โซซอล
facebook-icon

ซูเปอร์อัลฟ่า ปะทะ ซูเปอร์อัลฟ่า(?) จะเป็นยังไงนะ...

02-15 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-15 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 873

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-15 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

แต่ถึงอย่างนั้นยองจีก็ไม่ได้ช่วยตัวเองเลย มันเป็นการป้องกันตัวเองเพียงอย่างเดียวที่รักษาไว้ ถ้าล้มเลิกแม้กระทั่งสิ่งนี้ เขาก็จะไม่มั่นใจเลยว่าจะสามารถควบคุมตัวเองได้อีก

ฮันจูทำลายแนวป้องกันที่เขาพยายามรักษาอย่างสุดชีวิตลงโดยดันมันออกไปแล้วเข้ามาเสียเฉยๆ ไม่มีจุดไหนที่มือหยาบกระด้างไม่สัมผัส เอวที่ขยับลงไปด้านล่างก็ยิ่งทำให้ส่วนอ่อนไหวที่แนบชิดกันยิ่งบดเบียดเข้าหาและระบายความเสียวซ่านออกมา

บอกว่าแค่จูบก็จริง แต่ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ตรงเส้นแบ่งเขตระหว่างจูบกับเซ็กซ์ซะแล้ว


กริ๊ก ได้ยินเสียงปลดเข็มขัดอย่างชัดเจนแต่ไม่สามารถห้ามได้ ตอนนี้ขอเพียงแค่ช่วยทำอะไรก็ได้กับส่วนอ่อนไหวที่ขยายตัวเต็มที่นั่นที แก่นกายที่ไม่ได้มีขนาดเล็กเลยและถูกกักเก็บอยู่ภายในชั้นในของยองจีกำลังเรียกร้องจะออกมาจากความอึดอัด เป็นการปฏิเสธไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่กางเกงในเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามเหมือนคราวก่อน ยิ่งเขาต้องซักกางเกงในด้วยมือของตัวเองก็ยิ่งเข้าไปใหญ่

ขณะเดียวกันฮันจูก็ประทับริมฝีปากลงไปบนรอยฟันของตัวเองแล้วดูดดุนอย่างแรงจนทิ้งรอยเลือดคั่งสีแดงกลมไว้บนผิวขาวทันที เป็นครั้งแรกที่ยองจีโดนทำคิสมาร์ก แม้ว่าจะเป็นระยะเวลาเพียงคืนเดียวแต่เขาไม่เคยทำและไม่เคยโดนทำร่องรอยแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเลย ยองจีจึงขยำเส้นผมของฮันจูอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว


“อา…อึก...!"


แต่ฮันจูไม่สนใจและขยับลงไปดูดดึงตรงหน้าอกต่อ เขาบิดยอดอกที่แข็งเป็นไตแล้วใช้ลิ้นเลียสลับกับขบกัดมัน ยองจีแอ่นหน้าอกขึ้นลงกับการปลุกเร้าที่เสียวซ่าน ปฏิกิริยาตอบสนองของยองจีที่ได้แต่เอนหัวไปด้านหลังอย่างไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงยิ่งกระตุ้นความรู้สึกของฮันจู

เป็นช่วงเวลาที่เหลือเพียงสัญชาตญาณเท่านั้น นอกจากความต้องการอยากทำการกระทำที่ไม่ดีกับอัลฟ่าที่นอนอยู่ภายใต้ร่างของเขาแช้ว ฮันจูก็คิดเรื่องอื่นไม่ได้เลย

ความร้อนรุ่มจนถึงขีดสุดกระตุ้นชายทั้งสองให้ลุ่มหลงมัวเมามากขึ้นอีก ยองจีหอบหายใจพร้อมกับส่ายหัวไปมา เขาหายใจไม่ทันและอยากตายขึ้นมาเสียตอนนั้น นี่คืออะไรกันแน่ ความรู้สึกที่เพิ่งเคยรู้สึกเป็นครั้งแรกจนเหมือนตัวเองจะฉี่แตก เหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในท้องแต่ไม่สามารถออกมาข้างนอกได้รุนแรงมากขึ้น

ขาเขาแยกออกกว้างตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วตรงหว่างขามีใครบางคนอยู่กันนะ ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร ส่วนความคิดที่เหลือไม่อยู่ในความสนใจของยองจี ไม่มีช่องว่างให้รู้สึกการกระตุ้นจนทำให้ร่างกายสั่นไปทั้งตัวนี่น่ากลัวเลย

พอคิดแล้วอยู่ๆ ก็มีสติกลับคืนมา ยองจีที่หลับตามาตลอดพร้อมหายใจหอบระรัว กลับลืมตาขึ้นมาแล้วจ้องมองฮันจู

นิ้วของอีกฝ่ายแหวกเข้ามาในชั้นในอย่างช่ำชองตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ก่อนจะสัมผัสลงบนช่องทางของเขา


“จะทำอะไร...!”


ยองจีต่อต้านการกระทำนั้นพร้อมกับจับข้อมือฮันจูไว้อย่างรวดเร็วและรุนแรง สำหรับอัลฟ่าแล้ว ช่องทางด้านหลังเป็นส่วนต้องห้ามที่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด ยองจีหน้าซีดลงในชั่วพริบตาเพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเลยว่าฮันจูจะสัมผัสลงไปตรงส่วนนั้น

ยองจีจับข้อมือของฮันจูไว้แล้วยังคงหายใจหอบ โชคดีที่เขาค่อยๆ สงบลงทีละนิด และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการไตร่ตรองว่าเมื่อสักครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

แต่ทว่า ครั้งนี้ฮันจูก็เร็วกว่าอีกหนึ่งก้าว


“ถ้าจะมีเซ็กซ์กับผม”


นิ้วมือของชายหนุ่มสัมผัสตรงช่องทางด้านหลังแล้วกดลงไปบนนั้นราวกับว่าอีกไม่นานก็จะสอดแทรกเข้าไปด้านใน


“ต้องใช้ตรงนี้นะครับ”


เป็นการประกาศสงครามด้วยความมั่นใจด้วยน้ำเสียงไร้ความลังเล หนักแน่น แข็งกระด้างและแน่วแน่อย่างไม่อ่อนข้อลงให้เลยสักนิดเดียว ยองจีเบิกตากว้างขึ้นขณะเดียวกันก็ผลักฮันจูออกไปเพราะความเด็ดขาดนั้น

ฮันจูโดนผลักไปด้านหลังพร้อมเสียงดังพลั่ก นิ้วที่เคยกดอยู่ตรงช่องทางด้านหลังก็หลุดออกไปพร้อมกัน ตอนนั้นการหายใจของยองจีถึงกลับสู่สภาพปกติ เขาพยายามเรียบเรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ แต่เรื่องราวทุกอย่างก็ผสมปนเปกันไปหมดอีกครั้ง


ของใครนะ ตรงไหน แล้วทำอะไร


ฮันจูหยุดนิ่งอยู่ตรงจุดที่โดนผลักออกแล้วจ้องมองยองจี เขายังคงยิ้มอยู่ ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นราวกับคาดการณ์สถานการณ์ทั้งหมดไว้แล้วน่าขนลุกอย่างไม่รู้สาเหตุ ยองจีรู้สึกเหมือนถูกโยนให้กลับไปสู่ความเป็นจริงในชั่วพริบตา และบรรยากาศด้านในกับด้านนอกห้องตอนนี้ไม่ต่างกันอีกต่อไป

ไม่ได้คิดไปเองอะไรทั้งนั้น ก่อนหน้านี้ฮันจูประกาศสงครามกับยองจี การแลกเปลี่ยนที่เขาเสนอมาหนักแน่นจนไม่มีโอกาสเจรจาเลย


“ไม่ต้องกลัวไปล่วงหน้าหรอกครับ ผมไม่ได้คิดจะขืนใจคุณชายเลย”


ฮันจูพูดคำว่าขืนใจออกมาจากปากหน้าตาเฉยแล้วถอยหลังออกจากเตียงไปยืนอย่างสุภาพ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่กว้างขึ้นในทันใด จนถึงตอนนี้ยองจีก็ยังตั้งสติไม่ได้ เขายังต้องการเวลาคิดให้มากกว่านี้

ขณะที่ฮันจูจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความสบายใจเป็นอย่างมาก


“คุณ...คิดอะไรอยู่กันแน่”


ตอนนี้ไม่ถามไม่ได้แล้ว ในที่สุดคังยองจีก็ถามออกมาเพื่อคำตอบที่เขาอยากรู้

ท่าทางของฮันจูที่หันหลังไปทั้งดูดีและสะอาดสะอ้านราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น


“ผมบอกไปแล้วนี่ครับ ว่ามาทำอะไรไม่ดีกัน”


การกระทำที่ไม่ดีมากๆ การกระทำที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยทำสักครั้ง และไม่เคยแม้แต่จะลองจินตนาการดู


“แล้วก็บอกไปแล้วไงครับ ว่าเซ็กซ์”


โดยเฉพาะเซ็กซ์ผ่านช่องทางด้านหลัง


“คุณจะต้องชอบมากกว่าจูบแน่ๆ ครับ”


น้ำเสียงเฉียบขาดวางเหยื่อล่อเอาไว้ เป็นเหยื่อล่อที่ยองจีคาบไปซะแล้วด้วย แม้จะรู้ว่ามันอันตราย รู้ว่ามันคือยาพิษ แต่สุดท้ายยองจีก็คาบมันเข้าปากเพราะกลิ่นของมันน่ากินจนเกินไป ท้ายที่สุดพอเอาเข้าปากก็จะอร่อยจนไม่สามารถหาอะไรมาเทียบได้

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว


“…ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น”


แม้จะเป็นอย่างนั้นแต่ความสงสัยก็เป็นนิสัยไม่ดีของทุกคนที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ อาจเป็นเพราะปัจจัยสำคัญทางพันธุกรรมก็ได้ สายตาที่มองไปทางฮันจูเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความไม่ไว้วางใจ ฮันจูต้องรู้อยู่แล้ว เพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในเด็กกำพร้าจำนวนมากมายที่เกิดจากที่นี่เช่นกัน

เขายิ้มเจ้าเล่ห์ จะให้อธิบายเรื่องที่ต้องลองทำถึงจะรู้งั้นเหรอ คุณชายที่ต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมายก็มีความคาดหวังมากเช่นเดียวกัน ต้องเอาคู่มือการรักษาสักเล่มออกมาไว้ไหมนะ ฮันจูกังวลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต

ช็อกโกแลตนั่นเอง


“ถ้าอารมณ์ไม่ดีก็กินนี่สิครับ”

“…อะไร”


ไม่ใช่เพียงแค่ไม่ยอมตอบคำถามเท่านั้น แต่ยังให้ช็อกโกแลตราวกับเขาเป็นเด็กน้อย แน่นอนว่ายองจีไม่มีทางถูกใจกับท่าทางแบบนี้ของฮันจูเลย เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเฉียบคม แต่เป็นหลังจากที่มือยื่นไปรับช็อกโกแลตที่ฮันจูยื่นมาให้แล้ว

จากนั้นฮันจูก็หันหลังกลับไปทั้งอย่างนั้น ดวงตาของยองจีกำลังมองตามแผ่นหลังของอีกคนค่อยๆ ไกลออกไปอย่างไม่คลาดสายตา มองประตูที่เหมือนจะไม่สามารถเปิดได้ตลอดกาลถูกเปิดออก มองฮันจูที่เปิดมันเหมือนไม่เคยมีเกิดขึ้นอะไรทั้งนั้น ทั้งๆ ที่มันเป็นประตูบานเดียวกับที่ตัวเขาไม่สามารถเปิดได้ การก้าวเดินไปข้างหน้าก็ไม่มีความลังเลเลยแตกต่างกับตัวเขาด้วย

ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงกลิ่นของฮันจูเท่านั้น ยองจีแลบลิ้นเลียริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัวเหมือนกำลังมัวเมา ถึงจะน่าแปลกแต่ไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นเลย เขารู้สึกมึนงงราวกับโดนมนต์สะกด ระหว่างนั้นยองจีปล่อยให้การพูดจาอวดดีผ่านเลยไปโดยไม่รู้ตัว และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่คาบสิ่งที่อีกฝ่ายยื่นให้เพราะตั้งใจจะทำให้เคลิบเคลิ้มไว้ในปากแล้วเคี้ยว

คิดแบบนั้นแล้วจู่ๆ ก็ร้องอ๋อขึ้นมา เขานึกออกแล้ว

การกระทำที่ไม่ดีมีรสชาติเหมือนกับช็อกโกแลตที่เขาเพิ่งเคยลองกินครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น