โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02-15 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-15 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 761

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2561 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-15 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ช่วยตัวเองเลย มันเป็นการป้องกันตัวเองเพียงอย่างเดียวที่ยองจีรักษาไว้ ถ้าล้มเลิกแม้กระทั่งสิ่งนี้ เขาก็จะไม่มั่นใจเลยว่าจะสามารถควบคุมตัวเองได้อีก

ฮันจูทำลายแนวป้องกันที่เขาพยายามรักษาอย่างสุดชีวิตลง โดยดันมันออกไปแล้วเข้ามาเสียเฉยๆ ไม่มีจุดไหนที่มือหยาบกระด้างนั้นไม่สามารถสัมผัสได้ เเอวที่ขยับลงไปด้านล่าง ยิ่งทำให้ส่วนอ่อนไหวซึ่งแนบชิดกันนั้นยิ่งบดเบียดเข้าหากันและระบายความเสียวซ่านออกมา

บอกว่าแค่จูบก็จริง แต่ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ตรงเส้นแบ่งเขตระหว่างจูบกับเซ็กซ์ซะแล้ว


กริ๊ก ได้ยินเสียงปลดเข็มขัดอย่างชัดเจนแต่ไม่สามารถห้ามได้ เพียงแค่ขอให้ทำอะไรก็ได้กับส่วนอ่อนไหวซึ่งขยายตัวเต็มที่ก็ดีทั้งนั้น ส่วนอ่อนไหวของยองจีซึ่งไม่ได้มีขนาดเล็กเลยถูกกักเก็บอยู่ภายในชั้นใน กำลังเรียกร้องที่จะออกมาจากความอึดอัดนั้น เป็นการปฏิเสธเหตุการณ์ที่กางเกงในเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามเหมือนคราวก่อน ยิ่งเขาต้องซักกางเกงในด้วยมือของเขาเองก็ยิ่งเข้าไปใหญ่

ขณะเดียวกัน ฮันจูก็ประทับริมฝีปากลงไปบนรอยฟันแล้วดูดดุนอย่างแรง ทิ้งรอยเลือดคั่งสีแดงกลมไว้บนผิวขาวๆ นั้นทันที เป็นครั้งแรกที่ยองจีโดนทำคิสมาร์ก แม้ว่าจะเป็นระยะเวลาเพียงคืนเดียวแต่เขาไม่เคยทำและไม่เคยโดนทำร่องรอยอันเป็นหลักฐานของการเป็นเจ้าของเลย ยองจีขยำเส้นผมของฮันจูอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว


“อา…อึก...!"


ฮันจูไม่สนใจและขยับลงไปดูดดุนตรงหน้าอก เขาบิดยอดอกซึ่งแข็งเป็นไตแล้วใช้ลิ้นเลียสลับกับขบกัดมัน ยองจีแอ่นหน้าอกขึ้นลงกับการปลุกเร้าที่เสียวซ่าน ปฏิกิริยาตอบสนองของยองจีผู้เอนหัวไปด้านหลังและไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงนั้น ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกของฮันจู

เป็นช่วงเวลาที่เหลือเพียงสัญชาตญาณเท่านั้น อย่างน้อยในเวลานั้น นอกจากความอยากทำการกระทำที่ไม่ดีกับอัลฟ่าซึ่งนอนอยู่ภายใต้ร่างของเขา เขาก็คิดเรื่องอย่างอื่นไม่ได้เลย

ความร้อนรุ่มจนถึงขีดสุดกระตุ้นชายทั้งสองให้ลุ่มหลงมัวเมามากขึ้นมาอีก ยองจีหอบหายใจและส่ายหัวไปมา เขาหายใจไม่ทันและอยากตายขึ้นมาเสียตอนนั้น นี่คืออะไรกันแน่ ความรู้สึกที่เพิ่งเคยรู้สึกเป็นครั้งแรกทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองจะฉี่แตก ความรู้สึกดีเหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในท้องแต่ไม่สามารถออกมาข้างนอกได้นั้นรุนแรงมากขึ้น

ขาแยกออกกว้างตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ตรงหว่างขานั้นมีใครบางคนอยู่กันนะ กลายเป็นอย่างนี้ได้ยังไง ความคิดที่เหลือไม่อยู่ในความสนใจของยองจี ไม่มีช่องว่างให้รู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้ร่างกายสั่นไปทั้งตัวนี้น่ากลัวเลย

พอคิดอย่างนั้นแล้วจู่ๆ ก็มีสติกลับคืนมา ยองจีซึ่งหลับตามาตลอดพร้อมหายใจหอบระรัว ตอนนี้กลับลืมตาขึ้นมาแล้วจ้องมองไปยังฮันจู

นิ้วของอีกฝ่ายแหวกเข้ามาในชั้นในอย่างช่ำชองตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แล้วสัมผัสตรงด้านบนช่องทางของเขา


“จะทำอะไร...!”


ยองจีต่อต้านการกระทำนั้นแล้วจับข้อมือฮันจูไว้อย่างรวดเร็วและรุนแรง สำหรับอัลฟ่าแล้ว ช่องทางด้านหลังเป็นส่วนต้องห้ามที่ไม่สามารถยอมรับได้แม้แต่นิดเดียว ยองจีหน้าซีดลงในชั่วพริบตาเพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเลยว่าฮันจูจะสัมผัสลงไปตรงส่วนนั้น

ยองจีจับข้อมือของฮันจูไว้แล้วยังคงหายใจหอบ โชคดีที่เขาค่อยๆ สงบลงทีละนิด และนั่นก็เพียงพอแล้วในการไตร่ตรองว่าเมื่อสักครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา

แต่ทว่า ครั้งนี้ฮันจูก็เร็วกว่าเขาไปอีกหนึ่งก้าว


“ถ้าจะมีเซ็กซ์กับผม”


นิ้วมือของเขาสัมผัสตรงช่องทางด้านหลังแล้วกดลงไปบนนั้น ราวกับว่าอีกไม่นานก็จะสอดแทรกเข้าไปด้านใน


“ต้องใช้ตรงนี้นะครับ”


เป็นการประกาศสงครามด้วยความมั่นใจ น้ำเสียงไร้ซึ่งการลังเล หนักแน่น และแข็งกระด้าง ความแน่วแน่นั้นไม่อ่อนข้อลงให้เลยแม้สักนิดเดียว ยองจีเบิกตากว้างขึ้น ขณะเดียวกันก็ผลักฮันจูออกไปเพราะความเด็ดขาดนั้น

ฮันจูโดนผลักไปด้านหลังพร้อมเสียงดังพลั่ก นิ้วที่เคยกดอยู่ตรงช่องทางด้านหลังก็หลุดออกไปพร้อมกัน ตอนนั้นการหายใจของยองจีถึงกลับสู่สภาพปกติ เขาพยายามเรียบเรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเขาเมื่อสักครู่ แต่เรื่องราวนั้นก็ผสมปนเปกันไปหมดอีกครั้ง


ของใครนะ ตรงไหน แล้วทำอะไร


ฮันจูหยุดอยู่ตรงจุดที่โดนผลักออกแล้วจ้องมองไปยังยองจี เขายังคงยิ้มอยู่ ริมฝีปากซึ่งยกยิ้มขึ้นราวกับคาดการณ์สถานการณ์ทั้งหมดไว้แล้วแม้แต่เหตุการณ์นี้นั้นน่าขนลุกอย่างไม่รู้สาเหตุ ยองจีรู้สึกเหมือนถูกโยนให้กลับไปอยู่กับความเป็นจริงในชั่วพริบตา และบรรยากาศด้านในกับด้านนอกห้องตอนนี้ไม่ต่างกันอีกต่อไป

ไม่ได้เป็นเพราะอารมณ์อะไรทั้งนั้น ก่อนหน้านี้ฮันจูประกาศสงครามแก่ยองจี การแลกเปลี่ยนที่เขาเสนอมานั้นหนักแน่นจนไม่มีโอกาสในการเจรจาเลย


“ไม่ต้องกลัวไปล่วงหน้าหรอกครับ ผมไม่ได้คิดจะขืนใจคุณชายเลย”


ฮันจูพูดคำว่าขืนใจออกมาจากปากเสียเฉยๆ แล้วถอยหลังออกจากเตียงไปยืนอย่างสุภาพ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่กว้างขึ้นในชั่วพริบตา จนถึงตอนนั้น ยองจีก็ยังตั้งสติไม่ได้ เขายังต้องการเวลาคิดให้มากกว่านี้

ระหว่างนั้นฮันจูก็จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความสบายใจเป็นอย่างมาก


“คุณ...คิดอะไรอยู่กันแน่”


ตอนนี้ไม่ถามไม่ได้แล้ว ในที่สุดคังยองจีก็ถามออกมาเพื่อคำตอบที่เขาอยากรู้

ท่าทางของฮันจูซึ่งหันหลังไปนั้นดูดีและสะอาดสะอ้านราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น


“ผมบอกไปแล้วนี่ครับ ว่ามาทำอะไรไม่ดีกัน”


การกระทำที่ไม่ดีมากๆ การกระทำที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยทำสักครั้ง และไม่เคยแม้แต่ลองจินตนาการดู


“แล้วก็บอกไปแล้วไงครับ ว่าเซ็กซ์”


โดยเฉพาะเซ็กซ์ผ่านช่องทางด้านหลัง


“คุณจะต้องชอบมากกว่าจูบแน่ๆ ครับ”


น้ำเสียงเฉียบขาดวางเหยื่อล่อเอาไว้ เป็นเหยื่อล่อที่ยองจีคาบไปเสียแล้ว แม้จะรู้ว่ามันอันตราย รู้ว่ามันคือยาพิษ แต่สุดท้ายยองจีก็คาบมันเข้าไป เพราะกลิ่นของมันน่ากินจนเกินไป และท้ายที่สุดพอเอาเข้าปากก็จะอร่อยจนไม่สามารถหาอะไรมาเทียบได้

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว


“…ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น”


แม้จะเป็นอย่างนั้นแต่ความสงสัยก็เป็นนิสัยไม่ดีของทุกคนที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ อาจเป็นเพราะปัจจัยสำคัญทางพันธุกรรมก็ได้ สายตาที่มองไปทางฮันจูเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความไม่ไว้วางใจ ฮันจูต้องรู้อยู่แล้ว เพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในเด็กกำพร้าจำนวนมากมายที่เกิดจากที่นี่

เขายิ้มแพรวพราย บอกให้อธิบายเรื่องที่ไม่สามารถรู้ได้จนกว่าจะลองทำงั้นเหรอ คุณชายผู้ซึ่งต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมายนั้นมีความคาดหวังมากเช่นเดียวกัน ต้องเอาคู่มือการรักษาสักเล่มออกมาไว้ไหมนะ ฮันจูกังวลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต

ช็อกโกแลตนั่นเอง


“ถ้าอารมณ์ไม่ดีก็กินนี่สิครับ”

“…อะไร”


ไม่เพียงแค่ไม่ตอบคำถามของเขาเท่านั้น แต่ยังให้ช็อกโกแลตราวกับเขาเป็นเด็ก แน่นอนว่ายองจีไม่มีทางถูกใจกับท่าทางเช่นนั้นของฮันจูเลย ยองจีเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาเฉียบคม แต่นั่นก็คือหลังจากที่มือนั้นยื่นไปรับช็อกโกแลตที่ฮันจูยื่นมาให้แล้ว

ฮันจูหันหลังกลับไปทั้งอย่างนั้น ดวงตาของยองจีกำลังมองตามแผ่นหลังของอีกคนซึ่งค่อยๆ ไกลออกไปอย่างไม่คลาดสายตา เขามองประตูที่เหมือนจะไม่สามารถเปิดได้ตลอดกาลนั้นถูกเปิดออก มองฮันจูที่เปิดมันเหมือนไม่มีเกิดขึ้นอะไรทั้งสิ้น ทั้งๆ ที่มันเป็นประตูบานเดียวกับที่ตัวเขาไม่สามารถเปิดได้ การก้าวเดินไปข้างหน้านั้นไม่มีความลังเลเลยแตกต่างกับตัวเขา

ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงกลิ่นของฮันจูเท่านั้น ยองจีแลบลิ้นเลียริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัวเหมือนกำลังมัวเมา ถึงจะน่าแปลกแต่ไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นเลย รู้สึกมึนงงราวกับโดนมนต์สะกด ระหว่างนั้นแน่นอนว่าเขาปล่อยให้การบอกกล่าวอย่างอวดดีนั้นผ่านเลยไปโดยไม่รู้ตัว และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขากำลังคาบสิ่งที่อีกฝ่ายยื่นให้เพราะตั้งใจจะทำให้เคลิบเคลิ้มไว้ในปากแล้วเคี้ยว

คิดแบบนั้นแล้วจู่ๆ ก็ร้องอ๋อขึ้นมา เขานึกออกแล้ว

ว่าการกระทำที่ไม่ดีนั้น มีรสชาติเหมือนกับช็อกโกแลตที่เขาเพิ่งเคยลองกินครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น