลุกไม่สามารถขยับไปไหนได้เลยและถ้าผู้บุกลุกมีปืนหรืออาวุฒมันก็จะปล่อยกรแสไฟฟ้าออกมาแต่ก็ไม่ถึงกับตายแค่สลบ

"แก่ไม่ควนขึ้นมาบนนี้คนเดียวรู้ไม"

"ทำไมอะ"

"ก็เพราะในนี้มีระบบรักษาความปรอดภัยที่อันตลายนะสิ พูดไปแกคงไม่เข้าใจเข้ามารอฉันในห้องก่อน"

"ห้องแก่หรอ"

"อืม"

วินาทีแรกที่เปิดประตูให้เขามารู้ไมนางทำไรสูดเอาอากาศไวเต็มปอดเลยคร้าฉันลืมได้ไงเนียว่าเพื่อนฉันเป็นนักจับผิดอะเผื่อมันรู้อะไรที่ไม่ควนรู้ขึ้นมาฮันมีแต่ซวยกัยซวย

"แกทำไรเนีย"

"ดมกลิ่นไงเพื่อแกกับคุณอินมีซัมติงกันโดยที่แกนะไม่ยอมบอกฉัน"

"บ้า คิดอะไรบ้าวะดาว"

"อาวก็ไม่แน้แต่เมื้อกี้ฉันได้กริ่นน้ำหอมผู้ชายใช้เจ้านายฉันไม"

พริกไทยสติหนูต้องมีสติในการตอบคำถามและการโกหก

"บ้าห้องนี้เป็นห้องเก่าอินก็ไม่แปลกที่จะได้กริ่น"

นับดาวค่าใครได้แกเป็นแฟนนี้บอกเลยผู้ชายคนนั้นต้องโง้มากเพราะแกฉลาดอย่างนี้ใครจะกล้ามาขอแกเป็นแฟน

"ก็แล้วไปพี่กับน้องแกจะไ้ม่ต้องเป็นห่วง"

"ออ นี้รวมหัวกับสองคนนั้นให้มาสอดแนมฉันหรอ"

"ก็ประมานนั้น"

"พวกแกสบายใจได้ฉันยังสบาบดี"

ซะเมือไร


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น