Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่5 : อย่ากระชากสิ!

ชื่อตอน : บทที่5 : อย่ากระชากสิ!

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2561 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 : อย่ากระชากสิ!
แบบอักษร

​บทที่5 : อย่ากระชากสิ!

.

.

.

"วันนี้เจก็จะอยู่กับเจ้าตรีตั้งแต่วันนี้เลยใช่มั้ย"

"เอ่อ...ใช่ครับคุณลุง"

"หวังว่าจะอยู่ด้วยกันได้ดีนะ เจขาดเหลืออะไรก็บอกเจ้าตรีได้เลย"

"ขอบคุณครับคุณลุง"

"พ่อครับ ผมพาน้องกลับก่อนนะ"

"กลับดีๆล่ะ แล้วเจอกันนะเจ"

"ครับลุง ไปแล้วนะครับ สวัสดีครับ"

ร่างบางยกมือไหว้ลํ่าลาผู้ใหญ่ตามมารยาท ก่อนจะต้องเดินตามร่างสูงออกมาจากห้องทำงานของคุณลุง ตลอดทางที่เดินก็ไม่มีใครพูดอะไร นอกซะจากจะมีเหล่าสาวๆพยาบาลสวยๆเข้ามาทักทายคนที่เดินนำหน้าเขาซะมากกว่า

"อ่าว หมอตรีกลับแล้วหรอคะ?"

"ใช่ครับ"

"งั้นกลับดีๆนะคะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะ"

พยายาบาลสวยส่งยิ้มหวานชื่นให้กับร่างสูงโดยมีสายตาของร่างบางจ้องมองอยู่ตลอดเวลา พอเห็นอีกคนยิ้มให้ซะหวานชื่นก็รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา

ทีงี้ละยิ้มหวานเชียวนะไอ้หื่น!...

"ตามมาเร็วๆสิ"

"อือๆ รู้แล้วน่า"

จากนั้นร่างบางก็รีบเดินตามอีกคนทันที พอไปถึงลานจอดรถก็พบว่าร่างสูงนั้นโคตรจะรวยแสนรวย ดูจากรถคันงามตรงหน้าแล้วไม่รวยก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก นอกซะจาก...หมั่นไส้!

"ขึ้นสิ"

"อย่าลืมที่บอกด้วยล่ะ"

"อะไร"

โห...ทีเงี้ยหน้านิ่งใส่กูตลอด! ที่กับคนอื่นนะยิ้มจนปากจะฉีก!

"อย่ามาทำเป็นลืมดิ ก็คุยกันตั้งแต่ในห้องแล้วนะ!"

"ก็เธอยังพูดไม่เพราะ"

"ชิ"

ร่างบางจิ๊ปากเบาๆกอดจะยืนกอดอกหลบตาอีกฝ่ายที่จ้องมองมาเหมือนกับกำลังบังคับเขาอยู่นั้น

เอาวะเพื่อขนมตัวเองเลยนะเว้ย ฟรีอีกต่างหาก!....

"ขอโทษด้วยครับ"

"หึ ขึ้นรถอย่าชักช้า"

ร่างบางกลอกตามองบนก่อนจะกรนด่าอีกคนต่างๆนาๆในใจไปเรื่อยเปลื่อย สุดท้ายก็ทำได้แค่ด่าในใจล่ะนะ

"นอนดิ้นมั้ย?"

"ไม่ครับ"

"อืม"

ภายในรถมีเพียงบทสนทนาสั้นๆเพียงเท่านี้ก่อนที่ร่างสูงยังคงทำหน้าที่คนขับต่อไป ส่วนร่างบางก็เอาแต่มองออกไปทางกระจกบานใสของรถ ไม่นานรถคันหรูของร่างสูงก็เคลื่อนเข้ามาจอดที่ห้างสรรพสินค้า

หลังจากลงรถได้แล้วร่างสูงก็เดินจํ้าเอาๆนำหน้าร่างบางไปไกล จนร่างบางต้องรีบวิ่งตามให้ทันอีกคนจนเริ่มหอบ ภายในใจก็เคียดแค้นอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ

แม่ง! ตัวกูขากูก็เท่าเนี้ย! รอหน่อยสิวะ!

"นี่! จะพาไปไหน"

"?"

"ถามว่าจะพาผมไปไหน?"

"พูดใหม่อีกที"

"ถามว่าจะพาผมไปไหน..."

"?"

"ครับ!"

อาจจะพูดขาดๆหายๆไปแต่ร่างบางก็ยังไม่ลืมที่อีกคนเคยบอกให้พูดจามีหางเสียง ตัวเขาเองก็ยังไม่เริ่มชินกับการที่ต้องมาพูดจาเพราะๆกับคนที่พึ่งรู้จักที่ไม่ใช่พ่อแม่ของเขา มันอาจจะดูขัดๆไปบ้างแต่ร่างสูงก็พยักหน้าเป็นอันว่าผ่าน

"ขนมไง"

"ซื้อข้างนอกก็ได้นิครับ ไม่อยากได้แพง"

"เงินฉัน ฉันซื้อ"

จะบอกว่าตัวเองรวยมากก็พูดมาเหอะลุง! อวดซะไม่ต้องปิดขนาดนี้ก็พูดมาว่ารวยยย!!!

ร่างบางเบะปากทันทีกับคำตอบที่ดูติดอวดของอีกคน ตัวเขามองว่าร่างสูงนั้นช่างอวดเสียเหลือเกิน ก็แน่ล่ะก็ตัวเขาเองนั้นก็ไม่ได้รวย ทุกวันนี้ยังขอตังค์พ่อกับแม่อยู่เลย 

"ตามมาเร็วๆ"

"ก็อย่าเดินเร็วสิ! ผมเดินตามไม่ทันนะ!"

"ขาสั้น"

อึก!!! คำนี้ช่างกรีดใจกูเหลือเกินขาสั้นแล้วหนักหัวใครฟ้ะ!?...ไอ้ลุงบ้านี่! ใครมันจะไปสูงอย่างกับเสาไฟล่ะวะฮะ!?

"ไอ้บ้าเอ้ย"

"อะไรนะ?"

"เปล่านี่ครับ! ไม่มี๊! ไม่ได้พูดอะไร๊เล๊ยยย"

"หึ"

เมื่ออีกคนไม่ได้ซักไซร้ถามอะไรต่อร่างบางก็รีบเดินตามอีกคนทันที ไม่นานร่างสูงก็เดินนำพาร่างบางมายังร้านขนมหวานสุดตระกานตาที่มีสีสันน่าทานจนร่างบางแทบจะกระโดนเกาะตูขนมเค้กสีหวานน่าทานให้รู้แล้วรู้รอด

ใจเย็นเว้ยไอ้เจ...เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว เย็นไว้ๆ

"สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าจะรับอะไรดีคะ?"

"สั่งสิ"

"เอ่อ...ครับๆ"

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยแล้วก็รีบละสายตาออกจากขนมเค้กของหวานที่เขาโปรดปราณหลังกระจกใส ก่อนจะรีบสั่งขนมหวานกับพนักงานก่อนทันที

"มีสองรายการนะคะ คุณลูก..."

"เอาอย่างละชิ้นในตู้เพิ่มด้วย"

ฮะ!...อะไรนะ!? หูฝาดรึเปล่าวะกู?

"เอ่อ อย่างละชิ้นในตู้ด้วยนะคะ"

"ฮะ...เดี๋ยวๆ ผมสั่งแค่สอง..."

"ตามที่สั่ง เพิ่มไปด้วย"

"ได้ค่ะคุณลูกค้า"

อึ้งแดกเลยครับงานนี้....

ร่างบางหันควับอย่างทันควันมองหน้าร่างสูงสลับกับขนมหวานอันน่าลิ้มลองอย่างเค้กหลากสีสัน ก่อนจะตกใจที่จู่ๆเค้กที่น่ากินแต่ละชิ้นและแต่ละรสชาติเขาจะได้กินมันหมดนี่เลยด้วยซํ้า!

แม่เจ้า! แต่ละชิ้นไม่ใช่ถูกๆ..วันนี้ละวะจะได้กินให้หนำใจให้สุดไปเล้ย!!

"ได้แล้วค่ะคุณลูกค้า ทั้งหมดเจ็ดร้อยแปดสิบสองบาทค่ะ"

ไม่นานนักพนักงานผู้หญิงก็กลับมาพร้อมกับถุงกระดาษสีหวานสองใบขนาดปานกลาง พร้อมกับราคาเค้กทุกชิ้นที่รวมกันทั้งหมดอยู่ในนั้น ตอนนี้ร่างสูงก็ควักแบงค์พันจ่ายไปที่เรียบร้อยแล้วด้วย

นี่ของกูทั้งหมดเลยใช่มั้ยวะ?...

"รับมาหนึ่งพันบาทนะคะ รอสักครู่นะ..."

"ไม่ต้องทอน"

"อ่ะ? ค่ะๆ...ขอบคุณนะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะค่ะ"

ร่างบางส่งยิ้มก่อนจะพยักหน้าตอบรับให้กับพนักงานหญิงก่อนที่เขาจะถือถุงสีหวานที่มีเค้กอยู่ภายในอย่างระมัดระวังให้มากที่สุด เพราะกลัวมันจะเละเอาน่ะสิ

แต่พอเดินออกมาจากร้านก็ไม่วายถูกร่างสูงพูดเร่งเข้าให้จนได้...

"ช้า"

"เดี๋ยวเค้กเละ พี่ก็อย่าเดินไวสิ"

"ก็เดินเร็วๆ"

"ก็ผมบอกว่าเค้กมันจะเละ!"

ตาลุงนี่อายุเยอะแล้วหูหนวกรึไง! ก็บอกว่ามันจะเละก็เร่งอยู่ได้ ท่าจะบ้า...

ร่างบางไม่สนใจคำสั่งหรือสีหน้าของอีกคนที่จ้องตนอยู่เลยสักนิด มัวแต่พะวงกับเค้กของตัวเองว่ากลัวมันจะเละเสียมากกว่า จนทำให้ร่างสูงต้องเขาไปแกะมือออกจากถุงซะเอง

"อ๊ะ!? ทะ..ทำอะไรอ่ะ เดี๋ยว!"

"ส่งมา"

"ถือเองได้ อย่ากระชากสิ อ๊ะ!"

ร่างบางที่มัวแต่พะวงถุงเค้กสีหวานก็ถูกมือหนาจับข้อมือบางนั้นไว้เพื่อที่จะเอาถุงขนมจากอีกคนมา แต่ก็ผิดคาดเมื่ออีกคนไม่ยอมที่จะปล่อย

เลยทำให้ร่างสูงเผลอออกแรงดึงข้อมึงร่างบางแรงเกินไปหรืออีกคนตัวเบาเกิน จึงทำให้เจแปนถลาตัวเข้ามาหาร่างสูงอย่างไม่ได้ทันตั้งตัวเลยสักนิด

พรึ่บ~

ปึก...

"อึก!?"

"ระวังหน่อย"

ใบหน้าหวานที่หลับตาปี๋ถลาเข้าไปแนบชิดกับหน้าอกแกร่งของอีกคนทันที ก่อนจะรู้ตัวอีกทีก็ลืมตาขึ้นมาพบว่าอีดคนกำลังใช้มือโอบเอวเขาไว้อย่างหลวมๆเพื่อไม่ให้ล้มลงไป

ตัวเขาเองนั้นอาจจะจมูกดีเกินไปรึเปล่า เมื่อทันทีที่ใบหน้าหวานแนบชิดกับอกแกร่งของอีกฝ่าย ก็ได้กลิ่นนํ้าหอมชวนให้เคลิ้มต้องหยุดและสูดดมอย่างช้า แต่! ลืมไปรึเปล่าว่านี่มันตาลุงขี้สั่งนี่นะ!?

เวร...เผลอเคลิ้มไปได้ไงวะ!

ร่างบางพอดึงสติกลับมาได้ก็รีบขยับตัวทันทีเพื่อจะให้หลุดออกจากวงแขน แต่อีกคนก็เหมือนจะยังไม่ยอมปล่อยตัวเขาง่าย

"ปะ...ปล่อยได้แล้ว"

"เอาถุงมา"

"นี่ไง เอาไปสิ"

ท่าทางรนของร่างบางนั้นต้องเป็นที่สะดุดตาของร่างสูงแน่นอน เพราะร่างบางตรงหน้าของเขานั้นดูรนอีกทั้งแก้มกลมๆยุ้ยๆนั้นกำลังมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาจนสังเกตเห็นได้ชัด จนร่างสูงอดยกยิ้มไม่ได้

"หึ กลับกันได้แล้ว"

"ยะ...ยิ้มอะไร รีบๆเดินไปสิวะครับ ไปเร็วๆ"

ร่างบางรีบแถไปเรื่องอื่นทันทีก่อนจะรีบเร่งก้าวเท้าเดินหนีร่างสูงด้วยใจที่เต้นไม่เป็นสํ่า

ตอนที่ถูกตาลุงนี่โอบกอด แค่แขนแกร่งนั่นโอบรอบเอวของตัวเขาเองแค่นั้น จู่ๆก้อนเนื้อด้านซ้ายมันก็เหมือนถูกกระตุ้นให้เต้นแรงแทบจะหลุดออกมาให้ได้

นี่กูเป็นอะไรขอกูเนี้ย! กะอีแค่ตาลุงขี้สั่งนั่นช่วยไว้ทำไม่กูต้องรนด้วยย!...











ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}