โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02-12 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-12 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 653

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 18:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-12 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

​“นอกนั้นล่ะ ได้ตรวจหรือยัง ไม่มีเรื่องอื่นแล้วเหรอ”

“นอกจากการปรึกษาก็...ไม่มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษครับ”


แพทย์ประจำตัวคนใหม่ไม่ได้ทำการตรวจเลือดแบบที่แพทย์คนอื่นๆ มักจะตรวจบ่อยๆ เลยสักครั้งเดียว รวมถึงไม่ได้ให้ยาหรือฉีดวัคซีนด้วย เขาทำเพียงแค่สนทนาพูดคุยเท่านั้น ชั่วขณะหนึ่งคังยองโฮมีความคิดว่าอีกฝ่ายก็อาจจะทำอะไรไร้ประโยชน์กับร่างกายของหลานชายโดยที่คังยองโฮไม่รู้ก็ได้ ทว่าเรื่องที่ทำจนถึงตอนนี้ก็มีเพียงแค่การปรึกษาเท่านั้น และตามที่พูดมาก็ทำให้คังยองโฮวุ่นวายใจ เพราะมันเหลือเวลาอยู่ไม่มากแล้ว

สายตาของคังยองโฮจ้องไปยังหลานชายเขม็ง แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะยองจีไม่รับรู้ถึงสายตานั้น แต่เพราะเขาไม่มีความมั่นใจในการเงยหน้าขึ้นมากกว่าเดิม เขาทำได้แค่ก้มหน้างุดรอฟังคำพูดต่อไปของผู้เป็นปู่โดยจับจ้อง​สายตาอยู่แค่ตรงพื้นเท่านั้น

แน่นอนว่าเป็นท่าทางที่ไม่สมกับเป็นหลายชายของเขาในเวลาปกติเลยจนคังยองโฮต้องหรี่ตาลง


“ยองจี”

“ครับปู่”


ยองจี ไหล่ของยองจีหดคบลงเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อเขาอย่างรักใคร่ เป็นปฏิกิริยาตอบสนองที่ออกมาโดยธรรมชาติแม้ไม่รู้สึกตัว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรภายในปากถึงรู้สึกแห้งผากตามมา


“ต่อไปคงจะยุ่งมาก เราต้องเริ่มเตรียมการอย่างชัดเจนแล้ว ดำเนินการรับโอนกิจการทีละขั้นตอนอย่างเอาจริงเอาจังสักที ถึงแน่นอนว่าส่วนมากก็จะจัดการตามลำดับของปู่นั่นแหละ แต่สิ่งที่ปู่คนนี้ทำมาทั้งหมดก็เพื่อใคร หลานรู้ดีอยู่แล้วใช่ไหม”

“…ครับ”

“ไม่จำเป็นต้องไปฟังคนอื่น ถึงจะเป็นพ่อของหลานก็เหมือนกัน”


ยองจีนึกถึงพ่อที่ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว ล่าสุดที่เจอเขาก็คือที่งานเลี้ยงวันเกิดของตัวเอง แต่ก่อนหน้านั้นจำไม่ได้เลยว่าเจอกันตอนไหนบ้าง

คุณปู่บอกว่าห้ามเชื่อคนอื่นนอกจากปู่คนเดียว คำสั่งสอนนี้เป็นการปลูกฝังที่ได้เรียนรู้มาอย่างไม่ขาดตกบกพร่องตั้งแต่ตอนยังเด็กมาก


“จากที่ปู่พูดไป ปู่จะถามเป็นครั้งสุดท้าย...”


ไม่รวมถึงความสั่นคลอนหรือจิตใจกระสับกระส่ายต่อวิธีการอบรมของเขา ยิ่งกว่านั้นคังยองโฮยังเป็นคนมีไหวพริบมาก สายตาของเขามองพินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วนตั้งแต่จุดบนสุดของศีรษะจนถึงปลายนิ้วเท้าของยองจี ความอึดอัดใจแบบไม่รู้สาเหตุจึงไม่ยอมหายไปง่ายๆ ลักษณะทางพันธุกรรมเริ่มแรงขึ้นทีละนิดตั้งแต่เมื่อครู่นี้พร้อมกับแผ่ซ่านออกมาทุกทิศทางราวกับจะจับยองจีกินเข้าไป

ยิ่งเป็นแบบนั้นมือที่ไพล่หลังอยู่ของยองจีก็ยิ่งกำแน่นขึ้น ตั้งแต่มาถึงห้องนี้ จริงๆ แล้วก็ตลอดเวลาที่เดินมา ยองจีกำลังรู้สึกกังวลใจ แบบที่ไม่เหมือนความกังวลทุกครั้งเมื่อมาพบกับคุณปู่

ขณะเดียวกันยองจีนึกถึงใบหน้าของฮันจูอย่างเคยชิน นึกถึงคำพูดที่อีกฝ่ายเคยพูดไว้


“ไม่มีเรื่องอะไรกับแพทย์ประจำตัวหลานจริงๆ ใช่ไหม”


การกระทำที่ไม่ดี แวบขึ้นมาในหัว


หัวใจของเขาเต้นตุบตับจนกังวลว่าถ้าเสียงนี้ดังไปถึงหูของคุณปู่แล้วล่ะก็จะทำอย่างไร มันเต้นแรงจนแรงสะเทือนสั่นไปถึงกระโหลก ขณะเดียวกันเริ่มปวดท้องและปวดหัว น้ำลายในปากแห้งผากจากความอึดอั้นตันใจ ลิ้นแข็งจนขยับไม่ได้ แต่มือที่จับกันอยู่ด้านหลังกลับกำแรงขึ้นแทน

จะยืดเวลาไปนานกว่านี้ไม่ได้ ยิ่งปล่อยไว้นานความสงสัยของคุณปู่ก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น


“ครับ ไม่มี...อะไรเกิดขึ้นเลยครับ”


ยองจีตอบออกไปได้สำเร็จ ขณะนั้นความรู้สึกดีที่อธิบายได้ยากบีบหัวใจของเขาก่อนจะเริ่มบีบคั้นอย่างบ้าคลั่ง ตุบตับ ตุบตุบ วิญญาณแทบจะหลุดออกไปกับเสียงสะท้อนที่รุนแรงขึ้น เหงื่อไหลริน นิ้วเท้ากระดิกไปมา

รู้สึกเหมือนได้ทำพฤติกรรมที่ไม่ดีลงไปจริงๆ


“ระหว่างผมกับด็อกเตอร์จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะครับ”


ในที่สุดสายตาของยองจีที่เงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาของคังยองโฮกลางอากาศ ถึงจะตกใจแต่ยองจีกำลังหัวเราะเบาๆ ราวกับไม่มีอะไรต้องกังวลเลย ราวกับไม่มีเรื่องอะไรจริงๆ

เขาทำสีหน้าแบบที่คังยองโฮรู้จักมาตลอดอย่างไร้ยางอาย


“…อย่างนั้นเหรอ งั้นค่อยโล่งใจหน่อย ถ้ารู้สึกถึงอะไรแปลกๆ ก็รีบบอกปู่นะ เข้าใจไหม”

“ครับ แน่นอน ผมก็ทำแบบนั้นมาตลอดนี่ครับ”


ยองจีโกหกคุณปู่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา


คังยองโฮหันมามองหน้าเขาแวบหนึ่งแต่ไม่ได้พูดเรื่องอะไรต่อเป็นพิเศษ แม้จะออกไปทันทีแต่ก็โค้งหัวและหลังลงพร้อมกับน้ำเสียงที่นอบน้อม ชายชราเองก็ไม่ได้รั้งยองจีไว้ และยองจีก็ไม่มีอะไรจะพูดไปมากกว่านี้

หัวใจที่หยุดเต้นไปชั่วขณะเริ่มเต้นรัวอีกครั้งพร้อมกับเสียงปิดประตูดังตึง การก้าวเดินกลับห้องรวดเร็วกว่าปกติเล็กน้อย รีบเร่งราวกับจะหลบหนี แก้มทั้งสองข้างเป็นสีแดงพร้อมกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา อธิบายได้ยากว่าตอนนี้ความรู้สึกที่เขามีอยู่คืออะไร ดวงตายองจีเป็นประกายและรูม่านตาเบิกกว้างเหมือนเด็กน้อยอยากรู้อยากเห็น

ใจเต้นรัวจนรู้สึกเจ็บ ยองจีต้องเลี้ยวตรงโค้งสุดท้ายที่เป็นทางที่จะมุ่งหน้าไปสู่ห้องของตัวเองถึงจะสามารถถอนหายใจออกมาได้ หัวใจเต้นตุบตับจนหัวสะเทือน เพียงแค่การโกหกเพียงครั้งเดียวก็ทำให้หัวใจของคุณชายผู้ไม่รู้เรื่องราวความเป็นจริงของโลกเต้นอย่างรุนแรงเหลือเกิน

ช่างน่าหวาดเสียว แน่นอนว่าการกระทำไม่ดีเป็นอะไรที่น่าหวาดเสียวจริงๆ


“คุณ คุณชาย...”


คนรับใช้กำลังรออยู่ตรงหน้าประตูห้องที่เขาเพิ่งมาถึง จนกระทั่งตอนออกจากห้องไปก็เหมือนจะไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้น แต่ตอนนี้สีหน้าของคนรับใช้กลับดูผิดปกติเป็นอย่างมากจนคิ้วข้างหนึ่งของยองจีกระตุก


“มีอะไร”

“คือว่า ข้างในนั้น...”

“ข้างในเหรอ”

“…คุณหมอกำลังรออยู่ครับ”


คุณหมอเหรอ ยองจีนึกถึงฮันจูขึ้นมาทันที คนที่สามารถเรียกได้ว่าหมอในคฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้มีแค่เพียงคนเดียวก็จริง แต่หมอที่มาหาเขาถึงห้อง ถ้าจะพูดให้ชัดก็คือคนที่ใจกล้าถึงขนาดเปิดประตูเข้าห้องไปตามอำเภอใจในระหว่างที่เจ้าของห้องไม่อยู่ ก็มีแค่ผู้ชายคนนั้นคนเดียว

ตอนนี้แม้แต่คิ้วอีกข้างก็กระตุก คนรับใช้รายงานว่าบอกไปแล้วว่าห้ามเข้าไปในห้องแต่อีกคนก็ยังรั้น ฮันจูอ้างแม้กระทั่งคำพูดว่าได้รับอนุญาตให้ทำตามใจได้จากท่านประธาน คนรับใช้กังวลถึงปฏิกิริยาตอบรับของเจ้าของห้องพร้อมกับพรั่งพรูแก้ตัวออกมามากมาย

แต่ยองจีฟังอย่างเดียวโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็เปิดประตูห้องเข้าไปนิ่งๆ ฮันจูกำลังยืนอยู่ในนั้นจริงๆ แม้อีกฝ่ายจะรู้แล้วว่าเขาเปิดประตูออกแต่ก็ยังคงตั้งใจสังเกตห้องราวกับจะสำรวจ


“ห้ามให้ใครเข้าห้องเด็ดขาดจนกว่าฉันจะบอกให้เข้ามา”

“…ครับคุณชาย”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น