กำใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 722

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2561 17:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

ตอนที่ 7

 "เดี๋ยวนายลองอ่านข้อมูลคร่าวๆ นี่ก่อนล่ะกัน "

กำพลพูดออกมาก่อนจะนั่งทำงานของเขาต่อ ทั้งหนังสือทั้งแฟ้มรายงานทางบัญชี หลายสิบแฟ้มตั้งกองตรงหน้าของปาล์ม  กำพลอธิบายงานว่าร่างเล็กจะต้องทำยังไงบ้าง  ร่างเล็กก็เรียนรู้งานได้เร็ว เพราะเขาเรียนสายบัญชีบริหารมาบ้าง

"ถ้าอ่านเสร็จแล้ว ก็......ฮึ เด็กน้อย" กำพลที่มองร่างบางที่หลับคากองแฟ้มไปแล้ว เขานั่งดูงานแปบเดียวหันมาอีกทีร่างเล็กก็หลับไปแล้ว เสียงลมหายใจเข้าออกบ่งบอกว่ากำลังหลับสบายเลยที่เดียว เขาเดินเข้ามาก่อนจะค่อยๆจับคอของร่างบางมาสบที่อกเขา แล้วสอดมือเข้าข้อพับก่อนจะค่อยๆอุ้มปาล์มไปนอนที่โซฟาอย่างเบามือ

"  เมื่อคืนคงนอนร้องให้ทั้งคืนสิท่า ตาถึงบวมขนาดนี้ "

กำพลใช้ปลายนิ้ววาดไปที่ใบหน้าอย่างแผ่วเบาพร้อมกับพูดเบาๆออกมา เพราะยังไม่อยากให้ปาล์มตื่นมาเห็นเขาทำอะไรแบบนี้ นอกจากเรื่องของปาล์มที่นัทพยายามบอกเขาแล้ว เขาให้ลูกน้องสืบประวัติของปาล์มด้วย เขากลับยิ่งสนใจเด็กคนนี้เพิ่มไปอีก และเห็นใจอย่างมาก เพราะชีวิตของเด็กคนหนึ่งที่ต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆและสิ่งที่เจอมันเป็นอะไรที่หนักมากสำหรับเด็กอายุวัยอย่างปาล์ม  เขาอยากทำให้ปาล์มมีชีวิตที่สวยงามด้วยมือของเขา เขาอยากจะทำให้คนนี้ไม่ต้องลำบากอีก แต่ด้วยนิสัยของปาล์มคงไม่ยอมง่ายๆที่จะให้เขารับเลี้ยงแน่ๆ ตั้งแต่เจอปาล์ม เขายังไม่เคยเรียกหาเด็กมาบริการเขาเลยสักวัน ซึ้งถ้าปกติเขาจะต้องทำแบบนั้นเกือบจะทุกวัน แต่พอเขาคิดว่า เขาอยากมีปาล์มอยู่ข้างๆเขาไปทุกๆวัน เรื่องแบบนั้นมันก็หายไป เขาก็ไม่รู้ว่าปาล์มจะคิดเหมือนเขาหรือเปล่าและก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ลงทุนไปจะศูนย์เปล่าหรือไม่ เขาอยากลองใช้ความรู้สึกที่มีอีกครั้งกับคนนี้  กำพลมองร่างบางสักพักก่อนจะลุกไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้กับร่างบาง 

อื้อ.  ปาล์มส่งเสียงออกมาเมื่อมีคนกวนการนอน แต่ก็ไม่ได้ลืมตาตื่น

" ฮึ...ไอ้นัท. แล้วถ้าน้องมึงทำกูเสียใจล่ะ มึงจะรับผิดชอบยังไง " กำพลมองปาล์มที่นอนหลับแล้วยิ้ม นึกถึงคำพูดของนัทที่เคยพูดกับเขาเอาไว้ก่อนจะออกไปสั่งงานด้านนอก

อื้ออ. เรามานอนตรงนี้ได้ยังไง มีผ้าห่มด้วยถึงว่าไม่รู้สึกหนาวเลย แล้วใครมาทำแบบนี้ให้เรานะ.

หรือว่า....นี่เราหลับไม่รู้เรื่องขนาดนั้นเลยเหรอ"

ร่างบางที่ตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนมานอนที่โซฟาอย่างสบายแถมยังมีผ้าห่มคลุมร่างของเขาอีกด้วย ก่อนจะนึกถึงหน้าของกำพลขึ้นมา เพราะคงเป็นใครไม่ได้ ก็คนที่อยู่กับเขาในห้องนี้ เพียงเขาเท่านั้น หน้าของปาล์มร้อนวูบออกมา  มันทั้งเขินที่ถูกทำแบบนั้นแต่ก็กลัวจะโดนดุ เพราะเขาดัน เผลอหลับไปตอนที่กำพลสั่งให้เขาศึกษางานตอนนั้น 

"จะทำไงดีล่ะ แล้วเขาไปไหนแล้วนะ แย่แน่ปาล์มเอ้ย ทำไมเป็นคนหลับขี้เซาแบบนี้นะ เขาจะหักเงินเราไหมนะ  แล้วเมื่อไหร่จะใช้หนี้หมดล่ะเนี่ย

 " ร่างบางบ่นตัวเองออกมา ถึงจะใจสั่นๆและรู้สึกดีอยู่บ้างกับการถูกดูแลแบบนั้น แต่ก็ต้องหยุดคิดเพราะเขาคิดว่ากำพลต้องหักเงินเขาแน่ๆ เรื่องที่เขาหลับตอนทำงาน

 กำพลที่ออกจากห้องทำงานไปสั่งงานแล้วเขากลับไปที่ห้องนอนของเขา แล้วนั่งจิบกาแฟมองดูปาล์มผ่านกล้องวงจรปิด ที่เขาสั่งลูกน้องเขาติดตั้งไว้เมื่อคืน ทุกการกระทำของปาล์มอยู่ในสายตาของเขาตั้งแต่ปาล์มตื่น จนตัวเขาเองก็แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ จริงๆเขาบังคับให้เด็กคนนี้ยอมเขาเลยก็ได้ แต่เขากลับไม่ทำ รอยยิ้มผุดขึ้นมาทุกครั้งที่เขาเห็นปาล์มหน้าเขินอายเขาแบบนั้น ก่อนจะเดินไปห้องทำงานที่มีปาล์มอยู่

 "อ่ะ..ตื่นแล้วเหรอ เห็นหลับอยู่ ฉันเลยออกไปสั่งงานข้างนอกรอ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ไปอาบน้ำแล้วเตรียมตัวมาทานข้าว ต่อไปนี้ นายจะต้องมาทานข้าวพร้อมฉันทุกวัน  " กำพลแกล้งพูดออกมา ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าปาล์มตื่นแล้ว

"เออ. ผมขอโทษนะครับที่ผมหลับไปเมื่อกี้ "

ร่างบางบอกขอโทษกำพล เพราะเขารู้สึกไม่ดีเลยที่มาทำงานแล้วหลับไปแบบนั้น

"ไม่เป็นไร ตั้งแต่นายมาก็ยังไม่ได้พักนิ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษเพราะฉันใช้งานนายจนลืมเวลา ไปเตรียมตัวเถอะ" กำพลพูดแล้วเดินไปหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านไปด้วย

"เออ  ผมไปทานข้าวในห้องครัวก็ได้นะคุณ ผมเป็นลูกหนี้ของคุณ และอีกอย่างผมมาทำงานให้คุณ ไม่ใช่มาในฐานะแขก หรือคนสำคัญอะไร " ร่างบางบอกออกมาเพราะมันดูไม่ดีเท่าไหร่ที่จะนั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกับคนที่เป็นทั้งเจ้าหนี้และเจ้านายแบบนั้น

"กินกับฉันนี่แหละ ฉันไม่ถืออะไร ปกติฉันก็กินคนเดียว  แล้ววันนี้นัทมันจะเข้ามากินข้าวด้วย เลิกถามแล้วไปเตรียมตัวได้แล้ว " ร่างแกร่งใช้สายตาบังคับให้ร่างเล็กเลิกถามหรือไม่ให้พูดอะไรอีก ก่อนร่างเล็กจะก้มหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป

"เฮ้ย...คิดถึงแม่จัง ตอนนี้ปริมทำอะไรอยู่นะ"

ร่างเล็กที่เดินออกจากห้องบ่นออกมา เพราะเขาห่วงแม่กับน้อง

"อะไรกันเนี่ย ใครมาจัดให้เรากันนะ" ร่างเล็กตกใจอีกครั้งเพราะเปิดเข้าห้องมา สิ่งที่เห็นคือเสื้อผ้าและของใช้ทุกอย่างจัดเรียบร้อย เขาเดินไปรอบๆห้อง ห้องนี้ไม่ใหญ่มาก แต่ก็คงเล็กว่าทุกห้องในบ้านหลังนี้ ที่มีข้าวของครบพร้อมใช้งานทุกอย่าง

 "นี่เราจะต้องอยู่ที่นี่สินะ แม่ครับผมคิดถึงแม่จัง"

ร่างบางบ่นออกมาก่อนจะลุกไปอาบน้ำ

                 ...............................................

"จะหลบหน้ากันไปถึงไหน..ถ้าวันนี้นายรู้ว่าฉันมาที่นี่ นายก็คงหลบฉันอีกใช่ไหม พัตร"

 นัทพูดว่าพัตรที่กำลังจะหนีออกมาอย่างน้อยใจ เพราะเขาหาโอกาสที่จะคุยกับคนตรงหน้า แต่ร่างแกร่งเอาแต่หลบหน้าเขาทุกครั้งไป  และที่พัตรไม่รู้เพราะเขาสั่งห้ามกำพลเอาไว้ ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่เจอคนคนนี้แน่

"ขอโทษครับ คุณหมอ ผมมีงานด่วน ผมขอตัว" พัตรพูดก่อนจะเดินหนีออกไป ไม่สนใจร่างเล็กตรงหน้าที่ส่งสายตาตัดพ้อส่งมาให้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเจอ แต่มีบางอย่างทำให้เขาต้องแสดงอาการแบบนั้นออกมา

นัทมองตามหลังร่างแกร่งที่เขารัก ท่าทีและคำพูดที่ดูเหินห่างแบบนั้นมันทำให้หัวใจของเขาบีบจนเจ็บไปหมด 

"ต้องการแบบนี้สินะ" นัทหลับตากลืนน้ำตาตัวเองเข้าไปไม่ให้ไหลออกมา

"กูบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าเจอกับมันแล้วมึงจะเป็นยังไง ฝืนตัวให้เจ็บทำไมวะนัท " กำพลที่เห็นเหตุการณ์ พูดว่าร่างเล็กที่ทำหน้าจะตายให้ได้

"ต่อจากนี้กูจะเลิกตามแล้วละพล กูคงคิดไปเอง ก็คงต้องหยุดสักทีกูเหนื่อยมากแล้ว ต่อจากนี้กูจะลืมมึงพัตร กูจะไม่เก็บหัวใจมึงไว้กับกูอีก" ร่างเล็กลืมตามองขึ้นฟ้าเพื่อกลั้นน้ำตาพูดออกมา กำพลที่ได้ยินแบบนั้น หันมองหน้าเพื่อนอย่างแปลกใจ

"กูหวังว่ามึงจะไม่ทำอะไรบ้าๆนะนัท" กำพลพูดเตือนออกมา เขากลัวนัทจะทำอย่างที่เขาคิดไว้ เพราะถ้าทำแบบนั้น คนที่จะเสียใจที่สุดจะเป็นตัวนัทเอง

"ฮึ..คนอย่างกูจะทำอะไรได้ล่ะ ปะ ไปเข้าบ้านกันเถอะ ปาล์มคงลงมารอแล้วมั้ง " นัทเปลี่ยนเรื่องทันทีก่อนจะกอดคอกำพลเดินเข้าบ้านไปหาน้องรักของเขา

"ไงเรา  ทำงานวันแรก เป็นไงบ้าง" ทันทีที่นัทเห็นปาล์มเดินมาก็ชวนคุยทันที กำพลก็เดินมานั่งประจำที่โต๊ะกินข้าวก่อนทั้ง2 จะเดินตามมา

 "ก็ดีครับ พี่นัท แม่ผมเป็นไงบ้านครับพี่นัท " ร่างเล็กถามถึงแม่ทันที เมื่อเห็นหน้า

"สบายดี พี่ดูแลอย่างดีไม่ต้องห่วง ว่าแต่เราเถอะ โดนไอ้พลใช้งานหรือเปล่าบอกพี่ได้เลยนะ"

"แหมไอ้นัท มองกูดีบ้างก็ได้นะมึง กินข้าวได้แล้ว กูหิว " ร่างแกร่งที่เห็นหน้าเขินๆของคนตัวเล็กรีบพูดออกมา ก่อนที่ทั้ง3 จะนั่งทานข้าวกันไปคุยเรื่องงานกันไปด้วย

"ปาล์มเดี๋ยววันนี้พี่กลับก่อนนะ เดี๋ยวพี่มาหาใหม่ "

หลังจากที่ทั้ง3 คนทานข้าวเสร็จแล้ว ก็มาคุยเรื่องงานต่อที่ห้องทำงานสักพัก นัทก็ขอตัวกลับก่อน เพราะมีงานต่อ

"ครับ..พี่นัทมาหาผมบ่อยๆนะครับ  " ปาล์มพูดอ้อนนัทออกมา เพราะเขายังไม่ค้นเคยกับที่ใหม่

"เหงาหรือไงเรา..ฮึ้มม เอาไว้ถ้าพี่ว่างเดี๋ยวพี่พาปริมกับแม่มาเยี่ยมบ่อยๆล่ะกัน โอเครไหม " นัทเดินเข้ามากอดเด็กน้อยที่อ้อนเขาออกมา ก่อนจะทำหน้าเยาะเย้ยกำพลเล่น ทำเอากำพลชี้หน้าดุนัททันที โดยที่ปาล์มไม่เห็น ที่กล้ามากอดปาล์มต่อหน้าเขาแบบนี้

"กลับไปได้แล้วมึงน่ะ" กำพลพูดออกมาเพื่อให้2 คนแยกจากกัน

"อะไรของมึงเนี่ย..กูคุยกับน้องอยู่ไม่เห็นหรือไง"

นัทพูดแกล้งกำพลออกมาอีกที ทำเอากำพลอารมณ์เสียขึ้นมา

"เออ ! งั้นก็ล่ำลากันให้พอ กูจะเข้าบ้านล่ะ " กำพลพูดเสียงดังออกมาก่อนจะเดินออกไป ทำเอาปาล์มถึงกับงง แต่กับทำให้นัทหัวเราะออกมา

"ฮ่า. ฮ่า ฮ่า. งั้นพี่ไปก่อนล่ะกัน ดูแลตัวเองด้วยละ " นัทหัวเราะออกมา ที่เห็นอาการของกำพลแบบนั้น เขาแค่แกล้งกอดร่างบางตรงนี้ก็สามารถไอ้เพื่อนของเขาอารมณ์เสียได้แล้ว

"ครับ พี่นัทก็ด้วย ผมฝากดูแลแม่กับน้องด้วย"  ปาล์มพูดฝากกับนัทอีกที ก่อนจะรอส่งนัทแล้วเดินกับเข้าไปในบ้านเพื่อจะเข้าห้อง

 เขาเดินผ่านห้องของกำพล ก่อนจะหยุดอยู่หน้าห้อง ของร่างแกร่ง

" เราจะเคาะดีไหมนะ " ร่างบางคิดในใจ

 ใจหนึ่งก็อยากจะของคุณกำพลสำหรับวันนี้ และก็อยากจะถามว่ามีอะไรให้ช่วยงานอีกไหม



~โปรดติดตามด้วยนะคะ~

😋อยากอ่านต่อ....อย่าเงียบ.😚

อย่าเป็นคนอ่านที่ไร้เงานะคะ

🌹   สักเม้นโนะ. 🌹

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น